Reklama

Nikogo nie przekreśla

2017-12-20 12:28

Anna Józwik
Edycja łódzka 52/2017, str. VIII

Archiwum
Wigilia w więzieniu

Więźniowie, którzy być może w swoim życiu nie poznali Boga, mogą Go odnaleźć dzięki posłudze kapelanów. Zaangażowani w duszpasterstwo więzienne, kierując się słowami Jezusa: „Byłem w wiezieniu, a przyszliście do mnie”, głoszą bezwarunkową miłość Boga.

– Chcemy tym ludziom pokazać, że Jezus nikogo nie przekreślił. On pierwszy przychodził do osób, które były na bakier z prawem. Kiedy pochwycili kobietę na cudzołóstwie, wszyscy chcieli ją ukamienować, a Jezus jako jedyny wyciągnął do niej rękę – zaznacza ks. Kamil Przybysz, który od trzech lat jest kapelanem jednego z łódzkich zakładów karnych. Wiedział, że w miejscu, w którym posługuje przebywają osadzeni za różne ciężkie przestępstwa. – Mimo obaw spotkałem się z normalnością i wielką życzliwością. Wyszedłem pełen entuzjazmu, wiary w to, że ci ludzie są tam by się zmienić – wspomina. I choć doświadczeni funkcjonariusze mówili mu, żeby nie wierzyć w szybkie nawrócenie skazanych, ks. Kamil robił swoje. – W zakładzie karnym sprawujemy sakrament pokuty i pojednania, prowadzimy także rozmowy z więźniami. Raz w tygodniu sprawowana jest Eucharystia, wtedy osadzeni czynnie angażują się w oprawę liturgii, śpiew, czytania. Posługujemy także w szpitalu więziennym. To, że oni się tam znaleźli – co im często powtarzam – znaczy, że Bóg ma też jakiś plan wobec nich – mówi. – Pewien młody człowiek, który skończył już odbywanie kary, przeżył głębokie nawrócenie, to było widać. Pracę nad sobą rozpoczął przy wsparciu kapelana w więzieniu, w którym był wcześniej. Potem w Łodzi to kontynuował – wspomina ks. Kamil. Zdarzały mu się upadki, ale potrafił o tym mówić. – Zanim wyszedł powiedział mi, że ma ogromne pragnienie przyjęcia sakramentu bierzmowania, do którego nie przygotowywał się nigdy, bo po prostu to ignorował. Poradziłem, aby po zakończeniu wyroku przyszedł do mnie do parafii i wtedy go przygotujemy. Nie wierzyłem, że tak się stanie. A jednak przyszedł. Przyjął sakrament bierzmowania. Teraz regularnie uczestniczy w Eucharystii, zaangażował się w działanie grup modlitewnych w Łodzi, ma także dobre plany na przyszłość. To naprawdę wartościowy chłopak – podkreśla.

Reklama

Taka przemiana to zasługa nie tylko księży, ale i współwięźniów. Koledzy z celi rozmawiają ze sobą, wspierają się. To także sztab ludzi odpowiedzialnych za ich resocjalizację. Jednak, by móc otworzyć się na łaskę i doświadczyć nawrócenia, należy stanąć w prawdzie, uznać swoją słabość. Jako wspólnota Kościoła świętego mamy razem dążyć do zbawienia i mamy nawzajem sobie pomagać. A czy to będzie miało owoce w przyszłości, to już Bóg oceni.

Tagi:
wigilia więzienie

Boże Narodzenie za kratami

2018-12-18 11:05

Ks. Mieczysław Puzewicz
Edycja lubelska 51/2018, str. VI

Co dziś będziecie robić? – zapytał oddziałowy. – Nagrywać „Kota w butach” – odpowiedzieli z powagą osadzeni. Tak też zrobili; nagrali „Kota w butach”, „Kopciuszka”, „Złotą kaczkę”, a nawet „Bajkę o psotnym Felku”, którą napisał jeden ze skazanych. Postaciom z bajek głosów użyczyli więźniowie z Zakładu Karnego w Lublinie. Wydane na płytach przekazali tuż przed Wigilią jako świąteczne upominki dla swoich dzieci

Karolina Wychowaniak
Przygotowywanie prezentów świątecznych

Na Lubelszczyźnie jest osiem zakładów karnych i aresztów śledczych: w Lublinie, Białej Podlaskiej, Hrubieszowie, Włodawie, Chełmie, Krasnymstawie, Zamościu i Opolu Lubelskim. Przebywa w nich w sumie ponad 4 tys. skazanych, najwięcej – prawie tysiąc – w Lublinie, najmniej w Krasnymstawie, nieco ponad 250. Do niedawna więzienie w Opolu było najbardziej nowoczesnym w Europie; o jego specyfice decyduje to, że przeznaczone jest dla młodocianych mężczyzn oraz tych, którzy odbywają karę po raz pierwszy. Dlatego na jego terenie znajduje się szkoła, można tu zdobyć m.in. zawód krawca czy specjalisty od robót wykończeniowych w budownictwie, a także zdać maturę; do dyspozycji skazanych jest sala gimnastyczna i boisko do siatkówki. Kobiety w naszym regionie odbywają karę tylko w Lublinie.

Dwa światy

Najtrudniej jest przeżyć pierwsze Święta za kratami. Za murem więzienia rozpoczyna się nowy świat. Ta zmiana jest trudna do wyobrażenia dla kogoś, kto nigdy nie trafił do więzienia. Dotyczy niemal każdego wymiaru życia. Żyjąc na wolności, mimowolnie wrastamy w otoczenie, codziennie oglądamy te same drzewa, kwiaty, mamy swoje ulubione krajobrazy, zza okien witają nas znajome kontury domów. Mamy rodzinne więzi, naturalnie toczą się rozmowy, snujemy wspólne plany, marzymy, kłócimy się. W pracy podejmujemy znane sobie dobrze zajęcia, po pracy mamy do wyboru spacer lub kino. Zastanawiamy się, czy jutro na obiad ugotować zupę pomidorową, czy może ogórkową. Wieczorami surfujemy w Internecie i rozśmieszają nas zabawne memy czy filmiki.

A jak wygląda życie zza krat? Przede wszystkim zmniejsza się do minimum pole decyzji, od skazanego prawie nic nie zależy. Nie wybiera sobie pokoju do zamieszkania, ale zostaje przydzielony do celi. W celi zastaje innych współwięźniów, którzy będą od tej pory jego najbliższymi, z nimi będzie codziennie musiał rozmawiać, patrzeć na ich twarze, kłócić się i żartować. Widok z okna więziennej celi będzie codziennie taki sam i ten sam, bez względu, czy się go lubi, czy nie. W środku nie będzie ulubionych książek, laptopa i smartfonu, „mojego” fotelu czy krzesła. Przestrzeń, w jakiej można się poruszać, zmniejsza się wielokrotnie; nie ma już schematu przedpokój, kuchnia, pokój, sypialnia. Wszystkie ich funkcje spełnia cela. Za kratami panuje inna strefa dźwięków i zapachów, które znowu trzeba polubić, bo nie ma innego wyboru. Plan dnia jest zorganizowany co do godziny, wiadomo, kiedy trzeba wstać, kiedy jest apel, śniadanie, pół godziny spaceru.

Wigilia bez klusek z makiem

Przychodzą Święta, nie będzie Wigilii z rodziną, choinki, prezentów i kolędowania. Będą to kolejne zwykłe dni, urozmaicone trochę przez dodatkowe śledzie. Trudniej jest ze świątecznymi paczkami; kiedyś rodzina mogła wysłać jakieś smakołyki przypominające potrawy wigilijne. Teraz, ze względu na zagrożenie przemytem narkotyków, można jedynie zamówić skazanemu przez Internet żywność z przywięziennej kantyny, w której nie ma klusek z makiem ani kutii. Pozostają więc konserwy z długim terminem spożycia, twarde ciastka i paluszki. Wyjątkowo dotkliwą karą za wykroczenia na terenie więzienia jest pozbawienie możliwości przedświątecznych zakupów. Dobrze, że zgodnie z tradycją w czasie Świąt w celi jest jeden stół, na który skazani kładą to, co każdy posiada.

Jeżeli dni świąteczne pokrywają się z rutynowymi dniami widzeń, jest szansa na spotkanie z rodziną. Widzenie, dopuszczalne raz lub dwa na miesiąc, trwa zwykle godzinę, mogą w nim wziąć udział dwie osoby z zewnątrz, wcześniej umieszczone na liście odwiedzających (zaakceptowane przez służbę więzienną). W jego trakcie można rozmawiać, pisać, nie wolno niczego przekazywać, ewentualnie dozwolony jest zakup kawy lub herbaty. Zwykle osadzeni kierowani są do jednostek w pobliżu ostatniego miejsca zamieszkania, aby ułatwiać widzenia, ale i tak więzi rodzinne wystawione są na trudną próbę. Znika możliwość codziennego kontaktu, wspólnych posiłków i rozmów. Poza widzeniami relacje sprowadzają się do listów, rozmów przez telefon, ewentualnie po jakimś czasie krótkich wizyt na przepustkach. Niekiedy więźniowie, zwłaszcza młodsi, pozbawieni dostępu do Internetu dopiero za kratami piszą pierwszy list w życiu, najczęściej do rodziny i właśnie na Święta. Zwykle wtedy uświadamiają sobie wartość życia rodzinnego. Za kratami rodziną w jakimś sensie stają się współwięźniowie, wychowawcy, psychologowie, rzadziej strażnicy.

W dobrej sytuacji są ci, którzy otrzymali od kogoś z wolności „papugi”, czyli karty telefoniczne umożliwiające dzwonienie z więziennych aparatów. W Wigilię i następne dni ustawiają się do nich długie kolejki, choć tłum chętnych na korytarzu nie nastraja do zbyt wylewnych rozmów. Dobrze, że w tym czasie godziny dzwonienia są zasadniczo nielimitowane.

Bo byłem w więzieniu

Przed Świętami może wydarzyć się jednak coś bardzo ważnego – dodatkowe i specjalne spotkanie z najbliższymi, zwłaszcza jeśli po drugiej stronie zostały dzieci. Tak od ponad dziesięciu lat dzieje się w zakładach w Chełmie, Opolu i Lublinie. Młodzież z Centrum Wolontariatu w Lublinie, skupiona w programie „Eleutheria”, realizuje w tych jednostkach różne programy resocjalizacyjne. Trzy z nich nakierowane są na utrzymanie, ożywienie i pogłębienie więzi pomiędzy skazanymi ojcami i ich dziećmi. Projekt „Wiatr w żagle” pomaga zrozumieć przyczyny zerwania relacji rodzicielskich i podpowiada, jak je na nowo nawiązywać pomimo izolacji. Dwa inne projekty umożliwiają skazanym spotkanie ze swoimi pociechami, raz przy okazji Dnia Dziecka, drugi przed Bożym Narodzeniem. Służba więzienna wyznacza dodatkowe dni na takie wydarzenia, przybywają na nie dzieci więźniów z matkami, czasem babciami. Dużo wcześniej skazani uczestniczą w warsztatach, sami przygotowują upominki, np. zwierzaki z baloników, uczą się malowania twarzy dzieciom, a przede wszystkim poznają sztukę rozmowy z dziećmi, szczególnie tymi, które po raz pierwszy odwiedzają tatę w więzieniu. Najczęściej takie rozmowy kończą się łzami z obu stron i przytuleniami. Skazani przekazują także prezenty; do elegancko wydanych na płycie bajek mogą dołączyć dary zebrane przez wolontariuszy, słodycze i pluszowe zabawki. Prawie co roku udaje się też przygotować i wystawiać w więziennych świetlicach jasełka, aktorami są sami więźniowie, niekiedy piszą też teksty do przedstawień.

Boże Narodzenie to święto spotkania Boga z ludźmi i pomiędzy ludźmi. Chrystus chce spotkać ludzi najbardziej ubogich i odrzuconych. Poprzez nas przychodzi również do sióstr i braci odbywających wyroki. Za więziennymi kratami także jest miejsce dla Jego Narodzenia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Panama: miejsca, które odwiedzi dziś papież

2019-01-23 17:31

kg (KAI) / Panama/Watykan

Franciszek przybędzie do Miasta Panamy 23 stycznia o godz. 16.30 czasu miejscowego, czyli o 22.30 czasu polskiego, po ponad 11 godzinach lotu i pokonaniu 9655 km. Samolot Az4000 włoskich linii lotniczych Alitalia z papieżem i towarzyszącymi mu osobami na pokładzie wyląduje na podstołecznym lotnisku międzynarodowym Tocumen, gdzie odbędzie się krótkie i nieformalne powitanie Ojca Świętego, po czym uda się on do nuncjatury apostolskiej, która będzie jego rezydencją przez cały czas pobytu w Panamie.

elpapacol/instagram

Lotnisko w Tocumen znajduje się ok. 24 km od centrum stolicy i jest portem przesiadkowym towarzystwa lotniczego Copa Airlines. Główny pas startowy ma długość nieco ponad 3 km. Samo miasteczko stanowi gminę o powierzchni prawie 64 km kw., zamieszkaną przez ok. 75 tys. ludzi.

Nuncjatura apostolska mieści się od ponad 2 lat w nowym budynku, poświęconym i otwartym 24 października 2016 r. oficjalnie przez ówczesnego substytuta Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej abp. (obecnie kardynała) Angelo Becciu w obecności ówczesnego nuncjusza abp. Andrés Carrascosy Coso, arcybiskupa stolicy José Domingo Ulloa Mendiety i prezydenta kraju Juana Carlosa Vareli. W ceremonii tej uczestniczyli ponadto m.in. biskup diecezji David kard. José Luis Lacunza Maestrojuán, inni biskupi, księża, przedstawiciele rządu i korpusu dyplomatycznego, akredytowanego w Panamie.

Od 12 sierpnia 2017 r. (data mianowania) papieskim przedstawicielem w tym kraju jest Polak abp Mirosław Adamczyk, urodzony 16 lipca 1962 r. w Gdańsku. Po ukończeniu Liceum Morskiego w Gdyni wstąpił w 1981 r. do seminarium duchownego w Gdańsku i w tym mieście przyjął 16 maja 1987 r. święcenia kapłańskie z rąk bp. Tadeusza Gocłowskiego. Ma za sobą studia z prawa kanonicznego.

Po pracy duszpasterskiej w swej rodzinnej diecezji w 1993 r. rozpoczął służbę w dyplomacji watykańskiej, pracując kolejno w nuncjaturach: na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, Republice Południowej Afryki i Wenezueli. Następnie działał w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej, m.in. w Sekcji ds. Stosunków z Państwami Stolicy Apostolskiej.

22 lutego 2013 r. Benedykt XVI mianował go nuncjuszem apostolskim w Liberii, wynosząc jednocześnie do godności arcybiskupa tytularnego. Sakrę nominat przyjął 27 kwietnia tegoż roku w archikatedrze w Gdańsku-Oliwie z rąk kard. Kazimierza Nycza, a jednym ze współkonsekratorów był ówczesny sekretarz Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów abp Savio Hon Tai-Fai z Hongkongu. 8 czerwca 2013 r. Franciszek powołał go jednocześnie na nuncjusza w Gambii i 21 września tegoż roku także w Sierra Leone. Od 12 sierpnia 2017 r. abp Adamczyk piastuje obecny urząd.

Stolica Apostolska otworzyła jedną wspólną internuncjaturę dla krajów Ameryki Środkowej 16 października 1922 r., przy czym początkowo obejmowała ona Kostarykę, Honduras, Nikaraguę i Salwador a w rok później dołączyła do nich Panama. 30 września 1933 r. powstała nuncjatura apostolska w tym kraju.

Kilka lat temu władze Panamy postanowiły wywłaszczyć obiekt w dzielnicy Balboa, chcąc utworzyć w całym tym rejonie tam strefę przemysłową. Stolica Apostolska zaprotestowała przeciw temu, a wspierali ją w tym miejscowi wierni. Ostatecznie jednak udało się osiągnąć porozumienie i 24 października 2016 r. – jak wspomniano – abp Becciu poświęcił i otworzył nową siedzibę przedstawicielstwa papieskiego w byłej strefie wojskowej w pobliżu Kanału Panamskiego. Jest to dwupiętrowy budynek z pomieszczeniami mieszkalnymi, kaplicą i salą konferencyjną oraz małym klasztorem dla sióstr pracujących w nuncjaturze.

Dawna siedziba dyplomaty papieskiego bywała miejscem schronienia dla osób prześladowanych przez dawne reżimy, m.in. lewicowego dyktatora gen. Manuela Noriegi (1934-2017), który w 1989 r. sam przez pewien czas poprosił tam o azyl (ale nie otrzymał go).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Panama: w otwarciu ŚDM wzięło udział 150 tys. ludzi

2019-01-23 21:25

pb (KAI Panama) / Panama

Około 150 tys. ludzi wzięło udział we wczorajszej inauguracji Światowych Dni Młodzieży w Panamie – poinformował szef międzyresortowej grupy specjalnej Domingo Espitita. Było wśród nich 75 tys. zarejestrowanych uczestników ŚDM – pielgrzymów, wolontariuszy, duchownych i biskupów. Tym samym skorygował on informację lokalnego Komitetu Organizacyjnego ŚDM, jakoby we Mszy św. na Costa Cintera uczestniczyło jedynie 75 tys. osób.

Panama 2019/flickr.com

Jednocześnie potwierdził on inne ogłoszone przez lokalny komitet statystki o 100 tys. zarejestrowanych pielgrzymów, o 20 tys. wolontariuszy krajowych i 2445 zagranicznych, o 480 biskupach oraz o 2,5 akredytowanych dziennikarzy i pracowników mediów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem