Reklama

Nowy Testament

Idźcie i głoście

2017-10-18 14:08


Edycja wrocławska 43/2017, str. 6

Archiwum misjonarza
Ks. Adam Ochał z wiernymi z Tbilisi

Tegoroczny Tydzień Misyjny będziemy przeżywać pod hasłem: ,,Idźcie i głoście”. Ten szczególny czas rozpoczyna się Niedzielą Misyjną, 22 października 2017 r. To wspaniała sposobność, aby odkrywać lub też umocnić nasz ewangelizacyjny zapał. O swoim misyjnym powołaniu i głoszeniu Bożej miłości w prawosławnej Gruzji Annie Buchar opowiada ks. Adam Ochał, misjonarz archidiecezji wrocławskiej, od 26 lat posługujący w Tbilisi

Anna Buchar: – Jak odkrył ksiądz powołanie misyjne?

Ks. Adam Ochał: – Przyznaję, że jeśli chodzi o powołanie misyjne, to nigdy takiego nie miałem. Zresztą i dziś niechętnie nazywam się misjonarzem. Może dlatego, że Gruzja to kraj w 90% prawosławny, więc dla tutejszych księży misjonarz to ktoś, kto nawraca na katolicyzm. Katolicki Kościół w Gruzji zawsze istniał mniej czy bardziej oficjalnie i my nie zasadzamy tu katolicyzmu, nie uprawiamy prozelityzmu, lecz podtrzymujemy dziedzictwo przodków. Dziś, po 70 latach komunizmu, w którym to czasie księży wymordowano lub wywieziono na Sybir, a kościoły wyburzono, zamieniono na składy lub pozamykano, ludzie szukają Boga w różnych wyznaniach, także w naszym katolickim, dlatego głosimy im Ewangelię.

– Dlaczego akurat praca w Gruzji?

– Tutaj będę musiał opowiedzieć dokładniej historię tego wyjazdu. Jest on związany z Drogą Neokatechumenalną, z którą zetknąłem się w czasie studiów na KUL. Św. Jan Paweł II nazwał ten charyzmat „itinerarium” – drogą, zdążaniem ku dojrzałej wierze poprzez katechumenat pochrzcielny, czyli formację do wiary, na wzór katechumenatu, jaki istniał w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Włączyłem się w ten charyzmat, wszedłem do wspólnoty w Lublinie. Gdy wróciłem do archidiecezji wrocławskiej, zastałem tam już dwie takie wspólnoty w jednej parafii i także do nich dołączyłem. Zacząłem też jeździć na spotkania krajowe zwane konwiwencjami. Na jednej takiej konwiwencji katechiści odpowiedzialni za Drogę w Polsce prosili prezbiterów, by zgłosili się przepowiadać katechezy tam, gdzie proboszczowie chcą otworzyć tę formę duszpasterstwa w swojej parafii, czyli zostać tzw. katechistą wędrownym. Wstałem. To, oczywiście, było związane ze zwolnieniem przez biskupa na jakiś czas – przynajmniej na rok czy dwa – z obowiązków w diecezji. Mój ordynariusz, kard. Henryk Gulbinowicz nie zgodził się. Powiedział: „Nie będziesz mi się włóczył po Polsce, przecież wiesz, że ksiądz albo należy do diecezji, albo do zakonu. Ale – dodał po chwili – tu w metropolii (do metropolii wrocławskiej należały jeszcze wtedy diecezje opolska i gorzowska) możesz głosić”. Tak wszedłem w nową rzeczywistość katechisty wędrownego. Pracowałem wtedy jako sekretarz Fakultetu Teologicznego, miałem wolne wieczory, soboty i – co rzadkie u księdza – niedziele. Głosiliśmy katechezy w Wałbrzychu, Legnicy, Nowej Soli, Opolu, Otmuchowie. W 1989 r. na Boże Narodzenie poproszono mnie, by zastąpić księdza proboszcza w Bobrujsku na Białorusi. Udawał się do Rzymu na konwiwencję z inicjatorami Drogi i spotkanie z Papieżem. Za pozwoleniem ks. Kardynała – pojechałem. Był to czas „pieriestrojki” wprowadzonej przez Gorbaczowa. Otwarły się drzwi dla Kościoła w Związku Sowieckim. Tamtejsi katolicy odzyskali świątynie. Po 70 latach wojującego ateizmu mogli się gromadzić jawnie, chrzcić i słuchać Ewangelii. Poczułem, że Pan mnie woła w tę stronę – na wschód. Po moim powrocie ks. Kardynał objawił wielkoduszność – nie tylko pozwolił, ale też pobłogosławił na drogę i podarował mi Biblię w jęz. rosyjskim. Tak znalazłem się w Gruzji. Pojechałem na trzy miesiące, które Pan Bóg przedłużył do dziś.

– Z jakimi problemami zetknął się ksiądz na początku swojej pracy misyjnej?

– Przyjechałem do Gruzji 18 lipca 1991 r. Już na początku przeżyłem chwile trwogi. Po kilku dniach ks. proboszcz wyjechał z grupą do Polski. Dłużył się ten czas ich nieobecności. Pojechali pociągiem przez Moskwę, ponieważ jeszcze funkcjonował radziecki system komunikacji i prawa wyjazdu za granicę. Podróż trwała prawie tydzień w jedną stronę. Czułem się samotnie i obco. W Tbilisi, gdzie już zastałem potężną demonstrację przeciw Gamsahurdii – którego rok wcześniej wybrano na pierwszego prezydenta niepodległej Gruzji – było niespokojnie. W armii powstała przeciw niemu opozycja. Przed gmachami rządowymi stały namioty, gdzie jedni protestowali głodówką, inni głośno wzywali go do zrzeczenia się władzy. Potem z tego wywiązała się niemal wojna domowa, bo wojsko szturmowało gmach, w którym ukrył się prezydent z wiernymi mu ludźmi. Pierwszy raz w życiu słyszałem huk szturmu artyleryjskiego w rzeczywistości, nie w filmie. Na domiar złego w Moskwie wybuchł pucz wojskowy pod wodzą gen. Janajewa przeciw Gorbaczowowi. To przeraziło mnie do reszty. Myślałem o najgorszym: że się powtórzy rewolucja bolszewicka, że zginę jako śmiałek, który od razu wparował „w strachu” głosić religię – opium dla ludu, albo że w najlepszym wypadku skończę na Sybirze. Trudno było mi nawet modlić się samemu. Codziennie z powodu nieobecności proboszcza odprawiałem dwie Msze św. Jedną u sióstr Matki Teresy, które nieco wcześniej przybyły do Gruzji, drugą w kościele. Siostry dawały mi wiele otuchy. „Nic to – mówiły – najwyżej umrzemy”. Na szczęście ten kryzys polityczny w Moskwie po kilku dniach został zażegnany. Pod koniec miesiąca wrócili pielgrzymi, nie byłem już sam. Nie brakowało też mniejszych problemów: a to brak sal do spotkań, a to brak prądu i w związku z tym ogrzewania, a to brak gazu, ponieważ Gruzja nie była w stanie zakupić go, a Rosja odcięła dotychczasowy dopływ. Trzeba było wydostać z piwnic butle gazowe i kupować gaz dowożony z Azerbejdżanu. Nawet podziwiałem, jak szybko potrafili Gruzini zorganizować te dostawy gazu, jak szybko znalazły się na rynku japońskie „kierasinki” – grzejniki na naftę, dzięki którym nie zamarzliśmy w zimie.

– A na czym aktualnie polega posługa misjonarza w stolicy kraju?

– Posługuję w parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła, jednej z dwóch rzymskokatolickich w Tbilisi. W posłudze pomaga mi ks. Maciej Mamaj, a mieszka z nami ks. Artur Garbecki (który na sobotę, niedziele i poniedziałek dojeżdża do Kachetii). Jeden z nas w niedzielę i raz w ciągu tygodnia dojeżdża do Gori, drugi pozostaje w Tbilisi. Niedziela jest dość pracowita, chociaż pomagają nam: sekretarz nuncjatury, który najczęściej odprawia Mszę św. w jęz.angielskim i kamilianie, którzy nie mają parafii, lecz służą wielką pomocą charytatywną, prowadząc przychodnię medyczną i ośrodek rehabilitacyjny dla niepełnosprawnych. Liturgia Eucharystii po gruzińsku, łacinie i w okresie wakacji po polsku – pozostaje nam. Przed celebracją zazwyczaj spowiadamy. Często po wieczornej Mszy św. udajemy się do którejś rodziny na błogosławienie domu lub do chorego. Nie mamy kolędy wg polskiego zwyczaju, lecz błogosławimy jedną rodzinę w taki wieczór, pozostając w niej na dłużej, nieraz katechizując i poznając jej problemy.
Powszednie dni nie są u nas tak napięte. Rano, godzinę przed Mszą św., wspólnie się modlimy. Podczas Eucharystii głosimy krótkie homilie, za to wiele śpiewamy. Raz w tygodniu robimy razem skrutację Słowa naznaczonego na najbliższą niedzielę (jest to czytanie tekstu, zwłaszcza Ewangelii, z odnośnikami do pokrewnych miejsc w Biblii Jerozolimskiej z zapisywaniem tego, co nas najbardziej dotknęło, co to słowo mówi do mnie konkretnie, w czym osądza, do czego wzywa, jakie światło rzuca na moje życie). Potem dzielimy się tym doświadczeniem. To pomaga nam w życiu duchowym, we wzajemnych relacjach, jak również w przygotowaniu niedzielnej homilii. Wciąż jeszcze uczę się gruzińskiego, by móc lepiej służyć ludziom w ich języku. Każdy z nas raz w tygodniu odprawia Mszę św. w kaplicy Sióstr Matki Teresy. Dużą wagę w naszym duszpasterstwie przykładamy do wspomnianej wcześniej Drogi Neokatechumenalnej. Co roku głosimy dwumiesięczny cykl katechez wprowadzających w podstawy wiary. Osoby gotowe pójść po tej drodze w oparciu o trójnóg: Słowo Boże, Eucharystię, Jedność – zapraszamy do spotykania się dwa razy w tygodniu we wspólnocie na Liturgii Słowa i na Eucharystii, a raz w miesiącu na całodniowej konwiwencji.
Tak w zarysach wygląda nasza praca w Tbilisi. W imieniu swoim i księży proszę o modlitewne wsparcie, by Pan Jezus przyjął te nasze gruzińskie trzy grosze i wrzucił w swój wielki skarbiec Kościoła.

Tagi:
misje

Rusza Akcja „Czary mary okulary”

2018-09-18 08:44

Rusza Akcja „Czary mary okulary” organizowana przez Fundację Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio”. Akcja jest zbiórką okularów, które trafią na misje.

Okulary mogą być zarówno używane jak i nowe, najlepiej by były to okulary do czytania. Większość ludzi z krajów Globalnego Południa nigdy nie miała styczności z lekarzem okulistą. Z pogarszającym się wzrokiem nikt do lekarza nie chodzi, ponieważ nawet jeśli udałoby się ustalić wadę wzroku – pacjentów nie byłoby stać na zakup odpowiednich okularów. Dla miejscowych to naturalne, że z wiekiem widzą coraz gorzej. Muszą zaniechać pracy (jak np. szycie) z której do tej pory utrzymywali swoje rodziny.

W Afryce koszt zakupu jednej pary okularów jest bardzo wysoki. A w Republice Centralnej Afryki sklep optyczny znajduje się tylko w stolicy. Trudno nawet określić ile wynosi średnia pensja w tym rejonie, ponieważ miejscowa ludność utrzymuje się z pracy na roli, a kilkanaście euro jest dla nich kwotą niebotyczną. Okulary przysłane z Polski mogłyby pomóc wielu ludziom.

Z wiekiem starsi ludzie widzą coraz słabiej, ale uczą się z tym żyć nie wiedząc nawet, że kiedyś mogą zobaczyć przedmioty, którymi się posługują. Nie widzieć i nagle zobaczyć to dla miejscowych jak czary – stąd nazwa Akcji.

Okulary zostaną zbadane (ustalenie mocy), opisane, zabezpieczone, spakowane do paczek, paczki zostaną obszyte płótnem przez wolontariuszy Fundacji i posłane do misje. Akcja potrwa do 15 października. Wtedy to no Republiki Centralnej Afryki wyruszą wolontariusze Fundacji, którzy planują zabrać ze sobą część zebranych okularów. Od 2004 roku państwo to pogrążone jest w nieustającej wojnie domowej. Działania wojenne prowadzone na terenie całego kraju sukcesywnie prowadziły do upadku politycznego i gospodarczego. W chwili obecnej według ostatnich raportów ONZ Republika Środkowoafrykańska zajmuje ostatnie 188 miejsce w klasyfikacji rozwoju społecznego i klasyfikowana jest jako państwo upadłe.

Misjonarze, z którymi od lat współpracuje Fundacja Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” relacjonują o skrajnie trudnej sytuacji mieszkańców, ubóstwie, braku opieki medycznej, rozpadzie szkolnictwa oraz nieustannych napadach rebeliantów. Niełatwą sytuację miejscowej ludności dodatkowo komplikuje fakt występowania na tym terenie filarioz, a w szczególności ślepoty rzecznej. Eliminacja tej choroby jest procesem długotrwałym i wymaga od kilku do kilkunastu lat masowego podawania leków wszystkim mieszkańcom żyjącym w zagrożonych terenach.

Założeniem projektu jest zorganizowanie wyprawy pilotażowej celem rozeznania się w rzeczywistej sytuacji w i stworzenia podwalin pod wprowadzenie stałej profilaktyki przeciwko filariozie, co w dłuższym okresie doprowadzi do spadku liczby zachorowań. Wyprawa została zaplanowana na drugą połowę października 2018 roku (najlepsza pora ze względu na zakończenie się pory deszczowej), weźmie w niej udział między innymi poznańska okulistka - prof. Krystyna Pecold. Pani Profesor nie tylko planuje przebadanie osób niewidomych z powodu ślepoty rzecznej, ale również badanie przesiewowe dzieci uczęszczających do szkoły podstawowej przy misji oraz mieszkańców okolicznych wiosek. Tym, u których zostanie stwierdzona wada wzroku zostaną podarowane okulary z Akcji „Czary mary okulary”

Wszyscy, którzy chcieliby aby ich okulary służyły potrzebującym mogą je wysłać na adres Fundacji. Akcja potrwa do połowy października. „Redemptoris Missio” ul. Junikowska 48 60-163 Poznań

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Trzeba, aby kard. Hlond wyszedł z cienia historii

2018-09-19 21:17

Ks. Mariusz Frukacz

Magda Nowak/Niedziela
Łukasz Kobiela, autor albumu i Bartosz Kapuściak

„August Hlond 1881–1948”, to temat spotkania, które odbyło się 19 września w auli redakcji tygodnika katolickiego „Niedziela” w Częstochowie. Spotkanie było połączone z promocją albumu autorstwa Łukasza Kobieli pt. „August Hlond 1881–1948”.

Spotkanie zostało zorganizowane przez Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach, Stowarzyszenie Pokolenie, Tygodnik Katolicki „Niedziela” oraz Akcja Katolicka Archidiecezji Częstochowskiej. Spotkanie poprowadził red. Marian Florek.

Zobacz zdjęcia: O kard. Hlondzie w "Niedzieli"

W spotkaniu wzięli udział m. in. abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, abp Edward Nowak z Watykanu, były sekretarz Kongregacji ds. Świętych, ks. Inf. Ireneusz Skubiś, honorowy redaktor naczelny „Niedzieli”, Lidia Dudkiewicz, redaktor naczelna „Niedzieli”, o. Jan Poteralski, podprzeor klasztoru jasnogórskiego, ks. Wiesław Wójcik, przedstawiciel Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, Łukasz Kobiela, autor albumu i przedstawiciel Stowarzyszenia „Pokolenie”, dr Andrzej Sznajder, dyrektor oddziału katowickiego IPN, Bartosz Kapuściak, pracownik Instytutu pamięci Narodowej oddział w Katowicach, poseł Lidia Burzyńska (PiS), Krzysztof Witkowski, dyrektor Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie oraz członkowie Akcji Katolickiej Archidiecezji Częstochowskiej z prezesem dr Arturem Dąbrowskim, członkowie Klubu Inteligencji Katolickiej w Częstochowie z prezes Marią Banaszkiewicz, przedstawiciele świata kultury z muzykiem, kompozytorem i autorem tekstów Januszem Yanina Iwańskim oraz pracownicy redakcji „Niedzieli”.

- Nie można wyobrazić sobie kard. Stefana Wyszyńskiego i pontyfikatu św. Jana Pawła II bez sługi Bożego kard. Augusta Hlonda. Jego teologia narodu, jego wiara w zwycięstwo Maryi i wielka idea „Zielonych Świąt Słowian”, o czym pisał ks. prof. Czesław Bartnik, były obecne w działalności i nauczaniu prymasa Wyszyńskiego i św. Jana Pawła II – mówił na początku spotkania ks. red. Mariusz Frukacz z „Niedzieli” i dodał: „Nie można też wyobrazić sobie jubileuszu stulecia odzyskania niepodległości przez Polskę bez kard. Hlonda”.

Bartosz Kapuściak, pracownik Instytutu Pamięci Narodowej oddział w Katowicach, prowadzący rozmowę z autorem na temat publikacji pytał m. in. o pobyty kard. Augusta Hlonda w Częstochowie - Tych pobytów było bardzo dużo, choćby z racji zebrań Konferencji Episkopatu Polski. Szczególnym wydarzeniem z udziałem kard. Hlonda był I Synod Plenarny w 1936 r. i Akt Poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny, 8 września 1946 r. – odpowiedział Łukasz Kobiela, autor albumu.

- Tamto wydarzenie było wielką manifestacją przywiązania narodu polskiego do wiary, religii, ale także do Ojczyzny – dodał autor.

Łukasz Kobiela podkreślił również, przedstawiając sylwetkę kard. Hlonda, że to był duchowny, który doceniał wartość prasy katolickiej - Założył „Gościa Niedzielnego”, którego pierwszym redaktorem naczelnym został ks. Teodor Kubina, późniejszy biskup częstochowski i założyciel „Niedzieli” . Kard. Hlond był również zaangażowany w budowanie Akcji Katolickiej – mówił Kobiela.

Podczas spotkania nie zabrakło trudnych pytań o stosunek kard. Hlonda do polityki - Nie separował się i nie unikał tematów społecznych. Był wielkim patriotą. Uważał, że jedyną polityką jaką uprawia, to jest polityka zawarta w „Ojcze nasz” – mówił autor albumu.

Na pytanie o kontekst opuszczenia kraju przez kard. Hlonda, po wybuchu II wojny światowej Łukasz Kobiela przypomniał, że prymas Hlond opuścił Polskę 4 września 1939 r. - Wcześniej władze polskie naciskały na wyjazd kard. Hlonda z Poznania do Warszawy. Potem z Warszawy prymas Polski udawał się coraz bardziej na wschód. Jednak po konsultacjach z przedstawicielami rządu i z nuncjuszem apostolskim w Polsce abp. Filippo Cortesi prymas Hlond zdecydował się na wyjazd do Rzymu, aby stamtąd, choćby przez Radio Watykańskie informować o sytuacji w okupowanej Polsce – mówił Kobiela.

- Potem przebywał w Lourdes i w opactwie benedyktyńskim w Hautecombe. Aresztowany 3 lutego 1944 r. przez gestapo i wywieziony do Paryża, odrzucił propozycję współpracy. Był więziony w Bar-le-Duc (Normandia), a następnie w Wiedenbrück (Westfalia), skąd został uwolniony 1 kwietnia 1945 r. przez armię amerykańską. Po krótkim pobycie w Paryżu i Rzymie, 20 lipca 1945 r. wrócił do Polski – kontynuował autor książki.

- Kard. Hlond był inwigilowany przez Niemców w czasie okupacji, a potem po wojnie był traktowany przez komunistów jako wróg ideologiczny. Sprawą kard. Hlonda zajmowała się m. in. Julia Brystiger, dyrektor departamentu V i III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego - podkreślił Łukasz Kobiela i dodał: „Prymas Hlond nie miał złudzeń co do władzy komunistycznej. W PRL – u wiele zrobiono, żeby dezawuować i umniejszać rolę prymasa Hlonda. Był przemilczany przez wiele lat”.

Pytany o wybór kard. Wyszyńskiego na prymasa Polski, jako następcy kard. Hlonda autor przypomniał, że „ważne w tym względzie są listy ks. Antoniego Baraniaka, sekretarza prymasa Hlonda do kard. Tardiniego, w których przekazał wolę prymasa Hlonda o mianowanie bp. Wyszyńskiego prymasem Polski”.

Na zakończenie spotkania ks. Wiesław Wójcik z Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wyraził wdzięczność za przywracanie pamięci o kard. Auguście Hlondzie. Natomiast abp Edward Nowak podkreślił, że ważne są takie spotkania w kontekście procesu beatyfikacyjnego prymasa Hlonda.

- Cieszę się, że takie tematy możemy podejmować w auli naszego tygodnika. To historie kiedyś zakazane, a dziś przywracane pamięci – podkreśliła Lidia Dudkiewicz, redaktor naczelna „Niedzieli”.

Swoją wdzięczność za „taki niepokój twórczy” wypowiedział również abp Wacław Depo, metropolita częstochowski – Trzeba, aby taka postać jak kard. Hlond wyszła z cienia historii w całej prawdzie – powiedział abp Depo i poprowadził modlitwę o beatyfikację sługi Bożego kard. Augusta Hlonda.

Album „August Hlond 1881–1948” zawiera blisko 700 fotografii, w tym 400 dotąd niepublikowanych, nie tylko samego Prymasa, ale także związanych z nim miejsc i wydarzeń. Oprócz opisów zdjęć, publikacja opatrzona jest także biografią kard. Augusta Hlonda.

August Hlond urodził się w 1881 r. w Brzęczkowicach, należących obecnie do Mysłowic, w rodzinie dróżnika kolejowego. Jako 12-letni chłopiec opuścił rodzinny dom i rozpoczął naukę w salezjańskim kolegium misyjnym w Turynie. W 1896 r. wstąpił do zgromadzenia salezjanów, w 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował m.in. w Krakowie, Przemyślu i Wiedniu.

W 1922 r. został administratorem apostolskim polskiej części Górnego Śląska, a potem pierwszym biskupem diecezji katowickiej. W 1926 r. papież Pius XI mianował go arcybiskupem gnieźnieńskim i poznańskim, co było równoznaczne z objęciem funkcji prymasa. W 1927 r. abp Hlond został kardynałem. Po wybuchu II wojny światowej udał się na emigrację. Mieszkał w Rzymie, potem w Lourdes. W 1944 r. został aresztowany przez gestapo i namawiany do kolaboracji. Był internowany we Francji i w Niemczech. Po zakończeniu wojny odebrał od papieża nadzwyczajne pełnomocnictwa, na mocy których ustanowił organizację kościelną na Ziemiach Odzyskanych. Odmawiał współpracy z komunistycznymi władzami Polski. Zmarł 22 października 1948 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oświadczenie w sprawie reakcji Ordynariatu Polowego na nadużycia duchownych wobec małoletnich

2018-09-20 17:39

kos / Warszawa (KAI)

„Natychmiast po zgłoszeniu każdy z oskarżonych kapelanów został zawieszony w obowiązkach duszpasterskich. Wszystkie procesy doprowadziły do odsunięcia tych duchownych od kontaktów z dziećmi i młodzieżą”, czytamy w oświadczeniu, które zostało opublikowane na stronie internetowej Ordynariatu Polowego oraz przesłane do KAI. Biskup polowy Józef Guzdek zobowiązał ks. Jana Dohnalika, delegata biskupa polowego ds. ochrony dzieci i młodzieży do poinformowania o znanych mu przypadkach sytuacji mających charakter nadużyć seksualnych wobec dzieci i młodzieży.

Bożena Sztajner/Niedziela

Publikujemy całą treść dokumentu:

Oświadczenie delegata biskupa polowego ds. ochrony dzieci i młodzieży

Mając na uwadze zasadę „zero tolerancji” dla nadużyć seksualnych duchownych względem dzieci i młodzieży oraz standardy przejrzystości i słuszne oczekiwanie wiernych, aby poznać prawdę o podjętych działaniach, z zachowaniem przepisów o ochronie danych osobowych oraz dobrego imienia poszkodowanych, z upoważnienia Biskupa Polowego informuję:

Od czasu rozpoczęcia posługi przez biskupa Józefa Guzdka w dniu 19 grudnia 2010 roku w Ordynariacie Polowym były prowadzone trzy procesy kanoniczne, mające na celu wyjaśnienie zarzutów o nadużycia duchownych wobec małoletnich. Natychmiast po zgłoszeniu każdy z oskarżonych kapelanów został zawieszony w obowiązkach duszpasterskich. Wszystkie procesy doprowadziły do odsunięcia tych duchownych od kontaktów z dziećmi i młodzieżą. W trakcie postępowań kanonicznych Ordynariat Polowy współdziałał z organami ścigania, z zachowaniem konstytucyjnej zasady współpracy i autonomii.

Najpoważniejsza sprawa, znana publicznie, zakończyła się usunięciem księdza ze stanu duchownego oraz wyrokiem skazującym przed sądem powszechnym. Sprawa została przedstawiona opinii publicznej na konferencji prasowej 7 października 2013 roku. Kilka dni później Biskup Polowy przebywał całą niedzielę w parafii, w której wydarzył się ten dramat, spotykając się z wiernymi.

Kolejna ze spraw została wszczęta odnośnie czynu popełnionego w przeszłości, po analizie akt personalnych zgromadzonych w kurii Ordynariatu Polowego. Zachowanie księdza o podtekście seksualnym miało miejsce wobec osoby między 17 a 18 rokiem życia. Na gruncie polskiego kodeksu karnego ten czyn nie nosił znamion przestępstwa. Jednak w toku kościelnej procedury uznano postępowanie księdza za kanoniczne przestępstwo przeciw szóstemu przykazaniu Dekalogu i pozbawiono karnie urzędu kapelana wojskowego. W związku z tym ksiądz zakończył posługę w Ordynariacie Polowym i nie pełni obecnie żadnych funkcji duszpasterskich.

Ostatnia z wymienionych spraw została umorzona przez prokuraturę, która nie uznała za przestępstwo niewłaściwego postępowania księdza wobec małoletnich. Jednak po przeprowadzeniu procesu kanonicznego duchowny został odsunięty od wszelkich zadań duszpasterskich oraz od kontaktu z dziećmi i młodzieżą.

Oprócz wyżej opisanych i zakończonych spraw, jeden z kapelanów wojskowych został oskarżony przez prokuraturę o posiadanie sześciu fotografii o znamionach pornografii dziecięcej. Ksiądz zakończył służbę w Ordynariacie Polowym, a na wyrok sądu powszechnego i proces kanoniczny oczekuje w swojej diecezji, bez kontaktu z dziećmi i młodzieżą.

Ordynariat Polowy udzielił wsparcia prawnego, psychologicznego i duszpasterskiego poszkodowanym, którzy chcieli z takiej pomocy skorzystać. Ordynariat Polowy jest nadal otwarty na przyjęcie i wysłuchanie osób skrzywdzonych oraz zdeterminowany do walki z wszelkimi przejawami nadużyć seksualnych.

Ks. dr Jan Dohnalik

delegat biskupa polowego

ds. ochrony dzieci i młodzieży

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem