Reklama

Realizuje program Prawa i Sprawiedliwości

2017-11-08 11:46

Z ministrem środowiska prof. Janem Szyszko rozmawia Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 46/2017, str. 42-43

Artur Stelmasiak
Odpowiedzialność polityka polega na tym, aby mądrze troszczyć się o to, co zostało mu powierzone – mówi min. Jan Szyszko

ARTUR STELMASIAK: – Dlaczego Pan Minister jest tak mocno atakowany?

PROF. JAN SZYSZKO: – Ale kto mnie atakuje, bo ja nie zauważam?

– (Śmiech)... To Pan Minister zapyta swojego rzecznika. Są stacje telewizyjne i tytuły prasowe, gdzie prof. Jan Szyszko nie schodzi z czołówek.

– Ale „Niedziela”, TV Trwam, Radio Maryja czy „Gazeta Polska” mnie nie atakują. Czyli jestem atakowany przez media związane z nurtem liberalno-lewicowym, który jest przeciwnikiem rządu PiS. Jeżeli mnie atakują, to znaczy, że jestem dobrym ministrem konserwatywnego rządu, który dobrze dba o nasze środowisko. Założeniem polityki środowiskowej Prawa i Sprawiedliwości jest obrona polskiego interesu i pokazanie naszej ojczyzny jako kraju wielkiego sukcesu w zakresie koncepcji zrównoważonego rozwoju. Nasze rolnictwo i leśnictwo mogą posłużyć za wzór w całej Europie.

– Pamiętam czasy, gdy Pan Profesor jako poseł opozycji alarmował, że Puszczę Białowieską trzeba ratować. Teraz Minister Środowiska realizuje to, co PiS obiecywał już wcześniej.

– Naturalnie, że robię to, co obiecywaliśmy i co jest potwierdzone przez badania naukowe. Gdyby w 2012 r. podjęto działania ratujące Puszczę Białowieską przed kornikiem drukarzem, to dziś nie mielibyśmy tej katastrofy.

– Ale tzw. organizacje ekologiczne cieszą się z tego, że połacie Puszczy Białowieskiej są martwe. O co im chodzi?

– Dla nich najwyższą formą ochrony jest niewycinanie drzew i niezakłócanie życia zwierząt. Na nic zdaje się tłumaczenie, że środowisko naturalne powinno być regulowane i ochraniane przez człowieka. W przeciwnym wypadku będzie ono uboższe. Oni protestują, gdy myśliwi strzelają do zwierząt, a jednocześnie postulują zabijanie człowieka poprzez aborcję czy eutanazję.

– To prawda, tzw. zieloni aktywiści jednego dnia bronią np. suchych drzew w puszczy, drugiego dnia domagają się aborcji na życzenie, a trzeciego – tzw. małżeństw homoseksualnych. Te wszystkie zjawiska społeczne mają to samo źródło w rewolucji obyczajowej 1968 r., ale odwołują się do innych emocji. Jak naukowiec radzi sobie z tym skrajnie lewicowym trendem w ekologii?

– Istotnie, mamy do czynienia z bardzo silną ideologią, która zmienia naszą tradycje, kulturę i obyczajowość. Zmieniana jest świadomość społeczna przez edukację, aby to człowiek i tradycja stały się największymi zagrożeniami dla środowiska. Natomiast Polska dzięki Lasom Państwowym, tradycyjnemu ekstensywnemu rolnictwu i dobrej gospodarce łowieckiej jest najlepszym przykładem tego, że człowiek może korzystać z przyrody i jednocześnie pielęgnować jej bogactwo i różnorodność. Polacy potrafią w taki sposób korzystać z zasobów przyrodniczych, aby służyły one jednocześnie człowiekowi i środowisku. Proszę zauważyć, że w Europie wprowadza się eutanazję, bo utrzymywanie starszych osób jest zbyt kosztowne. Natomiast starego, chorego żubra, który się męczy i umiera z głodu, nie wolno zastrzelić.

– Od ponad 20 lat zajmuje się Pan globalnymi problemami. Jest Pan czynnym uczestnikiem konferencji klimatycznych ONZ, co najlepiej było widać w Paryżu. Czy za to też Pana atakują?

– Nie wprost. Ale na pewno w wielu środowiskach nie spodobało się to, że w porozumieniu nie ma mowy o dekarbonizacji, czyli o odejściu od węgla, które byłoby zabójcze dla polskiej gospodarki. Utworzyliśmy mapę drogową zrównoważonego rozwoju, gdzie jest mowa o redukcji emisji CO2, ale także pochłanianiu CO2 przez środowisko. Dzięki Lasom Państwowym będziemy mogli doprowadzić polską gospodarkę do neutralności klimatycznej, bo będziemy pochłaniać wszystko to, co wyemitujemy.

– Porozumienie paryskie jest wielkim sukcesem Polski oraz osobistym Pana Profesora. Teraz jesteśmy w przededniu szczytu klimatycznego w Bonn (tzw. COP23), którego gospodarzem jest Fidżi. Jakie jest stanowisko Polski?

– Naszym celem jest realizacja porozumienia paryskiego, aby w jego wdrażanie zaangażowały się wszystkie państwa świata z uwzględnieniem ich lokalnej specyfiki gospodarczej. Nie można przecież narzucić Tanzanii redukcji emisji CO2 o 30 proc., bo ten kraj wytwarza ponad 200 kg dwutlenku węgla na mieszkańca, a np. Luksemburg ma emisję na poziomie prawie 20 t na osobę.

– Największym paradoksem wszystkich ataków na Pana Profesora jest krytyka geotermii. Przecież nie ma czystszej energii od eksploatacji złóż geotermalnych...

– Ale chyba im chodzi przede wszystkim o to, że geotermia powstała w Toruniu. Gdyby takie rozwiązanie było w Gdańsku, gdzie niepodzielnie rządzi Platforma Obywatelska, to byłaby sztandarowa inwestycja, którą politycy chwaliliby się w całej Europie. Ale patrząc na to profesjonalnie, to geotermia toruńska jest bardzo wydajna. Z jednego otworu mamy ponad 300 m3 wody na godzinę o temperaturze ponad 60°C. Ile energii trzeba by było wykorzystać, by podgrzać tak dużą ilość wody? Jaka byłaby emisja CO2? Geotermia jest krytykowana przez tych, którzy proponują nam m.in. wiatraki. Tyle że wiatraki są obcym kapitałem i obcą technologią, a geotermia jest nasza.

– W przyszłym roku w Katowicach organizowany jest COP24, którego Pan Profesor będzie prezydentem. Od jak dawna interesuje się Pan szczytami klimatycznymi ONZ?

– Tuż po tym, gdy w 1997 r. zostałem ministrem środowiska, odbywał się szczyt w Kioto. W ramach ciągłości procedur upoważniony do reprezentowania Polski był wiceminister jeszcze z poprzedniego rządu SLD-PSL. Gdy po jego powrocie zobaczyłem, co ten człowiek podpisał w imieniu Polski, to zrobiło mi się gorąco. W 1998 r. do Buenos Aires pojechałem już osobiście i zobaczyłem, że na szczytach podejmowane są strategiczne decyzje. Przecież tam były reprezentacje największych globalnych przedsiębiorstw, światowe banki, a delegacja USA liczyła ponad 200 osób z wiceprezydentem na czele. Zobaczyłem, że te decyzje są bardzo ważne dla Polski. Rok później byłem już prezydentem COP5 w Bonn.

– Czyli – szybko Pan Profesor nauczył się globalnej polityki?

– Ale problemy zaczęły się w polskiej polityce, gdzie doszło do skandalu. ONZ mianował mnie prezydentem, a pan wicepremier Leszek Balcerowicz powiedział, że Szyszko musi odejść. Odwołanie z funkcji ministra aktualnego prezydenta Konwencji Klimatycznej groziło skandalem na skalę światową. Zrobiono więc protezę i powołano mnie na funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Byłem prezydentem COP5 i pełnomocnikiem Rządu RP ds. klimatycznych. Przez te wszystkie lata rozwinęliśmy polską technologię spalania węgla i zredukowaliśmy emisję CO2, a teraz stawiamy na pochłanianie CO2 przez Lasy Państwowe przez pionierski program Leśnych Gospodarstw Węglowych, które również dają miejsca pracy oraz przyczyniają się do wzrostu gospodarczego. Już w latach 90. ubiegłego wieku widziałem szansę dla Polski, jako lidera. Z dzisiejszej perspektywy mogę się tylko cieszyć, że miałem rację.

– Ale taka narracja pokazywania Polski jako lidera nie wszystkim pasuje. Dlaczego?

– Niestety, jest grupa ludzi, którzy woleliby sprzedać Lasy, oddać ziemię, sprzedać polski węgiel i uzależnić Polskę od obcych surowców oraz technologii.

– Czyli kolejny raz prof. Szyszko jako prezydent COP24 będzie bronił polskich interesów na szczycie ONZ?

– Nie zanosi się na to, by rząd Prawa i Sprawiedliwości upadł, a więc ufam, że będę miał ten zaszczyt. Oczywiście, będę miał wielu przeciwników wśród zielonej lewicy, ale do tego już przywykłem.

– Czy można powiedzieć, że szczyt klimatyczny daje nam pewną niezależność wobec postanowień UE?

– Do Paryża pojechaliśmy jako samodzielny negocjator państwa, które jest wzorem dla świata. Na prośbę Arabii Saudyjskiej reprezentowaliśmy grupę G77 i Chiny. W efekcie na świecie ten polski model spotkał się z uznaniem, czego potwierdzeniem jest porozumienie paryskie. COP24 będzie szczytem, podczas którego cały świat będzie patrzył na Polskę, bo w Katowicach zostaną ustalone zasady, w jaki sposób doprowadzić do neutralności klimatycznej. Dzięki temu Polska znajdzie się w lepszej sytuacji niż wiele państw tzw. starej Unii.

– Ale niektórzy twierdzą, że powinniśmy słuchać tylko Komisji Europejskiej...

– Ja także myślę, że trzeba słuchać KE, ale też pokazywać w Europie swoje osiągnięcia. Traktuję to jako naszą misję, bo stan środowiska przyrodniczego w UE jest katastrofalny.

– Jednak w Europie mamy proces przed Trybunałem Sprawiedliwości UE.

– Miałem już kilka procesów przed TS UE i wszystkie wygrałem. Sądziliśmy się już z Komisją Europejską m.in. o limity CO2 i GMO. Nawet „Gazeta Wyborcza” napisała, że Szyszko miał jednak rację. Niestety, rząd PO-PSL z tych wygranych nie skorzystał.

– Wróćmy jeszcze do Puszczy Białowieskiej. Dopóki Pan Profesor był ministrem środowiska, to leśnicy mogli chronić Puszczę Białowieską. Zmieniło się to dopiero po 2007 r. Jakby Jan Szyszko był ministrem dłużej, to pozwoliłby na usunięcie ponad 20 zainfekowanych świerków, od których zaczęła się gradacja kornika i śmierć ponad miliona drzew?

– Gdybym ja był wówczas ministrem, to prawdopodobnie pozwolono by na wycięcie tych kilkunastu drzew. Moim zdaniem, ówczesny brak ochrony tych siedlisk był złamaniem prawa Unii Europejskiej. Przecież w roku 2012 opisano stan siedlisk, za których ochronę Polska była odpowiedzialna. Niestety, z tej ochrony zrezygnowano.

– Z jakich powodów podjęto takie decyzje?

– Ze względu na ideologię. Dorobiono do tego karkołomną konstrukcję logiczną i zaczęto mówić, że Puszcza Białowieska jest nietknięta ludzką ręką. Człowiek jest więc największym wrogiem puszczy i trzeba go stamtąd wyeliminować.

– Czy z politycznego punktu widzenia nie lepiej byłoby odpuścić sobie puszczę, by uspokoić sytuację?

– Po pierwsze, polityka to działanie dla dobra wspólnego. Puszcza Białowieska jest typowym przykładem tego, jak można zmanipulować opinię publiczną, mówiąc, że Polacy nie potrafią zajmować się swoim dziedzictwem kulturowo-przyrodniczym. Jednocześnie pouczają nas ci, którzy już dawno swoje środowisko naturalne zniszczyli. Jako odpowiedzialny polityk nie mogę zgadzać się na łamanie prawa tylko po to, by przypodobać się reprezentantom silnego i wpływowego nurtu ideologicznego.

– A po drugie, po to został Pan Profesor ministrem środowiska, żeby tym środowiskiem nie bać się dobrze rządzić...

– (Śmiech) Staram się chronić przyrodę zgodnie z naukową wiedzą i sprawdzoną praktyką. Moim zdaniem, odpowiedzialność polityka, polega na tym, aby mądrze troszczyć się o to, co zostało mu powierzone.

Tagi:
wywiad

Domowy Kościół drogą do Pana Boga

2018-02-14 11:10

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 7/2018, str. VI

Ks. Adam Stachowicz
Wiesława i Mirosław Bąkowie

Ks. Adam Stachowicz: – Na co dzień posługujecie w Ruchu Światło-Życie, a konkretnie w jego rodzinnej gałęzi. Macie od 36 lat doświadczenie wspólnego życia małżeńskiego, ale też ciągłej formacji osobistej i małżeńsko-rodzinnej. Jednocześnie działacie, pomagając szczególnie młodym małżonkom i rodzicom oraz przygotowującym się do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego. Możecie więc dużo powiedzieć o rodzinie…

Wiesława i Mirosław Bąkowie: – Tak to prawda. Chociaż ciągle jesteśmy w drodze. Ciągle się uczymy poznawania woli Boga względem nas oraz poznajemy siebie nawzajem. Bardzo ważne jest jednak dla nas doświadczenie prawdy, że fundamentem rodziny jest małżeństwo. Tu się wszystko zaczyna, w tej maleńkiej „wspólnocie miłości i życia”.
Z perspektywy czasu wiemy, jak bardzo musieliśmy się napracować, czasem walczyć, aby nie zniszczyć w naszej relacji daru sakramentu małżeństwa. Ogromną pomocą była i jest dla nas formacja Domowego Kościoła. Poprzez codzienną modlitwę małżeńską, rozważanie słowa Bożego, dialog małżeński czy rekolekcje nieustannie odkrywamy piękno życia małżeńskiego.
Dzisiaj możemy powiedzieć z radością, że łączy nas miłość do Boga oraz względem siebie. Przeżywamy naszą relację jako wyjątkową i szczęśliwą. Nie możemy nie mówić o tym szczególnym prezencie otrzymanym od Pana Boga, dlatego pragniemy pomagać innym małżeństwom w zbliżeniu się do Boga, a przez to w budowaniu jedności małżeńskiej. Bo to właśnie na niej buduje się szczęśliwą rodzinę.
W Piśmie świętym Bóg mówi: „Opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem” (Ef 5,31) oraz „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1,28). Owoc miłości małżeńskiej we współpracy z łaską Boga Stworzyciela sprawia, że staje się rodzina. Miłość małżonków, mamy i taty, buduje szczęście domu rodzinnego. Pamiętamy pewne zajęcia socjoterapeutyczne z dziećmi. Na zadane pytanie: „Kiedy są najbardziej szczęśliwe?”, m.in. padła odpowiedź: „Kiedy mama i tata się całują, kiedy są blisko siebie. Wtedy wiem, że nic mi się złego nie może stać”. Jesteśmy przekonani, że tę prawdę o ważności relacji w małżeństwie trzeba przekazywać szczególnie młodym małżonkom oraz przygotowującym się do małżeństwa.

– Czyli determinacja do dzielenia się doświadczeniem wspólnej relacji w małżeństwie oraz bliskością Boga pochodzi z waszej z Nim osobistej relacji?


– Tak. Po pierwsze – jak powiedzieliśmy – spłata długu Bogu, który nas hojnie obdarował swoją miłością. Po drugie – wiemy, jak bardzo każdy człowiek pragnie szczęścia, jak każde małżeństwo pragnie szczęścia. Wiemy też, jak na pytanie o drogę do szczęścia świat, a w nim krzykliwe zło, podsuwa odpowiedzi nieprawdziwe i zwodnicze. Dlatego pragniemy mówić o tym, jakim szczęściem jest pięknie przeżyte małżeństwo i rodzina. Od 36 lat patrzymy i czujemy całym sercem, jak zmieniają się małżonkowie, którzy włączają się do wspólnoty Domowego Kościoła. Przychodzą ci, którzy mają się dobrze, aby wzmocnić relacje, posłuchać doświadczeń innych małżonków. Przychodzą do wspólnoty też ci, którzy cierpią, którzy ocierają się o salę sądową z rozpoczętym procesem rozwodowym. I widać, jak łaska wspólnej modlitwy wielu małżeństw, jak świadectwo tych, którzy mają wiele do powiedzenia o budowaniu jedności małżeńskiej kruszy w nich mury niechęci, jak zaczynają budować od nowa.
Mamy też od roku doświadczenie Dekanalnych Dni Skupienia dla małżonków, których inicjatorem jest ks. Tomasz Cuber, diecezjalny duszpasterz rodzin. Na taką małżeńską randkę przychodzą małżonkowie z różnym stażem małżeńskim. Tu małżonkowie mają czas dla siebie poprzez wspólną wymianę doświadczeń przy herbatce, tu jest czas na posłuchanie dobrych rad na szczęśliwe małżeństwo i czas na modlitwę z indywidualnym błogosławieństwem małżonków.

– Można więc śmiało powiedzieć, że wasze doświadczenie poparte jest częstą praktyką pracy z małżeństwami? Jak np. takie Dni Skupienia, jak to nazywacie: „randki małżeńskie”, przekładają się na wzajemne relacje biorących w nich udział?

– Słyszymy po takich spotkaniach wiele wspaniałych świadectw. Przywołam chociażby takie: „Jesteśmy 40 lat w sakramentalnym związku małżeńskim, ale taka randka przydarzyła nam się pierwszy raz. Wróciliśmy do domu bardzo umocnieni. Nasza relacja nabrała delikatnej, a jednocześnie takiej radosnej świeżości. Długo jeszcze wieczorem rozmawialiśmy o tym, co za nami i o tym, co przed nami. Nasze dialogowanie zakończyliśmy modlitwą za męża i za żonę. Postanowiliśmy takie modlitwy zdobyć dla naszych dzieci trwających z związkach małżeńskich” (Danusia i Krzysiek); „Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy być na takim spotkaniu. Budowało nas dosłownie wszystko. Każde słowo było na wagę złota. Świadectwa małżonków wzmocniły nas. Nasze zatroskanie o to, że w tak wielu sprawach sobie nie radzimy postanowiliśmy oddać Jezusowi. Już jesteśmy mocniejsi o te konkretne recepty na szczęśliwe życie małżeńskie. Nosiłam w sobie ranę po stracie dziecka, a teraz jestem przekonana, że Bóg tak chciał i – co więcej – ono jest szczęśliwe na wieki” (Kasia i Piotrek).

– Czemu w ostatnich latach tak dużo słyszymy o rodzinie? Państwo jako instytucja chce pomagać, szczególnie finansowo. Samorządy pokazują, że sprawa rodzin nie jest im obojętna. W Kościele od dawna intensywnie pokazuje się rodzinę jako podstawową wartość, wskazując nauczanie św. Jana Pawła II, który przekonywał: „rodzina Bogiem silna staje się siłą człowieka i całego narodu”…


– W adhortacji apostolskiej „Familiaris Consortio” św. Jan Paweł II pokazywał m.in. to, że rodzina jest drogą Kościoła i drogą narodu. Trwa więc walka o najwyższą stawkę. To jest być, albo nie być. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński, tworząc Jasnogórskie Śluby Narodu, mówił niejednokrotnie, by nie pozwolono, aby zniszczono rodzinę, bo zginie naród.
Bogu dzięki i Maryi Królowej Polski za to, że w obliczu diabelskiego ataku na małżeństwo i rodzinę poprzez lansowaną deprawację, mocno przenikającą z Zachodu, budzimy się do walki o tę Bożą instytucję. To dobrze, że na wszelkie sposoby stawiamy zaporę złu, aby obronić małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety, aby ochronić każde życie ludzkie od poczęcia do naturalnej śmierci. Bardzo mocno jesteśmy przekonani, że potrzeba integralnego działania na rzecz małżeństwa i rodziny.
Tu wspomnijmy słowa św. Teresy z Kalkuty, która do zebranych przedstawicieli instytucji państwowych i kościelnych mówiła: „Wy, kapłani, możecie czynić to, czego nie mogą uczynić władze państwowe. Urzędnicy, wy możecie uczynić to, czego nie uczynią kapłani. Razem możemy ratować rodzinę i świat. Nie czekajmy na jutro. Bierzmy się do pracy dzisiaj”. Okazją ku temu jest rozpoczynający się Powiatowy Rok Rodziny pod mocnym hasłem: „Rodzina. Nasza troska, nasz skarb”.

– Jesteśmy po inauguracji Roku Rodziny w powiecie ostrowieckim. Wy tu żyjecie. Czym dla was jest ten czas?

– Ta inicjatywa jest dla nas bardzo ważna. Z nadzieją patrzymy na ten rok. Wszyscy wiemy, jak bardzo rodzina potrzebuje dzisiaj wsparcia. Wsparcia potrzebują małżonkowie, rodzice, dzieci i młodzież. Myślimy i tego pragniemy, aby troska o rodzinę była wpisana w permanentne działanie kościoła i wszelkich instytucji państwowych. Padło wiele słów pięknych i zobowiązujących, a jednocześnie pełnych nadziei. Zabrakło czasu i możliwości posłuchania małżonków i rodziców, jakie mamy oczekiwania wobec takiej inicjatywy. Pozwoliliśmy sobie poprosić Pana Starostę o rozmowę wiążącą w tej kwestii. Propozycję przyjął.

– O czym chcielibyście rozmawiać z przedstawicielami lokalnych władz? – W posynodalnej adhortacji apostolskiej Ojca Świętego Franciszka „Amoris laetitia”, gdzie czytamy: „Dobro rodziny ma kluczowe znaczenie dla świata i Kościoła. Świadectwo temu dają małżeństwa, które przetrwały próbę czasu i są świadkami Bożej miłości. Otwiera to drzwi pozytywnego, gościnnego duszpasterstwa, które umożliwia rozprzestrzenianie się dobra według zamysłu Bożego”.

Mamy takie doświadczenie próby czasu i o tym pragniemy rozmawiać. Będziemy mówić o tym, że mamy, że znamy receptę na szczęśliwe życie małżeńskie i rodzinne. Na szczęśliwy dom zbudowany na skale, której nic i nikt nie pokona. Ufamy bowiem, że o to chodzi w tym Powiatowym Roku Rodziny. Pragniemy rozmawiać o tym, że zanim zaczniemy wychowywać dzieci, to pierwej trzeba wychowywać rodziców, myśląc o tym, że wychowywać to znaczy wydobywać dobro i na tych zasobach budować codzienność rodzinną. Tworzą się w nas oczekiwania.

– Jakie to oczekiwania? Co praktycznego mógłby wnieść taki „czas dla rodzin”?


– Wszystkie przedstawione propozycje są bardzo słuszne. Bogu dzięki, że będzie takie duże wsparcie dla rodzin dotkniętych różnymi dysfunkcjami. My myślimy o profilaktyce, która jest jak zawsze bardzo korzystna. W zamyśle mamy m.in. zorganizowanie takiego miejsca w mieście, gdzie małżonkowie będą mogli się spotkać na sesjach, kursach, aby zaczerpnąć wiedzy i wymienić doświadczenia nt.: „Jak pogłębiać więź małżeńską i rodzinną”. Miejsca na taką małżeńską randkę pod okiem profesjonalnie przygotowanych specjalistów.
Dobre byłoby wspólne organizowanie pikników rodzinnych z promocją pięknego życia małżeńskiego i rodzinnego poprzez prezentowanie talentów rodzinnych. Bardzo zależy nam na tym, aby był to również czas promowania zdrowej rodziny zbudowanej na „trwałym fundamencie Bożej miłości”.
Słowa pouczają, czyny pociągają. Jesteśmy przekonani, że Jezus, który połączył nas sakramentalnym węzłem małżeńskim, chce, abyśmy wszyscy stali się znakiem i narzędziem Jego miłości przez konkretne inicjatywy i czyny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

"Z Janem Pawłem II ku przyszłości"

2018-02-18 22:14

Ewa Oset

Podczas 72. spotkania z cyklu "Z Janem Pawłem II ku przyszłości", które odbywają się w Muzeum Monet i Medali im. Jana Pawła II w Częstochowie, 18 lutego miało miejsce spotkanie z rodzicami prezydenta RP Andrzeja Dudy - Janiną Milewską-Dudą - naukowcem, profesor nauk chemicznych związaną z krakowską Akademią Górniczo-Hutniczą oraz Janem Tadeuszem Dudą - inżynierem elektrotechnikiem, informatykiem i samorządowcem, profesorem nauk technicznych, profesorem zwyczajnym Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie.

Ewa Oset

Ewa Oset

Jan Tadeusz Duda na początku spotkania podkreślił, że każdy wyjazd do Częstochowy traktują z żoną jak pielgrzymkę, a zaproszenie dyrektora Muzeum Krzysztofa Witkowskiego do Muzeum, gdzie przekazuje się myśl i nauczenie św. Jana Pawła II, jako swój obowiązek.


Zobacz zdjęcia: Spotkanie z rodzicami prezydenta RP Andrzeja Dudy - Janiną Milewską-Dudą

Rodzice Prezydenta RP mówili o swojej wierze wyniesionej z domów rodzinnych, o małżeństwie jako sensownym trudzie, wychowaniu dzieci oraz o powinności każdego chrześcijanina - służbie drugiemu człowiekowi. Podkreślali, że patriotyzm wynosi się z domu rodzinnego, ale miłości do Ojczyzny uczy się również od innych ludzi, z którymi się przebywa. Wskazali, że prezydenta Andrzeja Dudę ukształtował nie tylko dom rodzinny, szkoła, ale także harcerstwo i ministrantura.

Janina Duda powiedziała, że odkąd jej syn został prezydentem, modli się codziennie za cały naród. Mówiła też o św. Janie Pawle II, którego postawa i słowa dotykały, umacniały i przemieniały serca wielu Polaków i ludzi na całym świecie.

Wśród zaproszonych gości spotkania był metropolita częstochowski abp Wacław Depo, który po spotkaniu w Muzeum udał się z Rodzicami prezydenta Andrzeja Dudy na Jasną Górę, a także przyjaciele państwa Dudów z Częstochowy - Hanna i Krzysztof Jeżowie oraz senator RP Artur Warzocha.

Po spotkaniu dla Rodziców Prezydenta RP i uczestników spotkania zaśpiewał chór Pochodnia z Częstochowy.

Ewa Oset
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Papież przyjął dymisję biskupa zbuntowanej diecezji

2018-02-19 13:43

st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty przyjął rezygnację z rządów pasterskich diecezją Ahiara w południowe-wschodniej Nigerii złożoną przez bpa Petera Ebere Okpaleke, pochodzącego z innego plemienia niż dominujące na tym obszarze. Jednocześnie jej administratorem apostolskim sede vacante et ad nutum Sanctae Sedis mianował ordynariusza diecezji Umuahia, Luciusa Iwejuru Ugorji.

Mazur/episkopat.pl

Liczący niemal 55 lat biskup Peter Ebere Okpaleke został mianowany ordynariuszem diecezji Ahiara 7 grudnia 2012 roku, jeszcze przez Benedykta XVI. 21 maja 2013 przyjął sakrę biskupią. Ze względu na waśnie etniczne większość księży, osób zakonnych i świeckich odrzuciła tę nominację, nie dopuszczając do ingresu nowego biskupa. 8 czerwca ub. roku Papież Franciszek przyjął na specjalnej audiencji przedstawicieli tej diecezji. Zażądał, aby każdy z należących do diecezji kapłanów osobiście w ciągu 30 dni napisał do niego list, w którym poprosi o wybaczenie, wyrazi pełne posłuszeństwo Papieżowi oraz gotowość przyjęcia biskupa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem