Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Oddali się Chrystusowi Królowi

2017-11-29 10:28

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 49/2017, str. VIII

Ks. Adam Stachowicz
Wierni podczas uroczystości intronizacyjnej

Wspólnoty dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa powstają, aby królował Chrystus. Odbywa się to m.in. poprzez Intronizację Jego Najświętszego Serca w naszych sercach, rodzinach, parafiach, diecezjach i w całej naszej Ojczyźnie

Taki Akt Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa – Króla królów i Pana panów dokonał się w parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Brzezinach Stojeszyńskich w przeddzień uroczystości Chrystusa Króla Wszechświata. Poprzedzony był czterodniowymi rekolekcjami, podczas których nauki głosił o. Andrzej Zając, redemptorysta. Licznie przybywającym parafianom wskazywał na intronizację jako wyraz naszej wiary. Pokazywał jej osobisty, rodzinny i społeczny wymiar.

Szczytem uroczystości intronizacyjnych była Eucharystia, której przewodniczył ks. Stanisław Olszówka, diecezjalny duszpasterz Wspólnot dla Intronizacji NSPJ. Koncelebrowali kapłani z dekanatu i duchowni związani ze wspólnotą parafialną. Wspólnotę intronizacyjną na szczeblu ogólnopolskim reprezentowała animatorka Ewa Nosiadek, a na szczeblu diecezjalnym Ewa Rokoszewska. Na uroczystości obecni byli goście z diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Okazale prezentowała się miejscowa grupa intronizacyjna. – Wspólnota nasza powstała w Roku Miłosierdzia Bożego i w 1050. rocznicę Chrztu Polski – 14 lipca 2016 r. Po szesnastu miesiącach naszych modlitw dokonuje się Akt Intronizacji NSPJ. Tym bardziej cieszy fakt, że odbywa się to w 100. rocznicę objawień Matki Bożej Fatimskiej – zaznacza miejscowa animatorka Elżbieta Głowala.

Zebranych na Mszy św. powitał proboszcz parafii ks. Krzysztof Woźniak. – Moim pragnieniem byłoby ożywienie życia osobistego, parafialnego oraz społecznego. Każdy z nas poprzez sakrament chrztu św. stał się dzieckiem Bożym, przyjął wiarę i przynależy do Kościoła. Wciągu naszego życia każdego dnia trzeba przyznawać się do Chrystusa. Mam nadzieję, że to zadanie przez tę intronizację będzie łatwiej nam zrealizować – powiedział gospodarz parafii.

Reklama

W homilii o. Zając zwrócił uwagę na to, jakie podejmować wysiłki, aby wypełnić zobowiązania wypowiedziane w słowach: „Jezus jest moim Królem”. Zachęcił deklarujących swoją przynależność do Chrystusa, aby intronizacja nie była tylko jednorazowym aktem, ale aby jej treścią żyli oni na co dzień. Po homilii dokonano wyboru Jezusa Chrystusa na Króla i Pana. Kilkanaście delegacji, przedstawicieli różnych środowisk, poświęciło się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i uznało Go Królem naszych serc, naszych rodzin, miejsc pracy i całej parafii. Na zakończenie został poświęcony specjalny obraz Chrystusa Króla, który będzie peregrynował do rodzin w parafii. Potem udano się na agapę.

Intronizacja NSPJ jest ruchem świeckich, którzy inspirowani objawieniami, jakie miała Rozalia Celakówna od Pana Jezusa, tworzą wspólnoty, które pragną modlić się za parafię i o intronizację Serca Chrystusa oraz przepraszać za grzechy. – W diecezji wspólnoty powstają od 2003 r. i obecnie jest ich ponad 50. Członkowie wspólnoty starają się często korzystać z sakramentów świętych i podejmują się adoracji Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Dokonują osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i uznania Go swoim Królem, ale jednocześnie modlą się o to dla całej wspólnoty parafialnej i diecezjalnej. Dla własnej formacji uczestniczą w rekolekcjach, dniach skupienia i czuwaniach. Sami są świadkami przynależności do Chrystusa Króla w rodzinie i środowisku. Dzisiejsze wydarzenie intronizacji nie jest zwieńczeniem, ale początkiem dzieła w parafii – zaznacza Ewa Rokoszewska.

Tagi:
wspólnota intronizacja

Historia Wspólnoty Miłości Ukrzyżowanej (2)

2018-03-21 09:42

Ks. Robert Gołębiowski
Edycja szczecińsko-kamieńska 12/2018, str. VI

Trwa Wielki Post, który zaprasza nas do szczególnej refleksji nad prawdą o obecności w przestrzeni naszego chrześcijańskiego życia Krzyża Chrystusowego. Przed tygodniem zaprezentowaliśmy na naszych łamach pierwszą część rozmowy z Mariuszem Mazurem, który przybliża nam charyzmat posługi niezwykle ważnej Wspólnoty Miłości Ukrzyżowanej, która w swoim powołaniu ewangelizacyjnym ma zaszczepione orędzie o Krzyżu. Powracamy więc do tej rozmowy.

Archiwum Wspólnoty
Płyty z pieśniami Wspólnoty Miłości Ukrzyżowanej

Ks. Robert Gołębiowski: – Na czym polega formacja Waszej Wspólnoty?

Mariusz Mazur: – Formacja opiera się przede wszystkim na uczestnictwie w liturgiach, słuchaniu katechez, dzieleniu się Słowem oraz przez towarzyszenie. Szczególnie opieramy się na pieśniach i katechezach wydanych przez Wspólnotę. Oprócz tego wspólne jest dla nas doświadczenie chrztu w Duchu Świętym. W formacji szczególną rolę spełnia towarzyszenie duchowe, które występuje na każdym etapie we Wspólnocie. Jedność to warunek trwania Wspólnoty. W wymiarze relacji z braćmi oznacza to nieustanne przebaczanie, troskę i okazywanie miłości. Nie wolno nam mówić o braciach źle, jednamy się zawsze przed zachodem słońca. Trudnym braciom staramy się okazać najwięcej miłości i przebaczenia. Jesteśmy ze sobą solidarni. Jedność ma także szerszy wymiar. Przejawia się w posłuszeństwie odpowiedzialnym, w modlitwie za nich oraz w wierności regule Wspólnoty.

– Kolejny ważny czynnik duchowy to kontemplacja

– Tak, jako Wspólnota odkrywamy powołanie do życia kontemplacją w świecie. Wykonując różne zawody, przebywając w różnych środowiskach, pośród codziennych obowiązków pragniemy odnajdywać w swoich sercach przestrzeń do kontemplacji Boga, do miłosnego trwania w Jego obecności. Na ile jest to możliwe, staramy się pośród hałasu tego świata szukać sposobności do wyciszenia, nie poddawać się dużemu tempu życia, jakie z każdej strony jest nam narzucane – by słuchać i wpatrywać się w Boga. Pomaga nam w tym nasza reguła modlitewna. W różnych chwilach w ciągu dnia kierujemy nasze myśli ku Bogu. Dzięki czemu nasza modlitwa, w pewnym sensie, rozciąga się na cały dzień. Modlitwa zaczyna przenikać każdą czynność, którą w ciągu dnia wykonujemy: naszą pracę, obowiązki domowe i odpoczynek.

– Fundamentem tej duchowości jest jednak zawsze tajemnica Krzyża…

– Oczywiście, Krzyż jest podstawowym powołaniem każdego chrześcijanina, a Miłość Ukrzyżowana podstawowym charyzmatem. Nasza Wspólnota stara się żyć tak, by „nie zniweczyć Krzyża Chrystusa”. Wyraża się to przede wszystkim w miłości do osób dla nas trudnych lub wręcz wrogo do nas nastawionych, w przyjmowaniu każdego wydarzenia w życiu jako woli Bożej, nawet jeśli tego nie rozumiemy, w podejmowaniu ofiar za świat. Nauczanie we wspólnocie koncentruje się wokół mądrości Krzyża, nasze sumienia staramy się formować według tej mądrości. Jesteśmy głęboko przekonani, że Krzyż jest łaską, a poza nim się cierpi. Staramy się więc nie odpowiadać złem na zło, agresją na agresję. Przyjmować w milczeniu upokorzenia lub zabrać głos właśnie wtedy, kiedy wszyscy milczą. Chcemy, aby w nas nie ustawało zgorszenie Krzyża, przeciwko któremu świat się buntuje. Chcemy z wiarą przyjmować wezwanie: „Nie opieraj się złu, daj temu, kto cię prosi, błogosław tych, którzy cię prześladują”.

– Jak więc możemy streścić fundamentalną formułę wspólnoty?

– Nasza reguła wygląda następująco: poranna modlitwa do Ducha Świętego; godz. 12 modlitwa „Anioł Pański”, w miarę możliwości łączymy się z naszym Papieżem i powierzamy Maryi cały Kościół; godz. 15 modlitwa „Ojcze nasz”, powierzamy w niej opiece Pana całą Wspólnotę, odpowiedzialnych, wszystkie nasze zaangażowania i staramy się zastanowić, czy to, co aktualnie robimy, jest w zgodzie z Krzyżem; wieczorem rachunek sumienia, 45 minut modlitwy, w tym pół godziny w ciszy, dla domowników 15 minut wspólnej modlitwy (Nieszpory lub Jutrznia, jedno oficjum jest obowiązkowe). Eucharystia w miarę możliwości codziennie. Dziesiątka Różańca, 45 minut rozważanie słowa raz na tydzień, wyjazd na dwa dni „pustyni” raz na kwartał, stały spowiednik, spowiedź nie rzadziej niż raz na miesiąc. Rekolekcje Wspólnota przeżywa dwa razy do roku, w Adwencie i Wielkim Poście są one obowiązkowe. Natomiast spotkania formacyjne Wspólnoty odbywają się w cyklu czterotygodniowym. W pierwszym tygodniu jest Eucharystia i agapa, w drugim Liturgia Słowa, w trzecim adoracja Najświętszego Sakramentu, w czwartym dzielenie z życia. Raz na dwa miesiące odbywa się we Wspólnocie spotkanie pokutne. Na spotkaniach Wspólnoty obecni są jej członkowie, nowicjat, postulat oraz próba. Same zaś spotkania Wspólnoty odbywają się raz w tygodniu. W pierwszym i trzecim tygodniu miesiąca są otwarte spotkania modlitewne prowadzone przez członków Wspólnoty. W pozostałe: zamknięte spotkanie formacyjne, na tym spotkaniu obecni są członkowie wspólnoty oraz nowicjat, postulat i próba.

– Funkcjonujecie przy parafii Ojców Dominikanów. Jak wygląda kwestia wstąpienia do Wspólnoty?


– Wstąpienie trwa kilka lat, podczas których staramy się upewnić o powołaniu do Wspólnoty, wprowadzić w jej duchowość, zasady i zwyczaje, a przede wszystkim w regułę modlitewną.
Okres wchodzenia do Wspólnoty dzielimy na etapy: kandydatura – trwa trzy miesiące, jest to czas przyglądania się Wspólnocie i podjęcia regularnej modlitwy; próba – trwa maksymalnie około roku, rozpoczyna ją przydzielenie prowadzącego we Wspólnocie, warunkiem wejścia na próbę jest m.in. podjęcie regularnej 15-minutowej modlitwy, postulat – trwa około dwóch lat, warunkiem wejścia do postulatu jest m.in. podjęcie półgodzinnej modlitwy, w tym 20 minut w ciszy, podjęcie wspólnej modlitwy przez małżonków, wyjazdy na dni pustyni; nowicjat – trwa około roku, uczęszczamy już na wszystkie spotkania Wspólnoty, żyjemy całą regułą; decyzję o wejściu do Wspólnoty ostatecznie podejmuje odpowiedzialny.

– Nagraliście już blisko 19 płyt z pieśniami pasyjnymi i medytacyjnymi. Gdzie można je nabyć?

– Bardzo nam zależy, aby chwała Pana była rozsławiana śpiewem. Wszystkie płyty są do nabycia na stronie internetowej Wspólnoty w zakładce sklep, a także w parafii Ojców Dominikanów, jak również w niektórych księgarniach katolickich. Z tych ofiar utrzymujemy bieżącą działalność Wspólnoty, dlatego za wszelkie gesty chrześcijańskiej życzliwości wobec nas będziemy zawsze bardzo wdzięczni.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Zwycięska miłość pasterza

2018-04-18 11:44

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 16/2018, str. 32-33

Graziako

Wszystkie teksty biblijne dzisiejszej Liturgii domagają się od nas – z pomocą Ducha Świętego – „głębokiego zanurzenia w życie Jezusa”. Wiara opiera się na usłyszanym słowie Bożym, ale trzeba byłoby mieć zamknięte uszy, żeby nie słyszeć wyjątkowych roszczeń Jezusa. On jest Jedynym Dobrym Pasterzem, który życie swoje oddaje za owce. Dlatego miał prawo powiedzieć: „Nikt Mi go [życia] nie zabiera, lecz Ja sam z siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać” (J 10, 18).

Tę niepodzielność prawdy i miłości Bożej wobec człowieka Jezus potwierdził samym sobą. To On sprawił, że ludzkość nie została pozbawiona Pasterza i Przewodnika na swoich drogach. I chociaż niejednokrotnie przechodzimy przez ciemność zła, z powodu – jak podkreśla św. Jan Apostoł – „nieznajomości Chrystusa”, to nie możemy się lękać, bo On zwycięża świat swoją śmiercią i zmartwychwstaniem. Dla Niego nie jesteśmy bezimiennym tłumem. Jego miłość jest konkretna, zaadresowana do każdego, bez wyjątku, człowieka. Jezus ma prawo być wobec nas wymagający. Trzeba Go uznać i przyjąć, bo jak zaznaczy św. Piotr napełniony Duchem Świętym: „Nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4, 12).

Ten sam Apostoł w dniu Zesłania Ducha Świętego, by ukazać miłość Chrystusa, zwycięskiego Pasterza, wskaże nam cztery konkretne drogi. Pierwsza z nich to nawrócenie i odejście od sposobów myślenia i życia według „tego świata”, który odrzuca Jezusa. Druga droga to przyjęcie daru chrztu św. w imię Jezusa, które oznacza: „Bóg zbawia”. Trzecia to otwartość na działanie Ducha Świętego i Jego dary: mocy, mądrości, rozumu, rady, umiejętności, bojaźni Bożej i prawdziwej pobożności. I wreszcie czwarta droga to współuczestnictwo we wspólnocie Kościoła, który nie jest wymysłem ludzkim, lecz dziełem Chrystusa prowadzonym przez Ducha Świętego. Niezmiernie ważna w tym dziele jest obietnica Zbawiciela wypowiedziana do Piotra Apostoła: „Na tobie zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą” (por. Mt 16, 18).

Kościół w swojej apostolskiej działalności realizuje zbawcze pragnienie Chrystusa „przyprowadzenia do Boga owiec, które nie są z Jego zagrody” (por. J 10, 16). W ten sposób Jezus nawiązuje do misji, którą powierzył Mu Ojciec wobec całej ludzkości, aby zgromadzić rozproszone owce i obdarzyć je zwycięską miłością.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kraków: zakończyły się 18. Dni Tischnerowskie

2018-04-22 10:36

led / Kraków (KAI)

O zagrożeniach wolności słowa, o wolności w sztuce i o roli słowa w polityce rozmawiali uczestnicy tegorocznej 18. edycji Dni Tischnerowskich, które przebiegały pod hasłem „Wolność i słowo”. Wydarzenie odbyło się w dniach 18 – 21 kwietnia w Krakowie. Zdaniem uczestników, wolność słowa wiąże się z prawem do wyrażania własnych myśli i prawem do życia w świecie niezafałszowanym, ponieważ tylko dysponując wolnym słowem, można rozmawiać o tym co łączy i dzieli.

tischner.pl
Jan Paweł II i ks. Józef Tischner w Castel Gandolfo

Dni Tischnerowskie zainaugurowała uroczysta Msza św. w intencji patrona wydarzenia. W nabożeństwie w Uniwersyteckiej Kolegiacie św. Anny uczestniczyła rodzina ks. prof. Tischnera, przyjaciele, pisarze, publicyści, naukowcy oraz przedstawiciele Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie i Uniwersytetu Jagiellońskiego. W trakcie Mszy św. ks. prof. dr hab. Jarosław Jagiełło, dziekan Wydziału Filozoficznego UPJPII i przyjaciel ks. Tischnera powiedział, że on wciąż żyje w słowie jakie pozostawił i w myśli o wolności.

W drugim dniu wydarzenia prof. Timothy Garton Ash, gość specjalny tegorocznych Dni Tischnerowskich wygłosił wykład pt. „Wolne słowo: dziesięć zasad dla połączonego świata”. Taki sam tytuł nosi wydana właśnie jego książka, od której organizatorzy zaczerpnęli motyw przewodni tegorocznego spotkania. Wybitny brytyjski historyk mówił o zagrożeniach wolności słowa w Polsce i na świecie.

W trakcie wystąpienia profesor wyznał, że miał zaszczyt dobrze znać ks. Józefa Tischnera, a „Etyka Solidarności” to książka, która gigantycznie na niego wpłynęła, wtedy gdy pracował nad własną książką o solidarności. - Wszyscy przecież pytamy co poszło nie tak? Wychodzi na to, że mieliśmy niedostateczną etykę solidarności, to dotyczy nie tylko Polski, ale też innych państw – powiedział.

Zdaniem prof. Timothy'ego Gartona Asha, państwo powinno dać wolność słowa, aby ludzie mogli wybrać swoją wolność mowy. - Tischner zawsze myślał o prawdzie i wypowiadał prawdę. Mówił o tym ze stanowczą uprzejmością. Nie unikał trudnych tematów. Robił to z gigantyczną, ludzką dozą ciepła i empatii. Był modelem odpowiedzi na pytanie: jak słowo wolnym ma być? - podkreślił prelegent.

Według niego, wolność słowa konieczna jest do tego, aby móc poszukiwać prawdy. Jak podkreślił, umiejętność wyrażania się jest niezbędna do tego, aby móc żyć w społeczeństwach wielości i to jego zdaniem stanowi klasyczny argument za wolnością słowa. - Na skutek masowych migracji i internetu stajemy się sąsiadami wszystkich. To nie globalna wioska, to globalne miasto, które fizycznie zamieszkujemy – wyjaśniał prof. Garton Ash, dodając, że internet daje szansę dla wolności słowa, gdyż ułatwia kontakt między ludźmi, ale przynosi też niebezpieczeństwo, którym jest nadzór i możliwość manipulacji.

Profesor podkreślał, że ludzi muszą być wolni i mieć zdolność do wyrażania siebie i swoich myśli. Jego zdaniem, najpowszechniejszą przeszkodą dla wolności słowa jest przemoc lub strach przed przemocą. W trakcie wystąpienia zwracał uwagę na zagrożenia, jakie – jego zdaniem – są w Polsce. Wśród nich wymienił ograniczenia umieszczone w prawie o zniesławieniu i prawo dotyczące pamięci historycznej. Zdaniem prof. Timothy'ego Gartona Asha, w Polsce istnieje mowa niebezpieczna, która często prowadzi do szkody psychologicznej. - Z wszystkich zagrożeń demokracji liberalnej w Polsce tym co jest najważniejsze są media. Nieocenzurowane media, którym możemy ufać, prezentują różne poglądy i są wiarygodne. Niestety wiemy co w Polsce się stało – mówił profesor, dodając, że jego zdaniem telewizja w Polsce jest upartyjniona. - O wolne słowo wciąż trzeba walczyć, ponieważ wciąż jest atakowane w wielu krajach – powiedział mówca.

W ramach wydarzenia odbyła się także debata poświęcona wolności słowa we współczesnym świecie. Uczestnicy zastanawiali się w jakiej relacji pozostaje wolność słowa w stosunku do innych wolności, czy jest „matką innych wolności”?

Zdaniem Henryka Woźniakowskiego, prezesa Wydawnictwa Znak, wolność słowa jest wolnością niezwykle fundamentalną, ale uznanie jej za taką, zależy od koncepcji człowieka i tego, jakie wyobrażenie o człowieku reprezentuje dana osoba. Według niego, tradycyjna wizja człowieka przyznaje każdemu człowiekowi jego niezmywalną godność. - To wolność fundamentalna, ponieważ pierwotną jest wolność myśli. Jeżeli wolność myśli jest tą wolnością fundamentalną i jeśli mamy myśl splątaną to jesteśmy zniewoleni – wyjaśniał Woźniakowski, dodając że myśl, która mgliście się rysuje w głowie, nabiera właściwego wyrazu w momencie gdy jest wyartykułowana. Odwołując się do ks. prof. Józefa Tischnera podkreślił, że wolność odbywa się zawsze na jakiejś scenie, czyli pomiędzy ludźmi.

- W gruncie rzeczy na tej scenie pierwszym sygnałem jest słowo. Wymiana słów na scenie ludzkiego dramatu jest spotkaniem wolności – wyjaśniał mówca. Z kolei pisarz i reporter Wojciech Jagielski mówił o tym, czy w innych kulturach i tradycjach wolność słowa zawsze jest postrzegana jako ta źródłowa. Jak wyjaśniał, niekiedy wolność jednostki ma mniejsze znaczenie niż wolność wspólnoty, ale jest czymś fundamentalnym. Mówiąc o swoich doświadczeniach z pobytu w Afryce i Afganistanie powiedział, że kiedyś wydawało mu się, że gdy zagrożone jest życie, wolność słowa musi ustąpić. -Teraz sądzę, że może stawała się mniej pilną, ale nie mniejszą – mówił Jagielski.

Podczas tegorocznych Dni, uczestnicy spotkań rozmawiali także na temat wolności słowa w sztuce, o tym, czy poprawność polityczna jest koniecznym ograniczeniem wolności, czy jej zaprzeczeniem, a także na temat roli słowa w polityce.

Nowością tegorocznej edycji było Otwarte Forum Filozoficzne „OFF Tischner”. Stanowiło ono zaproszenie dla wszystkich, którzy chcieli kontynuować dyskusję o tym, co usłyszeli w czasie spotkań. W wydarzeniu uczestniczyli filozofowie związani z krakowskim Instytutem Myśli Józefa Tischnera. Zdaniem Wojciecha Bonowicza, publicysty i biografa ks. Tischnera „wolność słowa” należy do tych sformułowań, które często przyjmowane są bezrefleksyjnie. Jego zdaniem, jednak relacje między wolnością a słowem wcale nie są takie proste. - Słowa mogą zmieniać znaczenia, ustanawiać nową rzeczywistość, wywyższać lub poniżać, krzywdzić lub naprawiać krzywdę – a to wszystko sprawia, że obok gromkiego „tak” dla wolności słowa zawsze pojawia się jakieś „ale” - podkreślał publicysta.

- Niewiele daje wolność mówienia, jeśli słowo wypowiadane nie jest wolne. Jeśli jest spętane egocentryzmem, kłamstwem, podstępem, może nawet nienawiścią lub pogardą dla innych – dla tych, na przykład, którzy różnią się narodowością, religią albo poglądami. Niewielki będzie pożytek z mówienia i pisania, jeśli słowo będzie używane nie po to, aby szukać prawdy, wyrażać prawdę i dzielić się nią, ale tylko po to, by zwyciężać w dyskusji i obronić swoje – może właśnie błędne – stanowisko – mówił, cytując słowa św. Jana Pawła II. Według Bonowicza, jesteśmy obecnie w nowej sytuacji kulturowej: gwałtownego poszerzenia możliwości komunikacyjnych. - Pojedyncze słowo, zdanie, czy pogląd, wydaje się mieć większą niż kiedykolwiek moc rażenia, a z drugiej strony – zdaje się ginąć w masie łatwo namnażanych i rozpowszechnianych słów – tłumaczył.

Tradycyjnie podczas Dni Tischnerowskich wręczona została Nagroda Znaku i Hestii im. ks. Józefa Tischnera. Nagroda przyznawana jest w trzech kategoriach wybitnym intelektualistom, publicystom i działaczom społecznym. Promuje w Polsce styl myślenia i postawy łączące intelektualną rzetelność, odwagę i wrażliwość na drugiego człowieka – wartości jej patrona.

W kategorii pisarstwa religijnego lub filozoficznego, stanowiącego kontynuację „myślenia według wartości”, nagrodę otrzymał filozof Miłosz Puczydłowski. Młody uczony został wyróżniony za studium „Religia i sekularyzm. Współczesny spór o sekularyzację”, w którym „ukazuje splątaną genealogię, a w konsekwencji wzajemne zapośredniczenie religijnych i świeckich modeli rozumienia współczesnej kultury. Jego wnikliwe analizy wyczulają na to, co łączy – otwartość na dobro, które przemienia i przekracza podziały”.

- Najważniejszym tematem filozofii ks. Józefa Tischnera było spotkanie z drugim człowiekiem. Wnioski jakie z tego wciągnął były takie, że wobec drugiego człowieka nie wolno przejść obojętnie. Dzisiaj ta postać, wobec której nie możemy przejść obojętnie ma twarz przybysza, uciekiniera, uchodźcy - mówił Miłosz Puczydłowski. - Spotykamy się z nimi nie tylko na wyspie Lampedusa, czy Lesbos, gdzie widzieliśmy papieża Franciszka, ale u naszych granic też są tacy ludzie, niektórym udało się wjechać do Polski i myślę tutaj o czeczeńskich rodzinach, które koczowały na dworcu w Brześciu. Dzieci zmuszone były mieszkać na dworcu i spotkała je wielka krzywda, także ze strony Polski, która nie chciała ich wpuścić, a także myślę, że ubiegać się o to, aby mogli tutaj zostać – powiedział laureat. Jak dodał, pomoc tym rodzinom ofiarowała obecna na uroczystości Marina Hulia, która opiekowała się potrzebującymi w Brześciu. Filozof zadeklarował, że swoją nagrodę przekaże czeczeńskim rodzinom.

W kategorii publicystyki lub eseistyki na tematy społeczne, która uczy Polaków przyjmować „nieszczęsny dar wolności”, nagrodę otrzymał Krzysztof Czyżewski, animator kultury i eseista. Jury nagrodziło jego książkę „Małe centrum świata”, podkreślając, że są to „zapiski praktyka idei”, podpowiadające „ jak budować niewidzialne, ale odporne na szaleństwa polityki i historii mosty między narodami, religiami i kulturami”.

Laureat odbierając Nagrodę nawiązał do słów ks. Tischnera, który powiedział, że „nie ważne jak się żyje, ale ważne z kim”. - Wszystkiego jak tworzyć małe centrum świata dowiedzieliśmy się ucząc się słuchać. A później szukać odpowiedzi i praktycznych działań. A więc takie nasłuchiwanie w miejscu, w którym przyszło nam żyć to jest wielka część tej pracy, którą wspólnie wykonujemy – mówił Czyżewski. - Wiedza bierze się z miejsca, z ludzi, z pamięci i historii, czyli z tych wszystkich elementów, którymi staramy się nasączać naszą pracę – dodał.

W kategorii inicjatyw duszpasterskich i społecznych współtworzących „polski kształt dialogu Kościoła i świata” nagrodę otrzymał Jan Jakub Wygnański, animatorem ruchu organizacji pozarządowych w Polsce. Został wyróżniony „za całokształt działalności na rzecz sektora organizacji pozarządowych w Polsce. Jego wytrwała praca służy wzmocnieniu ruchów obywatelskich, a także rozpoznawaniu nowych wyzwań, które przed nimi stoją” - napisano w werdykcie.

- Filozofa ks. Tischnera uodporniła mnie na wiele rzeczy. On był duszpasterzem w takim prawdziwym rozumieniu, wiedział co znaczy pasterzowanie. Wiedział, że w nas jest i siła ciążenia i łaska i że każdą ewolucję moralną trzeba zaczynać od siebie – powiedział laureat, dziękując za wyróżnienie.

Celem Dni Tischnerowskich jest upamiętnienie osoby i dzieła ks. Józefa Tischnera oraz podejmowanie refleksji nad zagadnieniami, którymi się interesował. Spotkanie gromadzi co roku filozofów, naukowców, aktorów i reżyserów, którzy debatują na temat jego bogatej twórczości.

Ks. prof. Józef Tischner był filozofem, teologiem, publicystą, duszpasterzem, jednym z najwybitniejszych współczesnych europejskich filozofów chrześcijańskich. Był też jedną z najciekawszych postaci polskiego życia intelektualnego w drugiej połowie XX wieku, komentatorem naszej rzeczywistości: bezlitosnym w polemikach, a jednocześnie otwartym na różnorodność opinii i przekonań. Do najbardziej znanych, tłumaczonych na wiele języków, książek należą "Myślenie według wartości", "Polski kształt dialogu", "Etyka solidarności". W 1999 roku otrzymał Order Orła Białego – najwyższe polskie odznaczenie.

Jako filozof interesował się głównie problemami istnienia i teorii wartości, ale nie stronił od publicystyki, starając się dotrzeć swoimi przemyśleniami o Polsce, chrześcijaństwie i Kościele do jak najszerszego grona odbiorców. Był postacią bardzo popularną, obecną w mediach. Przez lata publikował w "Tygodniku Powszechnym" i "Znaku".

Zmarł w Krakowie 28 czerwca 2000 r. w wieku 69 lat. Został pochowany w Łopusznej, skąd pochodził.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem