Reklama

Szkoła Wyższa Zarządzania i Ekonomii

To najlepszy człowiek na świecie

2017-12-20 12:28

Anna Skopińska
Edycja łódzka 52/2017, str. IV

Kamil Gregorczyk
Ewa Strzelczyk-Utz

Anna Skopińska: – Praktykująca katoliczka jest żoną praktykującego ewangelika. Czy trudno funkcjonować w dwuwyznaniowej rodzinie? Jak to jest ze świętami Bożego Narodzenia?

Ewa Strzelczyk-Utz: – Jeśli chodzi o święta Bożego Narodzenia, to jest po prostu normalnie. Trudniej jest w takim życiu codziennym, coniedzielnym. Moja rodzina jest bardziej katolicka, bo ja i dzieci jesteśmy katolikami, a mąż ewangelikiem. Ale zasady mojego męża szanujemy.
Nasze święta zasadniczo się nie różnią, bo wiadomo, że są to święta chrześcijańskie, obchodzone w tym samym czasie i w polskiej tradycji. W Adwencie w Kościele katolickim odbywają się Roraty, u ewangelików są to nabożeństwa adwentowe, na które mąż czasem chodzi.
Na pewno czymś, co przejęliśmy jako rodzina z Kościoła ewangelickiego od męża, jest wieniec adwentowy. Wieniec coraz częściej pojawia się także w naszym kościele, ale swoje źródło ma u ewangelików. I tam, gdy jeszcze nie byliśmy małżeństwem, pierwszy raz spotkałam się z tym wieńcem. Dlatego u nas w domu pierwszym zwiastunem nadchodzących świąt jest właśnie wieniec adwentowy, który w niedziele tego oczekiwania przy obiedzie zapalamy. Tak się składa, że od kilku lat nabywamy go podczas licytacji w charytatywnej akcji „Śpiewajmy wszyscy w cichą noc” w Moszczenicy. A Wigilia w naszym domu różni się tak naprawdę tym, że zaczynamy ją zawsze nieco wcześniej popołudniowym nabożeństwem w kościele ewangelickim św. Mateusza w Łodzi.

– Z Moszczenicy do Łodzi...

– To rodzinna parafia mojego męża, tu mamy już przyjaciół, stąd jeździmy też na różne parafialne wyjazdy. Nasze dzieci przyjaźnią się z tamtejszymi dziećmi. Kiedyś też chodziły tu na wspaniale prowadzone szkółki niedzielne. Dlatego zawsze w Wigilię jedziemy na nabożeństwo do ewangelików, wracamy do domu, mamy wieczerzę wigilijną – zupełnie taką samą jak w każdym domu, a potem idziemy na Pasterkę – wszyscy albo częściowo, a jeśli nie możemy, to pierwszego dnia świąt idziemy na Mszę św. do kościoła katolickiego. I robimy to wszystko rodzinnie. W zwykłe niedziele także staramy się często razem chodzić na nabożeństwa w kościele ewangelickim i na nasze Msze św. w kościele katolickim.

– Dzieci nie czują takiego rozdwojenia?


– Zawsze mówimy, że żyjemy w rodzinie chrześcijańskiej. Mam wrażenie, że życie w takiej rodzinie uczy tolerancji i akceptacji poglądów innego człowieka, a to, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, jest bardzo ważne.
Czasem jest tak, że pytają – na którą idziemy do taty, na którą do nas. Ale tak naprawdę, choć w kościele ewangelickim nie ma liturgii Eucharystii, to „regułki” są bardzo podobne i nie różnią się w treści. Najbardziej w kościele ewangelickim brakuje mi tego pełnego uczestniczenia w Eucharystii i kultu maryjnego. I na początku, bo teraz też się dużo zmieniło, jak szłam na nabożeństwo do męża, to wydawało mi się, że tamta część liturgii słowa jest zdecydowanie pełniejsza. Tam kazanie zawsze było o słowie Bożym, o tym, co przed chwilą przeczytaliśmy. Obecnie i w Kościele katolickim księża kładą nacisk by tak było, ale jak zaczynałam swoją przygodę z Kościołem ewangelickim, to u nas było sporo innych dygresji.

– Od początku byliście pogodzeni, że tak ma się ta przynależność do Kościoła właśnie ułożyć. Nie było sporów w kwestii wiary?

– Oczywiście, że są dyskusje. Zwłaszcza, jak pojawiają się dzieci. Choćby wspólna modlitwa małżonków. Gdy modlimy się razem z dziećmi, mówimy „Ojcze nasz”, ale nie mówimy „Zdrowaś Mario”. Ale jak czasem modlę się tylko z dziećmi, to już dodajemy „Zdrowaś Mario”. Tyle, że już tych różnic nie odczuwamy. Nawet dzieci tego nie czują. Syn należy do Małej Róży i odmawia codziennie dziesiątkę Różańca. I mój mąż, chociaż czasem nawet mówi – „Nie rozumiem, co oznacza ta modlitwa, co oznacza Różaniec” – to ją akceptuje. Musimy zaakceptować pewne rzeczy, bo tego jedno w drugim nie zmienimy.

– Nie baliście się pytań dzieci?


– Baliśmy się. Np. pytania o czyściec. Całe szczęście zostaliśmy nimi zasypani wtedy, gdy dzieci zaczęły trochę więcej rozumieć. Czy jest czyściec? Oczywiście musieliśmy powiedzieć prawdę. Że tata uważa, że nie ma, bo wystarczy uwierzyć, jest łaska i od razu idziemy do nieba. A ja uważam, że istnieje.
Kiedyś mieliśmy też z dziećmi rozmowę o uczynkach. Jak to z nimi jest i czy musimy je spełniać, by zasłużyć na niebo? Bo ewangelicy uważają, że nie, że tylko łaska Boża. Ale to też poszło nam łatwo. Zresztą teraz już te 2 Kościoły doszły do konsensusu w sprawie uczynków. Więc wytłumaczyliśmy dzieciom, że dobre uczynki są Bogu miłe, więc zyskujemy przez nie na pewno łaskę, która nam do zbawienia jest koniecznie potrzebna.
Bywały też śmieszne sytuacje. W Kościele ewangelickim do „Ojcze nasz” dopowiada się zawsze: „Albowiem Twoje jest królestwo, potęga i chwała na wieki” – i wszyscy to przyjęliśmy, i tak się modlimy. Więc syn na lekcjach religii po modlitwie „Ojcze nasz” mówił zawsze – „Jeszcze nie skończyłem”, i dopowiadał. I to jest według mnie ubogacenie.

– A czy są jakieś trudniejsze momenty? Jakieś kompromisy, na które trzeba pójść?


– Wtedy, gdy mąż chciałby, byśmy wszyscy poszli na nabożeństwo ewangelickie, a nie mamy tyle czasu, by pójść też do kościoła katolickiego. U ewangelików nie przyjmę Komunii św. Dlatego staramy się chodzić rodzinnie na nabożeństwa ewangelickie przynajmniej raz w miesiącu. I wtedy maż ma taki niedosyt, bo chciałby, byśmy systematycznie chodzili do niego, a to czasem jest problem.
Ale mam do niego ogromny szacunek, bo to nie jest łatwe, by przed ślubem człowiek innego wyznania musiał podpisać w Kościele katolickim, że zobowiązuje się wychować dzieci w innej wierze. Jak się poznaliśmy, to mi powiedział, że zależy mu na tym, by stworzyć wierzącą rodzinę – niezależnie od wyznania. Że chciałby umacniać swoją wiarę a samemu zawsze trudniej. Dlatego zależało mu na tym, by ta druga osoba była wierząca.

– Nigdy nie namawiał Cię do przejścia do ewangelików?

– Nie. Absolutnie. Bardziej mam wrażenie, że czasem niektórzy oczekiwaliby tego ode mnie. Ale jaka byłaby wtedy jego wiara, gdybym go nawet o to poprosiła? Jaki to miałoby sens? Albo wierzę autentycznie w to, w co wierze, albo nie. Nie zmienię swojej wiary dla drugiego człowieka ani nie mogę od nikogo tego wymagać.

– To piękne. A dzieci się nie buntują?

– Dzieci nie widzą w tym problemu. Czasem, gdy mąż pyta – „Kto idzie ze mną w niedzielę na nabożeństwo?” – mam wewnętrzny dylemat i problem, bo uważam, że jest niedziela i może dzieci powinny iść do kościoła katolickiego. Myślę sobie jednak – jeżeli to jest grzech, to jest mój grzech.

– Chyba to nie jest grzech. To bardziej znaczy, że kochasz tą drugą osobę...

– Tak myślę. Bardzo lubię chodzić na nabożeństwa do ewangelików, jedyne czego mi brakuje to, jak już mówiłam, przeistoczenia i Komunii św. Ale wiem, że zawsze mogę pójść do nas, do któregoś z kościołów. Tam nabożeństwo w niedzielę jest raz a u nas nie ma problemu. Tak naprawdę to czuję się bogatsza w tym swoim ekumenicznym związku. I jestem zdania, że prawdziwa ekumenia jest najniżej – w rodzinie.

– Znasz trochę takich rodzin?

– Niewiele jest rodzin praktykującego katolika z praktykującym ewangelikiem. Zazwyczaj jest to jakiś katolik, który jest bliżej, czy ewangelik, który jest bliżej.

– A wasze rodziny – Twoja i Twojego męża – jak przyjęły, jak przyjmują ten związek?

– To była i jest absolutna akceptacja. W rodzinie mojego męża było tak od początku. Tam mieszane małżeństwa są czymś normalnym. Więc to nie był problem. Bałam się, że to będzie problem w mojej rodzinie. Ale wszyscy popatrzyli na człowieka. Bo to jest najlepszy człowiek, jakiego znam.

– Możemy mówić o Łodzi ekumenicznej?

– Bardzo chciałabym mówić o takiej Łodzi. Ale to, czy Łódź jest ekumeniczna, zależy od Kościoła, który jest w ogromnej większości i od jego pasterzy. Bo ludzie słuchają swoich pasterzy. Mam np. bardzo ekumenicznego, otwartego na drugiego człowieka proboszcza. Jednak nie wszyscy tacy są. Im dłużej jestem żoną ewangelika, tym bardziej jestem krytyczna. Mam też wrażenie, że krytyczne spojrzenia i słowa ze strony czy to ewangelików, czy prawosławnych wynikają z tego, że oni sami spotkali się z taką krytyką w stosunku do siebie. Łódź była kiedyś bardzo ekumeniczna, żyły obok siebie różne wyznania, ale wojna zmieniła bardzo wiele. Problem polega chyba na tym, że nie potrafimy się jednoczyć, a o jedność nam chodzi. Dlatego myślę ciągle, że wciąż jest tu przecież wiele do zrobienia.

Tagi:
wywiad

Motocykliści chcą być razem

2018-04-25 11:32

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 17/2018, str. VI

Z ks. Jarosławem Zagozdą, proboszczem z podgorzowskiej Baczyny, rozmawia Kamil Krasowski

Karolina Krasowska
W tym roku motocykliści po raz 7. przejadą ze Świebodzina do Ro kitna

KAMIL KRASOWSKI: – 29 kwietnia odbędzie się 7. Diecezjalna Pielgrzymka Motocyklowa spod figury Chrystusa Króla w Świebodzinie do sanktuarium w Rokitnie. Jak narodziło się to dzieło?

KS. JAROSŁAW ZAGOZDA: – Pierwsza oficjalna pielgrzymka do sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej odbyła się w 2012 r. To było działanie oddolne. Ludzie sami chcieli taką pielgrzymkę zorganizować. Chcieli pojechać do świętego miejsca. Wybór padł na Rokitno, bo nie ma lepszego miejsca w diecezji. Pielgrzymka zawsze wygląda podobnie. Jest Koronka do Bożego Miłosierdzia, bardzo dobrze odbierana przez motocyklistów. Wielu z nich mówiło, że pierwszy raz w życiu modliło się Koronką właśnie na pielgrzymce. I to jest ważny element. Później jest sprawowana Msza św., poświęcenie motocykli i wspólne spotkanie przy stole. Od samego początku w pomoc przy organizacji pielgrzymki – w organizację przejazdu, ustawienie motocykli – zaangażowanych było wielu ludzi. I tak do tej pory współpracujemy. Taką grupą są motocykliści z Gorzowa skupieni w grupie MIŚ, którzy pomagają nam każdego roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Od oceanu do oceanu - 1%

Ordo Iuris alarmuje: inicjatywa obrońców życia "Jeden z nas" zignorowana w Unii Europejskiej

2018-04-25 16:06

abd / ordoiuris.pl / Warszawa (KAI)

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdza decyzję Komisji Europejskiej odrzucającą inicjatywę „Jeden z Nas” - alarmuje Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris. Przypomina, że tę inicjatywę poparły niemal niemal 2 miliony obywateli UE, została jednak odrzucona przez Komisję Europejską 28 maja 2014 r. Jej celem było wprowadzenie zakazu finansowania przez Unię Europejską działań niszczących embriony ludzkie oraz naruszających godność człowieka


Publikujemy komunikat Instytutu na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdza decyzję Komisji Europejskiej odrzucającą inicjatywę „Jeden z Nas”. „Nie dopuszczono się błędnej oceny prawnej” – tak brzmiał wyrok, który 23 kwietnia 2018 r. zapadł przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) na skargę wniesioną przez obrońców życia i twórców Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej "Jeden z Nas" (złożoną 25 lipca 2014 r.). Inicjatywę "Jeden z Nas" poparło niemal 2 miliony obywateli UE, została jednak odrzucona przez Komisję Europejską 28 maja 2014 r.

Fasadowość demokracji

- Orzeczenie Komisji Europejskiej i wyrok Trybunału Sprawiedliwości pokazuje przede wszystkim dwa niepokojące zjawiska. Pierwszym z nich jest niechęć Komisji do wprowadzenia wyższych standardów ochrony życia i godności wszystkich istot ludzkich. Drugim jest jawne pokazanie, że europejska inicjatywa obywatelska jest jedynie fasadowym kreowaniem pozorów demokratyczności Unii Europejskiej. – komentuje Karina Walinowicz, Dyrektor Centrum Prawa Międzynarodowego Ordo Iuris.

Celem Inicjatywy było wprowadzenie zakazu finansowania przez Unię Europejską działań niszczących embriony ludzkie oraz naruszających godność człowieka. Twórcy Inicjatywy, nie zgadzając się z decyzją Komisji, podnieśli w skardze przede wszystkim fakt, że nie uwzględniła ona dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w kwestii embrionu ludzkiego, użyła błędnej argumentacji uzasadniającej finansowanie aborcji. W skardze powołano się także na naruszenie procedury rozpatrywania EIO oraz fakt utrwalania deficytu demokracji w unijnych instytucjach (http://www.ordoiuris.pl/ochrona-zycia/europejska-inicjatywa-obywatelska-jeden-z-nas-przed-sadem-unii-europejskiej)

W wydanym orzeczeniu Trybunał przyznał, że wydany przez Komisję Europejską komunikat przedstawia ostateczne i wystarczające dobrze uzasadnione stanowisko KE. Ponadto wyraźnie podkreślił, że przedłożenie ustawodawczej europejskiej inicjatywy obywatelskiej nie zobowiązuje Komisji do przedłożenia wniosku dotyczącego aktu prawnego. Taką decyzję Komisja podjąć może, ale nie musi.

Kwestie proceduralne ważniejsze niż wymiar etyczny inicjatywy

Trybunał zgodził się, że należy zachęcać obywateli UE do aktywnego uczestniczenia i korzystania z odpowiednich narzędzi prawnych, co wpłynie na "uczynienie Unii bardziej dostępną"- wobec czego konieczna jest ochrona europejskiej inicjatywy obywatelskiej przed arbitralnością KE. Działania KE nie powinny jednak zniechęcać obywateli UE do aktywności „w życiu demokratycznym”. Niestety w wydanym orzeczeniu Trybunał skupił się na kwestiach proceduralnych, pomijając etyczny wymiar "Jeden z Nas", mający na względzie ochronę ludzkiego życia w fazie prenatalnej.

Stwierdził także, że KE wystarczająco uzasadniła wydany przez siebie komunikat oraz nie popełniła błędu w ocenie. Podkreślono, że dysponuje ona szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi co do tego czy podjąć określone działania, postulowane w inicjatywie, czy nie, wskazując przy tym, że ma ona obowiązek wspierania ogólnego interesu UE, podejmując także próby pogodzenia ewentualnych rozbieżnych interesów (na podstawie art. 17 ust. 1 TUE KE). Pośrednio dlatego Trybunał nie zbadał szczegółowo skargi w kontekście związanym z kwestiami etycznymi, podniesionymi przez Inicjatywę „Jeden z Nas”, podsumowując, że decyzja KE w tej kwestii nie była obarczona błędem.

Powyższa sprawa unaoczniła monopol Komisji Europejskiej w ramach inicjatywy ustawodawczej oraz potwierdziła kontrolną funkcję Trybunału Sprawiedliwości względem Komisji. Niestety głos obywateli UE w sprawie obrony życia został całkowicie zignorowany.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielka Brytania: ks. Gabriele modli się przy łóżku Alfiego

2018-04-26 15:59

vaticannews.va / Liverpool, Watykan (KAI)

Rodzice Alfiego Eczują się po raz kolejny zdradzeni przez swój kraj. Jednak decyzja sądu ich nie powstrzyma. Zapewnili mnie, że będą dalej walczyć i zrobią wszystko, co w ich mocy, by ich syn został przewieziony do Włoch – powiedział ks. Gabriele Brusco, który towarzyszy angielskiemu chłopcu i jego rodzinie w walce o życie i godną opiekę w chorobie.

Alfie Evans/Facebook

Po wczorajszej decyzji sądu apelacyjnego, który odrzucił odwołanie rodziców i potwierdził, że Alfiego nie można przetransportować na dalszą terapię do Rzymu, Thomas Evens, tata chłopca, oświadczył, że będzie zabiegał u lekarzy o jak najszybsze przeniesienie go do domu.

Ks. Brusco, który niemal przez cały czas pozostaje w szpitalu w Liverpoolu, potwierdza, że stan chłopca jest stabilny. Rodzicom bardzo zależy na obecności kapłana, proszą by się modlił za Alfiego czy choćby, na znak błogosławieństwa, kładł rękę na jego czole. Kwestia wiary jest w tej całej sprawie bardzo ważna – mówi włoski kapłan.

- Musimy mieć nadzieję i modlić się – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Brusco. – Bo cudu nigdy nie da się wykluczyć. Jesteśmy wierzący i dlatego w to wierzymy. Teraz jednak trzeba czekać. Tylko Bóg wie, kiedy udzieli nam tego cudu, i czy w ogóle nam go udzieli.

Ks. Brusco zwraca też uwagę na bardzo napiętą atmosferę w samym szpitalu i stałą obecność policjantów. Podkreśla też, że jest pełen podziwu dla młodych rodziców Alfiego. „Gdybym to ja był ojcem – powiedział włoski kapłan - to podobnie jak Tom, zrobiłbym wszystko, by ocalić mego syna i nie poddałbym się po orzeczeniu sędziego, który nie pozwala przyjąć pomocy od tych, którzy chcą udzielić opieki umierającemu synowi”.

Tymczasem do Watykanu przyjechał wczoraj arcybiskup Liverpoolu i po audiencji ogólnej rozmawiał z papieżem. Powiedział Franciszkowi, że katolicy w jego diecezji są do głębi wzruszeni całą sprawą. Stanął też jednak w obronie szpitala, w którym przetrzymywany jest Alfie. Zapewnił, że jego personel robi wszystko, co po ludzku jest możliwe, by pomóc dziecku. Wyraził wdzięczność za współczucie okazane w tej sprawie przez Włochów. „Wiem jednak – dodał abp Malcolm McMahon – że i nasz system medyczny i prawny w Zjednoczonym Królestwie jest oparty na współczuciu i ochronie praw dziecka”.

W obronie lekarzy stanęła też brytyjska policja. Oświadczyła, że monitoruje związaną z tą sprawą aktywność na sieciach społecznościowych i zagroziła sankcjami prawnymi przeciwko tym, którzy obrażają pracowników liverpoolskiego szpitala.

Tym nie mniej dyskusja na temat kontrowersyjnych decyzji brytyjskich lekarzy i prawników nie milknie. Stawka jest bowiem bardzo wysoka – uważa bp Francesco Cavina, który w ubiegłym tygodniu zorganizował spotkanie papieża Franciszka z tatą Alfiego Thomasem Evansem.

- Nasi ojcowie walczyli z nazizmem i komunizmem, ponieważ były to ideologie, w których państwo stało się dobrem absolutnym, decydującym o dobru i złu, o życiu i śmierci swych obywateli – powiedział Radiu Watykańskiemu bp Cavina. – Trzeba sobie postawić pytanie, czy dziś ponownie nie zbliżamy się do takiej sytuacji. Tym razem ma to jednak inną oprawę. Mówi się bowiem o godnym życiu, którego to dziecko, zdaniem szpitala, mieć nie będzie. Jest to bardzo niepokojące. Ale zarazem wydaje mi się, że do wielu sumień dotarło jednak, o co chodzi tak naprawdę w tej walce. Jest to walka o życie, by móc nadal żyć i by nikt inny nie decydował, kto ma prawo żyć, a kto musi umrzeć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Od oceanu do oceanu - 1%

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem