Reklama

Cuda dzieją się po cichu

Otworzyć Seminarium zachowując jego tradycję

2017-10-04 10:52

Z ks. Kacprem Radzkim rozmawia Krzysztof Kunert
Edycja wrocławska 41/2017, str. 6

Krzysztof Kunert
Nowy rektor ks. Kacper Radzki zaprasza do seminarium

KRZYSZTOF KUNERT: – Wrocławskie seminarium gotowe na nowy rok akademicki?

KS. KACPER RADZKI: – Pierwszy rok w Henrykowie już rozpoczął formację. Oczywiście jesteśmy przygotowani.

– Nie szkoda Księdzu zostawiać Henrykowa?

– Oczywiście, że szkoda. Szkoła, fundacja, seminarium Annus Propedeuticus, bo w takiej kolejności podejmowałem tam zadania, są mi bliskie i zmiana na pewno wiąże się ze smutkiem. Ale bycie księdzem daje ten komfort, że samemu nie podejmuje się decyzji o zadaniach, tylko je przyjmuje. Wierząc w światło Ducha Świętego, rozpocząłem nowe zadanie, które Ksiądz Arcybiskup przede mną postawił i w którym mnie widzi.

– Ilu kleryków uczy się we wrocławskim seminarium?

– W tej chwili mamy 74 kleryków, z pierwszym rokiem włącznie.

– A na pierwszym roku?

– Do Henrykowa przyjechało 15.

– Dlaczego młodzi mężczyźni wybierają studia w seminarium? Oferta studiów na Dolnym Śląsku jest bardzo bogata. Dlaczego więc seminarium?

– Patrząc jedynie na ofertę, myślę że jest wiele ciekawszych miejsc do wyboru. I z tym młody człowiek, który wybrał seminarium, musi się zmierzyć na początku. Dalej mogę już mówić tylko za siebie, bo scenariusz powołania dla każdego pisany jest inaczej. Powiedziałbym, że to na tyle mocny stan wewnętrznego niepokoju, który kieruje młodego człowieka właśnie tutaj, a nie gdzie indziej.

– A dlaczego tutaj, a nie np. do Świdnicy czy Legnicy?

– Zdecydowana większość kleryków wrocławskich to klerycy pochodzący z archidiecezji wrocławskiej. Nie mamy na I roku kleryków z siostrzanych diecezji. Lokalizacja to podstawowe kryterium wyboru. Czasem wybierają nasze seminarium osoby spoza archidiecezji, kierując się prestiżem miasta, tradycją wrocławskiego Kościoła, który jest siedzibą metropolii, ale nie ma ich zbyt wiele.

– Przychodzą do seminarium zaraz po maturze czy są to późniejsze powołania?

– Obserwuję to z bliska od 4 lat. W tej chwili można powiedzieć, że mniej więcej pół na pół, z zastrzeżeniem, że statystykom i powołaniom nie bardzo jest po drodze. Zatem 50% to ludzie zaraz po maturze lub chwilę po, a drugie 50% to osoby, które albo skończyły studia, albo przez kilka lat mierzyły się z pytaniem, co robić w życiu. Są też tacy, w tym roku to jedna osoba, którzy przychodzą do nas w dojrzałym wieku. Mamy jednego kleryka +35, który studiuje w seminarium międzydiecezjalnym w Krakowie. Tak czy inaczej większość z nich pochodzi ze wspólnot i ruchów katolickich.

– A skąd ta tendencja, aby zacząć formację po studiach lub po kilku latach pracy? Ksiądz Rektor jest jej najlepszym przykładem.

– Wynika to być może stąd, że dojrzałość osobowościowa przypisywana jest dziś do coraz wyższego wieku. Myślę, że mogę z dużą odpowiedzialnością powiedzieć, że część osób zdających egzamin dojrzałości nie jest dojrzała w społecznym rozumieniu tego słowa.

– A jak to było z Księdzem?

– Zanim zostałem księdzem, skończyłem studia pedagogiczne i podjąłem pracę w zakładzie poprawczym. Do seminarium poszedłem mając 27 lat. A w międzyczasie robiłem wiele innych rzeczy.

– Wywołał Ksiądz temat seminarium. Z jaką wizją przychodzi na Ostrów Tumski jego nowy szef?

– Wizja seminarium nowego szefa wpisuje się w wizję jego szefa, czyli Księdza Arcybiskupa. Także w tradycję, która jest mocno zakorzeniona w murach wrocławskiego Domu Słowa, oraz w zapatrywania nowych przełożonych ze współpracy, z którymi bardzo się cieszę i obecność których bardzo cenię. Będziemy przecież pracować w „tandemie”. Nie będzie więc żadnej rewolucyjnej zmiany. Owszem, zauważam potrzebę wyjścia naprzeciw niektórym zjawiskom społecznym i chciałbym trochę seminarium otworzyć.

– Co to znaczy?

– To znaczy chcę pozwolić klerykom zetknąć się z różnego rodzaju formami duszpasterstwa. Mam na myśli m.in. Oazę, Domy Kościół, Kurs Alfa, ruchy charyzmatyczne, Federację Skautów Europy, tak aby księża wychodzący z wrocławskiego seminarium je znali i z nimi współpracowali. Druga sprawa to chciałbym mocniej zaangażować seminarium w akcje ogólnodiecezjalne. Jest to zresztą akcent, który mocno do seminarium przypisuje Ksiądz Arcybiskup. I trzecia rzecz, którą chciałbym wprowadzić to stworzenie młodemu człowiekowi warunków do porozmawiania ze sobą i, co ważniejsze, usłyszenia głosu Pana Boga. Młodzi dziś nie potrafią słuchać, bo wokół nich jest wiele dźwięków. Mierzenie się z ciszą jest więc nie lada wyzwaniem, a doświadczenie Kościoła pokazuje, że to właśnie w ciszy głównie można się z Bogiem zmagać. Nie są to zresztą jakieś zdecydowanie nowe kroki – seminarium zawsze je podejmowało – raczej chcę poszukiwać innych form ich realizacji.

– To co będzie z komórkami i laptopami w pokojach kleryckich?

– Narzędzia są po to, aby z nich korzystać. To w jaki sposób z nich korzystamy, zależy od naszych intencji. Arystoteles mawiał, że umiar jest cnotą. Chodzi więc o roztropność, żeby i nie demonizować zdobyczy cywilizacji, ale sięgać po nie na chwałę Boga i pożytek ludziom. Odpowiadając konkretnie, klerycy mogą korzystać z komórek i komputerów na zasadach, które określa regulamin.

– Prywatnie nowy rektor wrocławskiego seminarium to postać bardzo oryginalna. Jujutsu, bieganie, motory, autobusy… Będzie więcej sportu w seminarium?

– Chciałbym, ale nie będę zmuszał, tylko zachęcał. Ale to też nie jest tylko problem seminarium, bo młode pokolenia w całej Europie zmagają się z brakiem ruchu. Ale obiecuje, że nie będę nawet sugerował nikomu zrobienia prawa jazdy kategorii D (śmiech)…

– Czyli wschodnie sztuki walki nie będą obowiązkowe?

– Fakt, to moje hobby, ale poważnie mówiąc, wszyscy w seminarium jesteśmy jako powołani do kapłaństwa zobligowani do budowania relacji z najwyższym Kapłanem, którym jest Jezus Chrystus. On jako człowiek swoje talenty składał na ołtarzu tej ofiary, którą przybliżał ludzi do Boga. I tak to widzę zdecydowanie.

Tagi:
seminarium

Kandydaci do kapłaństwa odzwierciedlają nasze społeczeństwo

2018-04-20 17:57

Rozmawiał Dawid Gospodarek / Warszawa (KAI)

Kandydaci do kapłaństwa w sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce - mówi KAI ks. Wojciech Wójtowicz, przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych. W wywiadzie mówi m.in. o spadku powołań, profilu kandydatów do kapłaństwa oraz o formacji seminaryjnej. 22 kwietnia, w Niedzielę Dobrego Pasterza, obchodzony będzie Światowy Dzień Modlitw o Powołania.

B.M. Sztajner/Niedziela

Dawid Gospodarek (KAI): Mówi się często o kryzysie powołań. Czy rzeczywiście da się dostrzec niepokojący spadek?

Ks. Wojciech Wójtowicz: Nie używałbym tu słowa „kryzys”, ale właśnie „spadek”. Porównajmy na przykład pielgrzymki seminariów na Jasną Górę. W 1999 roku była pierwsza taka pielgrzymka i uczestniczyło w niej dokładnie dwa razy tyle alumnów, co podczas tegorocznej, która odbyła się w minionym tygodniu. Wtedy w seminariach było prawie 7 tysięcy kleryków, dzisiaj nieco ponad 3 tysiące.

- Dlaczego więc nie mówić o „kryzysie”?

- – Słowo „kryzys” wydaje mi się niezbyt adekwatne, dlatego że poza pewnymi oczywistymi problemami wewnątrzkościelnymi, problemami z religijnością młodzieży, mamy do czynienia również z czynnikiem socjologicznym – ostatnich latach demografia załamała się bardzo mocno. Spadek i doświadczenie braku w niektórych diecezjach czy wspólnotach zakonnych są dość mocno odczuwalne. Przyczyny są jednak wieloaspektowe. W perspektywie ogólnopolskiej „kryzys” wydaje się zbyt dużą kategorią.

- Jacy mężczyźni pukają dziś do seminaryjnych furt?

- – Mężczyźni tacy, jakie jest dzisiejsze społeczeństwo, dzisiejszy świat. Czyli bardzo różni – z nadziejami i pragnieniami takimi, jakie występują w świecie i Kościele. Motywowani ewangelicznie, ale też z bagażem trudności, trosk i problemów charakterystycznych dla współczesnego świata. W sensie psychologicznym i socjologicznym odzwierciedlają oni nasze społeczeństwo i Kościół w Polsce.

- Można wskazać na jakieś cechy wspólne?

- – Gdyby poszukać wspólnego mianownika, można zauważyć, że duża część z kandydatów do kapłaństwa odbywała formację w różnych wspólnotach kościelnych. W większości polskich diecezji to wspólnoty, ruchy czy stowarzyszenia apostolskie są miejscami, w których rodzą się nowe powołania kapłańskie.

- Czy dzisiejsi kandydaci różnią się czymś od tych z poprzednich pokoleń?

- – Osobiście uważam, że są to mężczyźni być może nawet piękniejsi w sferze motywacji niż dawniej. Dzisiaj kandydaci zdają sobie sprawę, że idą do świata, który jest bardzo często wrogo nastawiony do Ewangelii, kontestacyjny. Mimo świadomości, że misja kapłańska, apostolska, którą wybierają, nie jest łatwa - oni przychodzą.

- Wspomniał Ksiądz o trudnościach, z którymi przychodzą kandydaci. Może Ksiądz podać jakieś przykłady?

- – One są często wyniesione po prostu z życia rodzinnego. Znamy kondycję polskiej rodziny, która jest często bardzo poraniona. Jeśli klerycy wychowywali się w rodzinach niepełnych, w rodzinach targanych różnymi trudnymi życiowymi doświadczeniami, niosą to w sobie – w postaci trudnej do określenia własnej tożsamości osobowościowej, w postaci lęków, napięć. W końcu noszą też te wszystkie symptomy typowe dla współczesnego młodego pokolenia, takie jak oddziaływanie mediów, bardzo duża i bardzo aktywna obecność w przestrzeni świata wirtualnego – czasem młodzi potrafią być bardziej w świecie wirtualnym niż realnym.

- Jak naprzeciw tym problemom wychodzą formatorzy seminaryjni?

- – Jeśli chodzi o tego typu kwestie, mamy do czynienia z całą paletą formacyjną. Trzeba pamiętać, że seminarium zawsze oferuje na początku drogi formację ludzką, bo dużo problemów, z którymi młodzi przychodzą, dotyczy właśnie tej ludzkiej sfery. Dlatego oprócz kierownictwa duchownego i pracy z ojcem duchownym, w wielu seminariach, jeśli jest taka potrzeba, zapewniona jest możliwość pracy psychologicznej. Ale coraz częściej seminaria otwierają się na różnego rodzaju formy warsztatowe.

- A jak to jest w seminarium, któremu Ksiądz szefuje?

- – U nas dobrze przyjęły się właśnie takie warsztaty. Na roku propedeutycznym są warsztaty rozwoju osobowościowego, komunikacji interpersonalnej, także warsztaty relacji z kobietami czy budowania własnej tożsamości męskiej. Paleta takich propozycji rozwoju psychopedagogicznego jest naprawdę bardzo duża, w różnych formach występuje także w wielu innych polskich seminariach.
***
Ks. dr Wojciech Wójtowicz – rektor Wyższego Seminarium Duchownego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej i przewodniczący Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Europejki coraz później rodzą dzieci

2018-04-23 18:04

vaticannews.va / Madryt (KAI)

Włochy i Hiszpania to kraje Unii Europejskiej, gdzie kobiety najpóźniej decydują się na macierzyństwo - wynika z najnowszych danych Eurostatu. Pierwsze dziecko przychodzi na świat, kiedy mają ok. 31 lat. Hiszpania jest też krajem, gdzie najwięcej kobiet po raz pierwszy zostaje matką po 40. roku życia.

mikecogh / Foter.com / CC BY-SA

Hiszpania posiada najniższy przyrost naturalny w Unii Europejskiej (1,34 na kobietę; średnia UE – 1,6). Tuż za nią plasują się Włochy i Portugalia. Polska zajmuje 7. miejsce.

Średnia wieku kobiet w Hiszpanii, która ma pierwsze dziecko wynosi blisko 31 lat (30,08). Niewiele wyższa jest ona we Włoszech (31), które zajmują pierwsze miejsce na liście. Kolejne miejsca przypadają Luksemburgowi (30,5), Grecji (30,3) oraz Irlandii (30,1).

Dane pokazują też, że ponad 7,2 proc. kobiet we Włoszech zostaje matką po raz pierwszy po 40. roku życia. Drugie miejsce przypada Hiszpanii (6,6 proc.), a kolejne Grecji (5,3 proc.) i Luksemburgowi (4,8 proc.). Na końcu listy znajdują się Polska (1 proc.) i Litwa (1 proc.).

Wśród przyczyn opóźniania macierzyństwa eksperci wymieniają brak pomocy ze strony państwa, zmiany zachowań społecznych oraz niewyraźną rolę mężczyzn.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Brat ks. Popiełuszki i jego małżonka z medalem od Prezydenta RP

2018-04-24 19:04

Łukasz Krzysztofka

Prezydent Andrzej Duda wręczył w Pałacu Prezydenckim Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Józefowi i Alfredzie Popiełuszkom, starszemu bratu i bratowej bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

Jakub Szymczuk/KPRP

Odznaczeni są małżeństwem od pięćdziesięciu lat. - Dostojni Jubilaci, cieszę się z Waszego święta. To ogromny zaszczyt, że mogę Państwu osobiście wręczyć odznaczenie. Z wielką radością przyjmujemy Państwa w Pałacu Prezydenckim. Życzę Państwu kolejnych pięćdziesięciu lat razem w zdrowiu i spokoju. Życzę, by w rodzinie Państwa układało się wszystko jak najlepiej – mówił po wręczeniu odznaczeń Prezydent Andrzej Duda.

Zobacz zdjęcia: Medal prezydencki dla państwa Popiełuszków

W uroczystości uczestniczyła rodzina i przyjaciele państwa Popiełuszków. Prezydent po wręczeniu odznaczeń żartował, że państwo Popiełuszkowie mają ponad dwa razy większy staż małżeński od niego i żony Agaty.

- Fundamentem naszego małżeństwa jest wiara w Boga oraz wzajemne zrozumienie, miłość, przebaczanie sobie wzajemnie – powiedzieli „Niedzieli” państwo Popiełuszkowie. W swoim życiu przeżyli wiele doświadczeń. - Kogo Bóg miłuje, temu daje krzyże. Pochowaliśmy syna, miał niecałe 18 lat. Ale czujemy, że Bóg się nami opiekuje i pomaga nam w życiu. Przez męki i cierpienia bł. ks. Jerzego otrzymujemy wiele łask od Boga – podkreślali Złoci Jubilaci.

Uroczystość zakończyło wspólne „Sto lat”, zaintonowane przez Pierwszą Damę Agatę Kornhauser-Dudę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem