Reklama

BETEL - Zakupy z sercem - Deribie Mekanene

Drogi do świętości

Serce duszpasterstwa akademickiego

2017-10-25 10:35

Beata Włoga
Niedziela Ogólnopolska 44/2017, str. 52-53

Magdalena Pijewska

W perspektywie wielowiekowej tradycji Kościoła, z jego spuścizną, męczennikami i świętymi, z zabytkowymi pięknymi kościołami, 10-lecie istnienia kościoła wydaje się małym wydarzeniem. Ale kiedy pochylimy się nad tym miejscem, zobaczymy, że jak każde, które służy Bogu i ludziom, jest ważne, i jak każda mała część składa się na większą całość...

Kościół – niepozorny, wtopiony w sąsiednie budynki – łatwo przegapić, jadąc ulicą Kilińskiego w Częstochowie. Nawet duży krzyż na frontowej oszklonej ścianie ani figury Uczniów zdążających do Emaus, które pojawiły się z okazji jubileuszu, nie zawsze pomogą namierzyć to miejsce.

Za to dla wielu wskazówką będą akademiki, bo to wśród nich znajduje się kościół św. Ireneusza BM, jedynej w Polsce personalnej parafii akademickiej, pw. św. Teresy Benedykty od Krzyża, będący sercem duszpasterstwa akademickiej Częstochowy.

Jubileusz

Świętowanie 10-lecia kościoła rozciąga się na wiele dni. Jednym z nich jest 18 października, kiedy Mszą św. zainaugurowano rok akademicki 2017/18. To centrum świętowania, dlatego tego wieczora przybyli tu licznie nauczyciele akademiccy, na czele z rektor Akademii im. Jana Długosza dr hab. Anną Wypych-Gawrońską i rektorem Politechniki Częstochowskiej prof. dr. hab. inż. Norbertem Sczygiolem, studenci i absolwenci, Wspólnota Rodzin Emaus, Wspólnota 25+ oraz sympatycy tego miejsca.

Reklama

Mszy św. dziękczynnej z racji jubileuszu 10-lecia świątyni przewodniczył metropolita częstochowski abp Wacław Depo, a koncelebrowali arcybiskup senior Stanisław Nowak, który 10 lat temu konsekrował ten kościół, biskup pomocniczy Andrzej Przybylski, który jako duszpasterz akademicki budował kościół św. Ireneusza BM, ks. inf. Ireneusz Skubiś, który jako były duszpasterz akademicki, a później redaktor naczelny „Niedzieli” przyczynił się do powołania personalnej parafii akademickiej w Częstochowie i z funduszy „Niedzieli” zakupił działkę pod świątynię oraz wspierał finansowo dalszy ciąg budowy, a także wiele inicjatyw związanych z tą inwestycją. Nie zabrakło księży związanych z kościołem, byłych duszpasterzy akademickich – ks. Grzegorza Szumery, ks. Marka Batora i wielu innych zaprzyjaźnionych z tym środowiskiem.

Dobre miejsce

Dlaczego to miejsce jest tak ważne? Co kryje się za nazwą „personalna parafia”? Znaczy to, że ma służyć wszystkim osobom, które tworzą środowisko akademickie. Do parafii przynależą studenci częstochowskich wyższych uczelni oraz pracownicy naukowi, dydaktyczni i administracyjno-techniczni. Celem parafii jest dostosowanie form duszpasterskich do potrzeb środowiska akademickiego.

Tutaj też każdej niedzieli można spotkać osoby, które należą do innych parafii, ale z różnych powodów tu znaleźli swoje miejsce i czasem z drugiego końca miasta przyjeżdżają na Mszę św. Jedni twierdzą, że odpowiada im sposób głoszenia słowa Bożego, dla kogoś innego ważne jest, że nikt krzywo nie patrzy na jego dwuletnie dziecko, które swobodnie rozkłada książeczki na końcu świątyni i je kartkuje. Jeszcze inna osoba twierdzi, że przychodzi z powodu pięknej i starannej oprawy liturgicznej, że przyciągają śpiew i muzyka. „Nie czuję się tu oceniany ani gorszy od innych” – mówi ktoś w zaufaniu. To wszystko jest subiektywnym spostrzeżeniem osób, które odnajdują tu swoje miejsce w Kościele.

Ten kościół przyciąga ludzi nie tylko ze środowiska akademickiego. Słynie z przepięknego Triduum Paschalnego – wtedy dosłownie pęka w szwach od wiernych. Liturgia wielkosobotnia rozpoczyna się późno i trwa trzy godziny, które są jednym podniosłym, radosnym wydarzeniem. Wielkim zainteresowaniem cieszą się i przyciągają wiernych rekolekcje adwentowe i wielkopostne. Głoszą je największe nazwiska, choćby bp Marek Solarczyk, o. Adam Szustak, o. Marcin Ciechanowski OSPPE. Rekolekcjonistą był tutaj również śp. ks. Krzysztof Grzywocz. A najbliższe adwentowe rekolekcje poprowadzi abp Grzegorz Ryś.

Kościół to przecież nie tylko mury. Dach jest ważny, bo musi schronić tych, którzy chcą się wspólnie modlić, spotykać w imię Boga, ale to świeccy go tworzą i kapłani. Każdy z posługujących tu księży to wyjątkowa osobowość. Charyzma jest konieczna, kiedy trzeba dotrzeć do tak szerokiego środowiska, bo choć studenci to numer 1 w parafii, każdy, kto szuka relacji z Bogiem, znajdzie tu miejsce dla siebie. Ważni są profesorowie, wykładowcy i pracownicy częstochowskich uczelni. W strukturach parafii znajdą się ci, co już studia skończyli, a chcąc się dalej formować, mogą dołączyć do Wspólnoty 25+; ci, którzy są w związkach małżeńskich, mają rodziny, mogą dołączyć do Wspólnoty Rodzin Emaus. Trzon tej wspólnoty tworzą byli studenci, często ci, którzy własnymi rękami pomagali budować ten kościół. Wtedy, przed 10 laty, często byli przed obroną prac magisterskich, dziś zdobywają tytuły dobrych mężów, żon i rodziców.

Budowniczy

Podczas homilii Metropolita częstochowski mówił o uprzedzającej łasce Bożej. Ona stale nas uprzedza i stale nam towarzyszy, ale trzeba też pamiętać, że potrzebna jest nasza ludzka wiara i ludzka współpraca w każdym dziele. Kiedy bierzemy współodpowiedzialność nie tylko za formację siebie samych, ale i za innych, podejmujemy wysiłek. W ten sposób nawiązał do tych wszystkich osób, które 13 lat temu decydowały o powstaniu jedynej takiej w Polsce personalnej parafii akademickiej, czego konsekwencją była późniejsza budowa kościoła. Miejsce to służy środowisku akademickiemu i integruje świat nauki z wiarą.

Niezwykła jest historia osób, dzięki którym kościół powstawał. A zbudowany jest tak, aby mógł służyć następnym pokoleniom, funkcjonalny, ciepły zimą, z zewnętrzną windą. Człowiek, który kryje się za sukcesem szybko, bo w przeciągu roku, wybudowanego kościoła, to Włodzimierz Chwalba, częstochowski biznesmen. Kiedy ks. Andrzej Przybylski zauważył, że kaplica przy kościele św. Wojciecha to za mało dla duszpasterstwa akademickiego, ks. inf. Ireneusz Skubiś, duszpasterz środowiska akademickiego w latach 1965-82, zainspirował go do zbudowania kościoła blisko studentów i przekazał pierwszy wkład finansowy. Miejsce idealne to centrum akademickiego miasteczka. A kiedy ks. Andrzejowi sen z powiek odbierała troska, za co ten kościół dalej budować, rodzina Chwalbów z Częstochowy przeżywała po cichu swój dramat choroby. Po udanej operacji i cudownym powracaniu do zdrowia w sercu p. Chwalby zrodziło się pragnienie okazania wdzięczności Panu Bogu za odzyskane zdrowie. Wiedział, że chce dziękować nie tylko słowami, nie tylko modlitwą. I tak, bardzo na skróty, lapidarnie powiedzielibyśmy, że został budowniczym kościoła św. Ireneusza, choć sam przy każdej okazji wskazuje na Boga i podkreśla, że to Jego dzieło. Oczywiście, osób zaangażowanych było i jest wiele.

Wdzięczność

Obecny proboszcz ks. Rafał Grzesiak po Mszy św. jubileuszowej dziękował osobiście tym, którzy najbardziej wpisali się w budowę kościoła i tworzenie parafii. 10 lat dobra, które w tym miejscu się dzieje, wymaga ich wymienienia: abp Stanisław Nowak, któremu zawsze leżało na sercu dobro studentów i profesorów, który wspierał duchowo i materialnie budowę; ks. inf. Ireneusz Skubiś; bp Andrzej Przybylski; ks. Marek Bator; prof. Bolesław Wysłocki; Grzegorz Mostowski – główny dowodzący przy budowie plebanii; Włodzimierz Chwalba – główny sponsor i budowniczy; Grzegorz Bryzik – architekt; Michał Mehr – autor i wykonawca instalacji; Adam Satława – inspektor budowy; Tadeusz Jezierski; Wiesław Ciura. Wielu z wymienionych wciąż troszczy się o to miejsce, jest z nim związanych duchowo oraz służy fachową czy też materialną pomocą.

Po podziękowaniu tym, którzy stali u początków kościoła, studenci dziękowali abp. Wacławowi Depo za obecność i towarzyszenie im w ważnych dla nich wydarzeniach.

Rektorzy Akademii im. Jana Długosza i Politechniki Częstochowskiej złożyli podziękowanie na ręce proboszcza – ks. Grzesiaka. W imieniu społeczności akademickiej rektor Anna Wypych-Gawrońska dziękowała za posługę duszpasterską, modlitwę, słowo Boże, za wspólne wejście w kolejne lata pracy po tej pięknej dekadzie.

Tagi:
młodzi

Praktyki religijne młodzieży

2018-09-19 10:25

Ks. Krzysztof Pawlina
Niedziela Ogólnopolska 38/2018, str. 34

Opinie o polskiej młodzieży są dziś podzielone. Zresztą sami młodzi ludzie nie bardzo wiedzą, jacy są. Oko socjologa pozwala jednak dostrzec pewne zmiany, które zachodzą wśród młodego pokolenia.
Podstawą do naszkicowania portretu polskiej młodzieży jest badanie, które pod koniec 2016 r. przeprowadziła Fundacja Centrum Badań Opinii Społecznej w 82 dziennych szkołach ponadgimnazjalnych

EdNurg/fotolia.com

Przyznanie się do wiary nie zawsze jest łatwe. Tym bardziej dla ludzi młodych. Niemniej jednak łatwiej się przyznać do wiary niż ją praktykować. Ale „wiara bez uczynków martwą jest” – przypomina św. Paweł. Co się dzieje z młodą generacją Polaków w kwestii praktykowania wiary?

Od połowy lat 90. XX wieku obserwuje się stopniowy spadek poziomu uczestnictwa młodzieży w Mszach św., nabożeństwach i innego rodzaju wydarzeniach religijnych. Obecnie co najmniej raz w tygodniu uczestniczy w nich 40 proc. badanych uczniów. 20 lat temu było to 62 proc. W praktykach religijnych nigdy nie bierze udziału 29 proc. młodych ludzi, a 21 proc. robi to kilka razy w roku.

Zasadniczo istnieje wyraźny związek między deklarowaną postawą wobec wiary a udziałem w praktykach religijnych. Osoby praktykujące określają się też częściej jako wierzące. Pojawiło się jednak pewne zjawisko, które można nazwać „wiarą bez praktyki”. Chodzi tu o osoby, które deklarują się jako głęboko wierzące, a nie uczestniczą w praktykach religijnych (10 proc.).

Kolejną nowością, którą ukazują badania, jest fakt spadku religijności dziewcząt. One zawsze odznaczały się większą gorliwością zarówno w autodeklaracji wiary, jak i w praktykach. Obecnie brak zaangażowania w praktyki religijne deklaruje 28 proc. dziewcząt, w 2013 r. było to 19 proc.

Pewne zmiany religijności zachodzą również w przypadku młodzieży mieszkającej w większych miastach i na wsi. Młodzi z większych aglomeracji częściej określają się jako niewierzący, natomiast młodzież żyjąca na wsi coraz częściej zaniedbuje praktyki religijne. W ciągu ostatnich 3 lat odsetek osób nigdy w nich nieuczestniczących wzrósł na wsi z 17 proc. do 24 proc.

Obecnie na lekcje religii uczęszcza 75 proc. uczniów ostatnich klas ponadgimnazjalnych. To niemało, choć poziom ten jest niższy niż w 2013 r. (89 proc.), różnica wynosi więc 14 punktów procentowych. Największy spadek odsetka uczniów uczestniczących w lekcjach religii odnotowano w liceach ogólnokształcących – 17 punktów procentowych w stosunku do 2013 r. Lepsza sytuacja jest w technikach, gdzie spadek ten wynosi 13 punktów procentowych. Poziom uczestnictwa w lekcjach religii ściśle wiąże się z miejscem zamieszkania. Młodzi mieszkający na wsi chodzą na religię niemal powszechnie (85 proc.). Współczynnik ten obniża się natomiast wraz z wielkością miasta i spada do wartości poniżej 50 proc. w największych ośrodkach. Dwie piąte młodzieży (40 proc.) uważa, że lekcje religii są ciekawe, i deklaruje, że chodzi na nie z ochotą. Opinię krytyczną – że lekcje religii są nudne i nic ważnego się na nich nie dzieje – podziela co piąty uczeń (22 proc.). Pozostali (38 proc.) uważają, że lekcje religii niczym się nie wyróżniają – „są jak każda inna lekcja”.

W omówieniu religijności młodego pokolenia Polaków warto wziąć pod uwagę jeszcze jedno zjawisko. Dotyczy ono rodziców. Zmniejsza się bowiem odsetek młodzieży deklarującej, że rodzice wymagają od niej chodzenia do kościoła. Zmiany na tym polu są poważne. W porównaniu z 2013 r. zmniejszył się on o 9 punktów procentowych, z 2008 r. – o 18 punktów procentowych, a z 1998 – aż o 22 punkty procentowe.

W kwestiach wiary i praktyk religijnych coś się zatem zmienia nie tylko w samej młodzieży, lecz także w jej domach. Być może zmieniają się postawy i poglądy rodziców albo też rodzice stawiają swoim dzieciom coraz mniejsze wymagania w kwestii wiary.

Odwiedźmy zatem rodziny badanej młodzieży i posłuchajmy, co mówią o swoim domu i szkole. O tych sprawach – w kolejnym odcinku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Franciszek u Świętej Marty: pamiętajmy skąd powołał nas Pan

2018-09-21 12:10

st (KAI) / Watykan

Zawsze pamiętajmy, skąd powołał nas Bóg – powiedział Ojciec Święty podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty. Papież nawiązał do powołania św. Mateusza (Mt 9,9-13), apostoła i ewangelisty, którego święto liturgiczne obchodzi dzisiaj Kościół.

Ks. Daniel Marcinkiewicz

Franciszek przypomniał, że celnik Mateusz był człowiekiem skorumpowanym, który za pieniądze zdradzał swoją ojczyznę. Dodał, że ktoś mógłby powiedzieć, iż Pan Jezus niewłaściwie dobierał sobie uczniów, biorąc ich z miejsc najbardziej pogardzanych i wielu grzeszników czynił apostołami.

„Także w życiu Kościoła wielu chrześcijan, wielu świętych, zostało wybranych spośród najniższych. Tę świadomość powinniśmy mieć my, chrześcijanie - skąd zostaliśmy wybrani. Musi ona przenikać całe życie, musimy pamięć o naszych grzechach i o tym, że Pan okazał nam miłosierdzie, odpuścił mi grzechy i wybrał mnie, abym był chrześcijaninem, apostołem” – powiedział Ojciec Święty.

Następnie papież podkreślił, że Mateusz otrzymawszy od Pana powołanie nie ubierał się w luksusowe szaty, nie zaczął się wynosić, mówiąc innym: jestem księciem apostołów, ja tutaj rządzę. „Nie! Przez całe życie pracował dla Ewangelii”.

„Kiedy apostoł zapomina o swoim pochodzeniu i zaczyna robić karierę, odchodzi od Pana i staje się funkcjonariuszem, który być może czyni wiele dobra, ale nie jest apostołem. Nie będzie potrafił przekazywać Jezusa. Będzie porządkował plany duszpasterskie, wiele innych rzeczy; ale w końcu będzie karierowiczem. Karierowiczem królestwa Bożego, ponieważ zapomniał skąd został wybrany” – stwierdził Franciszek.

Ojciec Święty podkreślił znaczenie pamięci o naszym pochodzeniu, która musi towarzyszyć życiu apostoła i każdego chrześcijanina. Przestrzegł przed szukaniem jedynie wad innych osób i ich obmawianiem. Wskazał na konieczność oskarżania samych siebie, aby nie pozostać w pół drogi, czy co gorsza nie stać się obłudnikiem, jak to się stało z uczonymi w Piśmie gdy widzieli, że Pan Jezus siadał do stołu z celnikami i grzesznikami. Wszak do swoich oskarżycieli powiedział „Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: «Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary». Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”. „Boże miłosierdzie szuka wszystkich, przebacza wszystkim. Tylko prosi, byś powiedział: «Pomóż mi Panie». Tylko to” – zaznaczył Franciszek.

Papież podkreślił, że zrozumienie Bożego miłosierdzia jest tajemnicą.

„Największą, najpiękniejszą tajemnicą jest serce Boga. Jeśli chcesz dostać się do serca Boga, obierz ścieżkę miłosierdzia i pozwól się potraktować miłosiernie” – powiedział Ojciec Święty na zakończenie swej homilii.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Gądecki dla KAI: kto jest wolny jako chrześcijanin, jest najlepszym obywatelem RP

2018-09-22 14:52

rl (KAI) / Gniezno

- Kto jest wolny jako chrześcijanin i nie poddaje się tym dążeniom przyziemnym tego świata, ten jest automatycznie najlepszym obywatelem Rzeczpospolitej - powiedział w rozmowie z KAI abp Stanisław Gądecki. Metropolita poznański i przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski pytany był o znaczenie prawdziwej wolności w kontekście XI Zjazdu Gnieźnieńskiego, którego tematyka oscyluje wokół wolności. Kontekstem Zjazdu jest 100. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości.

BP KEP
Abp Stanisław Gądecki

Abp Stanisław Gądecki podkreślił, że gdy myślimy: „Polska jest niepodległa, suwerenna”, to często zapominamy, że wolne państwo tworzą tylko ludzie wolni. „Można mieć niepodległość zewnętrzną, być autonomicznym państwem, a obywatele mogą być niewolnikami” - wyjaśnił metropolita poznański.

„Być człowiekiem wolnym w wolnym państwie to znaczy być człowiekiem, który nie poddaje się złu. Co jest niezwykle trudne, dlatego, że dźwigamy w sobie dziedzictwo grzechu pierworodnego, czyli skłonność zarówno do dobra jak i zła. Często ta skłonność do zła bierze górę, a każdy kto się poddaje złu jest niewolnikiem zła, jak mówi św. Paweł” - powiedział przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

W jego opinii, by sprawić, żeby państwo było rzeczywiście silne koniecznym jest edukacja, formacja ludzi do prawdziwej, wewnętrznej wolności, która czyni człowieka wolnym nawet w więzieniu. „Nawet zewnętrzne zniewolenie nie odbiera wewnętrznej wolności. To o formację takiego człowieka chodzi” - powiedział abp Gądecki.

Jak zauważył, nie ma innej wolności wewnętrznej, która byłaby sprzeczna z chrześcijańską wolnością. „Kto jest wolny jako chrześcijanin i nie poddaje się tym dążeniom przyziemnym tego świata ten jest automatycznie najlepszym obywatelem Rzeczpospolitej” - podkreślił abp Stanisław Gądecki.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem