Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

To najlepszy człowiek na świecie

2017-12-20 12:28

Anna Skopińska
Edycja łódzka 52/2017, str. IV

Kamil Gregorczyk
Ewa Strzelczyk-Utz

Anna Skopińska: – Praktykująca katoliczka jest żoną praktykującego ewangelika. Czy trudno funkcjonować w dwuwyznaniowej rodzinie? Jak to jest ze świętami Bożego Narodzenia?

Ewa Strzelczyk-Utz: – Jeśli chodzi o święta Bożego Narodzenia, to jest po prostu normalnie. Trudniej jest w takim życiu codziennym, coniedzielnym. Moja rodzina jest bardziej katolicka, bo ja i dzieci jesteśmy katolikami, a mąż ewangelikiem. Ale zasady mojego męża szanujemy.
Nasze święta zasadniczo się nie różnią, bo wiadomo, że są to święta chrześcijańskie, obchodzone w tym samym czasie i w polskiej tradycji. W Adwencie w Kościele katolickim odbywają się Roraty, u ewangelików są to nabożeństwa adwentowe, na które mąż czasem chodzi.
Na pewno czymś, co przejęliśmy jako rodzina z Kościoła ewangelickiego od męża, jest wieniec adwentowy. Wieniec coraz częściej pojawia się także w naszym kościele, ale swoje źródło ma u ewangelików. I tam, gdy jeszcze nie byliśmy małżeństwem, pierwszy raz spotkałam się z tym wieńcem. Dlatego u nas w domu pierwszym zwiastunem nadchodzących świąt jest właśnie wieniec adwentowy, który w niedziele tego oczekiwania przy obiedzie zapalamy. Tak się składa, że od kilku lat nabywamy go podczas licytacji w charytatywnej akcji „Śpiewajmy wszyscy w cichą noc” w Moszczenicy. A Wigilia w naszym domu różni się tak naprawdę tym, że zaczynamy ją zawsze nieco wcześniej popołudniowym nabożeństwem w kościele ewangelickim św. Mateusza w Łodzi.

– Z Moszczenicy do Łodzi...

– To rodzinna parafia mojego męża, tu mamy już przyjaciół, stąd jeździmy też na różne parafialne wyjazdy. Nasze dzieci przyjaźnią się z tamtejszymi dziećmi. Kiedyś też chodziły tu na wspaniale prowadzone szkółki niedzielne. Dlatego zawsze w Wigilię jedziemy na nabożeństwo do ewangelików, wracamy do domu, mamy wieczerzę wigilijną – zupełnie taką samą jak w każdym domu, a potem idziemy na Pasterkę – wszyscy albo częściowo, a jeśli nie możemy, to pierwszego dnia świąt idziemy na Mszę św. do kościoła katolickiego. I robimy to wszystko rodzinnie. W zwykłe niedziele także staramy się często razem chodzić na nabożeństwa w kościele ewangelickim i na nasze Msze św. w kościele katolickim.

– Dzieci nie czują takiego rozdwojenia?


– Zawsze mówimy, że żyjemy w rodzinie chrześcijańskiej. Mam wrażenie, że życie w takiej rodzinie uczy tolerancji i akceptacji poglądów innego człowieka, a to, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, jest bardzo ważne.
Czasem jest tak, że pytają – na którą idziemy do taty, na którą do nas. Ale tak naprawdę, choć w kościele ewangelickim nie ma liturgii Eucharystii, to „regułki” są bardzo podobne i nie różnią się w treści. Najbardziej w kościele ewangelickim brakuje mi tego pełnego uczestniczenia w Eucharystii i kultu maryjnego. I na początku, bo teraz też się dużo zmieniło, jak szłam na nabożeństwo do męża, to wydawało mi się, że tamta część liturgii słowa jest zdecydowanie pełniejsza. Tam kazanie zawsze było o słowie Bożym, o tym, co przed chwilą przeczytaliśmy. Obecnie i w Kościele katolickim księża kładą nacisk by tak było, ale jak zaczynałam swoją przygodę z Kościołem ewangelickim, to u nas było sporo innych dygresji.

– Od początku byliście pogodzeni, że tak ma się ta przynależność do Kościoła właśnie ułożyć. Nie było sporów w kwestii wiary?

– Oczywiście, że są dyskusje. Zwłaszcza, jak pojawiają się dzieci. Choćby wspólna modlitwa małżonków. Gdy modlimy się razem z dziećmi, mówimy „Ojcze nasz”, ale nie mówimy „Zdrowaś Mario”. Ale jak czasem modlę się tylko z dziećmi, to już dodajemy „Zdrowaś Mario”. Tyle, że już tych różnic nie odczuwamy. Nawet dzieci tego nie czują. Syn należy do Małej Róży i odmawia codziennie dziesiątkę Różańca. I mój mąż, chociaż czasem nawet mówi – „Nie rozumiem, co oznacza ta modlitwa, co oznacza Różaniec” – to ją akceptuje. Musimy zaakceptować pewne rzeczy, bo tego jedno w drugim nie zmienimy.

– Nie baliście się pytań dzieci?


– Baliśmy się. Np. pytania o czyściec. Całe szczęście zostaliśmy nimi zasypani wtedy, gdy dzieci zaczęły trochę więcej rozumieć. Czy jest czyściec? Oczywiście musieliśmy powiedzieć prawdę. Że tata uważa, że nie ma, bo wystarczy uwierzyć, jest łaska i od razu idziemy do nieba. A ja uważam, że istnieje.
Kiedyś mieliśmy też z dziećmi rozmowę o uczynkach. Jak to z nimi jest i czy musimy je spełniać, by zasłużyć na niebo? Bo ewangelicy uważają, że nie, że tylko łaska Boża. Ale to też poszło nam łatwo. Zresztą teraz już te 2 Kościoły doszły do konsensusu w sprawie uczynków. Więc wytłumaczyliśmy dzieciom, że dobre uczynki są Bogu miłe, więc zyskujemy przez nie na pewno łaskę, która nam do zbawienia jest koniecznie potrzebna.
Bywały też śmieszne sytuacje. W Kościele ewangelickim do „Ojcze nasz” dopowiada się zawsze: „Albowiem Twoje jest królestwo, potęga i chwała na wieki” – i wszyscy to przyjęliśmy, i tak się modlimy. Więc syn na lekcjach religii po modlitwie „Ojcze nasz” mówił zawsze – „Jeszcze nie skończyłem”, i dopowiadał. I to jest według mnie ubogacenie.

– A czy są jakieś trudniejsze momenty? Jakieś kompromisy, na które trzeba pójść?


– Wtedy, gdy mąż chciałby, byśmy wszyscy poszli na nabożeństwo ewangelickie, a nie mamy tyle czasu, by pójść też do kościoła katolickiego. U ewangelików nie przyjmę Komunii św. Dlatego staramy się chodzić rodzinnie na nabożeństwa ewangelickie przynajmniej raz w miesiącu. I wtedy maż ma taki niedosyt, bo chciałby, byśmy systematycznie chodzili do niego, a to czasem jest problem.
Ale mam do niego ogromny szacunek, bo to nie jest łatwe, by przed ślubem człowiek innego wyznania musiał podpisać w Kościele katolickim, że zobowiązuje się wychować dzieci w innej wierze. Jak się poznaliśmy, to mi powiedział, że zależy mu na tym, by stworzyć wierzącą rodzinę – niezależnie od wyznania. Że chciałby umacniać swoją wiarę a samemu zawsze trudniej. Dlatego zależało mu na tym, by ta druga osoba była wierząca.

– Nigdy nie namawiał Cię do przejścia do ewangelików?

– Nie. Absolutnie. Bardziej mam wrażenie, że czasem niektórzy oczekiwaliby tego ode mnie. Ale jaka byłaby wtedy jego wiara, gdybym go nawet o to poprosiła? Jaki to miałoby sens? Albo wierzę autentycznie w to, w co wierze, albo nie. Nie zmienię swojej wiary dla drugiego człowieka ani nie mogę od nikogo tego wymagać.

– To piękne. A dzieci się nie buntują?

– Dzieci nie widzą w tym problemu. Czasem, gdy mąż pyta – „Kto idzie ze mną w niedzielę na nabożeństwo?” – mam wewnętrzny dylemat i problem, bo uważam, że jest niedziela i może dzieci powinny iść do kościoła katolickiego. Myślę sobie jednak – jeżeli to jest grzech, to jest mój grzech.

– Chyba to nie jest grzech. To bardziej znaczy, że kochasz tą drugą osobę...

– Tak myślę. Bardzo lubię chodzić na nabożeństwa do ewangelików, jedyne czego mi brakuje to, jak już mówiłam, przeistoczenia i Komunii św. Ale wiem, że zawsze mogę pójść do nas, do któregoś z kościołów. Tam nabożeństwo w niedzielę jest raz a u nas nie ma problemu. Tak naprawdę to czuję się bogatsza w tym swoim ekumenicznym związku. I jestem zdania, że prawdziwa ekumenia jest najniżej – w rodzinie.

– Znasz trochę takich rodzin?

– Niewiele jest rodzin praktykującego katolika z praktykującym ewangelikiem. Zazwyczaj jest to jakiś katolik, który jest bliżej, czy ewangelik, który jest bliżej.

– A wasze rodziny – Twoja i Twojego męża – jak przyjęły, jak przyjmują ten związek?

– To była i jest absolutna akceptacja. W rodzinie mojego męża było tak od początku. Tam mieszane małżeństwa są czymś normalnym. Więc to nie był problem. Bałam się, że to będzie problem w mojej rodzinie. Ale wszyscy popatrzyli na człowieka. Bo to jest najlepszy człowiek, jakiego znam.

– Możemy mówić o Łodzi ekumenicznej?

– Bardzo chciałabym mówić o takiej Łodzi. Ale to, czy Łódź jest ekumeniczna, zależy od Kościoła, który jest w ogromnej większości i od jego pasterzy. Bo ludzie słuchają swoich pasterzy. Mam np. bardzo ekumenicznego, otwartego na drugiego człowieka proboszcza. Jednak nie wszyscy tacy są. Im dłużej jestem żoną ewangelika, tym bardziej jestem krytyczna. Mam też wrażenie, że krytyczne spojrzenia i słowa ze strony czy to ewangelików, czy prawosławnych wynikają z tego, że oni sami spotkali się z taką krytyką w stosunku do siebie. Łódź była kiedyś bardzo ekumeniczna, żyły obok siebie różne wyznania, ale wojna zmieniła bardzo wiele. Problem polega chyba na tym, że nie potrafimy się jednoczyć, a o jedność nam chodzi. Dlatego myślę ciągle, że wciąż jest tu przecież wiele do zrobienia.

Tagi:
wywiad

Święci otwierają nam niebo

2018-10-16 11:31

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 42/2018, str. IV

Karolina Krasowska
Ks. Krzysztof Hojzer zaprasza na Zielonogórski Wieczór Wszystkich Świętych

Kamil Krasowski: – Od kilku lat nasza Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio organizuje 31 października tzw. Wieczór Wszystkich Świętych. W tym roku będzie on szczególny, gdyż jego ranga urosła do głównego tego rodzaju wydarzenia w mieście. Jak zatem zapowiada się tegoroczny Zielonogórski Wieczór Wszystkich Świętych? Jacy święci w znaku relikwii będą obecni?

Ks. Krzysztof Hojzer: – W tę szczególną noc, rozważając ewangelijne błogosławieństwa, które ukazują nam duchowy wizerunek Jezusa i wyrażają Jego misterium – tajemnicę śmierci i zmartwychwstania, pragniemy w obecności Wszystkich Świętych i za ich wstawiennictwem głębiej wniknąć w życie Boga. Człowiek zatopiony w Bogu bardzo konkretnie czerpie z tych niezwykłych głębin życia Bożego. Każdego roku widzimy, jak wielka to łaska. Święci tej nocy wypraszają nam głębsze rozumienie i doświadczenie miłości Boga. Mamy bardzo wiele świadectw pięknych nawróceń. Święci swymi modlitwami otwierają nam tej nocy niebo na oścież. Dlatego chcemy tej łaski dla całego miasta i nie tylko. W modlitwie zawierzenia i adoracji u stóp Jezusa tej nocy modlą się z nami i orędują m.in.: św. Jan od Krzyża, św. Teresa z Avila, św. Ignacy Loyola, św. Ojca Pio, św. Faustyna, św. Jan Paweł II, św. Franciszek i Hiacynta, św. Matka Teresa z Kalkuty, bł. ks. Jerzy Popiełuszko...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Kraków: odsłonięcie mozaiki w Oknie Papieskim

2018-10-17 09:31

md / Kraków (KAI)

Z udziałem prezydenta RP Andrzeja Dudy z małżonką, biskupów i młodzieży odbyło się 16 października wieczorem odsłonięcie mozaiki na Oknie Papieskim. Wydarzeniu towarzyszył multimedialny pokaz na murach Pałacu Arcybiskupów Krakowskich. Zgromadzeni pod Oknem młodzi ludzie modlili się ponadto w ramach inicjatywy „Support dla Synodu”.

archidiecezja krakowska.pl
Odsłonięcie mozaiki św. Jana Pawła II w Oknie Papieskim

Mozaikę w Oknie Papieskim wykonała ze szkła weneckiego poznańska artystka Maria Czeska. Wizerunek papieża umieszczony jest na tle krzyża. Uśmiechnięty Jan Paweł II unosi dłoń w geście pozdrowienia. Na górze i na dole, znajdują się kwiaty, które mają nawiązywać do sukienki z cudownego obrazu Matki Bożej Kalwaryjskiej.

Odsłonięcia i poświęcenia mozaiki dokonał abp Marek Jędraszewski. „Zebrani dzisiaj w 40. rocznicę wyboru kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową, w dniu, kiedy nowy papież z rodu Polaków przyjął imię Jana Pawła II, jesteśmy przekonani, że błogosławi nam z nieba” – mówił.

Okno Papieskie na Franciszkańskiej 3 jest miejscem szczególnie drogim krakowianom. Jan Paweł II spotykał się tutaj z nimi, zwłaszcza z młodzieżą, podczas wszystkich swoich pielgrzymek do Polski. Prowadził serdeczne dialogi i pogawędki. Tę tradycję kontynuowali kolejni papieże – Benedykt XVI i Franciszek, którzy błogosławili mieszkańcom miasta i pielgrzymom z szeroko otwartego okna Domu Arcybiskupów Krakowskich.

Krakowianie gromadzili się pod Oknem przy okazji papieskich rocznic i uroczystości. Organizowane tu były koncerty i czuwania modlitewne. Szczególnie przejmujące było czuwanie mieszkańców miasta w dniach odchodzenia Jana Pawła II do domu Ojca. Wieść o śmierci papieża przekazał im w tym miejscu kard. Franciszek Macharski. Wiele osób prywatnych przychodziło pod Okno, zapalając świeczki i zostawiając wiązanki kwiatów jako znak pamięci o Janie Pawle II.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Florczyk o synodzie: analizujemy trzecią część Instrumentum laboris

2018-10-17 17:02

pb (KAI Rzym) / Rzym

Od wczoraj podczas obrad plenarnych analizujemy trzecią część Instrumentum laboris – dokumentu roboczego synodu - powiedział bp Marian Florczyk. Uczestniczy on w trwającym w Watykanie zgromadzeniu Synodu Biskupów nt. „Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania”. - Młodego człowieka trzeba traktować jak przyjaciela, a nie jak ciężar albo problem – zaznaczył hierarcha, podsumowując obrady.

Vatican Media
Ojciec synodalny bp Marian Florczyk na Synodzie Biskupów ds. Młodzieży

Relacjonując wypowiedzi ojców synodalnych biskup pomocniczy diecezji kieleckiej wskazał, że postulują oni uwzględnienie kontekstu społecznego życia młodego człowieka w poszczególnych krajach. Trzeba więc zauważyć zarówno kontekst kulturalny, jak i kontekst polityczny. Życie młodzieży zależy od polityków i od polityki, a więc na przykład od tego, jakie prawa są lansowane, od tego, czy katolicy mają prawo do tworzenia szkół, czy prawo państwowe szanuje program wychowania katolickiego w tych szkołach.

Wskazywano, że trzeba uwzględnić młodzież z różnych kontynentów i krajów, której sytuacje życiowe są bardzo odmienne. Na przykład młodzież żyjąca w warunkach wielokulturowości i wielowyznaniowości „bardzo często spotyka się z zaprogramowaną, państwową dyskryminacją społeczną”. Innym, nośnym dziś, tematem była emigracja. To „nie Kościół wywołał emigrację”. Jest to sprawa, którą powinni zająć się politycy. Jednak ona wpływa na życie Kościoła zarówno w sensie przyjmowania przybyszów, jak i troski o zachowanie wiary przez emigrantów – zaznaczył polski uczestnik obrad.

Ojcowie synodalni zwracali też uwagę na to, że młodzi żyją dziś w innej cywilizacji – cyfrowej. Dlatego młodzież katolicka powinna być aktywna w internecie, prowadząc za jego pośrednictwem ewangelizację.

Biskupi podkreślali, że młodego człowieka trzeba traktować jak przyjaciela, a nie jak ciężar dla polityków czy jak problem dla Kościoła lub szkoły. Trzeba z całą odpowiedzialnością go przyjąć i zatroszczyć się o niego, zgodnie z maksymą: „Taka będzie przyszłość, jakie młodzieży wychowanie”.

Każdy wypowiadający się mówił o młodzieży swojego kraju. – Osobiście przysłuchiwałem się wystąpieniom przedstawicieli Azji, w której mieszka najwięcej młodzieży od 16. do 29. roku życia. Stanowi tam 17 proc. populacji, podczas gdy w Europie tylko 6 proc. Jeśli Europa wymiera demograficznie, to nie można tego powiedzieć o Azji, która jest naszą nadzieją – wskazał bp Florczyk.

Jeden z kardynałów przemawiających dzisiaj zauważył, że to, o czym jest nowa na synodzie było już przedmiotem nauczania św. Jan Paweł II. Papież zawarł je w listach do młodzieży i w przemówieniach na Światowe Dni Młodzieży, którym dał początek, a które są miejscem integracji ludzi młodych. – Kardynał mówił o Janie Pawle II tak pięknie, że jako Polak czułem się wzruszony – wyznał biskup pomocniczy z Kielc. Za ważne uznał to, by młodzież uświadamiając sobie wartość religii i wiary w Chrystusa, próbowała zmieniać świat, budując świat wartości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem