Reklama

Bóg upomniał się o to miejsce

2017-10-11 13:54

Anna Przewoźnik
Edycja częstochowska 42/2017, str. 1

Bożena Sztajner/Niedziela
Emaus dziś

„Uświadomiłem sobie, że zamierzam budować dom i ośrodek, mając zaledwie 150 zł na koncie. Odmówiłem Jutrznię, a na rozmyślanie wziąłem tekst o cudownym rozmnożeniu chleba i ryb na pustyni. Wrócił pokój. Oddałem Bogu to niewiele, co mam, i poprosiłem, aby to rozmnożył. Po porannej modlitwie odprawiłem Mszę św., znowu Ewangelia o rozmnożeniu chleba na pustyni”

Tak pisał w 2004 r. o planach budowy kościoła akademickiego ks. Andrzej Przybylski, wówczas duszpasterz akademicki, obecnie biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej. 10 lat temu nikt z tych, którzy mieli świadomość, jak potrzebny jest w Częstochowie duszpasterski ośrodek akademicki, nie mógł przewidzieć, że z początkiem roku akademickiego 2007/08 kościół zacznie funkcjonować (konsekrowany przez bp. Antoniego Długosza 18 października 2007 r.). Pierwsza w Polsce Personalna Parafia Akademicka pw. św. Ireneusza w Częstochowie stała się faktem, a dziś obchodzi jubileusz 10-lecia istnienia.

Małe cuda

– Pamiętam wigilię studencką pod gołym niebem, modlitwę o kościół. Za rok byliśmy już pod dachem – wspomina bp Andrzej Przybylski. Fundamentem kościoła akademickiego byli i są studenci. Wielu z nich bezinteresownie oddało dziełu swój czas i umiejętności. Każdy zostawił tu część swojego serca, co do dziś procentuje w ich życiu.

Grzegorz: – W duszpasterstwie przeżyłem nawrócenie. Tu pierwszy raz służyłem do Mszy św.

Reklama

Dla mnie to był Boży czas. Czas, który owocuje. Liczyło się, by przyszli studenci mieli dostęp do kościoła w pobliżu akademików. Myślałem: ja może już nie skorzystam, ale zostanie dla innych. W czasie studiów poznałem swoją żonę. Studentami już nie jesteśmy, ale przy kościele akademickim trwamy.

Magdalena/Siostra M. Angelika od Ducha Jezusa Objawiającego Miłość Ojca (CSFN):

– Kiedy byłam na IV roku zarządzania, nasz duszpasterz – ks. Przybylski, zwany po prostu Ojcem Andrzejem, podjął temat nowej lokalizacji naszej wspólnoty. Gdy przyszło do generalnej przebudowy domu, zabraliśmy się ostro do pracy. Bóg bardzo konkretnie posłużył się wspólnotą studencką i jej opiekunem ks. Andrzejem, bym mogła przeżyć swoje nawrócenie, ugruntować się w wierze, a przede wszystkim na nowo nawiązać relację z Bogiem. Moje życie zamieniało się stopniowo w piękny ogród, który zapragnęłam powierzyć pieczy Jezusa, by móc nieść Jego miłość innym.

Od idei do świątyni

Pisząc o świątyni, należy wspomnieć zaangażowanych w jej powstanie kapłanów. Najpierw jednak była idea. Zrodziła się w momencie, kiedy ks. Przybylski był już doświadczonym duszpasterzem akademickim. Wspierał go ówczesny metropolita abp Stanisław Nowak. Bez jego wiary, rozsądku i odwagi nic by się nie wydarzyło. Po wielu poszukiwaniach, zrządzeniem Bożej Opatrzności, ks. Przybylski znalazł miejsce, a wcześniejszy duszpasterz studentów, wtedy redaktor naczelny Tygodnika Katolickiego „Niedziela” ks. inf. Ireneusz Skubiś, sfinansował jego zakup.

Grzegorz Mostowski
Studenci, duszpasterze i ludzie zaangażowani w budowę kościoła

Na początku był plac, a na nim wyremontowany dom z niewielką kaplicą. Trzeba było podjąć decyzję o budowie kościoła. Dla tego dzieła splótł Pan Bóg ścieżki wielu życzliwych ludzi: inż. Włodzimierza Chwalby, szefa firmy Metal Union, i jego pracowników, dyrektora Lasów Państwowych w Katowicach i wielu innych.

Ks. Marek Bator, wówczas wikary, a później proboszcz tego miejsca, wspominając tamten okres, mówi m.in.: – Chyba sam Pan Bóg upominał się o to miejsce. Przywiozłem wierną kopię krzyża Światowych Dni Młodzieży. Dziś znajduje się on w ołtarzu głównym i zachwyca ludzi swą prostotą. Pamiętam, postawiliśmy krzyż na placu. Rosły tam wtedy dwie czereśnie. Dla mnie historia tego miejsca zaczyna się właśnie tam, kiedy siedziałem na deskach pełnych gwoździ, na workach cementu, z których z czasem powstała kaplica.

Budowanie

Każda historia budowy ma swoje wzloty i upadki. Grudzień 2004 r. to czas kryzysu. Brakowało środków finansowych. Ks. Przybylski prowadził w Rzymie rekolekcje dla sióstr zakonnych. Niespodziewanie dla siebie znalazł się na prywatnej audiencji u papieża św. Jana Pawła II.

– Jan Paweł II był wtedy bardzo chory. Chciałem tylko uścisnąć mu dłoń. Jednak kiedy podszedłem, zacząłem mówić, że buduję kościół akademicki w Częstochowie i nie bardzo mi to idzie, wtedy Jan Paweł II wyszedł jakby ze swojego cierpienia, zapytał raz jeszcze, co robię. Powtórzyłem ponownie – buduję kościół dla studentów. Papież wtedy powiedział: „To klękaj, będę ci błogosławił”. Położył zdrowszą rękę na mnie i modlił się. Nie wiedziałem, jak to się przełoży na akademicki kościół, ale wyjechałem szczęśliwy, wiedziałem, że Pan Bóg błogosławi temu dziełu. Po powrocie do Częstochowy pojawił się opatrznościowy człowiek – Włodek Chwalba – wspomina bp Przybylski.

O tym, jak powstawało akademickie centrum w Częstochowie, najlepiej wiedzą ci, którzy w tym dziele uczestniczyli. Ich świadectwa składają się na obraz pięknej historii, której reżyserem był sam Pan Bóg.

Grzegorz Bryzik – architekt, jeden spośród wielu ludzi, którzy mając świadomość wagi tego, co robią, nawet nie pytają o finanse, wspomina: – Budowa kościoła akademickiego szła szybko. Od mojej pierwszej kreski, pierwszej rozmowy minął zaledwie rok i budynek powstał. Chciałem, żeby ta świątynia miała swój indywidualny charakter.

Inspektor nadzoru robót budowlanych Adam Satława dodaje: – Moim zadziwieniem w czasie budowy był ogromny optymizm prezesa Chwalby. On wierzył, że kościół może powstać w ciągu 12 miesięcy. Może nawet nie wierzył, on wiedział, że tak będzie. Nie było ani jednego momentu zwątpienia w ten plan. Jestem budowlańcem praktykiem i wiem, że takie budowle nie powstają w tak krótkim czasie. Stała się więc ta budowa moim kolejnym doświadczeniem działania Bożej Opatrzności.

Podobne wspomnienia ma wielu pracowników firmy Metal Union, również Michał Mer, wykonawca całej instalacji elektrycznej w kościele.

Duszpasterstwo dziś

Od 2015 r. proboszczem personalnej parafii akademickiej pw. św. Ireneusza BM jest ks. Rafał Grzesiak, a wikarym ks. Norbert Tomczyk. Obecny proboszcz podkreśla, że wszystko, co jest robione w tej parafii, czynione jest przede wszystkim z myślą o studentach. Ten kościół powstał dla nich. Ale odnajdują się tu również absolwenci, dla których jest Wspólnota 25+, bywa i tak, że pary z DA trafiają do Wspólnoty Rodzin Emaus, która również działa przy kościele akademickim, a część jej członków to byli studenci, którzy angażowali się w budowę ośrodka akademickiego i świątyni.

– Powinniśmy bardzo Panu dziękować za to miejsce. Jeżdżę na spotkania duszpasterzy akademickich z całej Polski już od kilku lat. Mało jest takich ośrodków, które usytuowane są między akademikami, blisko uczelni. Mamy błogosławione miejsce, piękny kościół – mówi Ksiądz Proboszcz.

Tu można znaleźć przyjaźń z drugim człowiekiem, doświadczyć miłości Boga. Można Go spotkać poprzez różne formy duchowej aktywności: studiowanie Biblii, adorację, spowiedź, kierownictwo duchowe, wspólne wyjazdy w góry, rekolekcje, koncerty.

Świętowanie jubileuszu

Niedawno przed kościołem „zatrzymali się” uczniowie z Emaus – to rzeźby autorstwa Małgorzaty Hejduk przedstawiające Jezusa z uczniami, czyli studentem i profesorem, bo uczniem Jezusa może być każdy. Z okazji jubileuszu doceniono wyróżnieniami tych, którzy mocno przyczynili się do zbudowania kościoła.

Przy Duszpasterstwie Akademickim można oglądać wystawę fotograficzną pt. „Nasza historia, nasze życie”. 18 października odbędzie się inauguracja roku akademickiego i główne uroczystosci związane z jubileuszem, 22 października po Mszach św. będzie można usłyszeć audycję radiową o historii powstania ośrodka akademickiego i kościoła: „Z woli Boga i ludzkich serc”.

Kapłani

Bp Andrzej Przybylski podkreśla, że duszpasterstwo akademickie funkcjonuje według słów św. Pawła, że trzeba być wszystkim dla wszystkich, by choćby niektórych zbawić. Ośrodek stał się znaczący dla Częstochowy, nie tylko dla środowiska akademickiego i to jest wielka radość. Tę radość z pierwszym proboszczem kościoła św. Ireneusza z pewnością dzielą wszyscy kapłani, którzy posługiwali w tej parafii, a obok tych wymienionych powyżej byli to: ks. Grzegorz Szumera, ks. Jacek Michalewski, ks. Łukasz Latawski, ks. Jacek Szczecina.

Tagi:
studenci kościół akademicki

Jubileusz 10-lecia kościoła akademickiego w Częstochowie

2017-10-18 23:25

Beata Włoga

Trwają obchody jubileuszu 10-lecia kościoła akademickiego pw. św. Ireneusza BM w Częstochowie.

Magdalena Pijewska/Niedziela

Otworzyła je 15 października wystawa fotograficzna, pt. „Nasza historia – nasze życie”, tego samego dnia poświęcono ufundowane z tej okazji figury „Uczniowie z Emaus”.

18 października odbyła się liturgiczna inauguracja roku akademickiego 2017/18 połączona z jubileuszem 10-lecia istnienia kościoła akademickiego. Przybyli na nią nauczyciele akademiccy, na czele z rektor Akademii im. Jana Długosza dr hab. Anną Wypych - Gawrońską i rektorem Politechniki Częstochowskiej prof. dr hab. inż. Norbertem Sczygiolem, studenci i absolwenci, Wspólnota Rodzin Emaus, Wspólnota 25+ oraz sympatycy tego miejsca.
Mszy św. dziękczynnej z racji jubileuszu 10-lecia świątyni przewodniczył metropolita częstochowski abp Wacław Depo, koncelebrowali abp senior Stanisław Nowak, inicjator budowy tego miejsca, biskup pomocniczy Andrzej Przybylski, który dziesięć lat temu, jako duszpasterz akademicki, budował kościół św. Ireneusza BM, ks. inf. Ireneusz Skubiś, który jako redaktor naczelny „Niedzieli” przyczynił się do budowy tego miejsca, kupując plac pod kościół i wspierając wiele inicjatyw związanych z tym miejscem. Nie zabrakło duszpasterzy związanych z kościołem, byłych duszpasterzy akademickich ks. Grzegorza Szumery, ks. Marka Batora i wielu innych zaprzyjaźnionych z tym środowiskiem.

Zanim rozpoczęła się Eucharystia abp Depo poświęcił chrzcielnicę, która od niedawna znajduje się w tej świątyni. Podczas homilii Metropolita częstochowski mówił o uprzedzającej łasce Bożej. Ona stale nas uprzedza i stale nam towarzyszy, ale trzeba też pamiętać, że potrzebna jest nasza ludzka wiara i ludzka współpraca w każdym dziele. Kiedy bierzemy współodpowiedzialność nie tylko za formacje siebie samych, ale i za innych, podejmujemy wysiłek. W ten sposób nawiązał do tych wszystkich osób, które 13 lat temu decydowały o powstaniu jedynej takiej w Polsce Personalnej Parafii Akademickiej, czego konsekwencją była późniejsza budowa kościoła. Miejsce to służy środowisku akademickiemu i integruje świat nauki z wiarą.

Magdalena Pijewska/Niedziela

Po Eucharystii obecny proboszcz parafii ks. Rafał Grzesiak podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do budowy tego kościoła, za tworzenie tego miejsca, modlitwę. Wyraził wdzięczność tym, którzy byli u początku tego dzieła i jak się okazuję są tu nadal. Abp. Stanisławowi Nowakowi, któremu zawsze leżało na sercu dobro studentów i profesorów, ks. inf. Ireneuszowi Skubisiowi, bp. Andrzejowi Przybylskiemu, ks. Markowi Batorowi, prof. Bolesławowi Wysłockiemu, Grzegorzowi Mostowskiemu, Włodzimierzowi Chwalbie – głównemu sponsorowi i budowniczemu, Grzegorzowi Bryzikowi, Michałowi Mehrowi, Adamie Satławie, Tadeuszowi Jezierskiemu, Wiesławowi Ciura.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dr Wanda Półtawska o prawnej ochronie każdego życia

2018-02-17 19:39

pw / Warszawa (KAI)

„Człowiek nie dlatego żyje, że się urodził, tylko dlatego się rodzi, że żyje.” - tak potrzebę prawnej ochrony życia poczętego uzasadnia dr Wanda Półtawska doktor nauk medycznych oraz specjalista w dziedzinie psychiatrii, profesor Papieskiej Akademii Teologicznej, harcerka, więźniarka niemieckiego obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, przyjaciółka Jana Pawła II, towarzysząca jego śmierci.

Mariusz Książek

W przeprowadzonym przez Citizengo Polska wywiadzie z dr Wandą Półtawską, nestorka polskiego ruchu pro-life podkreśla, że wartość życia ludzkiego nie zależy od stanu zdrowia, urody, czy talentów człowieka. „Każdy człowiek ma prawo żyć, nawet jeśli jest nieuleczalnie chory, niepełnosprawny, czy w początkowym, prenatalnym, stadium rozwoju” – stwierdza.

„Stąd każdy z nas ma obowiązek, chronić życie i zrobić wszystko, by życie każdego i każdej z tych najmniejszych z nas mogło się rozwinąć niezależnie od tego, czy badania prenatalne są pomyślne, czy też mamy do czynienia z podejrzeniem jakiejkolwiek choroby, czy niepełnosprawności” dodaje.

Dr Wanda Półtawska, od lat jest zaangażowana w obronę życia. W setkach publikacji i wystąpień niezmiennie przywołuje wartości i zasady bioetyki opartej na antropologii chrześcijańskiej. W 2014 roku wyraziła je w formie „Deklaracji wiary lekarzy katolickich i studentów medycyny w przedmiocie płciowości i płodności ludzkiej.”, którą podpisało blisko 4 tysiące lekarzy z całej Polski.

Obecny wywiad, w kontekście prac Sejmu nad obywatelską inicjatywą ustawodawczą #ZatrzymajAborcje, jest głosem adresowanym szczególnie do parlamentarzystów, bo to w ich rękach jest teraz los wielu setek i tysięcy dzieci.

„Czy autorytet i doświadczenie dr. Wandy Półtawskiej będzie w tym wypadku wystarczające? Mam nadzieję, że w niedługim czasie będziemy się mogli o tym przekonać.” - podsumowuje wywiad Magdalena Korzekwa-Kaliszuk Dyrektor Citizengo Polska.

Link do wywiadu: https://youtu.be/lmYvnTlLbpE

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Ks. Mendonҫa: Pragnienie Jezusa musi być bardziej obecne w pulsującym sercu Kościoła

2018-02-18 09:26

RV, st, kg (KAI) / Watykan

Najpilniejszym wyzwaniem współczesnego Kościoła jest, aby zawsze od Chrystusa rozpoczynał i na Chrystusie kończył. On jest siłą, centrum. Kiedy o tym zapominamy, wpadamy w pustkę. Zapominamy o naszym pragnieniu. Pragnienie Jezusa musi być bardziej obecne w pulsującym sercu Kościoła – stwierdził ks. José Tolentino de Mendonça. Ten portugalski kapłan i wicerektor Uniwersytetu Katolickiego w Lizbonie został poproszony o wygłoszenie rekolekcji dla Papieża i Kurii rzymskiej, które w niedzielę 18 lutego br. rozpoczną się w domu rekolekcyjnym paulistów w Aricci pod Rzymem i potrwają do 23 bm.

Graziako

W wywiadzie dla Radia Watykańskiego odpowiedział on na pytanie, dlaczego głównym punktem swoich rozważań uczynił pragnienie. Temat rekolekcji brzmi bowiem: „Pochwała i pragnienie”.

„Cóż mamy innego oprócz pragnienia? To jest podstawowe pytanie. Jesteśmy stworzeniami, które pragną. Nie mamy tylko potrzeb, chcemy się wznieść ponad nie. Z pragnienia rodzi się tęsknota. Musimy wsłuchiwać się w głęboki głos pragnienia ludzkiego, które jest śladem obecności Boga w naszym sercu. Mamy pragnienie, które jest podobne do tego, jakie miał Jezus na krzyżu. Jezus nie prosił o nic, nie mówił: «jest mi źle, nie wyrządzajcie mi tyle cierpienia», powiedział tylko: «pragnę». W tym słowie zawiera się wszystko, co dotyczy Jego ludzkiego oblicza. W pragnieniu mamy możliwość odnalezienia człowieczeństwa takiego, jakim widzi je Bóg” – mówił ks. Mendonҫa.

Portugalski kapłan dodał także, że pragnienie jest formą poznania. Przytoczył słowa amerykańskiej poetki Emily Dickinson, która mówiła, że pragnienie uczy nas drogi wody, a te słowa – zaznaczył, bardzo go przekonują. Przyznał, że w swoich rozważaniach będzie odwoływał się również do innych poetów i pisarzy. Wymienił m.in. Clarice Lispector, Antoine de Saint-Exypéryego, czy włoskiego poetę Tonino Guerrę.

Tegoroczny rekolekcjonista papieski zdradził także, iż w medytacji wprowadzającej skupi się m.in. na temacie zadziwienia. Wybrał to zagadnienie, gdyż, jego zdaniem, współczesny świat nie słucha słowa Bożego, szczególnie tego, co Pan powiedział Abrahamowi. Wyjdź stąd, opuść to miejsce, nie patrz więcej na swoje buty, ale patrz na gwiazdy, daleko. „A to właśnie jest zadziwieniem: iść przekraczając samych siebie. Ono wprowadza w tajemniczą obecność Boga” - zaznaczył ks. Mendonça.

Portugalski kapłan wskazał także na temat peryferii. Stwierdził, że poruszył go w dwóch ujęciach: z jednej strony sam Chrystus był na peryferiach, w swoich czasach nie był znaną osobistością. A z drugiej dzisiejsi chrześcijanie to w większości obywatele peryferii. Oblicze chrześcijaństwa nie jest już czymś głównym, centralnym, zachodnim. Jego obliczem są peryferie – uważa ks. Mendonҫa.

Ks. José Tolentino de Mendonça urodził się 15 grudnia 1965 roku w Machico na Maderze. W 1982 roku podjął studia teologiczno-filozoficzne i w 1990 roku przyjął święcenia kapłańskie. Ukończył biblijne studia specjalistyczne w Rzymie. Po powrocie do ojczyzny podjął pracę na Uniwersytecie Katolickim w Lizbonie. Jest uznanym poetą. Od 2011 jest konsultorem Papieskiej Rady ds. Kultury.

W okresie papieskich rekolekcji są jak zwykle zawieszone wszelkie audiencje, w tym środowa audiencja ogólna 21 lutego.

Tradycję rekolekcji w Watykanie wprowadził w 1929 roku Pius XI, z tym że do czasu Pawła VI odbywały się one w pierwszym tygodniu Adwentu, a nie Wielkiego Postu. Papież Montini zaczął też jako pierwszy zapraszać do głoszenia nauk hierarchów i teologów spoza Kurii Rzymskiej, a nawet spoza Włoch. Na przykład w 1976 (5-12 marca) zadanie to powierzył metropolicie krakowskiemu kard. Karolowi Wojtyle, który później jako papież Jan Paweł II bardzo rozszerzył tę praktykę.

W 1979 rekolekcjonistą był włoski franciszkanin o. Faustino Ossanna, ale od następnego roku Ojciec Święty zapraszał już kardynałów, biskupów, księży i zakonników z całego świata.

Byli to kolejno (stopnie w hierarchii i funkcje, jakie pełnili w owym czasie, bez ewentualnych późniejszych zmian):

24 II-1 III 1980 - abp Lucas Moreira Neves OP (Brazylijczyk), sekretarz Kongregacji Biskupów,

8-14 III 1981 - bp Jerzy Ablewicz z Tarnowa (Polak),

28 II-5 III 1982 - o. Stanislas Lyonnet SI (Francuz), prof. Uniwersytetu Gregoriańskiego,

20-26 II 1983 - kard. Joseph Ratzinger, prefekt Kongregacji Nauki Wiary

11-17 III 1984 - kard. Alexandre do Nascimento (Angolańczyk), arcybiskup Lubango,

24 II-2 III 1985 - abp Achille Glorieux (Francuz), nuncjusz apostolski,

16-22 II 1986 - o. Egidio Viganò SDB (Włoch), rektor najwyższy (generał) salezjanów,

8-14 III 1987 - o. Peter-Hans Kolvenbach SI (Holender), generał jezuitów,

21-27 II 1988 - abp James Aloysius Hickey (USA), arcybiskup Waszyngtonu

12-18 II 1989 - kard. Giacomo Biffi (Włoch), arcybiskup Bolonii,

4-10 III 1990 - o. George Marie Martin Cottier OP (Szwajcar), teolog Domu Papieskiego,

17-23 II 1991 - abp Ersilio Tonini (Włoch), emerytowany arcybiskup Rawenny,

8-14 III 1992 - kard. Ugo Poletti (Włoch), archiprezbiter bazyliki patriarszej św. Matki Boskiej Większej w Rzymie,

28 II-5 III 1993 - bp Jorge Arturo A. Medina Estévez (Chilijczyk), biskup Rancagua (Chile),

20-26 II 1994 - kard. Giovanni Saldarini (Włoch), arcybiskup Turynu,

5-11 III 1995 - o. Tomáš Špidlík SI (Czech), z Papieskiego Instytutu Wschodniego,

25 II-2 III 1996 - abp Christoph Schönborn OP (Austriak), arcybiskup Wiednia,

16-22 II 1997 - kard. Roger Etchegaray (Francuz), przewodniczący Papieskiej Rady "Iustitia et Pax" i Głównego Komitetu Wielkiego Jubileuszu Roku 2000,

1-7 III 1998 - kard. Ján Chryzostom Korec SI (Słowak), biskup Nitry,

21-27 II 1999 - bp André-Mutien Léonard (Belg), biskup Namur,

12-18 III 2000 - kard. François Xavier Nguyễn Văn Thuận (Wietnamczyk), przew. Papieskiej Rady "Iustitia et Pax",

4-10 III 2001 – kard. Francis Eugene George OMI (Amerykanin), arcybiskup Chicago,

17-23 II 2002 – kard. Cláudio Hummes (Brazylijczyk), arcybiskup São Paulo,

9-15 III 2003 – abp Angelo Comastri (Włoch), prałat sanktuarium maryjnego w Loreto,

29 II-6 III 2004 – prał. Bruno Forte (Włoch), członek Międzynarodowej Komisji Teologicznej,

13-19 II 2005 – bp Renato Corti (Włoch), biskup Novary.

Od 2006 rekolekcjonistów z zewnątrz zapraszał Benedykt XVI. Byli nimi:

5-11 III 2006 – kard. Marco Cè (Włoch), em. patriarcha Wenecji

25 II-3 III 2007 – kard. Giacomo Biffi (Włoch), em. abp Bolonii

10-16 II 2008 – kard. Albert Vanhoye SI (Francuz), em. sekr. Papieskiej Komisji Biblijnej

1-7 III 2009 – kard. Francis Arinze (Nigeryjczyk), em. prefekt Kongregacji Biskupów

21-27 II 2010 – ks. Enrico dal Covolo SDB (Włoch), członek m.in. Papieskiej Komisji Archeologii Sakralnej,

13-19 III 2011 – o. François-Marie Léthel OCD (Francuz), prof. Papieskiego Wydziału Teologicznego «Teresianum» w Rzymie

26 II-3 III 2012 – kard. Laurent Monsengwo Pasinya (Kongijczyk), abp Kinszasy

17-23 II 2013 – kard. Gianfranco Ravasi (Włoch), przewodniczący Papieskiej Rady Kultury

Od 2014 rekolekcjonistów zaprasza Franciszek.

9-14 III 2014 (w Casa Divin Maestro w Ariccia) – ks. Angelo De Donatis, proboszcz rzymskiej parafii św. Marka Ewangelisty [al Campidoglio]

22-27 II 2015 (Ariccia) – o. Bruno Secondin OCD (Włochy), temat „Słudzy i prorocy Boga żywego”

6-12 III 2016 (Ariccia) - o. Ermes Maria Ronchi OSM (Włochy)

5-10 III 2017 (Ariccia) – o. Giulio Michelini OFM (Włochy)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem