Reklama

Dobre praktyki kleryckiego Ogniska Misyjnego

2017-10-18 14:08

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 43/2017, str. 1

Archiwum
Podczas Eucharystii w kazachskim mieszkaniu

Kleryckie Ognisko Misyjne ma ciekawą historię – powstało przed II wojną światową, co oznacza, że jest najstarsze w Polsce. Obecnie należy do niego ponad 20 alumnów – studentów WSD w Kielcach, którym na sercu leży szczególnie sprawa misji. Ognisko Misyjne ma płonąć na tyle jasnym i dużym płomieniem, by ideą misyjnego zaangażowania zapalać kolejnych ludzi, nowe środowiska. Wprowadzone w minionym roku novum – kleryckie praktyki na terenach misyjnych, pozwoliły kandydatom do kapłaństwa poznać styl pracy na misyjnej ziemi, a swym zapałem rozpalić dla spraw misji wiernych w parafiach diecezji kieleckiej. Był Kazachstan i Ziemia Święta, a po tym roku akademickim w wakacje być może będzie Ameryka Południowa.

W rozpoczynającym się Tygodniu Misyjnym przypominamy praktyki i działalność Kleryckiego Ogniska Misyjnego.

Kierunek: Kazachstan

Przygotowania do stażu kleryckiego w Kazachstanie trwały blisko rok, począwszy od intensywnej nauki języka rosyjskiego, po przygotowanie logistyczne i zebranie potrzebnych na wyjazd funduszy. Na misyjną praktykę od 3 do 23 lipca w kraju oddalonym 4 tys. km od Polski i 9 razy od niej większym, zdecydowali się: Damian Liwocha, bliźniacy Łukasz i Tomasz Chowańcowie i Wojciech Rutczyński – szef Ogniska Misyjnego.

Chcieli sami uzbierać pieniądze na lot i na dary dla rodaków w Kazachstanie, co świetnie udało się dzięki ofiarności wiernych kilku parafii, w tym ich rodzinnych. Były to: Bodzentyn, Małogoszcz, Szczekociny, parafia św. Wojciecha w Kielcach, Trójcy Świętej w Jędrzejowie i Leszczyny. Alumni zebrali prawie 20 tys. zł, było czym się rządzić. Zakupili w Polsce i przekazali wiernym w Kazachstanie monstrancję, biały ornat z wizerunkiem Jezusa Zmartwychwstałego, bieliznę kielichową oraz welony na kielich mszalny. Podarowano także ikony Matki Bożej Łaskawej Kieleckiej oraz różańce, krzyżyki, albumy o sanktuariach maryjnych i inne dewocjonalia. Dary trafiły głównie do wiernych parafii Kokczetaw, gdzie studenci odbywali staż misyjny, oraz do biskupów, kapłanów i sióstr zakonnych spotkanych w Kazachstanie. Osobny dar – naczynia liturgiczne, za pośrednictwem alumnów, przekazała m.in. rodzina Tomasza Puchrowicza z Jędrzejowa. Kazachstan wsparł ofiarą także Jan Jakóbczak. Jak opowiadają uczestnicy stażu – wierni z Kazachstanu byli wzruszeni pamięcią ze strony diecezji kieleckiej, która wybudowała kościół w Kokczetawie i przysyła tutaj swoich księży.

Reklama

Mówisz Kazachstan – myślisz stepy. Takie to wrażenie towarzyszyło klerykom przy zetknięciu się z kazachską ziemią. Poznawali oni ten kraj i życie w nim pod opieką księdza diecezji kieleckiej i proboszcza parafii św. Antoniego w Kokczetawie, ks. Wojciecha Skorupy; towarzyszył im także ks. Łukasz Zygmunt – dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych Diecezji Kieleckiej.

Początki kościoła katolickiego w Kokczetawie to lata 90. XX wieku i obecność tam kapłana diecezji kieleckiej – ks. Zygmunta Kwiecińskiego, tworzącego zalążek zorganizowanej wspólnoty katolików, z których bardzo wielu miało polskie korzenie.

Parafię św. Antoniego w Kokczetawie oficjalnie powołano 6 października 1992 r. W 1995 r. bp Jan Paweł Lenga poświęcił kamień węgielny. Kościół w Kokczetawie został poświęcony 20 lat temu przez biskupa kieleckiego Kazimierza Ryczana i Jana Pawła Lengę – biskupa Kazachstanu 15 czerwca 1997 r.

Staż w Kazachstanie okazał się dobrą szkołą kapłańską i szkołą życia. Klerycy przez 3 tygodnie pobytu poznawali realia życia w Kokczetawie, ale i w innych parafiach i obszarach Kazachstanu, uczestniczyli w tamtejszej posłudze misyjnej, pomagali w pracach remontowo-budowlanych wokół kościoła. Jak opowiada Wojciech Rutczyński, nie były to ot, takie sobie zajęcia; akurat trafili na remont otoczenia kościoła, zatem z pomocą ministrantów i wikariusza zwieźli 2 tys. taczek ziemi!

Pełne wzruszeń i dobrych uczuć były wizyty w wioskach: Semfiropolu i w Nikolskoje, gdzie przeżywali Eucharystię w kaplicy lub w prywatnych domach. – Wspólnoty te są bardzo małe, liczą od kilku do kilkunastu osób. Ludzie ci nieraz nawet kilka godzin oczekują na kapłana, sami przygotowują miejsce Mszy św. oraz przebieg liturgii. Dojazd do wiosek to stepowe drogi – latem dziurawe i wyboiste, a zimą zasypane śniegiem. Przed każdą Mszą św. odbywa się krótka katecheza, nauka śpiewu, spowiedź oraz rozmowy duszpasterskie. Po Mszy św. kapłan pozostaje z wiernymi dłuższy czas. Przy wspólnej herbacie dzielą się z nim codziennością swojego życia, problemami i radościami. Msza św. jest dla tych ludzi wielkim wydarzeniem, gdyż mogą przeżywać ją tylko raz w miesiącu. Jest tak dlatego, że misjonarz musi dojechać także do innych wspólnot oczekujących na Eucharystię – wspominają uczestnicy stażu.

W okolicy Kokczetawu mieszka wielu Polaków, potomków przesiedleńców z Kresów Wschodnich, którzy trafiali tu od 1936 r. Przez wiele lat ich życie religijne ograniczane było do sfery prywatnej. Dopiero w latach 70. i 80. ubiegłego wieku pozwolono na legalną, lecz bardzo ograniczoną działalność pierwszych wspólnot katolickich. Tamtejszy proboszcz ks. Wojciech Skorupa podaje, że wśród kokczetawskich parafian są także Niemcy, potomkowie kolonizatorów, którzy trafili na stepy Powołża i okolice Morza Czarnego po manifestach wydanych w XVIII wieku przez carycę Katarzynę II.

– Kazachstan jest specyficznym krajem, różnorodnym nie tylko pod względem etnicznym, ale również religijnym. W bazylice katedralnej w Astanie od wielu lat praktykowana jest całodobowa adoracja Najświętszego Sakramentu. Do tej świątyni przybywają wierni z różnych wspólnot parafialnych oddalonych bardzo często kilkaset kilometrów. Abp Tomasz Peta pokłada wielką ufność w nabożeństwie do Jezusa Eucharystycznego – opowiadają kieleccy alumni.

Parafia św. Antoniego w Kokczetwie organizuje codzienną adorację Najświętszego Sakramentu. Każdego dnia kapłani, siostry zakonne oraz wierni przez godzinę przed Mszą św. uczestniczą w adoracji. Odmawiany jest Różaniec i Koronka do Bożego Miłosierdzia, a także modlitwy o nowe powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego za wstawiennictwem bł. Władysława Bukowińskiego – jednego z pierwszych misjonarzy Kazachstanu. Wspólnota ta ma także wiele grup parafialnych.

Kieleccy klerycy byli także m.in. Karagandzie. Właśnie w tamtejszej katedrze spoczywa ten Błogosławiony. Dwa dni spędzili w seminarium duchownym, poznając życie kleryckie w Kazachstanie.

Kierunek: Ziemia Święta

Ten z kolei misyjny staż zorganizowano we współpracy z kustodią Ziemi Świętej. W lipcu na miesięczną praktykę do ojczyzny Jezusa wyjechali: Dawid Dzienniak i Jakub Janicki, a w sierpniu – Michał Bieroński i Karol Rasała. Warunkiem była dobra znajomość języka angielskiego, nie mówiąc już o zapale do pracy misyjnej. Pobyt alumnów koordynowali (w Palestynie): br. Ananiasz Jaskólski OFM oraz o. Antoni Szlachta OFM posługujący w Betlejem, a ze strony polskiej – o. Alan Rusek OFM – proboszcz panewnickiej bazyliki w Katowicach.

– Nasza posługa w kustodii Ziemi Świętej polegała na opiece nad Grotą Mleczną, gdzie według tradycji Matka Boża, karmiąc małego Jezusa, uroniła odrobinę mleka, oraz nad Polu Pasterzy, gdzie anioł objawił im narodzenie Zbawiciela. W jednym i drugim miejscu zajmowaliśmy się obsługą grup pielgrzymkowych oraz indywidualnych pielgrzymów. Pomagaliśmy także w drobnych pracach przy sanktuarium w Betlejem czy w samej Grocie Narodzenia. Na co dzień uczestniczyliśmy w życiu wspólnoty franciszkańskiej, biorąc udział w modlitwach brewiarzowych, Mszy św., czy w codziennej procesji do Groty Narodzenia – wspominają alumni. Można było z bliska przypatrzeć się misyjnej działalności franciszkanów w tym jednym z najciekawszych regionów świata, poznać wiele nietuzinkowych osobowości, zetknąć się z różnorodnymi grupami pielgrzymów.

Alumn Michał Bieroński wyjaśnia, że wakacje to czas urlopów, więc kieleccy klerycy mieli pełne ręce roboty zastępując np. misjonarzy z zakrystii w kościele św. Katarzyny. Szczotki i mopy nie były im obce – do obowiązków stażystów należało czyszczenie grot św. Hieronima i św. Józefa czy systematyczne porządki w Grocie Narodzenia.

Praktyki w Ziemi Świętej dawały także możliwość odwiedzenia najważniejszych miejsc tego terenu. Oprócz Bazyliki Narodzenia Pańskiego w Betlejem, klerycy byli oczywiście w Bazylice Grobu Bożego, Wieczerniku, przy grobie Króla Dawida, w Bazylice Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Byli nad rzeką Jordan, gdzie miał miejsce chrzest Jezusa, w Qumran, Jerychu oraz na Herodionie, gdzie znajdują się pozostałości po pałacu króla Heroda. Obserwowali różnice miedzy Izraelem a Palestyną, podziwiali różnorodność, jaką stanowi współczesny Izrael.

– Tutaj chce się wracać; mogliśmy modlić się, mieszkać i żyć w miejscach, które są najważniejsze dla naszej wiary, oddychać powietrzem Jezusa i apostołów, chodzić ich ulicami, odczytywać nazwy znane dotąd z Biblii. Teksty biblijne czyta się teraz inaczej – przekonuje Michał Bieroński.

Ognisko nie przygasa

Bp Jan Piotrowski 30 grudnia 2014 r. powołał Misyjne Dzieło Diecezji Kieleckiej. W odpowiedzi na to wezwanie w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach zainaugurowało swoją działalność Ognisko Misyjne – kontynuacja istniejącego od lat Kleryckiego Koła Misyjnego. Mówi al. Wojciech Rutczyński: – Celem ogniska jest modlitwa za misjonarzy pochodzących z naszej diecezji oraz propagowanie idei misyjnej, pogłębianie wiedzy alumnów nt. misji, gdyż wszyscy na mocy chrztu świętego jesteśmy misjonarzami, jak pisał Jan Paweł II w encyklice „Redemptoris missio”.

Spotkania formacyjne odbywają się raz w miesiącu, w każdą środę zaś jest adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwa za misjonarzy. Członkowie ogniska angażują się też w I piątki misyjne, przygotowując m.in. materiały liturgiczne, modlitewne, adoracyjne oraz rozważania, które następnie trafiają do parafii. Uczestniczą we wszelkich asystach misyjnych, spotkaniach z Różami Żywego Różańca, z misjonarzami i ich rodzicami. Byli zaangażowani w powstanie Sali Misyjnej w seminarium. Swoim doświadczeniem i wiedzą chętnie dzielą się z innymi podczas wizyt w parafiach, spotkań z dziennikarzami, w artykułach prasowych. Dają świadectwo. Zapewne spośród nich niektórzy już wkrótce wyruszą, jako posłani z Dobrą Nowiną – na dalekie misyjne ziemie.

Tagi:
misje klerycy

Służba w dalekim Caibarién

2018-02-22 10:40

Z Ewą Pankiewicz, lubelską wolontariuszką na Kubie, rozmawia ks. Mieczysław Puzewicz
Edycja lubelska 8/2018, str. VI

Ze zbiorów E. Pankiewicz
Ewa w otoczeniu bezhabitowych sióstr zakonnych i katechetów

Ks. Mieczysław Puzewicz: – Jak wyglądał Twój wolontariat w Caibarién na Kubie?

Ewa Pankiewicz: – Wolontariat w Caibarién, w diecezji Santa Clara (środkowa Kuba), to efekt wieloletniej współpracy lubelskiego środowiska z bp. Arturo Amadorem. Przez 2 miesiące zajmowałam się przede wszystkim pracą z młodzieżą w parafiach, zaangażowaną w prowadzenie katechez. Podczas spotkań poruszaliśmy tematy dotyczące miejsca młodych w Kościele, systemu wartości, wyzwań świata współczesnego, wolontariatu. Jednym z celów organizowanych warsztatów było zachęcenie młodzieży do podejmowania działań na rzecz najbliższego otoczenia, do wychodzenia poza mury kościoła, do ludzi potrzebujących. Młodzież była otwarta na zdobywanie nowego doświadczenia, poznanie innych sposobów animacji grup czy pracy w zespole. Poza tym prowadziłam katechezy dla grup dziecięcych. Często katechezy odbywają się w domach prywatnych. Ważnym zadaniem było odwiedzanie ludzi chorych, niepełnosprawnych, starszych w ich domach. Często były to osoby bardzo ubogie, samotne, których bliscy wyemigrowali. Potrzebowali rozmowy, wysłuchania, ale też pomocy w obowiązkach codziennych. Najbardziej zapadły mi w pamięci otwartość i szczera radość, z jaką przyjmowali mnie w swoich domach. Na pożegnanie często słyszałam: „To jest twój dom – wracaj, kiedy chcesz”.

– Tam, gdzie pracowałaś, przeszedł niedawno kataklizm.

– Caibarién to miasto najbardziej poszkodowane podczas huraganu, który przeszedł przez Kubę we wrześniu 2017 r. Jego skutki nadal są bardzo widoczne, a szczególnie na obszarach położonych bezpośrednio nad morzem. Wiele domów zostało całkiem zniszczonych, inne mają zerwane dachy, naruszone konstrukcje. Materiały budowlane na Kubie są bardzo drogie i większości ludzi nie stać na odbudowanie swoich dobytków. Ludzie są zmęczeni. Dominuje apatia, brak nadziei, rezygnacja. W najgorszej sytuacji są osoby w wieku podeszłym, chore, niepełnosprawne, które nie mają rodzin i często są zostawione same sobie.

– Co Cię zaskoczyło w Kościele na Kubie?

– To, co zaskoczyło mnie i jednocześnie spodobało mi się najbardziej, to żywa wspólnota wiernych. Nikt nie jest tam anonimowy, ludzie interesują się sobą, po Mszach pozostają i rozmawiają. Czuć tę wspólnotę i serdeczność relacji. Można wskazać wiele problemów, z którymi mierzy się tamtejszy Kościół. Społeczeństwo Kuby to społeczeństwo starzejące się, brakuje ludzi młodych, liderów, którzy animowaliby życie wspólnoty. Dużym problemem jest też niska liczba powołań wśród Kubańczyków. Katecheci narzekają na brak współpracy ze strony rodziców, którzy nie przyprowadzają dzieci na Msze. Zdarzają się przypadki, że to dziecko wychodzi z inicjatywą i prosi rodziców o zgodę na uczestniczenie w katechezach.

– Czy w diecezji Santa Clara są polskie akcenty?

– Diecezję Santa Clara powołał św. Jan Paweł II 1 kwietnia 1995 r. Papież odwiedził stolicę diecezji w styczniu 1998 r. Mija 20 lat od tej pielgrzymki, a jego postać i słowa są wciąż pamiętane i bardzo ważne dla Kubańczyków. Obecnie na terenie diecezji Santa Clara pracuje trzech polskich księży, którzy pełnią funkcję proboszczów dużych parafii. Rozpowszechniony jest również kult Bożego Miłosierdzia, w wielu parafiach przyjęło się odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia. Coraz bardziej popularna jest też postać bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

– Czego najbardziej potrzeba Kościołowi na Kubie?

– Kościół na Kubie to kościół ubogi. Wskazać można szereg potrzeb o charakterze materialnym. Jednak najbardziej potrzeba przykładów z zewnątrz. Kuba po latach ateizacji to zdecydowanie kraj misyjny. Dlatego obecność zagranicznych duchownych, sióstr zakonnych czy wolontariuszy jest bardzo ważna. To daje ludziom nadzieję. Potrzeba tam przewodników, którzy będą wyjaśniać sprawy fundamentalne, wskazywać właściwe drogi nowo powstającym wspólnotom, podtrzymywać już istniejące, towarzyszyć członkom Kościoła w pogłębianiu wiary.


Relacja Ewy Pankiewicz, pierwszej polskiej wolontariuszki posługującej w Kościele na Kubie, dostępna jest na stronie internetowej:
www.solidarity.com.pl . Zapraszamy też na otwarte spotkanie z wolontariuszką, które odbędzie się 5 marca o godz. 18 w Centrum Wolontariatu przy ul. Głębokiej 17 w Lublinie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarła Agnieszka Kotulanka

2018-02-24 11:22

wpolityce.pl

Nie żyje Agnieszka Kotulanka, aktorka teatralna, filmowa i serialowa. Od 1997 do 2013 roku wcielała się w rolę Krystyny Lubicz w serialu Klan. Od lat zmagała się też z alkoholizmem. Aktora zmarła 20 lutego 2018 r.

youtube.com

O śmierci Kotulanki poinformowali najbliżsi, zamieszczając nekrolog na stronie „Gazety Wyborczej”

Agnieszka Kotulanka miała dwójkę dzieci Katarzynę i Michała. Jej byłym mężem jest aktor Jacek Sas-Uhrynowski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Imieniny „Wujka”

2018-02-24 21:11

Agnieszka Bugała

Kolejny raz od śmierci sługi Bożego ks. Aleksandra Zienkiewicza (1995 r.) świętowanie jego imienin rozpoczął wspólny różaniec przy jego grobie na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. Spotkanie zakończyła modlitwa w intencji rychłej beatyfikacji wrocławskiego „Wujka”.

Agnieszka Bugała

Przypominamy, że proces na poziomie diecezjalnym już się zakończył, a akta procesu dotarły już do Rzymu w styczniu br.

Więcej o tym pisaliśmy tutaj:

Przeczytaj także: „Wujek” jest już w Rzymie!

Po wspólnej modlitwie zebrani udali się do kościoła pw. śś. Piotra i Pawła na wspólną Eucharystię.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem