Reklama

Kościół kielecki ma nowego biskupa

2017-12-13 11:06

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 51/2017, str. I

TER
Bp Andrzej Kaleta i abp Salvatore Pennacchio

Kościół kielecki cieszy się z nowego biskupa pomocniczego Andrzeja Kalety, dotychczasowego ojca duchownego kapłanów i wikariusza biskupiego do spraw stałej formacji prezbiterów. 9 grudnia w bazylice katedralnej w Kielcach przyjął on święcenia biskupie z rąk ordynariusza diecezji bp. Jana Piotrowskiego. Współkonsekratorami byli nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio oraz metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski.

Uroczystej Eucharystii przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz – arcybiskup senior archidiecezji krakowskiej. We Mszy św. wzięło udział dwudziestu biskupów, kilkuset kapłanów, osoby życia konsekrowanego, przedstawiciele Parlamentu, władz samorządowych, służb mundurowych, Rycerze Kolumba, Bożogrobcy, liczne rzesze wiernych, wśród których była mama biskupa Maria i brat Ryszard. Witając wszystkich zebranych, bp Jan Piotrowski przypomniał związki Kościoła kieleckiego z archidiecezją krakowską. Jak powiedział, kielecka bazylika katedralna „wielokrotnie była świadkiem wydarzeń, pięknych i radosnych, jak wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II w czerwcu 1991 r., ale także wydarzeń bolesnych i smutnych, jak pogrzeb śp. bp. Kazimierza Ryczana we wrześniu bieżącego roku. Tym razem jej gościnne mury gromadzą nas na święceniach biskupich ks. prał. Andrzeja Kalety, który decyzją Ojca Świętego Franciszka w dniu 8 listopada 2017 r. został podniesiony do godności biskupa i mianowany biskupem pomocniczym kieleckim z tytularną stolicą Maxita”. Na początku liturgii święceń ks. Mykhaylo Tkhorovskyy, radca Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie odczytał bullę nominacyjną podpisaną przez papieża Franciszka. Czytamy w niej m.in.: „Tymczasem powierzając cię, umiłowany Synu, wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny Jasnogórskiej i niebieskiego twojego patrona świętego Andrzeja apostoła, bardzo cię zachęcamy, byś wykazywał troskę o duchową drogę wiernych Kościoła kieleckiego, a Pasterza tejże owczarni w codziennej posłudze gorliwie wspomagał”. Po odczytaniu bulli homilię wygłosił kard. Stanisław Dziwisz. Mówił w niej, jak ważną rolę do spełnienia ma każdy kapłan. Przypomniał, że od dwóch tysięcy lat sprawdza się dana przez Boga obietnica, którą głosił prorok Jeremiasz: „Dam wam pasterzy według mego serca”. Tych pasterzy Jezus Chrystus powołuje i posyła w Kościele będącym Jego dziełem, aby docierał z Ewangelią życia i miłości do najdalszych zakątków świata, aby rozproszone dzieci Boże gromadzić w jedno. Ksiądz Kardynał przypomniał postać niedawno zmarłego bp. Kazimierza Ryczana. Jak powiedział, trzy miesiące temu w kieleckiej bazylice katedralnej żegnaliśmy śp. Biskupa seniora, dziękując za jego wieloletnią posługę. „Możemy o zmarłym biskupie powiedzieć krótko: był On pasterzem według Bożego serca. Dzisiaj w Kościele kieleckim przeżywamy radość z powołania nowego pasterza. Na mocy decyzji Ojca Świętego Franciszka diecezja kielecka otrzymuje dar nowego biskupa, który ma wspomagać pasterską posługę biskupa ordynariusza Jana” – zaznaczył. Kończąc homilię, kard. Dziwisz swoje słowa skierował pod adresem nowego biskupa: „Księże biskupie Andrzeju, to Twoja szczególna misja, jak sam tego pragniesz. Bądź, obok biskupa ordynariusza Jana oraz biskupa Mariana, zwornikiem kapłańskiej jedności, a tym samym jedności Kościoła kieleckiego. Buduj ten Kościół codzienną modlitwą, Eucharystią, posługą słowa i miłości” – powiedział. Po homilii biskup nominat padł na twarz, a zebrani w kościele modlili się Litanią do Wszystkich Świętych, po której biskup Jan wypowiedział modlitwę święceń, namaścił głowę nowego biskupa olejem krzyżma św., po czym włożył na jego palec pierścień biskupi i nałożył mu na głowę mitrę. Wręczył mu również pastorał. Po Komunii wszyscy odśpiewali radosne „Te Deum laudamus”. Następnie głos zabrał nuncjusz apostolski w Polsce abp Salvatore Pennacchio. Jak powiedział, to jego pierwsza wizyta w Kielcach, ale ma nadzieję, że nie ostatnia. Zawracając się do biskupa nominata powiedział: „Drogi biskupie Andrzeju, w dialogu ucznia z Jezusem w książce «O Naśladowaniu Chrystusa» można znaleźć takie wyznanie: «Czyń, Panie, to co mówisz, tak dobrze Ciebie słuchać». To jest najpewniejsza droga do zachowania wierności – Fidelitas – którą wybrałeś sobie jako drogowskaz twojej biskupiej posługi”. Po życzeniach złożonych biskupowi Andrzejowi przez przedstawicieli kapłanów, osób konsekrowanych oraz świeckich głos zabrał biskup Andrzej. Podziękował przede wszystkim Panu Bogu za dar powołania do wyłącznej służby dla Niego, a także wszystkim, którzy od

lat wspierają go w kapłańskiej posłudze. Dziękował także mamie, bratu oraz nieżyjącemu tacie. „Pragnę pozostawać zawsze w jedności z Ojcem Świętym Franciszkiem i kolegium biskupów. Patronem mojego posługiwania będzie św. Andrzej, apostoł misjonarz, który wiernie podążał za Jezusem Chrystusem głosząc Jego Ewangelię, i swoją wierność potwierdził swoją ofiarą własnego życia”– mówił biskup Andrzej. Zwracając się do biskupa Jana powiedział: „Stoję dziś obok ciebie jako drugi biskup pomocniczy razem z biskupem Marianem, by pomagać ci w twojej pasterskiej trosce o owczarnię Chrystusa, którą jest Kościół kielecki. Staję przy tobie, aby święta Matka Kościół mogła radować się owocami posługi biskupów, prezbiterów i diakonów, tej jego cząstki, która jest na ziemi Świętego Krzyża ubogaconej świadkami wiernymi Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie”. Po Eucharystii dziesiątki osób złożyły życzenia biskupowi Andrzejowi.
Tagi:
bp Andrzej Kaleta

Reklama

Przed Bogiem jak dziecko

2019-03-06 10:19

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 10/2019, str. IV-V

Z bp. Andrzejem Kaletą o drodze wielkopostnego nawrócenia rozmawia Katarzyna Dobrowolska

WD
Bp Andrzej Kaleta

KATARZYNA DOBROWOLSKA: – Księże Biskupie w Środę Popielcową rozpoczęliśmy kolejny w swoim życiu Wielki Post. Od kapłana posypującego nasze głowy popiołem usłyszeliśmy słowa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Jaka jest najgłębsza istota w wymiarze wiary tych sześciu tygodni i co zrobić, by nie przespać Wielkiego Postu?

BP ANDRZEJ KALETA: – Wielkopostna droga każdego z nas jawi się jako droga nawrócenia i polega na tym, by pozwolić się przemieniać Duchowi Świętemu, otworzyć się na Jego tchnienie. Tak, jak uczynił to Święty Paweł, który w drodze do Damaszku uległ miłości Boga i Duchowi Świętemu. Stał się ślepy, ale po to, by przejrzał. My też często jesteśmy tymi ludźmi, którym albo odebrano zmysł wiary, albo sami pozwoliliśmy sobie go odebrać. Dlaczego? Ponieważ zachłysnęliśmy się światem, pozorami, tym, czym nas świat kusi. To dawanie posłuchu komuś, który przed wiekami powiedział „Non serviam” – czyli nie będę służył, nie będę Cię kochał. Szatan upatruje chwili słabości człowieka, by go odciągnąć od Boga. Ale człowiek nie zazna szczęścia idąc tą drogą. Pan Bóg, nie naruszając wolnej woli nikogo, zaprasza do miłości, świętości i radości. Świętość polega na tym, że wybieram to, co jest wielkie i wartościowe i idę w kierunku Pana Boga, mimo trudności. Wielkopostna droga prowadzi nas do nawrócenia, do tego by uwolnić się od egoizmu, pokonując instynkt panowania nad innymi i otwiera nas na miłość Chrystusa. To jest dogodny czas, by uznać naszą słabość i zacząć współpracę z łaską sakramentu pokuty, modlitewnego bycia przed Bogiem, z łaską nawracania siebie w kierunku Miłości, która przyzywa.

– Kościół daje nam na ten czas konkretne narzędzia: modlitwę, post i jałmużnę, które harmonijnie powinny ze sobą współgrać. Czemu one służą?

– Tradycyjnie modlitwa, post i jałmużna to trzy drogi, które w zasadzie stanowią jedną. Dużo już powiedziano o modlitwie. Dodam jedno novum, idąc za refleksją papieża Benedykta XVI, że modlitwa pozwala nam odkryć nowy walor czasu. Mianowicie, życie bez perspektywy wieczności i transcendencji kieruje nasze kroki w stronę horyzontu i nie podnosi nas do góry. Tak przeżywany czas nie napełni nas czymś odkrywczym, nowym, ponieważ pewne rzeczywistości będziemy tylko powielać, one staną się nudne. Jeśli ten czas skierujemy ku Panu Bogu i oddamy Jemu, wówczas nabiera on sensu i głębi, prowadzi nas w wieczność. Uczynki, myśli, słowa przeżywane w perspektywie tego wertykalnego wymiaru, zyskują sens. Tę modlitwę łączymy z postem i jałmużną. Post płynący z wiary jest pewnym trudem. Ma na celu umocnienie więzi z Panem Bogiem, pomaga zwrócić się ku Panu Bogu i ku ludziom. Już w Starym Testamencie znajdujemy uzasadnienie postu. I wiemy, że autentyczny post wymaga nie tylko zwrócenia się ku Panu Bogu, ale i odwrócenia się od zła. Post, który nie pociąga za sobą nawrócenia serca, jest bezużyteczny. Jeden z pisarzy nazwał post „modlitwą ciała”. Trzeba więc modlić się całym sobą, myślą, sercem i ciałem również. Człowiek współczesny jest zapobiegliwy, chce posiadać wiele różnych rzeczy. Odrzuca czasem prymat Boga i w Jego miejsce stawia różne rzeczy i wartości. Żądza posiadania prowokuje przemoc, bo chcę mieć jeszcze więcej, czy zabezpieczyć to, co już mam. Ludzie posuwają się bardzo daleko. Potrafią komuś lub sobie zadać śmierć w imię posiadania. Jałmużna jest dobrym sposobem na zrywanie kajdan złych przyzwyczajeń, zmysłowego uzależnienia od rzeczy, by skierować nasze serce ku Bogu. To wymaga trudu, ale warto. Jeśli turysta idzie w góry i będzie patrzył tylko w ziemię, będzie mu ciężko iść. Natomiast, jeśli się zatrzyma, wyprostuje kręgosłup, zobaczy piękno świata, człowieka i Boga. Ta wędrówka jest trudna, ale warto ją podejmować, by wyprostować kręgosłup naszego życia.

– Czasem podejmujemy postanowienia poprawy, pracy nad sobą i szybko z nich rezygnujemy przy drobnym upadku i zaniedbaniu. Co zrobić, aby się nie zniechęcać?

– Trafną odpowiedzią, jaka przychodzi mi na myśl, będą słowa piosenki oazowej, którą często śpiewaliśmy z dziećmi, młodzieżą pt. „Ciągle zaczynam od nowa” I dalej są słowa: „Choć czasem w drodze upadam. Wciąż jednak słyszę te słowa, kochać to znaczy powstawać”. Wielki Post można przyrównać do naszego życia. Idziemy i upadamy. Ale sens polega na tym, by podnieść się z upadku, bo przyzywa mnie miłość Chrystusa. Trzeba sobie uświadomić, że jesteśmy słabi. Niekiedy nie potrafimy zaakceptować siebie, tego, że ja mam prawo również upaść, bo nie jestem doskonały, tylko Bóg jest doskonały. Jeśli ja mam prawo upaść, to również mam obowiązek powstać. Trzeba uznać swoją słabość, grzeszność i poczuć się trochę jak dziecko, które upada, przewraca się, łokcie i kolana ma porozbijane. Ale tyle razy ile upada, powstaje i patrzy na mamę i tatę, aby podnieśli, czyli na miłość. Bo dziecko potrzebuje miłości. My mamy patrzeć na Pana Boga, który jest Miłością.

– Bóg mówi do człowieka w swoim Słowie, które słyszymy w czasie Eucharystii. W jaki sposób to słowo Boże przygotowuje nas do wejścia i przeżycia największej Tajemnicy wiary – Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Jezusa?

– Pan Bóg w swojej miłości i w swoim Słowie jest bardzo konkretny. Jego Słowo jest ostre jak miecz. Przychodzi do nas z tym Słowem w czasie każdej niedzieli Wielkiego Postu. Ono nas prowadzi niejako za rękę. Znowu odwołam się do wędrówki w górach. Idąc, co jakiś czas napotkamy na namalowany znak, w którym kierunku należy iść, co omijać. Podobnie jest ze słowem Bożym. W pierwszą niedzielę Pan Bóg pokazał nam nas samych poddanych pokusom, obrazuje naszą sytuacją na tej ziemi. Jezus rozprawił się z szatanem przy pomocy Słowa Bożego. Wystarczy więc dać się temu Słowu prowadzić. Jednak człowiek bywa pyszny, woli czasem słuchać słowa tego świata, który go mami, ale w konsekwencji zostawi go samego. Słowo Boże nie zostawi człowieka samego, zawsze pokazuje pewną perspektywę. Druga niedziela ukazuje Przemienienie Pańskie i chwałę Chrystusa, zwiastując przez to przebóstwienie człowieka. Prawosławni interpretują ten fakt tak, iż Pan Jezus się nie przemienił, ale pozwolił uczniom w tym momencie zobaczyć siebie takim, jakim On jest naprawdę. Oni byli zafascynowani tym, że zobaczyli Chrystusa, zobaczyli niebo. My tak nie patrzymy na Chrystusa, bo jesteśmy tak skoncentrowani na ziemi, że nie potrafimy przeżyć tak mocno spotkania ze Słowem, by zobaczyć Chrystusa takim, jakim On jest. W trzecią niedzielę usłyszymy Ewangelię o spotkaniu Jezusa z Samarytanką. Ma ona pełno problemów, idzie przez życie niezadowolona. On mówi do niej tak po ludzku: „Daj mi pić”. Tutaj ukazana jest ta potrzeba zaczerpnięcia wody życia, wody łaski Bożej, ale i podjęcia odważnej decyzji przyjścia do Chrystusa i poproszenia Go o tę wodę życia, byśmy się nią, wodą łaski, obmyli z własnych grzechów i napełnili nasze wnętrze wartościami Chrystusowymi.
Czwarta niedziela jest spotkaniem Jezusa z człowiekiem niewidomym od urodzenia. Ona ukazuje Chrystusa jako Światłość świata. Cud jego uzdrowienia jest znakiem, że Chrystus razem ze wzrokiem pragnie otworzyć nasze spojrzenie wewnętrzne, chce nam przywrócić wzrok, byśmy zaczęli widzieć Go takim, jakim jest, a nie tylko patrzyli przez okulary tego świata, które zamazują nam spojrzenie na ducha, wiarę i nadprzyrodzoność. Kolejna niedziela ogłasza nam wskrzeszenie Łazarza. Chrystus jawi się nam jako ten, który jest Zmartwychwstaniem i Życiem. W centrum tego wydarzenia jest pytanie o naszą wiarę.

– W Wielkim Poście w Kościele od wieków praktykowane są szczególne nabożeństwa: Droga Krzyżowa, Gorzkie Żale, różne formy rekolekcji. W jaki sposób mogą one mogą być pomocne w drodze naszego nawrócenia?

– Wszystkie te nabożeństwa są przepięknymi formami modlitewnymi. Wyrosły w Kościele i mają nam pomagać w przeżywaniu tajemnic naszej wiary. Tutaj istotna jest praca intelektu, ale równie ważne są emocje i uczucia, bo jesteśmy jednością psychofizyczną. Te formy modlitewne wymagają od nas różnych postaw naszego ciała. Powinniśmy dać porwać się nastrojowi słowa, pieśni, gry światła, chwili i pójść za tą myślą, ubogacając ją postawą ciała. Dlatego właśnie chrześcijanie wychodzą w Drodze Krzyżowej na ulice miast i wiosek. Idziemy razem z Chrystusem przez te miejsca, gdzie dokonuje się nasze życie, radość i cierpienie. Dobrze byłoby, byśmy te nabożeństwa zechcieli przeżywać całymi rodzinami, zechcieli być razem, bo one mają duży ładunek emocjonalny i duchowy. Wracając z nabożeństwa, czujemy się mocniejsi razem jako rodzina.

– Nie ma poranka Zmartwychwstania bez Wielkiego Piątku, który prowadzi nas pod krzyż. Współczesny człowiek boi się krzyża i cierpienia. Gdzie mamy szukać odwagi do niesienia swoich codziennych krzyży?

– Kiedyś prowadziłem taką rozmowę i zastanawialiśmy się jak to jest, że Panu Bogu spodobało się zbawić człowieka przez cierpienie Chrystusa. Cierpienie rodzi bunt człowieka, nie chcemy cierpieć. Jest to naturalne i wkomponowane w nas przez samego Stwórcę. Nie trzeba szukać cierpienia ponad to, które Pan Bóg da. On wie, ile potrafimy znieść. Bóg stał się człowiekiem po to, by mógł cierpieć i w ten sposób nas zbawić. Tylko chrześcijaństwo zawiera w sobie taki walor wcielenia. To nas zastanawia, fascynuje i przeraża. A jednak Pan Bóg uczynił z cierpienia swojego Syna drogę do zbawienia. I zaprasza nas wszystkich, byśmy szli tą drogą cierpienia rozumianego również jako trud. Cierpienie jest obecne w życiu każdego. Wystarczy spojrzeć na życie ojca, matki, którzy kochając swoje dzieci, codziennie idą do pracy, czy na trud studenta zdającego kolejne egzaminy, by zdobyć wykształcenie. Ten trud nas uszlachetnia. Poprzez to zmierzamy ku Chrystusowi. Gdzie szukać odwagi do niesienia krzyża? Właśnie w krzyżu Chrystusa. Nie mielibyśmy odwagi i siły do niesienia krzyża, gdyby Chrystus nie cierpiał, ale On tę drogę przeszedł pierwszy. W Jego cierpieniu jest nasza moc i siła do pokonywania wszystkich trudności życia, podnoszenia się z upadków i nałogów. Finałem drogi nie jest cierpiętnictwo, ale radość poranka Zmartwychwstania, a więc niebo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Całodzienna spowiedź w Warszawie

PIOTR CHMIELIŃSKI
Edycja warszawska (st.) 30/2002

Wojciech Łączyński

Tylko w kilku kościołach warszawskich można skorzystać z całodziennej posługi w konfesjonale. Są to głównie świątynie prowadzone przez zgromadzenia zakonne: jezuitów, kapucynów, pallotynów oraz misjonarzy.

Kościół usilnie zachęca proboszczów do wprowadzenia codziennej praktyki słuchania spowiedzi poza godzinami sprawowania Eucharystii. " Tak jak we wszystkich parafiach istnieje ustalony porządek Mszy św., tak też powinny być podawane do publicznej wiadomości godziny dyżurów w konfesjonale. Z tych samych racji, zwłaszcza w większych ośrodkach miejskich, należy pomnażać liczbę miejsc, w których sakrament pokuty jest sprawowany cały dzień" - czytamy w dokumentach II Polskiego Synodu Plenarnego.

Jednak miejsc, gdzie trwa całodzienna spowiedź, jest w Warszawie bardzo mało. "Spowiedź podczas Mszy św." - taką informację można przeczytać na tablicach ogłoszeń większości świątyń w Warszawie. Najlepiej sytuacja wygląda na Starym i Nowym Mieście. Tutaj większość kościołów jest w ciągu dnia otwarta, w niektórych trwa całodzienna spowiedź, a także adoracja Najświętszego Sakramentu. Często odprawiane są także Msze św.

Chyba najbardziej znanym w Warszawie miejscem, gdzie przez cały dzień można skorzystać z sakramentu pokuty, jest sanktuarium Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej. Spowiedź trwa tam w dni powszednie w godzinach: 6.30-12.45, 15.00-18.45 i 20.00-20.15. W niedziele kapłani spowiadają od 7.00 do 13.50 oraz od 20.00 do 20.50. Przez cały ten czas trwa adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy adoracyjnej. Spowiedź odbywa się właśnie w tej kaplicy. Ustawiono tam ogromny konfesjonał, z zewnątrz przypominający nieco szafę. Penitent otwiera drzwiczki i wchodzi do niewielkiego pomieszczenia z klęcznikiem i kratką. Umieszczona na zewnątrz lampka informuje, czy konfesjonał jest zajęty, czy nie. A zajęty jest praktycznie cały czas. - Codziennie mamy bardzo dużo penitentów - twierdzą jezuici ze Świętojańskiej.

Całodzienna spowiedź trwa również w kościele Przemienienia Pańskiego Braci Mniejszych Kapucynów przy ul. Miodowej. Posługa sakramentu pokuty to szczególny charyzmat kapucynów. Wśród wielu wybitnych spowiedników pochodzących z tego zakonu można wymienić chociażby bł. o. Honorata Koźmińskiego czy św. o. Pio. Na Miodowej spowiedź trwa w godz. 6.30-12.00 i 15.30-19.00. Tutaj także przychodzi bardzo dużo ludzi. Niektórzy wstępują przypadkowo i widząc kapłana w konfesjonale decydują się na spowiedź. Większość jednak doskonale wie, że w kapucyńskiej świątyni jest możliwość wyspowiadania się przez cały dzień. Zdarzają się nawrócenia po wielu latach trwania w grzechu. - Spowiedź wtedy odbywa się często z wielkim żalem, bólem, płaczem. Zdarzyło mi się nieraz, że chłop jak dąb, którego nie można podejrzewać, że jest mięczakiem, ryczy jak bóbr u kratek konfesjonału podczas właśnie takiej spowiedzi. Nie ma w tym nic udawanego, jest to autentyczna spowiedź nawrócenia - opowiada o. Dariusz Sosnowski.

Od godz. od 6.00 do 12.00 oraz od 16.30 do 19.30 można skorzystać z sakramentu pokuty w Bazylice Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu. Tę świątynię, położoną w ścisłym centrum miasta, odwiedza szczególnie wiele osób, wśród których dużą część stanowią studenci pobliskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Studenci chętnie też korzystają z posługi duszpasterzy akademickich w kościele św. Anny przy pl. Zamkowym. Tutaj ze spowiedzi można skorzystać codziennie w godz. 15.00-18.00. W pozostałym czasie o sakrament pokuty można zawsze poprosić dyżurującego w rektoracie świątyni kapłana. Jak podkreśla rektor kościoła ks. Bogdan Bartołd, bardzo wielu penitentów to, oprócz studentów, narzeczeni przygotowujący się do sakramentu małżeństwa. - W naszej świątyni odbywa się bardzo wiele ślubów, po prostu młodym parom podoba się to miejsce. Może także decyduje to, że św. Anna jest patronką małżeństw - wyjaśnia ksiądz rektor. Dodaje, że w posłudze duszpasterskiej w kościele św. Anny pomaga wielu zaprzyjaźnionych kapłanów, w tym np. z Opus Dei.

W kościele św. Marcina na Piwnej co prawda nie ma całodziennej spowiedzi, ale na dwóch konfesjonałach wiszą kartki z dokładnymi godzinami dyżurów spowiedników. Są tam nawet ich nazwiska. Jest to więc doskonała okazja, żeby praktykować regularną spowiedź u tego samego kapłana. Jak podkreślają duszpasterze, jest to bardzo ważne dla rozwoju życia duchowego. U św. Marcina z sakramentu pokuty można skorzystać np. w soboty od godz. 19.30 do 20.30.

W kościołach na Starym i Nowym Mieście Msze św. odprawiane są bardzo często, nie tylko rano i wieczorem. To także dobra okazja do spowiedzi. I tak np. u franciszkanów konwentualnych na Zakroczymskiej spowiednicy posługują w konfesjonale podczas Mszy św. o godz. 10.00, a u dominikanów na Freta - o 12.00.

Na terenie diecezji warszawsko-praskiej całodzienna spowiedź odbywa się w kościele św. Wincentego Pallottiego przy ul. Skaryszewskiej. Posługują tu pallotyni. Z sakramentu pokuty można skorzystać codziennie w godz. 8.00-12.30 i 15.00-17.30. Spowiedź odbywa się w specjalnym pomieszczeniu połączonym z kaplicą adoracyjną, gdzie przez cały dzień wystawiony jest Najświętszy Sakrament. - Przyjeżdżają do nas ludzie z całej Warszawy. Wielu ma stałych spowiedników. Sporo jest także podróżnych, gdyż w pobliżu znajduje się Dworzec Warszawa Wschodnia - mówi ks. Edmund Robek, proboszcz parafii.

Szkoda, że miejsc w Warszawie, gdzie trwa całodzienna spowiedź, jest tak mało. W dodatku większość z nich znajduje się na terenie Starego Miasta i okolic, gdzie dominują kościoły zakonne. Praktycznie nie zdarza się, żeby całodzienna spowiedź odbywała się w świątyni prowadzonej przez księży diecezjalnych. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. W klasztorach jest więcej kapłanów. - Na plebaniach diecezjalnych zwykle jest ich mało i w dodatku mają różne czasochłonne zajęcia, jak np. katechezę - wyjaśnia ks. Bartołd.

Wydaje się jednak, że w wielu parafiach diecezjalnych, zwłaszcza tam, gdzie świątynie szczycą się tytułami sanktuariów, wprowadzenie spowiedzi w ciągu dnia, choćby przez 2-3 godziny, byłoby możliwe bez uszczerbku dla innych obowiązków księży. Potrzeba może jedynie trochę dobrej woli. Doświadczenie pokazuje bowiem, że kiedy się naprawdę chce usłużyć drugiemu człowiekowi, czas zawsze się znajdzie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Msza św. Krzyżma w katedrze wrocławskiej

2019-04-18 17:33

Anna Majowicz

Dla nas Wielki Czwartek to dzień, w którym wracamy do początków. Bez względu na to, ile minęło od naszych święceń kapłańskich, stajemy w tym miejscu, w którym większość z was przyjmowała ten właśnie sakrament, by po raz kolejny wypowiedzieć przed Bogiem: ,, Oto jestem” – przypomniał kapłanom abp Józef Kupny. Metropolita wrocławski przewodniczył w katedrze wrocławskiej Mszy św. Krzyżma, podczas której wspólnie z księżmi odnowił przyrzeczenia kapłańskie.

Anna Majowicz
Abp Józef Kupny wlewa wonności do oleju i przyrządza krzyżmo
Zobacz zdjęcia: Msza św. Krzyżma w katedrze wrocławskiej

Hierarcha w homilii zwrócił uwagę na dwa słowa, które stanowią fundamentalną podstawę kapłańskiej posługi: ,,słuchaj” i ,,kochaj”. – Pan Jezus mówi nam, byśmy słuchali Słowa Bożego i kochali Boga całym sercem, umysłem, duszą i mocną. Ze wszystkich sił – pokreślił metropolita wrocławski. - Słuchaj i kochaj. Proszę dziś razem z wami Boga, by dał nam wystarczająco dużo siły i łaski, by te słowa nie pozostały jedynie jakąś teorią. Niech staną się żywe w historii każdego z nas. Niech staną się żywe w naszym wrocławskim Kościele – nauczał.

Posłuchaj całej homilii:

https://drive.google.com/file/d/1tTz0WnL_gprbdpaCUTaNXRmu8TvSGdxW/view?usp=sharing

W trakcie Eucharystii abp Józef Kupny pobłogosławił olej katechumenów i dokonał konsekracji krzyżma.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem