Reklama

Dobrze, że tu jesteśmy

2017-11-08 11:46

Adam Łazar
Edycja zamojsko-lubaczowska 46/2017, str. 2

Adam Łazar
Abp Mieczysław Mokrzycki, metropolita lwowski, absolwent szkoły w Oleszycach

W parafialnym kościele w Oleszycach emerytowani i czynni nauczyciele orazpracownicy, absolwenci i uczniowie, goście i rodzice uczniów miejscowego Zespołu Szkół świętowali 27 października jubileusz 45-lecia tej placówki oświatowo-wychowawczej.

Radość spotkania

Zebranych powitała nowa dyrektor Zespołu Szkół w Oleszycach Maria Baran. – Jestem dumna, jako nauczyciel, a teraz jako dyrektor, że mogłam i mogę pracować w szkole, która wpisuje się w przestrzeń rolniczą pięknej lubaczowskiej ziemi i Roztocza. Na przestrzeni 45 lat mury naszej szkoły opuszczali piękni, młodzi ludzie, którzy kreują współczesność, nadają kształt obecnemu obrazowi świata, wpływają na bieg wydarzeń i życie innych. Przykładem jest abp Mieczysław Mokrzycki, absolwent naszej szkoły, który przez 9 lat towarzyszył, jako sekretarz, św. Janowi Pawłowi II i przez dwa lata papieżowi Benedyktowi XVI, a obecnie jest metropolitą Lwowa. Wyznaje, że wielkość człowieka mierzy się miarą miłości, skromności i pokory. To piękne słowo „pokora” jest mottem życia abp Mokrzyckiego. Twoja obecność, Księże Arcybiskupie, w kościele i szkole jest dla nas ogromnym przeżyciem. Pragniemy otworzyć nasze serca na twoje słowo, niech umacnia nas w postanowieniach i działaniach, a twoje pasterskie błogosławieństwo niech pomoże w pięknym przeżyciu jubileuszu – mówiła dyrektor Maria Baran.

– Nasza radość jest pełna, bo gromadzi nas Chrystusowy ołtarz i św. Jan Paweł II, relikwie którego otrzymaliśmy od abp Mieczysława Mokrzyckiego, który uroczyście je intronizował w naszej świątyni. Witam go dziś, jako proboszcz tej wspólnoty – dodał dziekan ks. kan. Józef Dudek.

Reklama

Absolwent Metropolitą

Koncelebrowanej Eucharystii dziękczynnej przewodniczył abp Mieczysław Mokrzycki. W homilii odżyły wspomnienia z lat spędzonych w tej szkole.

– Śmiałości do wypowiedzi dodaje mi ten kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, który otworzył się na nas, gdy z całej okolicy przyjechaliśmy do szkoły w Oleszycach. Stąd popłynęło zaproszenie przez naszych katechetów do odpowiedzialności za obraną drogę wiary i zaangażowanie swojej woli i chęci, by ją pogłębić i poznawać. Musiało nam być tu dobrze, o czym świadczy fakt, że nie tylko chodziliśmy na wyznaczone lekcje katechezy, ale i angażowaliśmy się w oazę Ruch Światło-Życie, rekolekcje, radosne spotkania opłatkowe, a wszystko to pozwalało się tu poczuć jak w domu. Dobrze, że tu dziś jesteśmy. Rozpoczynamy jubileuszowe spotkanie w tym miejscu, bo tak jak przed laty czeka na nas Bóg ze swoim Słowem i Eucharystią. Dziękujemy dziś Bogu za ludzi, jakich spotkaliśmy w czasie szkolnej młodości, za kapłanów, nauczycieli, przyjaciół i znajomych – wskazał Ksiądz Arcybiskup. – Zakorzenione w nas cechy pozwalają położyć na ołtarzu Chrystusa obok hostii modlitwę za rodziców, nauczycieli, wychowawców, katechetów, koleżanki i kolegów – podkreślił Kaznodzieja. Nie zabrakło w tej sentymentalnej homilii odniesień do szkoły. – Po Eucharystii przekroczymy progi naszej Alma Mater, która od 45 lat wpisuje się w krajobraz naszej małej ojczyzny, jakże przywiązanej do pracy na roli. Otwarcie tej szkoły było odpowiedzią na zapotrzebowanie środowiska. Obok nauki zawodu formowała się w niej nasza postawa humanistyczna, patriotyczna i ludzka. Nie były to łatwe czasy. Ze świadomością śpiewaliśmy „Ojczyznę wolną racz nam zwrócić, Panie”, mając poczucie odpowiedzialności przed Bogiem za jej losy. Modląc się słowami „My chcemy Boga”, nie były to puste słowa, ale nasze pragnienia, które ziściły się, kiedy powiesiliśmy w klasach krzyże, nie lękając się konsekwencji, jakie mogły nas spotkać. Dziś z dumą przywołuję ten fakt. Oddaję szacunek rodzicom, nauczycielom, którzy nas nie ukarali, lecz pod tymi krzyżami uczyli nas mądrości. Uroczystość jubileuszu jest dobrą okazją, by po latach podziękować tym kolegom i koleżankom, którzy wraz ze mną zaangażowali się w tym akcie powieszenia krzyży w naszej szkole, a także paniom sprzątającym, które miały odwagę dać nam klucze do klas. Nie wiem, czy takiego słowa oczekiwaliście od absolwenta naszej szkoły, który jako metropolita lwowski staje wśród was. Uczyniłem tak, bo zachowałem w sercu to, co dobre, i tym chcę się dzielić z innymi.

W zakończeniu homilii abp Mokrzyckiego znalazło się też przesłanie do nauczycieli i uczniów, jakie przekazał św. Jan Paweł II podczas swoich pielgrzymek do Ojczyzny.

Wspomnienia i życzenia

Dalsza część uroczystości odbyła się w auli Zespołu Szkół w Oleszycach. Dyrektor Maria Baran przypomniała nazwiska wszystkich dyrektorów szkoły, nauczycieli, pracowników, którzy tworzyli i tworzą jej historię, a młodzież wręczyła im kwiaty. Minutą ciszy uczczono tych, którzy odeszli do wieczności. – Z naszych szkół możemy być dumni. Osiągają one wyniki lepsze od średniej krajowej. Krążyła wieść o likwidacji tej szkoły, bo niż demograficzny powoduje mniejszą ilość uczniów. Szkoły rolnicze w sąsiedztwie upadły, przestały istnieć. Nasza funkcjonuje. To zasługa dyrekcji i nauczycieli. Otworzyliśmy się na młodzież z Ukrainy. Powstają nowe kierunki kształcenia – mówił starosta lubaczowski Józef Michalik.

Życzenia, upominki i kwiaty z okazji jubileuszu przekazali: burmistrz Oleszyc Andrzej Gryniewicz, dyrektor Zespołu Szkół w Lubaczowie Andrzej Nepelski, naczelnik Wydziału Oświaty Starostwa Powiatowego Marta Zabrońska, nadleśniczy Nadleśnictwa Oleszyce Stanisław Zagrobelny, przewodnicząca Rady Rodziców Anna Hawrylak.

Abp Mieczysław Mokrzycki spełnił prośbę społeczności szkoły i podzielił się wspomnieniami z pracy sekretarza papieża Jana Pawła II. Na pamiątkę jubileuszu przekazał szkole pamiątkowy medal wybity z okazji 15. rocznicy wizyty papieża Jana Pawła II we Lwowie w 2001 r. Medal przedstawia Ojca Świętego i katedrę lwowską.

Świętowanie

Zespół Szkół posiada 11 tomów kronik. Młodzież wykorzystała niektóre ich zapisy do prezentacji opatrzonej własnym komentarzem, a wykorzystanej w części artystycznej. Jej dopełnieniem były piosenki zespołu wokalno-muzycznego. Organizatorzy jubileuszu przygotowali okolicznościowe wystawy, spotkania klasowe z wychowawcami i poczęstunek. Była okazja do rozmów i wspomnień po latach.

Tagi:
szkoła jubileusz

Jubileusz Hospicjum Santa Galla

2018-12-05 11:10

Ks. Krzysztof Hawro
Edycja zamojsko-lubaczowska 49/2018, str. IV-V

Na potrzebę królowania Jezusa Chrystusa i obecność takich miejsc jak hospicjum w Łabuńkach Pierwszych zwrócił uwagę bp Mariusz Leszczyński podczas obchodów 20-lecia działalności hospicjum

Ks. Krzysztof Hawro
Eucharystia pod przewodnictwem bp. Mariusza Leszczyńskiego

U roczystość Chrystusa Króla Wszechświata była dniem dziękczynienia za 20 lat funkcjonowania hospicjum. W główne obchody rocznicowe wpisała się Eucharystia, której przewodniczył bp Mariusz Leszczyński. Nie zabrakło też okolicznościowych spotkań oraz wystąpień. Przed uczestnikami rocznicowych obchodów wystąpił Zespół Pieśni i Tańca Zamojszczyzna.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tradycje bożonarodzeniowe w Polsce i na świecie

2014-12-22 13:23

oprac. kw (KAI) / Warszawa / KAI

Od wieków chrześcijanie na całym świecie w różnorodny sposób obchodzą święta Bożego Narodzenia. Choinka jest znana niemal wszędzie, choć w Burundi przystraja się bananowca, a w Indiach drzewko mango. Najsłynniejszą kolędę „Cicha noc" przetłumaczono na 175 języków, najpiękniejsze szopki są podobno we Włoszech, a we Francji jada się podczas Wigilii ostrygi.

BOŻENA SZTAJNER

Korzenie tradycji związanych z Bożym Narodzeniem sięgają odległych czasów. Nierzadko zwyczaje te wywodzą się jeszcze z rytuałów pogańskich, na których miejsce wprowadzano później święta chrześcijańskie, nadając im zupełnie nowe znaczenie. Znacząca jest tu data. W wielu kulturach w przeróżny sposób starano się podczas przesilenia zimowego „przywołać” słońce z powrotem na ziemię i sprawić, aby odrodziła się przyroda.

Istotny jest także rys eschatologiczny świąt Bożego Narodzenia. Miejsce zostawiane przy wigilijnym stole przeznaczano dla „przybysza”, czyli dla duchów przodków. W Polsce zwyczaj ten upowszechnił się w XIX wieku. Miał on wówczas wymowę patriotyczną – dodatkowe nakrycie symbolicznie zarezerwowane było dla członka rodziny przebywającego na zesłaniu na Syberii.

Boże Narodzenie było także czasem wróżb. Wyjątkowość tego dnia polegała na tym, że jego przebieg miał znaczący wpływ na cały nadchodzący rok. Jedną z polskich tradycji jest kładzenie siana pod wigilijny obrus. Ciągnięto z niego słomki – im dłuższa, tym więcej pomyślności czekało danego człowieka w następnym roku. Jeszcze dzisiaj dość powszechna jest wiara w to, że w Wigilię zwierzęta mówią ludzkim głosem. Podsłuchujący je ludzie dowiadywali się ponoć najczęściej o zbliżającej się śmierci własnej albo kogoś z rodziny.

Chrześcijaństwo od początku swego istnienia nadało tym zwyczajom nowy sens, wytworzyło też swoje obrzędy. Niestety we współczesnej, zeświecczonej kulturze często zapomina się o chrześcijańskich źródłach tego święta.

ŻŁÓBEK

Żłóbek w dzisiejszej postaci zawdzięczamy św. Franciszkowi. Historia tej tradycji jest jednak znaczenie dłuższa i sięga piątego wieku. Wtedy, jak głosi podanie, żłóbek Jezusa przeniesiono z Betlejem do Rzymu i umieszczono w bazylice Matki Bożej Większej. Także Pasterkę w Rzymie odprawiano początkowo tylko w tym kościele.

To we Włoszech zaczęto w uroczystość Bożego Narodzenia wystawiać żłóbki, w których umieszczano figury Świętej Rodziny, aniołów i pasterzy. Do rozpowszechnienia tego zwyczaju przyczynił się św. Franciszek. Z przekazów pozostawionych przez jego biografa – Tomasza z Celano – wiemy, że w wigilijną noc Biedaczyna z Asyżu zgromadził w grocie w miejscowości Greccio okolicznych mieszkańców i braci, by w prosty sposób pokazać im, co to oznacza, że „Bóg stał się człowiekiem i został położony na sianie ". W centrum jaskini leżał wielki głaz, pełniący rolę ołtarza. Przed nim bracia umieścili zwykły kamienny żłób do karmienia bydła, przyniesiony z najbliższego gospodarstwa. W pobliżu, w prowizorycznej zagródce, stało kilka owieczek, a po drugiej stronie wół i osioł. Jak pisał kronikarz, zwierzęta „zaciekawione, wyciągające szyje w stronę żłobu, pochylając się i jakby składając pokłon złożonej w nim figurce przedstawiającej dziecię Jezus". Postaci do szopki wybrano spośród obecnych braci i wiernych. Zapalonymi pochodniami św. Franciszek rozjaśnił niebo, a w lesie ukryli się pasterze, którzy na dane hasło wznosili gromkie okrzyki. Do dziś szopka w Greccio przyciąga corocznie rzesze turystów.

Obecnie najsłynniejsze są szopki toskańskie, sycylijskie i neapolitańskie. W Szwajcarii, w Niemczech i w Austrii modne są żłóbki „grające". W Polsce do najbardziej znanych należą szopki krakowskie, prawdziwe arcydzieła sztuki ludowej. Powstanie tej tradycji przypisuje się murarzom i cieślom. Nie mając zatrudnienia w zimie, chodzili oni z takimi szopkami-teatrzykami od domu do domu i tak zarabiali na swe utrzymanie. Wzorem architektonicznym był dla nich przede wszystkim kościół Mariacki, ale wykonywano także miniatury Wawelu, Sukiennic i Barbakanu. Od 1937 r. z inicjatywy Jerzego Dobrzyckiego odbywa się konkurs na najpiękniejszą „Szopkę Krakowską”.

Już w średniowieczu wystawiono przy żłóbkach przedstawienia teatralne zwane jasełkami. W Polsce najbardziej znanym utworem tego gatunku jest „Polskie Betlejem" autorstwa Lucjana Rydla.

WIECZERZA WIGILIJNA

Uroczystość Bożego Narodzenia wprowadzono do kalendarza świąt kościelnych w IV wieku. Dwieście lat później ustaliła się tradycja wieczornej kolacji, zwanej wigilią. Wieczerza wigilijna jest niewątpliwie echem starochrześcijańskiej tradycji wspólnego spożywania posiłku, zwanego z grecka agape, będącego symbolem braterstwa i miłości między ludźmi. Gdy w drugiej połowie IV w. Synod w Laodycei zabronił biesiadowania w świątyniach, zwyczaj ten przeniósł się do domów wiernych. W Polsce Wigilię zaczęto obchodzić wkrótce po przyjęciu chrześcijaństwa, choć na dobre przyjęła się dopiero w XVIII w.

Wigilia (łac. czuwanie) – pierwotnie oznaczała straż nocną i oczekiwanie. W słowniku kościelnym nazywa się tak dzień poprzedzający większe święto. Dawniej w każdą wigilię obowiązywał post. Do stołu wigilijnego siadano, gdy zabłysła pierwsza gwiazda. Miała ona przypominać Gwiazdę Betlejemską prowadzącą pasterzy i magów do Betlejem.

Na wschodzie Polski i na Ukrainie pierwszą potrawą jest kutia – pszenica lub jęczmień zaprawiana miodem, migdałami i śliwkami. Po modlitwie i czytaniu Pisma Świętego następuje podzielenie się opłatkiem, który jest symbolem Eucharystii.

W północnej Anglii jeszcze do połowy XX wieku podawano w Wigilię „mugga”, czyli owsiankę z miodem. Zwyczaj ten pochodził jeszcze z czasów Wikingów. W Szkocji tradycyjnie spożywa się „Athol Brose” – owsiankę z whisky.

W Walii tradycją jest Calennig – jabłko, ustawione na trójnogu z patyczków, naszpikowane migdałami, goździkami i innymi przyprawami oraz przybrane zielenią. Chodzące po kolędzie dzieci ofiarowują je w zamian za małe datki.

W Norwegii podczas Wigilii podaje się żeberka świni i gotowane mięso owcze lub specjalne danie przygotowane z solonej i gotowanej ryby, która wcześniej leżała w ługu sodowym przez 2-3 dni. Potrawę tę, podawaną z boczkiem, nazywa się Lutefisk.

W Szwecji tradycyjna uczta wigilijna składa się z rozmoczonej suszonej ryby, galarety, wieprzowej głowizny i chleba. We Włoszech podaje się ravioli z mięsnym farszem i ciasto drożdżowe z korzeniami. W Danii je się słodki ryż z cynamonem i pieczoną gęś z jabłkami.

Peruwiańskim przysmakiem podczas świąt Bożego Narodzenia są świnki morskie. Mięso tych zwierząt ma niewiele tłuszczu i jest tanie, dlatego może być świetną alternatywą dla wieprzowiny. Tradycja jedzenia świnki morskiej jest bardzo silna w andyjskich krajach. Na dowód tego, w katedrze w dawnej stolicy imperium Inków – Cusco, na obrazie przedstawiającym ostatnią wieczerzę, Chrystus i jego uczniowie jedzą właśnie świnkę morską.

Tradycyjnie w całej Ameryce Łacińskiej na Wigilię nie może zabraknąć kakao z mlekiem i babki z rodzynkami, zwanej „panetón" (od słowa „pan”, które oznacza chleb). Jest to zwyczaj pochodzący z Włoch, ale rozpowszechniony w wielu krajach. Ostatnio coraz popularniejszy staje się też szampan, którym jest musująca „sidra", czyli wino z jabłek.

PASTERKA

Pasterka jest pamiątką z pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pierwsze Msze św. o północy 24 grudnia sprawowano w Betlejem. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża Grzegorza I Wielkiego, pasterkę odprawiano przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej. Charakter tej liturgii tłumaczą pierwsze słowa invitatorium, wprowadzenia do Mszy: „Chrystus narodził się nam. Oddajmy mu pokłon".

CHOINKA

Zwyczaj ten pochodzi jeszcze z czasów pogańskich, rozpowszechniony był wśród ludów germańskich. Wierzono, że szpilki jodłowe chronią przed złymi duchami, piorunem i chorobami. W czasie przesilenia zimowego zawieszano u sufitu mieszkań jemiołę, jodłę, świerk lub sosenkę jako symbol zwycięstwa życia nad śmiercią. Kościół chętnie ten zwyczaj przejął. Choinka stawiana była na znak narodzin Jezusa Chrystusa – rajskiego drzewka dla ludzkości.

Starożytni Rzymianie ozdabiali swoje domy wiecznie zielonymi roślinami, np. jemiołą, bluszczem, laurem, kiedy przygotowywali się do obchodów przypadających w dniach 17-24 grudnia święta boga urodzaju, Saturna. Odbywały się wtedy procesje ze światłem i obdarowywano się prezentami.

Najstarsze pisemne świadectwo o ozdobionym na Boże Narodzenie drzewku pochodzi z 1419 r. Wtedy to niemieccy piekarze z Fryburga ustawili choinkę w szpitalu Świętego Ducha, przybierając ją owocami, opłatkami, piernikami, orzechami i papierowymi ozdobami. Od XVI w. zwyczaj ten rozpowszechnił się wśród cechów i stowarzyszeń w miastach, a także w domach starców i szpitalach.

Do Polski zwyczaj stawiania choinek w domach przeniósł się z Niemiec w XVIII w. Jednak już znacznie wcześnie w naszym kraju przybierano dom na wigilię Bożego Narodzenia. W izbie zawieszano podłaźniczkę i sad oraz ustawiano snopy zboża.

Podłaźniczka jest to choinka z uciętym wierzchołkiem, przybrana jabłkami i orzechami i zawieszana nad drzwiami sieni. W domu stawiano ją w kącie centralnego pomieszczania, tzw. czarnej izby. Była symbolem życiodajnej siły słońca, stanowiła ochronę gospodarstwa od złych mocy i uroków.

Zwyczaj choinkowy rozpowszechniony jest niemal na całym świecie. W święta Bożego Narodzenia umieszcza się choinki w kościołach i domach, na placach i w wystawowych oknach. Najdroższą choinkę wystawiła pewna firma jubilerska w Tokio, w 1975 r. Oceniono ją na blisko trzy miliony dolarów. Najwyższa choinka stanęła przed wiedeńskim ratuszem w tym samym roku, a liczyła 30 metrów.

W Burundi tradycyjną bożonarodzeniową choinkę zastępują bananowce. Znaleźć je można w każdej szopce w tym kraju. Zgodnie z lokalną tradycją symbolizują one szacunek, z jakim witany jest rodzący się Jezus. Banan jest w Burundi symbolem przywitania gościa, dlatego nawet gdy prezydent kraju udaje się z wizytą do jakiegoś miasta, to trasę jego przejazdu dekoruje się młodymi bananami.

W Indiach w roli choinek występują drzewka mango. Tak samo przybiera się je ozdobami i słodkościami.

KOLĘDY

W dorobku kulturalnym i folklorystycznym Polska jest jednym z krajów, które mają najwięcej kolęd. Nasza tradycja zna ich blisko 500.

Najbardziej znaną, choć nieznanego autorstwa, jest „Cicha noc" śpiewana w 175 językach, w najodleglejszych zakątkach świata. Po raz pierwszy kolędę tę wykonano z akompaniamentem gitary podczas pasterki w 1818 r. w kościele św. Mikołaja w Oberndorfie koło Salzburga. W następnych latach śpiewano ją na dworze cesarza Franciszka Józefa. Zarejestrowano już ponad tysiąc wersji tej kolędy.

W Polsce z kolędowaniem łączy się zwyczaj przebierańców. Pierwotnie, już od XVI w. Polsce żacy, dziś chłopcy przebierają się za Heroda, trzech króli, śmierć, pasterzy, turonia. Śpiewają kolędy, niosą szopkę lub gwiazdę. W czasie od Bożego Narodzenia do uroczystości Objawienia Pańskiego obchodzą domy i zbierają dary.

ŻYCZENIA I PODARKI

Łącznie w całym świecie liczba wysyłanych kartek bożonarodzeniowych sięga kilku miliardów. W krajach anglosaskich jest to zwyczaj tak popularny, że na jedną osobę przypada średnio kilkanaście świątecznych kart. Istnieją całe firmy wydawnicze specjalizujące się w tej dziedzinie.

W USA dzieci telefonują do św. Mikołaja, a ten zjeżdża tam na spadochronie, bądź przyjeżdża na saniach. Warto zauważyć, że jego współczesny wizerunek – gromko śmiejącego się brodacza w czerwonym kaftanie wymyśliła Coca-Cola. Koncern ten użył w swojej reklamie postaci św. Mikołaja po raz pierwszy w 1930 r.

W Anglii dzieci stawiają w przedsionku swoich pokoi buty lub pończochy, a św. Mikołaj napełnia je w nocy łakociami. W Holandii przyjeżdża na białym koniu, a dzieci piszą do niego listy. Ma w różnych krajach różne nazwy: Santa Claus, Pan Heilige Christ, Befana, Dziadek Mróz.

Prezenty we Francji przynoszą, w zależności od regionu i rodzinnych tradycji, Aniołek, Dzieciątko Jezus lub, najpopularniejszy i najbardziej podobny do św. Mikołaja, „Pere Noël”. Pozostawia on, niezauważony, podarki w świąteczny poranek 25 grudnia. Wieczorem 24 grudnia należy zostawić pod choinką parę własnych butów, aby Pere Noël wiedział, gdzie położyć nasz prezent.

BOŻE NARODZENIE W EUROPIE ZACHODNIEJ

Święta Bożego Narodzenia w Wielkiej Brytanii już dawno zatraciły swój religijny charakter i stały się po prostu dniami wolnymi od pracy, kiedy to można najeść się do syta, odebrać prezenty, odwiedzić rodzinę i znajomych i nacieszyć oko świątecznymi ozdobami.

O godzinie 15.00 cały kraj zamiera przed telewizorami, gdyż o tej porze królowa wygłasza doroczne, dziesięciominutowe przemówienie do swoich poddanych. Słuchają go obowiązkowo wszyscy – nawet antymonarchiści. Pod koniec obiadu pociąga się tzw. crackersy, czyli ładnie opakowane tubki tekturowe, w których znajduje się kapiszon, wybuchający przy rozrywaniu papieru, a także drobne bibeloty i żarty (na ogół kompletnie niezrozumiałe dla cudzoziemców) zapisane na kawałku papieru. Mężczyźni po obiedzie często wymykają się do lokalnego pubu, a żony sprzątają i zmywają stosy naczyń.

Występuje tam zwyczaj całowania się pod jemiołą, praktykuje się go szczególnie na biurowych, przedświątecznych „parties”, odbywających się bądź to w biurach, bądź też w wynajętych salach pubowych. Tradycyjne też bogato dekoruje się ulice, sklepy i domy prywatne.

W Irlandii nadal jeszcze utrzymuje się w Wigilię starodawny zwyczaj stawiania w oknie zapalonej świecy, mającej wskazywać drogę obcemu wędrowcowi i gotowość przyjęcia go pod dach, tak jakby się przyjmowało Świętą Rodzinę. Na wsiach przed świętami myje się domy i budynki gospodarskie oraz bieli je wapnem na cześć nadchodzącego Chrystusa.

We Francji Boże Narodzenie obchodzi się przede wszystkim jako święto rodzinne, które niestety wiele straciło ze swego religijnego charakteru. Można to zrozumieć w kraju, w którym stale praktykuje zaledwie 8 proc. z 70 proc. jego mieszkańców, deklarujących się jako katolicy. W dni ważnych świąt kościelnych notuje się jednak znacznie wyższy, dochodzący do blisko 30 proc., napływ ludzi do kościołów. Drugi dzień świąt jest normalnym dniem roboczym.

We Francji na świateczny stół podaje się ostrygi, kaszankę i pieczonego indyka. W zachodniej Europie coraz częściej, szczególnie w dużych miastach, na świąteczny obiad wychodzi się cała rodziną do dobrej restauracji.

Tradycyjne francuskie desery to „buche de Noël” – bożonarodzeniowe polano i „mendiants” – żebracy. Pierwsza z tych potraw to rolada z kremem lub lodami, imitująca grubą gałąź – polano, które niegdyś wkładano do kominka, by ogrzało dom po powrocie rodziny z pasterki. Ciasto polewa się czekoladą i ozdabia motywami „leśnymi”. Mendiants, znane głównie na południu kraju, to kruche okrągłe ciasteczka, bogato ozdobione bakaliami, które oznaczać mają brązowe kolory habitów zakonów żebraczych.

Niewątpliwie do najważniejszych atrakcji świątecznego stołu należą też czekoladki. W wielu domach robi się jeszcze okrągłe miękkie czekoladki, ale na ogół są one kupowane. Paczuszka eleganckich czekoladek z renomowanej cukierni stanowić może doskonały prezent pod francuską choinkę.

Francuzi zwracają też ogromną uwagę na wina, które towarzyszą świątecznym potrawom, a szampan (w najgorszym wypadku dobre wino musujące) jest nieodłącznym elementem świątecznego posiłku.

W Wielkiej Brytanii w dzień Bożego Narodzenia obowiązkowo na stole pojawia się indyk, z farszem (ale podawanym osobno) z bułki tartej i przypraw oraz brukselka. Na deser pudding na gorąco, czyli gotowana na parze masa z suszonych owoców, bułki tartej i łoju, podawany z gęstymi sosami na bazie brandy lub rumu, podaje się ponadto „mince pies”, czyli ciastka nadziewane suszonymi owocami i czekoladową roladę albo tort z twardym jak kamień lukrem. Wieczorem je się na ogół zimną wędlinę, przede wszystkim szynkę.

Francja nie zna opłatka i zwyczaju dzielenia się nim, a jego rolę w instytucjach spełniają spotkania z okazji tradycji „migdałowego króla”. Organizuje się je od Trzech Króli w praktyce przez cały styczeń wokół okrągłego ciasta drożdżowego bądź francuskiego z migdałowym nadzieniem. Są one okazją do składania życzeń współpracownikom, wyborcom, klientom itp. Podobnie, kartki z życzeniami (raczej noworocznymi niż świątecznymi) wysyłane są z reguły dopiero po Nowym Roku i przychodzą przez cały styczeń.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Obradowała Komisja Wspólna Przedstawicieli Rządu RP i Konferencji Episkopatu Polski

2018-12-11 17:47

bp kep / Warszawa (KAI)

Współpraca państwa i Kościoła w zakresie ochrony danych osobowych, zagadnienia dotyczące wyboru przedmiotu religii lub etyki, ochrona życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci oraz ochrona dzieci i młodzieży przed nadużyciami seksualnymi były głównymi tematami obrad Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Konferencji Episkopatu Polski. Spotkanie miało miejsce we wtorek 11 grudnia w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie.

Archiwum Artura Dąbrowskiego

Podczas obrad przedstawicieli Rządu i Episkopatu poruszono m. in. kwestię współpracy państwa i Kościoła w zakresie ochrony danych osobowych w związku z przyjętym 13 marca przez Konferencję Episkopatu Polski dekretem ogólnym w sprawie ochrony danych osobowych w Kościele katolickim. Dekret miał na celu uaktualnienie i dostosowanie dotychczas istniejących w Kościele zasad ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych do RODO, ustanowił również instytucję Kościelnego Inspektora Ochrony Danych.

W trakcie posiedzenia poruszone zostały również zagadnienia dotyczące edukacji, w tym kwestie dotyczące wyboru przedmiotu religii lub etyki. „Uczestnicy dyskutowali też o sprawach ochrony życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci. Zajmowali się również kwestią ochrony dzieci i młodzieży przed nadużyciami seksualnymi w Kościele i społeczeństwie” – czytamy w komunikacie po obradach.

Komisja Wspólna przedstawicieli Rządu i Episkopatu powstała po II wojnie światowej. W latach 1949-56 nosiła nazwę Komisja Mieszana, później została przemianowana na Komisję Wspólną Przedstawicieli Rządu RP i Konferencji Episkopatu Polski. Została powołana w celu utrzymania stałych kontaktów między Rządem i Konferencją Episkopatu Polski dla rozwiązywania problemów dotyczących stosunków między państwem i Kościołem. Od 1999 roku spotkania odbywają się na przemian w budynku Sekretariatu Episkopatu Polski i w siedzibach rządowych lub ministerialnych. Obecnie współprzewodniczącym Komisji ze strony rządowej jest Joachim Brudziński, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a ze strony kościelnej abp Sławoj Leszek Głódź, Metropolita Gdański.


A oto treść komunikatu ogłoszonego po zakończeniu obrad:

We wtorek 11 grudnia obradowała Komisja Wspólna Przedstawicieli Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Konferencji Episkopatu Polski.

Posiedzenie zorganizowane zostało w siedzibie Konferencji Episkopatu Polski. Pracom komisji współprzewodniczyli: ze strony rządowej – Joachim Brudziński, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, a ze strony kościelnej – abp Sławoj Leszek Głódź, Metropolita Gdański.

Podczas obrad poruszono aspekt współpracy w zakresie ochrony danych osobowych. Konferencja Episkopatu Polski przyjęła 13 marca br. dekret ogólny w sprawie ochrony danych osobowych w Kościele katolickim. Celem jego publikacji było uaktualnienie i dostosowanie dotychczas istniejących w Kościele zasad ochrony danych osób fizycznych w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych do RODO. Dekret ustanowił również instytucję Kościelnego Inspektora Ochrony Danych. Ponadto w trakcie prac legislacyjnych podejmowanych przez Ministerstwo Cyfryzacji w związku z wdrażaniem RODO, zorganizowanych zostało szereg spotkań z przedstawicielami Konferencji Episkopatu Polski. Ich efektem było wypracowanie przepisów krajowych, które w pełni respektują brzmienie RODO oraz powołanego dekretu w zakresie autonomiczności systemu ochrony danych osobowych w tym zakresie obowiązującego w Kościele katolickim.

W trakcie posiedzenia poruszone zostały zagadnienia dotyczące edukacji w tym kwestie dotyczące wyboru przedmiotu religii lub etyki.

Uczestnicy dyskutowali o sprawach ochrony życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci.

Przedstawiciele komisji zajmowali się również kwestią ochrony dzieci i młodzieży przed nadużyciami seksualnymi w Kościele i w społeczeństwie.

W posiedzeniu Komisji Wspólnej wzięli udział:

ze strony Rządu Rzeczypospolitej Polskiej: Joachim Brudziński, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Współprzewodniczący Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP; Elżbieta Rafalska, Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej, członek Komisji; Paweł Szefernaker, Sekretarz Stanu w MSWiA, członek Komisji oraz zaproszeni: Zbigniew Ziobro, Minister Sprawiedliwości; Łukasz Szumowski, Minister Zdrowia; Marek Zagórski, Minister Cyfryzacji; Jarosław Sellin, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego; Maciej Kopeć, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej oraz Edyta Bielak-Jomaa, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, Andrzej Rudlicki, Dyrektor Departamentu Wyznań Religijnych oraz Mniejszości Narodowych i Etnicznych w MSWiA i Małgorzata Woźniak, Dyrektor Departamentu Komunikacji Społecznej MSWiA.

Ze strony Konferencji Episkopatu Polski: abp Sławoj Leszek Głódź, Metropolita Gdański, Współprzewodniczący Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP; kard. Kazimierz Nycz, Metropolita Warszawski, członek Komisji; abp Wojciech Polak, Metropolita Gnieźnieński, Prymas Polski, członek Komisji; abp Andrzej Dzięga, Metropolita Szczecińsko-Kamieński, członek Komisji; abp Marek Jędraszewski, Metropolita Krakowski, członek Komisji; bp Artur G. Miziński, Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski, członek Komisji oraz zaproszeni: ks. Piotr Kroczek, Kościelny Inspektor Ochrony Danych; ks. Przemysław Drąg, Dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin; ks. Dariusz Konieczny, Kierownik Biura Sekretariatu KEP, s. Katarzyna Więcek, Referent Prawny Sekretariatu KEP i ks. Paweł Rytel-Andrianik, Rzecznik KEP.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem