Reklama

Chcę być blisko was

2017-12-13 11:07

Joanna Kruczyńska
Edycja toruńska 51/2017, str. III

Anna Głos
Bp Wiesław Śmigiel w serdecznym spotkaniu z młodzieżą podczas czuwania modlitewnego w jego intencji

To był czas modlitwy i rozmów. W ten sposób już od pierwszych chwil nowy biskup toruński Wiesław Śmigiel pokazał, jak rozumie swoją posługę

Uroczystości związane z mianowaniem nowego biskupa dla diecezji toruńskiej rozpoczęły się 8 grudnia. Tego dnia w Toruniu nastąpiło kanoniczne objęcie diecezji przez bp. Wiesława, briefing prasowy, spotkanie z kapłanami i czuwanie modlitewne przygotowane w Grudziądzu. Dzień później, 9 grudnia, odbyły się diecezjalne czuwanie i Msza św. w intencji bp. Wiesława.

Kanoniczne objęcie diecezji

Uroczystość w toruńskiej katedrze pw. Świętych Janów rozpoczęła się Nieszporami ku czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, w których uczestniczyli: emerytowany biskup toruński Andrzej Suski, biskup pomocniczy Józef Szamocki, kanonicy kapituły katedralnej, kapłani, osoby konsekrowane i wierni świeccy.

W homilii bp Wiesław podkreślił m.in., że biskup mówi „to jest moja diecezja, mój Kościół”, ale ze świadomością bycia narzędziem, bo „stwierdzenie «mój» nie ma nic z logiki władzy i posiadania, ale jest to tylko porządek miłości i odpowiedzialności”. Podziękował za dar diecezji, bp. Andrzeja Suskiego i wszystkich zaangażowanych w życie diecezji, poprosił o wsparcie modlitewne oraz zawierzył siebie i diecezję toruńską Maryi Niepokalanie Poczętej.

Reklama

Przed błogosławieństwem bp Śmigiel, Kolegium Konsultorów i kanclerz Kurii Diecezjalnej Toruńskiej podpisali dokumenty potwierdzające objęcie diecezji toruńskiej przez bp. Wiesława Śmigla. Od tego momentu diecezja toruńska ma formalnie nowego biskupa, któremu w imieniu kapłanów, osób konsekrowanych i wiernych świeckich życzenia złożył bp Józef Szamocki.

W dalszej części uroczystości piątkowych w Centrum Dialogu Społecznego w Toruniu odbył się briefing prasowy bp. Wiesława, który poprosił dziennikarzy o współpracę, gdyż media są jednym ze współczesnych narzędzi ewangelizacji. Po briefingu bp Wiesław spotkał się w kurii z kapłanami.

Tego dnia w parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Grudziądzu w intencji bp. Wiesława odbyło się czuwanie modlitewne, na które zaprosił ks. prał. Stanisław Andrik oraz wspólnota młodzieżowa Przyjaciele Jezusa.

Modlitewne czuwanie diecezjalne

W sobotni wieczór wierni z całej diecezji zgromadzili się w kościele pw. Ducha Świętego w Toruniu, by tam modlić się w intencji bp. Wiesława. Modlono się radosnym śpiewem, uwielbiając Boga za dar nowego biskupa i adorowano Najświętszy Sakrament. W tej modlitwie brał udział również bp Wiesław. Sprawowano też Mszę św., którą koncelebrowało kilkudziesięciu kapłanów.

Podczas czuwania bp Wiesław z otwartością odpowiedział na kilka pytań, które w imieniu młodzieży zadał ks. Artur Szymczyk. Bp Śmigiel wyjawił młodym, że to dzięki spotkanym w swoim życiu dobrym kapłanom przylgnął do Jezusa. – Nie byli idealni, ale oddani parafii i ludziom, do których zostali posłani – mówił bp Śmigiel. Podkreślił także potrzebę nowej ewangelizacji oraz rolę wspólnot w przekazywaniu wiary.

Zwracając się bezpośrednio do młodych, powiedział: – Pragnę, abyście byli, byli w Kościele, w waszych parafiach, świadkami Jezusa Chrystusa i żywego Kościoła. Biskup podkreślał: – Chcę być blisko was, chcę być blisko diecezji, chcę z każdym rozmawiać.

Przedstawiciele ruchów i wspólnot diecezji toruńskiej złożyli bp. Wiesławowi życzenia imieninowe, a młodzież wręczyła prezent w postaci kotwicy symbolizującej Duszpasterstwo Młodzieży Diecezji Toruńskiej.

Tagi:
Bp Wiesław Śmigiel

Ingres bp. Wiesława Śmigla do konkatedry Świętej Trójcy w Chełmży

2018-04-21 17:47

jk / Toruń (KAI)

- Wchodząc tutaj, doświadczyłem historii pięknej diecezji chełmińskiej. Przejmujemy tę historię, by ją przekazywać kolejnym pokoleniom; przejmujemy, by była nie tylko historią, ale by stała się żywym Kościołem - mówił dziś biskup toruński Wiesław Śmigiel podczas ingresu do chełmżyńskiej konkatedry.

BP KEP
Bp Wiesław Śmigiel

Chełmża do 1821 r. była stolicą diecezji chełmińskiej, a świątynia pełniła rolę katedry. Przeżywany 21 kwietnia ingres miał na celu podtrzymywanie pamięci historycznej i religijnej oraz troski o dziedzictwo duchowe dawnej diecezji chełmińskiej, której obecna diecezja toruńska jest spadkobierczynią.

W homilii bp Wiesław Śmigiel zwrócił szczególną uwagę na konieczność nieustannego otwierania się człowieka na działanie Bożej łaski, która zmienia kogoś może zalęknionego, czy zagubionego, w odważnego wyznawcę Pana. Takiej odwagi świat wymaga od chrześcijan.

Hierarcha podkreślił, że współcześnie brakuje znaków wiary w Jezusa Chrystusa, gdyż ta wiara jest mała. Człowiek nie ma zaufania wobec Boga, a za bardzo wierzy we własne siły; zarzuca też życie sakramentalne, bo nie czuje takiej potrzeby. To wszystko prowadzi do kryzysu wiary, który nie jest właściwy tylko współczesnemu człowiekowi, ale pojawiał się już w czasach apostolskich. Jezus bowiem nauczał, że kto chce mieć udział w Jego chwale, musi spożywać Jego Ciało i Jego Krew, co stanowi wezwanie do odważnego wyznawania wiary. To wezwanie, jak mówił bp Śmigiel, niestety niektórych przerasta i odchodzą od nauki Jezusa stając się często pierwszymi wśród krytykujących.

– Kontestacja, nawet taka twórcza, nie buduje, ale wprowadza zamęt – podkreślał biskup. Zaznaczył, że wysłuchuje osądów krytykujących Kościół i zgadza się z niektórymi, ale jednocześnie zapytał, co krytykujący chciałby w tej sprawie zrobić, by rozwiązać problem, bo jako duszpasterz pragnie uczestniczyć w takim procesie, pragnie działać z ludźmi, do których i dla których został posłany.

Oprawę muzyczną uroczystości zapewnili wspólnym śpiewem chór św. Cecylii pod kierunkiem Wacława Dorawy oraz Parafialny Chór Ludzi Młodych pod kierunkiem Tomasza Niżygorockiego, Powiatowa i Miejska Orkiestra Dęta pod kierunkiem Jacka Kałamarskiego oraz grą na organach prof. Czesław Grajewski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O pająkach, wielorybie, pumie i pytonie

2018-07-16 12:42

Ks. Paweł Rozpiątkowski

Gadów się boję. Gadów nie lubię i nie szukam ich towarzystwa. Tak po prostu mam i myślę, że podobne sentymenty wobec tych stworzeń ma większość ludzi, przynajmniej z naszego kręgu kulturowego. Nie wiem dokładnie, jak to jest u osób w innych kulturach. Być może ten lęk przed pełzającymi jest mniejszy. Być może dlatego, że są z gadami oswojeni, bo częściej mają z nimi do czynienia. U nas na gady możemy się napatrzeć, ale przez szybę, w terrariach ogrodów zoologicznych.

Kapa65/pixabay.com

Z gadami musiał być na pewno bardziej oswojony mój kolega ze studiów, Afrykańczyk - imienia ani narodowości nie pamiętam, bo było to przed 20 laty. Gdy poczęstowany przez nas, Polaków, przywiezionym z kraju kabanosem, trzymając kawał szlachetnej kiełbasy w ręku, rzekł z wyraźnie brzmiącym znakiem zapytania – Snake? (wąż?) Być może w jego kraju wąż był rarytasem. Nie wiem. Rozśmieszeni i zaskoczeni, nie dociekaliśmy, skąd pojawiły się mu skojarzenia z wężem.

Nawiązuję do gadów w kontekście akcji poszukiwania pytona, którą przez kilka dni żyła spora część mieszkańców naszego kraju – temat jest podtrzymywany nadal, choć nieco osłabło zainteresowanie. Nie przesądzam, czy rzeczywiście ktoś wyrzucił z domowego terrarium pytona – takie było podejrzenie - ale jestem w stanie sobie to wyobrazić. Myślę i coraz więcej na to wskazuje, że był to średnio mądry, za to wysoce kosztowny żart. W końcu praca dziesiątek czy nawet setek ludzi, którzy uganiali się za bujdą na resorach, używany przez nich sprzęt, swoje musiały kosztować.

Poszukiwania egzotycznych, najczęściej niebezpiecznych stworzeń, które rzekomo miały się pojawić w polski ekosystemie, mają już swoją krótką historię. W miejscowości, gdzie mieszkam, kilka lat temu ktoś rozpuścił plotkę, że na jednym z osiedli z nielegalnej hodowli uciekły czy zostały wyrzucone – nie pamiętam szczegółów - jadowite pająki. Ludzie wystraszyli się nie na żarty. To była już panika. Każdy pająk w mieszkaniu stał się przez krótki na szczęście czas - zabójczą tarantulą.

Pająki to była sprawa lokalna. Nieco wcześniej, jeżeli dobrze pamiętam, cała Polska, a szczególnie mieszkający w okolicach Wisły (chodzi o rzekę nie o miasto), poszukiwali wieloryba, który miał zabłądzić i wpłynął do królowej naszych rzek. Byli tacy, którzy święcie wierzyli w tego nieprawdopodobnego newsa i może nawet do dziś powtarzają, że na pewno w Wiśle gościł wieloryb. Później była też akcja z pumą, która - pisano o tym ze szczegółami - rozszarpywała psy w okolicach Włoszczowej.

Tak się złożyło, że kilka dni temu, gościliśmy na plebani kamieniarzy z tych okolic, którzy naprawiali w kościele posadzkę. Podczas rozmowy przy stole obdarli tę historię z nimbu egzotyczności. Okazało się – to wiadomość z pierwszej ręki – że „pumą” był agresywny pies jednego z mieszkańców tej wsi, w której nasi fachowcy mieszkają. To ten swojski, choć wściekły czworonóg, rozszarpywał inne psy i trzeba go było po prostu uśpić. A więc wszyscy emocjonowaliśmy się pumą, która w rzeczywistości była psem. Prawdopodobnie to samo jest z pytonem, który nie wiem, czym w rzeczywistości jest, bo żadne ze zwierząt występujących na naszych ziemiach nijak go przypomina.

W każdym bądź razie ta historia dowodzi, jak łatwo jest nas wystraszyć. Zresztą, tak sobie myślę, że chyba nie kończyłbym tak, beztrosko moich rozważań i „śpiewał” zupełnie inaczej, gdybym mieszkał w okolicach rzekomo odnalezionych śladów sześciometrowej, blisko stukilowej bestii rodem z azjatyckich mokrych odstępów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Anioł Stróż i jego działanie

2018-07-16 20:23

Salve TV

Kim są aniołowie? Czy Siostry od Aniołów mają szczególną relację z aniołami? Czy siostry bezhabitowe mogą się malować, czy nosić biżuterię?

- Wszyscy aniołowie są blisko, ale szczególnie nasi patroni, to Aniołowie Stróżowie. Są dla nas wzorem. Na wzór Anioła Stróża, który jest przy człowieku, który służy Bogu, ale w taki niewidoczny sposób, ukryty - mamy tak samo służyć jak Anioł Stróż - mówila s. Joanna Andruszczyszyna.

- Nasze zgromadzenie liczy około 150 sióstr. Każdy z nas jest ukochany przez swojego anioła stróża. Każdy z nas jest strzeżony na rozkaz Boga przez anioła. Jemu bardzo zależy na to, żebyśmy z nim rozmawiali. On chce nam pomagać - mówiła s. Agnieszka Mazur.

- Mój anioł stróż pomógł mi zdać prawo jazdy. Anioł stróż nie tylko jest karetką pogotowia od takich nagłych wypadków. Pomógł mi też zrealizować moje marzenie - opowiadała.

- Na Syberii jesteśmy jako wspólnota sióstr od Aniołów od trzech lat. Zostałyśmy zaproszone do współpracy przez polskiego księdza. Jest to olbrzymia parafia, jedna z największych na świecie. Terytorialnie co najmniej taka jak trzy razy Polska. Tam, że mogłam tam pojechać, to jest łaska - podkreślała s. Joanna.

- Na Syberii jest dużo katolików, którzy pojechali tam do pracy. Nie mają żadnej opieki duchowej. Na tym terytorium jest dużo miast, gdzie ksiądz dojeżdża i tak odbywa się Msza Święta - zaznaczyła.

- Nasze Zgromadzenie w charyzmacie ma bycie tam, gdzie utrudniona jest posługa kapłanów. Mamy wiele takich miejsc, choćby w Afryce, na Litwie, Białoruś, Ukraina - podsumowała s. Agnieszka.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem