Reklama

Szkoła Wyższa Zarządzania i Ekonomii

Chrystus ma Mamę... I nie zawaha się Nią posłużyć

2017-11-29 09:42

Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 49/2017, str. 12-14

Bożena Sztajner/Niedziela

Dla małego dziecka mama jest początkiem i końcem świata. Jest od zawsze i na zawsze. Dyskretnie odczytuje potrzeby, czuwa. Gdy choć na chwilę zniknie z pola widzenia, dziecko natychmiast to zauważa i woła: mamo! I mama znów się pojawia. Ot, naturalny stan

Mama zawsze wie lepiej. Wie, kiedy dziecko jest głodne, a kiedy chore. Radzi sobie z zupą i z bólem ucha. Tuli jak nikt i jak nikt przyszywa guziki. I potrafi znaleźć najmniejszą z zabawek potrzebną natychmiast. W jej oczach mieszka miłość.

Tyle o naszych mamach. A jaka jest Mama Pana Jezusa?

Każdy człowiek jest z mamy

Każda mama jest formą dla swojego dziecka. Gdy patrzymy na foremkę do świątecznej babki, to możemy sobie wyobrazić, że ciało mamy odgrywa podobną rolę dla malucha. Od chwili poczęcia to w niej maleńki człowiek kształtuje swoje ciało. W zamyśle Boga 46 chromosomów zygoty, 23 od mamy i 23 od taty, łączy się w niepowtarzalny komplet projektu genetycznego człowieka. A wszystko zawarte w przypominającej skręconą drabinę podwójnej helisie – tak zaczyna się każde ludzkie życie. I wnętrze każdej mamy jest formą dla powstawania człowieka.

Reklama

Jezus jest z Maryi

Tak, On jest zrodzony z Niej. Bóg miał możliwość wybrać każdy ze sposobów, aby zejść na ziemię, do naszego świata, a jednak wybrał ten, który jest wspólny dla wszystkich ludzi: poczęcie pod sercem matki, okres prenatalnego rozwoju i narodziny. Niczego nie pominął.

„Witaj, przez którą Stwórca dzieckiem się staje” – śpiewamy w Akatyście. Św. Augustyn nie zawahał się, choć w jego czasach niewiele mówiono o podwójnej helisie, i nazwał Maryję „Żywą Formą” Boga – „Forma Dei”. Co to znaczy?

Nic innego niż to, że to w Niej została ukształtowana ludzka natura Boga. Na czas dziewięciu miesięcy ograniczone ciało Kobiety „ograniczyło Nieograniczonego”. Wziął z Niej ciało i krew. Wziął z Niej rysy twarzy, być może kształt nosa, miękkość włosów i linię podbródka. I gdy trzymała Go w ramionach w zimnej grocie betlejemskiej, Józef śmiało mógł powiedzieć: „Patrz, jest taki podobny do Ciebie, Miriam!”.

Maryja jest formą – „arką złoconą przez Ducha Świętego”, więc „ktokolwiek rzuci się do tej formy, którą Ona jest, i pozwala się w niej urabiać, otrzymuje wszystkie rysy Jezusa Chrystusa” – pisze św. Ludwik Maria Grignion de Montfort. A więc chcesz być jak Chrystus? Pozwól, duchowo, urodzić się Maryi, Matce Boga.

„Ciało i Krew, które was żywią, zostały uformowane w moim łonie, a kiedy Jezus przelał swoją Krew, była to też krew moja” – powiedziała Maryja do sługi Bożego ks. Dolinda Ruotola z Neapolu.

To On Ją wybrał

Bóg uznał, że Maryja jest formą, która w wielkiej niegodności stworzenia jako jedyna z ludzi może przyjąć w siebie Boga i dać Mu kształt ludzkiego ciała. On, który jest Stwórcą wszystkiego, stworzył i Ją – w chwili poczęcia ochraniając od grzechu pierworodnego – aby mogła zostać Matką Jezusa. Stworzył właśnie Ją – nie ciebie, mnie, którąkolwiek z innych kobiet. Ona jest pod wszystkimi względami wyjątkowa! I wcale się tym nie chwali.

Ale czy wyjątkowość, którą nadał Jej sam Bóg, nie powinna budzić w sercach, które Go kochają, szczególnej miłości również do Niej?

Idę do was, bo was kocham!

„Maryja jest «rajem» Boga, (...) do którego zstąpił Syn Boży” – pisze św. Ludwik w „Tajemnicy Maryi”. Ale my, ludzie obdarowani przez Stwórcę wolnością, od samego początku mamy kłopot z rajem. Od pierwszej wizyty wszystko chcieliśmy ustawić po swojemu. I udało nam się. Zmieniliśmy porządek na wieki. Zakwestionowaliśmy zasady, którymi rządził się raj, i w efekcie musieliśmy go opuścić. Dla Boga był to jeden z najsmutniejszych dni. Ci, których kochał, którym wyznał miłość, powiedzieli: Nie, nie ufamy Ci.

I choć przewidział, że tak może się stać – bardzo tęsknił. Tęsknota Jego Serca za nami była tak wielka, że zdecydował się przyjść do ludzkiego świata. Ale czy Jego Boska natura mogła przyjąć ludzki kształt w miejscu innym niż najpiękniejsze, najczystsze i również tęskniące za rajem? Czy mógł ukształtować siebie, Boga, na ludzki obraz w ciele jakiejkolwiek kobiety? Nie mógł. Dlatego stworzył Maryję – dla swojego Wcielenia ukształtował maleńki raj na grzesznej ziemi i podjął szaloną decyzję: Idę do was, bo was kocham! I przyszedł, przez Nią.

Może dlatego, że mieliśmy kłopot z porządkiem w raju, mamy kłopot z Maryją, która jest Jego rajem pośród nas?

„Oto Matka twoja”

Jezus, jak każde dziecko, kochał swoją Mamę bezgranicznie. Gdy był małym chłopcem, a Ona znikała na chwilę, by zrobić pranie za domem, wołał głośno: Mamo! Przez lata nic w tej miłości nie zmalało – przeciwnie, znając Jej Serce i miłość, powierzył Jej dzieci Kościoła, który założył. Podzielił się swoją Mamą z tymi, za których oddał życie. Nie zmusza nas do kochania Jej, ale wie, że bez Niej nie damy rady. On potrzebował Jej, by zejść z nieba. My Jej potrzebujemy, aby tam wejść.

Skoro Bóg potrzebował Jej tak bardzo, to czy my możemy sobie pozwolić na mówienie: „Jezus – tak, Maryja – nie”?

„Aby zrozumieć rolę Maryi – napisał o. Gabriele Amorth, najsłynniejszy z egzorcystów – i decydujący zwrot w planie zbawienia, który dokonał się wraz z Jej pojawieniem się, trzeba przedstawić najpierw kilka pojęć dotyczących Bożego planu stworzenia, czyli absolutnie centralnego miejsca Chrystusa. To Chrystus jest pierworodnym spośród wszystkich stworzeń, a wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego” – również Maryja, aby mogła zostać Matką Zbawiciela.

Ona kocha nas jak nikt inny

Fora internetowe – nawet katolickich tygodników i portali – pełne są wypowiedzi obrażających Matkę Boga. Złość na Nią i upartą niechęć w zrozumieniu Jej roli podsyca ten, który nienawidzi Jej najbardziej ze wszystkich, nie wypowiada Jej imienia, ten, któremu zmiażdżyła głowę – Szatan. Skąd jego zacietrzewienie i nienawiść? Skąd podszepty, że Ona chce zająć miejsce Jezusa w naszym życiu duchowym? Ze znajomości tego, kim Ona naprawdę jest.

„Gdy wy odmawiacie «Zdrowaś Maryjo», to jakby Ona po raz kolejny unosiła waszego ducha przed oblicze Ojca, ponieważ Ona kocha was jak nikt inny, zabiera was do góry ze sobą...”.

Nie, to nie są słowa rozmodlonego mistyka – to wyznanie demona, do którego został zmuszony w czasie modlitwy egzorcyzmu. Zapisał je ks. Francesco Bamonte w książce „Maryja i egzorcyzmy. Świadectwo egzorcysty o niezwykłej mocy Maryi w walce z Szatanem”. „Gdyby ludzie wiedzieli, że mają w zasięgu ręki taką broń, siedziałbym samotny w piekle. Ale wy nie słuchacie papieży, świętych i proroków. Ani własnego serca. Zwyciężam was dzięki waszej głupocie i pysze. Nie boję się was. Ale boję się Jej Różańca” – to inne z diabelskich wyznań.

Należysz do Chrystusa?

Jeśli należysz do Chrystusa, to jesteś wojownikiem. Jesteś skazany na walkę. Ale nie z człowiekiem, tylko ze światem złych duchów, którymi dowodzi Szatan. Jeśli nie uznajesz jego obecności, pozwoliłeś mu odnieść pierwsze zwycięstwo w twoim życiu. Jeśli mówisz: „Chrystus” – tak, Maryja – nie”, pozwoliłeś mu na kolejne, a ta klęska może kosztować cię więcej, niż możesz sobie wyobrazić. Dlaczego? Bo żaden wojownik nie wyrusza na wojnę bez broni. Zły atakuje – czy chcesz, czy nie. Masz szansę odeprzeć atak – ale musisz wiedzieć jak i czym. Zresztą czy wtedy, gdy trwa wojna, dziecko świadomie odrzuca Matkę, twierdząc, że poradzi sobie samo?

„Strzelam do Szatana” – mawiał św. Maksymilian, gdy odmawiał Różaniec. „Nawleczone na sznur różańcowy paciorki są jak taśma filmowa – napisał ks. Dolindo. – Przypominają obrazy wielkich Tajemnic Odkupienia i jak na wielkim ekranie wyświetlają je w duszy. Bez Różańca któż pamiętałby na co dzień o Tajemnicach Odkupienia? Tymczasem to pamięć o nich jest tajemnicą życia wewnętrznego”.

Modlitwa różańcowa nazywana jest przez wielu świętych Kościoła orężem przeciwko Szatanowi. Św. Dominik, Katarzyna ze Sieny, Ojciec Pio, dzieci fatimskie, Maksymilian Kolbe i współcześni nam – św. Jan Paweł II, słudzy Boży kard. Wyszyński, ks. Dolindo, ks. Aleksander Zienkiewicz z Wrocławia – nie rozstawali się z różańcem. Dlaczego? Bo to modlitwa, w której razem z Mamą Boga opowiadasz Mu o tym, co się zdarzyło Jezusowi na ziemi. Każda tajemnica wprowadza głębiej w życie Jezusa Chrystusa – od Wcielenia aż po Jego dramatyczną śmierć na krzyżu.

Różaniec to modlitwa, w której pasyjność i maryjność łączą się ze sobą jak kawałki złota i srebra. Z nich wykuwa się zbroję do obrony przed atakami Złego. „Jeśli ktoś wytrwa w pasyjności i w maryjności, wyjdzie z największych trudności i nieładu życia” – powtarzał o. Bronisław Mokrzycki SJ, założyciel Wspólnoty Niepokalanej Matki Wielkiego Zawierzenia (zgromadzenia sióstr zawierzanek).

Szaleństwo maryjne Portugalczyków

Niektórzy Polacy wstydzą się oddawania swoich spraw w ręce Maryi. Z pogardą mówią o maryjności naszego narodu. Ale czy naprawdę myślimy, że jesteśmy pierwsi, jedyni i że to powód do spuszczania oczu ze wstydu?

W Portugalii już we wczesnym średniowieczu przyjęto tytuł „Terra de Santa Maria” – Kraj Najświętszej Maryi. W 1142 r. król Afonso Henriques (Alfons I Zdobywca), założyciel Królestwa Portugalii, „oddał królestwo pod opiekę Maryi, ogłaszając Ją Opiekunką i Matką Portugalii”. W 1646 r. król Jan IV złożył swoją koronę u stóp Maryi i ogłosił Ją Patronką i Królową swoich ziem. Portugalia była jedynym królestwem na świecie, którego władca już nigdy nie włożył korony – bo ta była własnością prawdziwej Królowej, Maryi. Królowie Portugalii byli jedynie zarządcami w Jej imieniu. Czy Portugalczycy powinni się wstydzić swojej zaściankowości?

Przez lata panował też zwyczaj, że na jednego z rodziców chrzestnych dziecka wybierano Maryję. Tak, Matkę Jezusa! Maryja była chrzestną Marii Rosy, mamy Siostry Łucji. Ta zapisała, że jej mama często powtarzała: „Ufajmy Bogu, który zawsze nam pomagał, i opiece Matki Najświętszej, która jest moją Matką chrzestną”.

Czy trzeba czcić Maryję „aż tak”?

Dla Maryi Jezus był początkiem i końcem, drogą i celem. Był od zawsze i na zawsze. Gdy choć na chwilę zniknął z pola widzenia, Maryja natychmiast to zauważała i wołała: „Jeshua, gdzie jesteś?!”. I szukała Go.

Jego Mama zawsze wie lepiej. Wie, kiedy cierpisz, i chce otrzeć twoje łzy. Radzi sobie z raną serca i z twoim połamanym życiem. Potrafi znaleźć wyjście z sytuacji, z której ty nie widzisz wyjścia.

Matka Jezusa wie lepiej, co ci potrzebne, bo nosiła w sobie Tego, który cię stworzył. W walce o ciebie robi wszystko, co możliwe. Jej troska o twoje dobro i szczęście przypomina czasem zdesperowanego rodzica, który musi wyważyć drzwi, bo dziecko zatrzasnęło się w pokoju i nie chce rozmawiać. Desperacja Matki Bożej w walce o nas jest pełnią miłości Matki do dzieci.

Chrystus ma Mamę. I nie waha się korzystać z Jej pomocy dla twojego dobra. Przyjmując tę pomoc, nie jesteś zaściankowy, moherowy i nienowoczesny.

Tagi:
matka Matka Boża

Wspomnienie Maryi Matki Kościoła obchodzone na całym świecie

2018-03-03 15:51

st (KAI) / Watykan

Na całym świecie w obrządku łacińskim obchodzone będzie wspomnienie Maryi Matki Kościoła – postanowił Papież Franciszek. W Watykanie opublikowano dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 11 lutego bieżącego roku. Informuje on, że decyzją Ojca Świętego wspomnienie to będzie obchodzone w poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego. Do polskiego kalendarza liturgicznego święto to zostało wprowadzone 4 maja 1971 r. przez Episkopat Polski.


Watykan – wizerunek NMP Matki Kościoła

W dekrecie podpisanym przez prefekta watykańskiej dykasterii liturgicznej kard. Roberta Saraha przypomniano motywację biblijną i teologiczną obchodów tego święta, a także słowa bł. Pawła VI z 21 listopada 1964 roku ogłaszające Maryję Matką Kościoła. Zaznaczono, że święto to zostało wpisane do szeregu partykularnych kalendarzy liturgicznych.

„Uroczystość ta pomoże nam także w przypomnieniu sobie, że życie chrześcijańskie potrzebuje dla swego wzrostu zakotwiczenia w tajemnicy krzyża, ofierze Chrystusa w uczcie eucharystycznej oraz w składające ofiarę Dziewicy, Matce Odkupiciela i wszystkich odkupionych” - czytamy w dekrecie Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Watykan: nie ma zgody, by małżonkowie niekatoliccy przyjmowali Komunię św.

2018-04-18 22:50

st (KAI) / Linz

Kongregacji Nauki Wiary, której przewodniczy abp Luis Ladaria, listem z 22 lutego, miała odmówić zezwolenia, aby współmałżonek niekatolicki pary mieszanej mógł przyjmować Eucharystię w Kościele katolickim – informuje austriacki portal kath.net. Decyzję tę miał potwierdzić Papież Franciszek.

Tama66/pixabay.com

Zgodnie z projektem wytycznych zatwierdzonych przez Niemiecką Konferencję Biskupów w lutym b.r. większością 2/3 głosów, małżonkowie protestanccy mogli by przyjmować Komunię św. po „poważnym zbadaniu sumienia”, a także musieli by „potwierdzić wiarę Kościoła katolickiego” co do Eucharystii, pragnąc zakończyć „poważne cierpienie duchowe” oraz „zaspokoić głód Eucharystii”.

Pomimo zapewnień ze strony przewodniczącego konferencji, kardynała Reinharda Marxa, że nie jest to jakąkolwiek próbą zmiany doktryny Kościoła, wniosek głęboko podzielił biskupów niemieckich.

Kard. Gerhard Müller, były prefekt Kongregacji Nauki Wiary, potępił ten ruch jako „sztuczkę retoryczną” i stwierdził, że warunki wymienione w projekcie dokumentu nie mogą zostać spełnione, jeśli chcemy pozostawać wiernymi nauczaniu Kościoła.

Na początku kwietnia b.r . pojawiała się informacja, że siedmiu biskupów, w tym kard. Rainer Woelki z Kolonii poprosiło o interwencję prefekta Kongregacji Nauki Wiary, abpa Luisa Ladarii Ferera SJ. W trzystronicowym liście opublikowanym na łamach Kölner Stadt-Anzeiger stwierdzili, że Niemiecka Konferencja Episkopatu może przekroczyć swoje kompetencje i poprosili Watykan o pomoc. List był adresowany również do kard. Kurta Kocha, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan.

Oprócz kardynała Woelkiego list podpisali abp Ludwig Schick z Bambergu oraz biskupi Konrad Zdarsa (Augsburg), Gregor Maria Hanke (Eichstätt), Wolfgang Ipolt (Görlitz), Rudolf Voderholzer (Ratyzbona) i Stefan Oster (Passawa). W lutym b.r. większość biskupów niemieckich wyraziła zgodę na umożliwienie luterańskiemu członkowi pary mieszanej komunii. Natychmiast podjęto w tej kwestii konsultacje z Watykanem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czy zostaną wyjaśnione okoliczności śmierci polskiego kardynała?

2018-04-20 11:45

abd / Poznań (KAI)

Wniosek o wszczęcie śledztwa w sprawie śmierci kard. Augusta Hlonda złożył w IPN wicepostulator procesu beatyfikacyjnego prymasa Polski, chrystusowiec ks. Bogusław Kozioł. W rozmowie z KAI wyjaśnia, dlaczego okoliczności śmierci niezłomnego prymasa Polski do dziś budzą wątpliwości.

Archiwum

- Praktycznie już podczas pogrzebu kard. Hlonda pojawiła się pogłoska, że mógł on zostać otruty na zlecenie służb bezpieczeństwa. Były ku temu poważne przesłanki: jeszcze za życia Kardynała w czasie jego powojennych objazdów parafii w na północy Polski, służby bezpieczeństwa pozorowały wypadki z jego udziałem. Na szczęście nieskutecznie – wyjaśnia w rozmowie z KAI ks. Bogusław Kozioł SChr, wicepostulator procesu beatyfikacyjnego kard. Augusta Hlonda. Przypomina także o budzących wątpliwość okolicznościach śmierci ówczesnego prymasa Polski, której oficjalną przyczyną było, wg dokumentacji medycznej, zapalenie płuc, będące powikłaniem po ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego.

- Przed śmiercią Prymas dwukrotnie przeszedł operację. Już wówczas mówiono, że pierwsza z nich była niepotrzebna i przeprowadzono ją w następstwie postawienia błędnej diagnozy. Kard. Hlond pytał z resztą lekarzy na łożu śmierci: co panowie podacie jako powód mej śmierci? Tak, jakby zdawał sobie sprawę z ukrywanych faktów – przypomina wicepostulator.

Ks. Kozioł odwołuje się też do przeprowadzonej niedawno kwerendy w archiwach IPN. – Znalazłem kilka dokumentów agentów i współpracowników SB, którzy informują swoich przełożonych, że w środowiskach salezjańskich krąży pogłoska o rzekomym otruciu kard. Hlonda i proszą o zajęcie się tą sprawą. Ponadto, w artykule, opublikowanym w na jednym z polskich portali w ubiegłym miesiącu, przytoczone są fragmenty wypowiedzi represjonowanego ks. Józefa Zatora Przytockiego, który w wspomina, że w czasie jednego z przesłuchań miał usłyszeć od przesłuchującego go oficera: „po śledztwie tutaj zdechniesz. My sobie damy radę ze wszystkimi. Myśmy pomogli zdechnąć Hlondowi” - mówi chrystusowiec. Wicepostulator ufa, że jeśli IPN pozytywnie rozpatrzy złożony wniosek, przyszłe śledztwo być może pomoże rozwiać wątpliwości dotyczące przyczyny śmierci kard. Hlonda.

Obecnie proces beatyfikacyjny kard. Augusta Hlonda znajduje się na tzw. „etapie rzymskim”. W Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych złożono dokumentację zebraną w toku trwającego procesu. 9 marca 2017 r. odbyła się już dyskusja komisji teologów, która pozytywnie zaopiniowała heroiczność cnót i życia Kardynała. Natomiast 15 maja br. w Rzymie zbierze się z kolei komisja kardynałów i biskupów.

- Jeśli wyda ona, w co gorąco wierzymy, również pozytywną opinię, będzie to przedostatni krok w procesie beatyfikacyjnym. Ostatnim będzie podpisanie przez papieża dekretu o heroiczności cnót. Wówczas proces formalnie zostanie zakończony, a Kardynałowi będzie przysługiwał tytuł Czcigodnego Sługi Bożego. Do beatyfikacji potrzebny będzie jeszcze cud, o który się modlimy – wyjaśnia kapłan.

Jak dodaje, niedawno był badany w Niemczech przypadek domniemanego cudu zgłoszony ze środowiska polonijnego, jednak ze względu na brak dostatecznej dokumentacji, sprawa została odłożona. Obecnie dokumentowany jest też kolejny przypadek, tym razem ze Śląska.

22 października br. obchodzona będzie 70. rocznica śmierci kard. Hlonda. Z tej okazji podjęto szereg inicjatyw, mających na celu przybliżyć osobę Kardynała. Między innymi w Warszawie, w dniu śmierci kard. Hlonda, planowane są okolicznościowe wydarzenia: sesja naukowa w Sejmie oraz Msza św. sprawowana w warszawskiej archikatedrze. Jeszcze na wiosnę, wspólnie z Pocztą Polską przygotowywana jest emisja okolicznościowego znaczka pocztowego. Z kolei jesienią w Mysłowicach odbędzie się też konferencja naukowa poświęcona prymasowi.

- Opracowuję także dwie publikacje. Pierwsza z nich, zatytułowana „Myślałem o Was tyle razy”, przygotowywana jest przede wszystkim z myślą o nas, chrystusowcach, ponieważ kard. Hlond był naszym założycielem. Będzie to zbiór wszystkich jego myśli, pism, listów, które do nas skierował. Kolejną będzie stanowił zbiór jego nauczania do Polonii: korespondencja, przemówienia, homilie, listy – zapowiada ks. Kozioł.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem