Reklama

To najlepszy człowiek na świecie

2017-12-20 12:28

Anna Skopińska
Edycja łódzka 52/2017, str. IV

Kamil Gregorczyk
Ewa Strzelczyk-Utz

Anna Skopińska: – Praktykująca katoliczka jest żoną praktykującego ewangelika. Czy trudno funkcjonować w dwuwyznaniowej rodzinie? Jak to jest ze świętami Bożego Narodzenia?

Ewa Strzelczyk-Utz: – Jeśli chodzi o święta Bożego Narodzenia, to jest po prostu normalnie. Trudniej jest w takim życiu codziennym, coniedzielnym. Moja rodzina jest bardziej katolicka, bo ja i dzieci jesteśmy katolikami, a mąż ewangelikiem. Ale zasady mojego męża szanujemy.
Nasze święta zasadniczo się nie różnią, bo wiadomo, że są to święta chrześcijańskie, obchodzone w tym samym czasie i w polskiej tradycji. W Adwencie w Kościele katolickim odbywają się Roraty, u ewangelików są to nabożeństwa adwentowe, na które mąż czasem chodzi.
Na pewno czymś, co przejęliśmy jako rodzina z Kościoła ewangelickiego od męża, jest wieniec adwentowy. Wieniec coraz częściej pojawia się także w naszym kościele, ale swoje źródło ma u ewangelików. I tam, gdy jeszcze nie byliśmy małżeństwem, pierwszy raz spotkałam się z tym wieńcem. Dlatego u nas w domu pierwszym zwiastunem nadchodzących świąt jest właśnie wieniec adwentowy, który w niedziele tego oczekiwania przy obiedzie zapalamy. Tak się składa, że od kilku lat nabywamy go podczas licytacji w charytatywnej akcji „Śpiewajmy wszyscy w cichą noc” w Moszczenicy. A Wigilia w naszym domu różni się tak naprawdę tym, że zaczynamy ją zawsze nieco wcześniej popołudniowym nabożeństwem w kościele ewangelickim św. Mateusza w Łodzi.

– Z Moszczenicy do Łodzi...

– To rodzinna parafia mojego męża, tu mamy już przyjaciół, stąd jeździmy też na różne parafialne wyjazdy. Nasze dzieci przyjaźnią się z tamtejszymi dziećmi. Kiedyś też chodziły tu na wspaniale prowadzone szkółki niedzielne. Dlatego zawsze w Wigilię jedziemy na nabożeństwo do ewangelików, wracamy do domu, mamy wieczerzę wigilijną – zupełnie taką samą jak w każdym domu, a potem idziemy na Pasterkę – wszyscy albo częściowo, a jeśli nie możemy, to pierwszego dnia świąt idziemy na Mszę św. do kościoła katolickiego. I robimy to wszystko rodzinnie. W zwykłe niedziele także staramy się często razem chodzić na nabożeństwa w kościele ewangelickim i na nasze Msze św. w kościele katolickim.

– Dzieci nie czują takiego rozdwojenia?


– Zawsze mówimy, że żyjemy w rodzinie chrześcijańskiej. Mam wrażenie, że życie w takiej rodzinie uczy tolerancji i akceptacji poglądów innego człowieka, a to, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, jest bardzo ważne.
Czasem jest tak, że pytają – na którą idziemy do taty, na którą do nas. Ale tak naprawdę, choć w kościele ewangelickim nie ma liturgii Eucharystii, to „regułki” są bardzo podobne i nie różnią się w treści. Najbardziej w kościele ewangelickim brakuje mi tego pełnego uczestniczenia w Eucharystii i kultu maryjnego. I na początku, bo teraz też się dużo zmieniło, jak szłam na nabożeństwo do męża, to wydawało mi się, że tamta część liturgii słowa jest zdecydowanie pełniejsza. Tam kazanie zawsze było o słowie Bożym, o tym, co przed chwilą przeczytaliśmy. Obecnie i w Kościele katolickim księża kładą nacisk by tak było, ale jak zaczynałam swoją przygodę z Kościołem ewangelickim, to u nas było sporo innych dygresji.

– Od początku byliście pogodzeni, że tak ma się ta przynależność do Kościoła właśnie ułożyć. Nie było sporów w kwestii wiary?

– Oczywiście, że są dyskusje. Zwłaszcza, jak pojawiają się dzieci. Choćby wspólna modlitwa małżonków. Gdy modlimy się razem z dziećmi, mówimy „Ojcze nasz”, ale nie mówimy „Zdrowaś Mario”. Ale jak czasem modlę się tylko z dziećmi, to już dodajemy „Zdrowaś Mario”. Tyle, że już tych różnic nie odczuwamy. Nawet dzieci tego nie czują. Syn należy do Małej Róży i odmawia codziennie dziesiątkę Różańca. I mój mąż, chociaż czasem nawet mówi – „Nie rozumiem, co oznacza ta modlitwa, co oznacza Różaniec” – to ją akceptuje. Musimy zaakceptować pewne rzeczy, bo tego jedno w drugim nie zmienimy.

– Nie baliście się pytań dzieci?


– Baliśmy się. Np. pytania o czyściec. Całe szczęście zostaliśmy nimi zasypani wtedy, gdy dzieci zaczęły trochę więcej rozumieć. Czy jest czyściec? Oczywiście musieliśmy powiedzieć prawdę. Że tata uważa, że nie ma, bo wystarczy uwierzyć, jest łaska i od razu idziemy do nieba. A ja uważam, że istnieje.
Kiedyś mieliśmy też z dziećmi rozmowę o uczynkach. Jak to z nimi jest i czy musimy je spełniać, by zasłużyć na niebo? Bo ewangelicy uważają, że nie, że tylko łaska Boża. Ale to też poszło nam łatwo. Zresztą teraz już te 2 Kościoły doszły do konsensusu w sprawie uczynków. Więc wytłumaczyliśmy dzieciom, że dobre uczynki są Bogu miłe, więc zyskujemy przez nie na pewno łaskę, która nam do zbawienia jest koniecznie potrzebna.
Bywały też śmieszne sytuacje. W Kościele ewangelickim do „Ojcze nasz” dopowiada się zawsze: „Albowiem Twoje jest królestwo, potęga i chwała na wieki” – i wszyscy to przyjęliśmy, i tak się modlimy. Więc syn na lekcjach religii po modlitwie „Ojcze nasz” mówił zawsze – „Jeszcze nie skończyłem”, i dopowiadał. I to jest według mnie ubogacenie.

– A czy są jakieś trudniejsze momenty? Jakieś kompromisy, na które trzeba pójść?


– Wtedy, gdy mąż chciałby, byśmy wszyscy poszli na nabożeństwo ewangelickie, a nie mamy tyle czasu, by pójść też do kościoła katolickiego. U ewangelików nie przyjmę Komunii św. Dlatego staramy się chodzić rodzinnie na nabożeństwa ewangelickie przynajmniej raz w miesiącu. I wtedy maż ma taki niedosyt, bo chciałby, byśmy systematycznie chodzili do niego, a to czasem jest problem.
Ale mam do niego ogromny szacunek, bo to nie jest łatwe, by przed ślubem człowiek innego wyznania musiał podpisać w Kościele katolickim, że zobowiązuje się wychować dzieci w innej wierze. Jak się poznaliśmy, to mi powiedział, że zależy mu na tym, by stworzyć wierzącą rodzinę – niezależnie od wyznania. Że chciałby umacniać swoją wiarę a samemu zawsze trudniej. Dlatego zależało mu na tym, by ta druga osoba była wierząca.

– Nigdy nie namawiał Cię do przejścia do ewangelików?

– Nie. Absolutnie. Bardziej mam wrażenie, że czasem niektórzy oczekiwaliby tego ode mnie. Ale jaka byłaby wtedy jego wiara, gdybym go nawet o to poprosiła? Jaki to miałoby sens? Albo wierzę autentycznie w to, w co wierze, albo nie. Nie zmienię swojej wiary dla drugiego człowieka ani nie mogę od nikogo tego wymagać.

– To piękne. A dzieci się nie buntują?

– Dzieci nie widzą w tym problemu. Czasem, gdy mąż pyta – „Kto idzie ze mną w niedzielę na nabożeństwo?” – mam wewnętrzny dylemat i problem, bo uważam, że jest niedziela i może dzieci powinny iść do kościoła katolickiego. Myślę sobie jednak – jeżeli to jest grzech, to jest mój grzech.

– Chyba to nie jest grzech. To bardziej znaczy, że kochasz tą drugą osobę...

– Tak myślę. Bardzo lubię chodzić na nabożeństwa do ewangelików, jedyne czego mi brakuje to, jak już mówiłam, przeistoczenia i Komunii św. Ale wiem, że zawsze mogę pójść do nas, do któregoś z kościołów. Tam nabożeństwo w niedzielę jest raz a u nas nie ma problemu. Tak naprawdę to czuję się bogatsza w tym swoim ekumenicznym związku. I jestem zdania, że prawdziwa ekumenia jest najniżej – w rodzinie.

– Znasz trochę takich rodzin?

– Niewiele jest rodzin praktykującego katolika z praktykującym ewangelikiem. Zazwyczaj jest to jakiś katolik, który jest bliżej, czy ewangelik, który jest bliżej.

– A wasze rodziny – Twoja i Twojego męża – jak przyjęły, jak przyjmują ten związek?

– To była i jest absolutna akceptacja. W rodzinie mojego męża było tak od początku. Tam mieszane małżeństwa są czymś normalnym. Więc to nie był problem. Bałam się, że to będzie problem w mojej rodzinie. Ale wszyscy popatrzyli na człowieka. Bo to jest najlepszy człowiek, jakiego znam.

– Możemy mówić o Łodzi ekumenicznej?

– Bardzo chciałabym mówić o takiej Łodzi. Ale to, czy Łódź jest ekumeniczna, zależy od Kościoła, który jest w ogromnej większości i od jego pasterzy. Bo ludzie słuchają swoich pasterzy. Mam np. bardzo ekumenicznego, otwartego na drugiego człowieka proboszcza. Jednak nie wszyscy tacy są. Im dłużej jestem żoną ewangelika, tym bardziej jestem krytyczna. Mam też wrażenie, że krytyczne spojrzenia i słowa ze strony czy to ewangelików, czy prawosławnych wynikają z tego, że oni sami spotkali się z taką krytyką w stosunku do siebie. Łódź była kiedyś bardzo ekumeniczna, żyły obok siebie różne wyznania, ale wojna zmieniła bardzo wiele. Problem polega chyba na tym, że nie potrafimy się jednoczyć, a o jedność nam chodzi. Dlatego myślę ciągle, że wciąż jest tu przecież wiele do zrobienia.

Tagi:
wywiad

Proszę o modlitwę...

2019-01-23 11:27

Z abp. Mieczysławem Mokrzyckim rozmawiał we Lwowie Krzysztof Tadej, dziennikarz TVP
Niedziela Ogólnopolska 4/2019, str. 20-21

Abp Mieczysław Mokrzycki od 10 lat jest metropolitą lwowskim. Wcześniej był osobistym sekretarzem Jana Pawła II i Benedykta XVI. To jedyny w historii Polak, który był sekretarzem dwóch papieży. W wywiadzie dla „Niedzieli” opowiada o minionej dekadzie w archidiecezji lwowskiej i planach na przyszłość.

Krzysztof Tadej

KRZYSZTOF TADEJ: – Jaka jest obecnie sytuacja na Ukrainie?

ABP MIECZYSŁAW MOKRZYCKI: – Wielu mieszkańców obawia się, co będzie dalej. Sytuacja jest niestabilna. Od 5 lat trwa wojna na wschodzie kraju. Krym nadal jest okupowany. Ostatnie wydarzenia – aresztowanie przez rosyjski sąd 24 marynarzy – tylko pogłębiło te obawy. Wprowadzenie, pod koniec 2018 r., stanu wojennego w niektórych ukraińskich obwodach było reakcją na potencjalne zagrożenie. W rozmowach z mieszkańcami dominują niepokój i lęk. Dlatego zawsze proszę i apeluję o modlitwę o pokój na Ukrainie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

"Szczęść Boże" czy... "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus"?

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 6/2003

Piotr Drzewiecki

Ostatnio jedna z kobiet zapytała mnie jakby z pewnym wyrzutem: "Proszę księdza, zauważam z niepokojem, że ostatnimi laty coraz modniejsze w ustach duchownych, kleryków, sióstr duchownych jest pozdrowienie: «Szczęść Boże» zamiast «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Nawet ksiądz, który przyszedł do mnie po kolędzie, pozdrowił nas słowami «Szczęść Boże». To nie jest przywitanie chwalące Boga. Kiedyś w taki sposób pozdrawiano osoby pracujące: «Szczęść Boże w pracy» i wówczas padała odpowiedź: «Bóg zapłać». Dzisiaj kiedy słyszę «Szczęść Boże», od razu ciśnie mi się na usta pytanie: do czego, skoro nikt nie pracuje w tej chwili? Nie wiem, co o tym myśleć. Według mnie to nie jest w pełni chrześcijańskie pozdrowienie".
No cóż, wydaje się, że powyższa interpretacja pozdrowień chrześcijańskich jest uzasadniona. Ale chyba może za bardzo widać tutaj przyzwyczajenie do tego, co jest tradycją wyniesioną z dziecinnych lat z domu rodzinnego. Pamiętajmy jednak o jednym: to, co jest krótsze, a mam tu na myśli zwrot "Szczęść Boże", niekoniecznie musi być gorsze.
Owszem, pozdrowienie "Szczęść Boże" jest krótsze i z tego powodu częściej stosowane. Ale ono ma swoją głęboką treść, która nie tylko odnosi się do ciężkiej, fizycznej pracy. To w naszej tradycji związano to pozdrowienie z pracą. A przecież życzenie szczęścia jest związane z tak wieloma okolicznościami. Bo jest to ludzkie życzenie skierowane do Boga, stanowiące odpowiedź na całe bogactwo życia człowieka. I jest tu wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność; wyznanie wiary, że to, co jest ludzkim życzeniem, spełnić może tylko Bóg. To szczęście ma pochodzić od Niego. Mamy tu więc skierowanie uwagi na Boga i naszą od Niego zależność. Zależność, w którą wpisana jest Boża życzliwość dla człowieka. Tak oto odsłania się nam głębia tego skromnego pozdrowienia "Szczęść Boże". Czyż to mało?
Poza tym życzyć szczęścia od Boga, to znaczy życzyć Bożego błogosławieństwa. A jak jest ono cenne, świadczy opisana w Księdze Rodzaju nocna walka patriarchy Jakuba z aniołem, której celem jest m.in. uzyskanie błogosławieństwa w imię Boga: "Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz" (por. Rdz 32, 25-32). I tu znów odsłania się znaczenie naszego pozdrowienia "Szczęść Boże". Jest to prośba o udzielenie przez Boga błogosławieństwa, czyli prośba o uszczęśliwienie człowieka, a więc ogarnięcie go Bożą łaską. Z tym łączy się życzenie osiągnięcia szczęścia wiecznego, którego wszelkie szczęście doczesne jest zapowiedzią i obrazem.
Nie chciałbym jednak być źle zrozumiany. To, że piszę tak wiele o pozdrowieniu "Szczęść Boże", nie znaczy automatycznie, iż chcę przez to podważać pierwszeństwo pozdrowienia "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Moją intencją jest jedynie odkrycie głębokiej wartości wypowiedzenia słów "Szczęść Boże" przy spotkaniu dwóch osób.
A na koniec pragnę przytoczyć - niejako w formie argumentu na poparcie moich rozważań - słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, które wypowiedział 10 czerwca 1997 r. w czasie wizyty w Krośnie: "Niech z ust polskiego rolnika nie znika to piękne pozdrowienie «Szczęść Boże» i «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Papież przybył do Panamy

2019-01-24 00:31

kg (KAI) / Miasto Panama

Na ponad kwadrans przed oficjalnym zaplanowanym przybyciem - ok. godz. 22.15 czasu polskiego - na płycie lotniska międzynarodowego Tocumen koło Miasta Panamy wylądował samolot Az4000 włoskich linii lotniczych Alitalia z Franciszkiem na pokładzie. Tym samym Ojciec Święty rozpoczął swą 26. podróż zagraniczną, w czasie której będzie przebywał w Panamie, przewodnicząc tam centralnym obchodom 34. Światowych Dni Młodzieży (ŚDM). Jego pobyt w tym niewielkim kraju, łączącym Amerykę Środkową z Południową, potrwa do 27 bm.

Grzegorz Gałązka

Zanim jeszcze samolot papieski wylądował, na lotnisku panowała odświętna, radosna, a zarazem podniosła atmosfera. Na zaimprowizowanej scenie zespół artystów w strojach narodowych wykonywał tańce ludowe, śpiewano piosenki nawiązujące do rozpoczętych wczoraj ŚDM. Na Dostojnego Gościa oczekiwali na płycie lotniska przedstawiciele najwyższych władz państwowych z prezydentem kraju Juanem Carlosem Varelą i jego małżonką na czele oraz wszyscy biskupi miejscowi, wśród nich kard. José Luis Lacunza i arcybiskup stolicy - José Domingo Ulloa. Obecny był także nuncjusz apostolski w Panamie abp Mirosław Adamczyk.

Wychodzącego z maszyny papieża powitało ok. 2 tys. mieszkańców tego kraju, klaszczących, wznoszących okrzyki ku jego czci oraz machających chorągiewkami watykańskimi i swego kraju. Gdy Ojciec Święty stanął na ziemi panamskiej, podeszło do niego kilkoro dzieci z kwiatami, Franciszek je serdecznie uściskał i ucałował. Następnie powitał go prezydent z małżonką, po czym cała trójka przeszła po czerwonym dywanie do niewielkiego pawilonu i tam wysłuchali hymnów Watykanu i Panamy. Potem szef państwa przedstawił papieżowi członków swego rządu, po czym przywitali się z nim miejscowi biskupi. Na zakończenie tej części do prezydenta i Pierwszej Damy podeszli pozostali członkowie świty papieskiej.

Po wyjściu z pawilonu Ojciec Święty przywitał się z biskupami z innych krajów tego regionu, przeszedł się wzdłuż barierek, pozdrawiając stojących tam ludzi. W pewnej chwili prezydent Varela wziął na ręce małe dziecko, które trzymał ktoś w tłumie i podał papieżowi, które je pobłogosławił.

Na zakończenie Franciszek wsiadł do samochodu i w eskorcie honorowej odjechał do nuncjatury apostolskiej w stolicy kraju, która będzie jego rezydencją przez cały czas pobytu w tym kraju.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem