Reklama

Nowy Testament

Papież, który zapalił świat

2017-10-25 10:35

Z Gian Franco Svidercoschim rozmawia Krzysztof Tadej, dziennikarz TVP
Niedziela Ogólnopolska 44/2017, str. 16-17

Krzysztof Tadej
Watykanista Gian Franco Svidercoschi ze swoją najnowszą książką w sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski

Gian Franco Svidercoschi jest jednym z najbardziej znanych watykanistów świata.
Pracował dla włoskiej agencji prasowej ANSA i w watykańskim dzienniku „L’Osservatore Romano”. W swoim dorobku ma wiele książek o Watykanie, papieżach i wybitnych postaciach Kościoła katolickiego. W Polsce ukazały się m.in.: „Historia Karola Wojtyły”, „Świadectwo” – wywiad z kard. Stanisławem Dziwiszem, a obecnie „Papież, który zapalił świat”.

KRZYSZTOF TADEJ: – Co uważa Pan za najważniejszą zmianę, którą wprowadził Franciszek w czasie swojego pontyfikatu? Co wyróżnia ten pontyfikat?

GIAN FRANCO SVIDERCOSCHI: – Przede wszystkim ogromny powrót do Ewangelii. Papież ciągle do tego wzywa. On żyje Ewangelią i kładzie nacisk na stosowanie jej w życiu. Drugi aspekt to miłosierdzie. Wielcy poprzednicy Franciszka też wskazywali na miłosierdzie. Jan XXIII używał sformułowania „medycyna miłosierdzia”. Dużo mówiono na ten temat podczas Soboru Watykańskiego II, a Jan Paweł II ogłosił Święto Miłosierdzia. Uważam jednak, że miłosierdzie stało się symbolem właśnie pontyfikatu obecnego Papieża. On bardzo chce, żeby miłosierdzie stało się sposobem życia katolików.
Ale Papieża nieraz spotyka krytyka. Przykładem tego jest niedawny list osób, które oskarżają go o herezję. I tu dochodzimy właśnie do miłosierdzia. Franciszek uważa, że Kościół ma przestać myśleć o sobie, a zacząć myśleć o innych właśnie z perspektywy miłosierdzia. A przecież na miłosierdzie – co podkreśla Ojciec Święty – wskazuje Ewangelia.

– Czy niedawny list teologów, w którym skrytykowano Papieża, a wcześniej list czterech kardynałów domagających się jednoznacznej interpretacji adhortacji „Amoris laetitia” (pol. Radość miłości) może doprowadzić do poważnych podziałów w Kościele katolickim?

– Nie, to nie nastąpi. Papież utrzyma jedność w Kościele. Franciszek nie zmienia doktryny ani nie modyfikuje dogmatów. On tylko proponuje nowe spojrzenie na życie, gdy np. mówi o osobach rozwiedzionych i żyjących w nowych związkach. Mówi wówczas o miłosierdziu wobec tych ludzi. W zasadzie Ojciec Święty postępuje tak jak niektórzy proboszczowie, którzy od lat szukali jakiegoś rozwiązania dla ludzi znajdujących się w takiej sytuacji.

– Czterech kardynałów: Carlo Caffarra, Raymond Burke, Walter Brandmüller i Joachmim Meisner nie doczekało się odpowiedzi na swój list w sprawie interpretacji niektórych zapisów we wspomnianej adhortacji. Później prosili Papieża o spotkanie, ale i to nie nastąpiło. Czy uważa Pan, że Franciszek powinien odpowiedzieć na ich wątpliwości i się z nimi spotkać?

– Tak, uważam, że brak odpowiedzi był błędem. Prawdopodobnie Papież chciał uniknąć polemiki, która mogła jeszcze bardziej zadrażnić sytuację. Spotkał się tylko z jednym z tej czwórki kardynałów – z kard. Caffarą, tuż przed jego śmiercią.
Należy zauważyć, że list kardynałów nie był skierowany tylko do Papieża – ten list był odpowiedzią na 2 synody światowe w Kościele katolickim. A dokument „Amoris laetitia” przedstawia właśnie stanowisko tych synodów.
Uważam, że po liście teologów Watykan już zareaguje, bo potrzebne jest wyjaśnienie różnych kwestii. Po to, żeby w jednej diecezji nie stosowano jakiegoś rozwiązania np. wobec rodzin, a w innej diecezji – innego. Kościół ma być jednością i potrzebne jest jedno stanowisko. Myślę, że Franciszek wyjaśni, jak stosować konkretne rozwiązania. Być może błąd polegał na tym, że informacje o rozwiedzionych lub ludziach żyjących w nowych związkach umieścił w adhortacji w przypisach, a nie w głównej części dokumentu. Być może to otworzyło pole do dywagacji, czy to fragment jego nauczania.

– Podkreśla Pan w książce, że papież Franciszek ciągle wszystkich zaskakuje. Co było dla Pana największym zaskoczeniem?

– W zasadzie cały pontyfikat jest zaskakujący. Byłem np. bardzo zaskoczony, gdy dowiedziałem się, że w czasie konklawe, po wyborze, kard. Bergoglio nie powiedział od razu, z miejsca, w którym siedział, że przyjmuje urząd. Spokojnie poszedł na środek Kaplicy Sykstyńskiej i dopiero wtedy to oznajmił. Po drodze brazylijski kardynał Cláudio Hummes zdążył powiedzieć do niego: „Pamiętaj o ubogich!”. W czasie tego przejścia kard. Bergoglio wybrał swoje nowe imię – Franciszek. A inny zaskakujący moment to ogłoszenie Roku Świętego Miłosierdzia (2015-2016). Papież powiedział, że odbędzie się on w Rzymie. Nie konsultował tego z władzami Włoch ani z władzami Wiecznego Miasta. Potem, w związku z atakami terrorystycznymi w Europie, zdecydowano, że Rok święty Miłosierdzia będzie obchodzony we wszystkich diecezjach świata. I to było niesamowite! To był wielki akt decentralizacji Kościoła! Media koncentrowały się na statystykach. Pisano, ilu ludzi przybyło do Rzymu, ale przecież naprawdę istotne było to, jak ten rok był przeżywany w każdej diecezji.

– W mediach pojawiły się głosy, że Franciszek może ogłosić Sobór Watykański III. Czy uważa Pan, że byłby to dobry pomysł i czy rzeczywiście Papież powinien to zrobić?

– Nie sądzę, żeby tak się stało. A to dlatego, że obecnie dopiero wchodzą w życie postanowienia Soboru Watykańskiego II. Przez lata hierarchia kościelna nie wprowadzała ich w życie, bojąc się utraty swoich pozycji i przywilejów. Jan Paweł II przy okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 polecił, by wszyscy biskupi zrobili rachunek sumienia z tego, czy wypełnili postanowienia Soboru Watykańskiego II. Minął jakiś czas i ponownie zadał pytanie, czy zrobili już taki rachunek sumienia. Franciszek na początku pontyfikatu powtórzył to pytanie, ale po chwili sam odpowiedział, że tego nie uczynili. Myślę, że gdy postanowienia poprzedniego soboru wejdą w życie, można będzie myśleć o nowym.

– Napisał Pan, że Franciszek jest osamotniony we wprowadzaniu reform w Watykanie...

– Papież jeszcze podczas konklawe dostał bardzo silny mandat od kardynałów, by wprowadzić zmiany w Kurii Rzymskiej. On wie, że jeśli ma przeprowadzić tę reformę skutecznie, musi to zrobić szybko i zdecydowanie. Inni papieże próbowali to robić, ale po pewnym czasie urzędnicy kurialni blokowali takie reformatorskie zapędy. I to jest paradoks tego pontyfikatu. Franciszek zdaje sobie sprawę, że musi działać zdecydowanie, szybko, ale to powoduje, że wyprzedza innych, którzy za nim nie nadążają. Został w tych działaniach niemal sam. Otacza go grupka zaufanych przyjaciół z Ameryki Południowej. W Watykanie robi to trochę wrażenie oblężonej twierdzy.

– Niektórzy uważają, że Papież wyprzedził epokę i dlatego nie jest rozumiany przez wielu kapłanów Kurii Rzymskiej...

– Tak, zgadzam się z tym stwierdzeniem! On wyprzedził swoją epokę! A kuria, jak to kuria, zawsze broni się przed działaniami reformatorskimi. Mamy już 3 lata pontyfikatu, które są 3 latami prób reform. Niestety, rezultatów tych działań jeszcze nie widać. Połączono wprawdzie różne papieskie rady, ale kongregacje, czyli odpowiedniki ministerstw w państwach, działają jak dotąd bez zmian. Uważam, że Kuria Rzymska powinna wspierać Papieża i Kościół powszechny, a teraz nie do końca pełni tę funkcję.

– Pomimo tego, patrząc z punktu widzenia historii świata, katolicy powinni być szczęśliwi, żyjemy bowiem w wyjątkowym czasie. Jan Paweł II, Benedykt XVI czy teraz Franciszek – to przecież wyjątkowi, wielcy papieże...

– Tak, zdecydowanie żyjemy w wyjątkowych czasach. W tych rozważaniach cofnąłbym się do Jana XXIII. Rozpoczął on przecież Sobór Watykański II, który okazał się przełomowy. Można w skrócie powiedzieć, że chodziło o to, by Kościół nie skupiał się tylko na sobie, ale zaczął myśleć o świecie. Pamiętam słynne przemówienie papieża Jana XXIII wygłoszone wieczorem, gdy sobór się rozpoczynał. Mówił on do ludzi zgromadzonych na Placu św. Piotra o księżycu, który błyszczał na niebie. „A teraz wróćcie do domów. Uściskajcie swoje maleństwa jak najczulej i powiedzcie im, że te uściski są od papieża”.

– To był zupełnie nowy styl, bo przez wieki papieże rozpoczynali zdania np. od słów: „My stwierdzamy...”.

– Papież Jan XXIII zaczął mówić językiem normalnych ludzi. Po wiekach, gdyż jego poprzednicy tak nie czynili. Dlatego uważam, że od Jana XXIII żyjemy w naprawdę wyjątkowych czasach. Dwóch papieży już zostało ogłoszonych świętymi, jeden jest beatyfikowany... Każdy z nich był wielki i działał na miarę swoich czasów. I każdy z nich, w pewien sposób, przygotował drogę obecnemu papieżowi – Franciszkowi.

– Którym jest Pan zafascynowany...

– Zdecydowanie tak. Ta fascynacja trwa od początku pontyfikatu. Gdy został wybrany, od razu zauważyłem ogromną zmianę w jego zachowaniu. Przed konklawe kard. Jorge Mario Bergoglio był człowiekiem poważnym, zbliżał się do końca swojej posługi i myślał o emeryturze. A po wyborze się zmienił. Do dzisiaj widzimy człowieka, któremu Duch święty dał wiele energii, wigoru, uśmiechu i radości. Niesamowite!

Tagi:
książka

Promocja nowego tomu dzieł zebranych Benedykta XVI

2018-10-16 20:56

olc / Lublin (KAI)

„W rozmowie z czasem” to tytuł XIII już tomu dzieł zebranych Josepha Ratzingera, którego promocja odbyła się 16 października Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Grzegorz Gałązka

W wydarzeniu udział wzięli kard. Gerhard Ludwig Müller, prefekt Kongregacji Nauki Wiary w latach 2012–2017, redaktorzy dzieła - ks. prof. Krzysztof Góźdź i prof. Marzena Górecka, prorektor KUL prof. Andrzej Kiciński oraz laureat Nagrody Ratzingera 2017 ks. prof. Karl-Heinz Menke z Uniwersytetu w Bonn, który wygłosił wykład towarzyszący „Odpowiedź Josepha Ratzingera na historyczno-religijne relatywizowanie chrześcijaństwa.

„Jest dla mnie zaszczytem, że jako wydawca tych dzieł mogę uczestniczyć dziś w ich prezentacji. Joseph Ratzinger jest ojcem Kościoła. Możemy tak powiedzieć. Ważne jest, że jego myśl teologiczna jest tłumaczona, propagowana i kontemplowana. Chciałbym także podziękować wydawcom edycji polskiej tych dzieł za ich ogromne zaangażowanie i tytaniczną pracę” – powiedział w języku polskim do zgromadzonych kard. Müller.

Podkreślił również swoją radość z faktu, że w uroczystości uczestniczy również ks. prof. Menke, który jest wielkim znawcą teologii Ratzingera.

„Jest to dla mnie jakby łaska, zrządzenie Boże, że właśnie dzisiaj, 16 października mogę wygłosić wykład na uniwersytecie, na którym święty Jan Paweł II nauczał i który dziś nosi jego imię. Jest to dla mnie jako Niemca również dlatego łaską, że po siedemdziesięciu latach od II wojny światowej nie wydaje się oczywiste, aby być tu zaproszonym” – mówił ks. prof. Menke przed rozpoczęciem wykładu.

Ks. prof. Krzysztof Góźdź przedstawił nowy tom Opera Omnia w języku polskim. Składa się on z trzech części, gdzie dwie pierwsze to cztery wielkie wywiady Josepha Ratzingera-Benedykta XVI z dziennikarzami Vittorio Messorim i Peterem Seewaldem, przeprowadzone w latach 1984-2010. Część trzecią stanowią nieopublikowane dotąd po polsku wywiady z lat 1969-2004.

„Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że są to dowolne wywiady. Są to jednak wywiady o wierze chrześcijańskiej w jej kolejnych stadiach” – mówił ks. prof. Góźdź podczas prezentacji.

Podkreślił, że w prezentowanym tomie mamy do czynienia z głębokimi rozważaniami dotyczącymi zderzenia wiary chrześcijańskiej z neopogaństwem naszych czasów i z coraz większym rozchwianiem cywilizacji euroatlantyckiej. Dlatego tak ważne jest postawienie na nowo w centrum naszego myślenia pytania o Boga. Dlatego też Ratzinger mówi o nadziei i ufności, które daje dziś Kościół sięgający do korzeni.

„Jestem bardzo wdzięczny w imieniu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II za ten dar myśli Josepha Ratzingera, która kształtuje nasze życie, nadaje mu kierunek ku wieczności i spełnia nasze chrześcijańskie marzenia” – powiedział ks. prof. Kiciński.

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II otrzymał wyłączność na wydawanie serii Opera Omnia w Polsce. Redaktorami edycji są profesorowie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego – dogmatyk ks. Krzysztof Góźdź i germanistka Marzena Górecka. Pełne wydanie będzie się składać z 15 tomów. Zakończenie prac planowane jest na 2018 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Była pokorną kobietą wrażliwą na ludzką biedę

2018-10-16 22:54

Kamil Krasowski

W zielonogórskiej konkatedrze 16 października odbyły się uroczystości odpustowe ku czci św. Jadwigi Śląskiej. Przewodniczył im bp Adam Dyczkowski, który tego dnia obchodził również 40-lecie sakry biskupiej. W uroczystości uczestniczyli członkowie zielonogórskiej Kapituły Kolegiackiej pw. św. Jadwigi, księża oraz licznie zgromadzeni wierni.

Karolina Krasowska
św. Jadwiga jest doskonałym wzorem łączenia wielu zadań i cnót

- Gromadzi nas dzisiaj patronka tej prastarej świątyni i patronka Kapituły Kolegiackiej – św. Jadwiga Śląska. Choć żyła w odległych czasach na przełomie XII i XIII wieku jest doskonałym wzorem łączenia wielu zadań i cnót – powiedział na początku Eucharystii ks. prał. Jan Pawlak, dziekan zielonogórskiej Kapituły Kolegiackiej pw. św. Jadwigi. – Była księżną, żoną księcia Henryka Brodatego, a jednocześnie pokorną kobietą wrażliwą na ludzką biedę. Była troskliwą matką siedmiorga dzieci, a przy tym nie szczędziła czasu na modlitwę. Doświadczona wielkim cierpieniem, dzięki wierze oczekiwała spodziewanej sprawiedliwości w niebie. Umiała dbać o to, co wewnętrzne i co zewnętrzne zgodnie z zachętą Jezusa: „Raczej dajcie to, co jest wewnątrz na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste”.

Zobacz zdjęcia: Odpust ku czci św. Jadwigi Śląskiej w zielonogórskiej konkatedrze

Odpustowej Liturgii przewodniczył bp Adam Dyczkowski, który przed 25 laty instalował zielonogórską Kapitułę Kolegiacką pw. św. Jadwigi. Sama Kapituła została powołana przez bp. Józefa Michalika w pierwszą rocznicę utworzenia diecezji zielonogórsko-gorzowskiej bullą Ojca Świętego Jana Pawła II „Totus Tuuss Poloniae Populus” z dnia 25 marca 1992 r. Wtedy też kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze otrzymał tytuł konkatedry, a miasto stało się stolicą diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Celem Kapituły jest troska o wzorową służbę Bożą i jej piękno. Penitencjarzem Kapituły jest proboszcz parafii konkatedralnej ks. prał. Włodzimierz Lange.

Odpust łączył się z 40-leciem sakry biskupiej bp. Adama Dyczkowskiego i 40. rocznicą wyboru kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. - Ważnym świętowaniem dzisiaj jest również 40-lecie sakry biskupiej ks. bp. Adama Dyczkowskiego. Dlatego cieszymy się, że może razem z nami pod swoim przewodnictwem dziękować za tę wyjątkową służbę, którą pełni od 40 lat. Ale też trzeba wspomnieć, że 40 lat temu, tutaj, też w tej świątyni, ogłoszono, że Polak, kard. Wojtyła został papieżem. Dzisiaj dziękujemy za ten pontyfikat już dzisiaj św. Jana Pawła II. Dziękujemy za Jego umiłowanie człowieka, umiłowanie Chrystusa, wierność Chrystusowi, za to że ciągle uczył nas jak należy żyć – mówił ks. prał. Pawlak.

W homilii bp Dyczkowski zwrócił uwagę na najważniejsze aspekty z życia św. Jadwigi. Podkreślił, że jako księżna miała ona pełne prawo żyć w luksusie i wygodzie, jednakże wybrała życie skromne, aby dzielić się z ubogimi wśród swoich poddanych. Dodał, że nawet kard. Karol Wojtyła został wybrany na papieża we wspomnienie św. Jadwigi. – Św. Jadwiga może być wielkim wzorem dla matek, dla żon. A w naszych czasach jej przykład naprawdę warto kontynuować. Warto dziś powtarzać jej przykład patriotyzmu. Dlatego dzisiaj oddając jej należną cześć prośmy, aby otoczyła swoją opieką nasze rodziny, naszą młodzież, aby zawsze wstawiała się za nami – powiedział ksiądz biskup, któremu na zakończenie Liturgii wierni podziękowali za pełnioną posługę i wręczyli róże.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

90 lat temu urodził się ks. Kotlarz - niezłomny kapłan i męczennik czasów komunizmu

2018-10-17 19:35

rm / Radom (KAI)

90 lat temu urodził ks. Roman Kotlarz - niezłomny kapłan i męczennik czasów komunizmu. Starania o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego kapłana popierają polscy biskupi, którzy stosowną decyzję podjęli na czerwcowym posiedzeniu Konferencji Episkopatu Polski. O ks. Kotlarzu powstaje także film pt. "Klecha".

Jarosław Kruk / wikipedia.pl
Tablica pamiątkowa poświęcona ks. R. Kotlarzowi umieszczona w centrum Koniemłot

Ks. Roman Kotlarz jest jednym z bohaterów protestu robotniczego w czerwcu 1976 roku. Do dziś pozostaje w pamięci wielu osób symbolem walki robotników o wolność i godność ludzkiego życia. Od wielu lat wierni modlą się o jego rychłą beatyfikację.

Ks. Roman Kotlarz (1928-1976) 25 czerwca 1976 r. znalazł się - jak sam pisał - "świadomie i dobrowolnie" w ogromnej rzeszy strajkujących z Zakładów Metalowych Waltera w Radomiu. Następnie ze schodów kościoła Świętej Trójcy błogosławił protestujących robotników w czasie manifestacji.

Po wydarzeniach Czerwca '76 ks. Kotlarz modlił się w parafii w Pelagowie wraz z wiernymi w intencji pobitych, aresztowanych i usuwanych z pracy robotników. W kazaniach domagał się szacunku dla człowieka i jego pracy, piętnował kłamstwo i brak sprawiedliwości w PRL. Wzywany na przesłuchania, przechodził "ścieżki zdrowia", kilkakrotnie w okrutny sposób został pobity do nieprzytomności przez "nieznanych sprawców".

15 sierpnia 1976 r. ks. Kotlarz odprawiał w parafii w Pelagowie Mszę św. za zamordowanych i pobitych robotników. W jej trakcie zasłabł. Po trzydniowym pobycie w szpitalu zmarł 18 sierpnia. Sekcja zwłok wykazała, że przyczyną zgonu była niewydolność mięśnia sercowego. Mimo wielu świadectw o znęcaniu się nad księdzem, lekarze nie stwierdzili obrażeń mogących powstać po pobiciu.

W 1981 r. po licznych protestach wiernych, władze wszczęły śledztwo w sprawie śmierci kapłana, które po kilku miesiącach dochodzenia zakończyło się umorzeniem. W 1990 r. prokuratura wojewódzka w Radomiu wznowiła śledztwo, ale i ono zostało umorzone, chociaż prokuratorzy przesłuchali prawie wszystkich funkcjonariuszy SB zajmujących się w Radomiu zwalczaniem Kościoła katolickiego.

Ks. Roman Kotlarz został pośmiertnie odznaczony przez Prezydenta RP jednym z najwyższych polskich odznaczeń, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce.

Obecnie powstaje film o ks. Kotlarzu pt. "Klecha". Obraz dotyczy wydarzeń z protestu radomskich robotników w czerwcu 1976 r. W filmie występuje plejada znakomitych aktorów, m.in. Piotr Fronczewski, Mirosław Baka jako ks. Kotlarz, Artur Żmijewski, Danuta Stenka, Wojciech Pszoniak i Jan Peszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem