Reklama

W hospicjum Wigilia jest codziennie

2017-12-20 12:28

Agnieszka Bugała
Edycja wrocławska 52/2017, str. IV

Archiwum Hospicjum Bonifratrów

Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata i wyciągasz do niego ręce – jest Boże Narodzenie – pisała św. Matka Teresa z Kalkuty. I wtedy, gdy wyciągasz rękę do chorego, gdy widzisz jego rozpromienioną twarz – dodaje o. Bruno Lewandowski, franciszkanin, kapelan w Hospicjum Bonifratrów – jest Boże Narodzenie

Na oddziale wciąż słychać przytłumione głosy. Ktoś słucha radia, gdzieś gra telewizor, szurają kapcie. Pani Zosia robi szalik na drutach, a pan Andrzej prosi o kupienie wafli z cytrynowym nadzieniem. Codzienne sprawy, takie jak w domu, tylko domowników jest więcej. To jest miejsce, w którym to my jesteśmy dla pacjentów, a nie oni dla nas. To jest ich dom – mówi Dominik Krzyżanowski, dyrektor Hospicjum Bonifratrów we Wrocławiu. Często to słowo tłumaczone jest jako gościniec, gdzie utrudzony wędrowiec zatrzymuje się w drodze, opatruje swoje rany i idzie dalej swoją drogą. Według nas idzie do nieba, według tych, którzy w niebo nie wierzą, idzie tam, gdzie nie musi już cierpieć. Ale przede wszystkim tworzymy dom. Wczoraj rozmawiałem z panią Wandą i ona mówi: Wie pan, już mi się myli, czy jestem w swoim domu czy w hospicjum.

Tu odkrywamy, że najważniejsza jest obecność drugiego człowieka – mówi Dorota Błażewicz, psycholog w hospicjum. To jest miejsce, z którego ludzie idą do nieba. Mam nadzieję, że ci, którzy doświadczyli w swej chorobie tak ogromnego cierpienia, są już naszymi orędownikami u Boga. Chciałem mieć znajomych w niebie, dlatego tu pracuję – dodaje o. Bruno.

Bycie tutaj nie jest porażką miłości

W budynku przy ul. Poświęckiej jest miejsce dla 29 chorych. Przyjmowani są ci, którzy nie mogą walczyć z chorobą ani w szpitalu, ani w domu. Jest taka idea, żeby w domu wspierać rodziny z chorym, ale niektórzy mają taki przebieg choroby, że nie mogą zostać w domu – mówi pani Dorota. Ojciec Bruno wie, że bardzo często rodzina chorego jest rozdarta, gdy musi podjąć decyzję o skierowaniu go do hospicjum. Bo co ludzie powiedzą? Że oddaliśmy tatę, mamę, babcię? Że pozbyliśmy się kochanej osoby? A to jest czasem jedyne wyjście. I to nie jest porażka rodziny – dodaje kapelan.

Reklama

Po to jesteśmy – specjaliści, wciąż zdobywający wiedzę i doświadczenie. Jesteśmy przygotowani do pomagania tym, którzy cierpią, a często w warunkach domowych cierpieliby dużo bardziej – uspokaja pan Dominik. Dlatego stwarzamy warunki najbardziej, jak to możliwe, zbliżone do domowych.

I nie mówmy o oddawaniu – mówi pani Dorota – bo człowiek to nie jest szafa, ani płaszcz, który zanosi się do pralni. Tu każdy jest ze skierowania lekarza. Względy medyczne zadecydowały o wyborze tego miejsca a nie brak miłości rodziny.

Różne historie pod jednym dachem

W rodzinie czasem trudno być razem, mijamy się w oczekiwaniach. W hospicjum, dużej rodzinie, też są trudne dni. Trzeba pogodzić skrajności, których czasem tutaj doświadczamy – mówi pani Dorota. W jednym pokoju ktoś jest pełen radości, za ścianą ktoś inny bardzo obolały i schowany przed całym światem, odrzucający próby nawiązania kontaktu. Opiekunowie szanują obydwie potrzeby, bo starają się budować rodzinę. Każdy ma prawo w rodzinie być tym, kim jest, taki, jaki jest – tu również. Każdy z pacjentów ma swoją własną historię życia, swoje doświadczenia. To, w jaki sposób podchodzi do choroby, też jest indywidualne. Niczego nie robimy na siłę – tłumaczy pani Dorota – szanujemy prywatność. Każdy z naszych pacjentów ma prawo nie chcieć patrzeć na słońce, nawet wtedy, gdy większość ma ochotę. Ma prawo nie chcieć widzieć mnie, Bruna, lekarza, czy pielęgniarki. Ma prawo i my to prawo szanujemy. Pacjent ma prawo powiedzieć: Nie chcę być umyty, nie chcę jeść. Człowiek, stając się pacjentem, nie traci praw obywatelskich i ludzkich.

Życie trwa, dokąd ma trwać

A jednak słowo hospicjum wciąż wywołuje strach. Mówimy: hospicjum i ludzie myślą: miejsce do umierania. Takie myślenie pokutuje, ale jest błędne – tłumaczy pani Dorota. Hospicjum to jest miejsce, w którym żyje się dotąd, dopóki jest nam dane, ale do końca. Nieuleczalna choroba ogranicza aktywność, sprawia ból, zabiera możliwość wykonywania wielu czynności, ale dopóki człowiek żyje – z chorobą, czy bez – może celebrować każdy dzień. I w hospicjum to się dzieje.

Jesteśmy w miejscu, gdzie toczy się ostateczna walka o człowieka – z przekonaniem mówi dyrektor hospicjum. To jest walka o zbawienie, to są te decydujące momenty. W hospicjum rozstrzyga się często los człowieka po śmierci. Tu walczy się o każdego człowieka, otaczając go bezinteresowną dobrocią, życzliwością, serdecznością – bywa tak, że jest to dla kogoś pierwsze takie doświadczenie w życiu. I ono, po jakimś czasie, zmienia człowieka – staje się spokojny, wyciszony, pogodzony. Zaczyna odpowiadać uśmiechem. To jest terapia miłością do bliźniego – mówi pan Dominik.

Bóg w hospicjum

Zdarza się, że w ogromnym cierpieniu pojawia się żal do Pana Boga. Zadajemy Mu to najtrudniejsze z pytań: Gdzie jesteś, skoro dzieje mi się krzywda? To uczciwe pytanie, Bóg się wcale nie gniewa. „Spadaj ksiądz, nic mi nie będziesz proponował” – bywają takie rozmowy – mówi o. Bruno. On też się nie gniewa, rozumie i wraca. Ale kwestia wiary nie jest kryterium przyjęcia do Hospicjum Bonifratrów. Jedyne kryterium to stan chorego, nie światopogląd. Chorzy są przyjmowani bez względu na deklarowane wartości, nawet wtedy, gdy ktoś otwarcie mówi, że jest niewierzący. Osób walczących z Panem Bogiem jest naprawdę niewiele, trafiają się jedna, dwie w ciągu roku – dodaje pan Dominik. To hospicjum katolickie, ale jesteśmy otwarci na ludzi, którzy potrzebują naszej pomocy a katolikami nie są. Ja tu kazań nie głoszę – mówi ojciec kapelan. Bo co ja mogę mówić? O cierpieniu? Pacjenci głoszą je życiem.

Bywa tak, że ktoś na początku odpycha kapłana, a po jakimś czasie sam prosi o sakramenty. Niedawno tak przydarzyło się panu Jackowi, wcześniej pan Edward zarzekał się, że nie potrzebuje, a pewnego dnia mnie zawołał… Na ludzi trzeba czekać – mówi o. Bruno.

Bycie tu, to jest szczęście

Tuż przed Wigilią na oddziale przybywa choinek i świątecznych dekoracji. Niektóre z nich pacjenci zrobili sami na warsztatach terapii zajęciowej przy pomocy Pauliny Partyki. Atmosfera domowa, kaplica na dole już z szopką – oczekiwanie.

Od kilku lat jestem tu, w hospicjum w czasie Wigilii. To moja decyzja, że spędzam święta z chorymi – mam szczęście – mówi pani Dorota. Świętowanie w ten dzień organizujemy w taki sposób, że zapraszamy rodziny pacjentów, personel, wolontariuszy i braci bonifratrów na wspólną Pasterkę i kolację. Wszystko zaczyna się wcześniej, już o 14.00 uczestniczymy w Pasterce a potem zasiadamy do wigilijnego stołu. Wzdłuż korytarzy oddziału ustawiamy stoły a na nich smakołyki wigilijne. Ci, którzy mogą, podchodzą sami, albo z bliskimi. Tym, którym trudno już wstać z łóżka, pomagamy, aby jak najpełniej doświadczyli wspólnego świętowania. To dzień, w którym u nas panuje świąteczny gwar.

Potrawy na wigilijną kolację zapewnia firma cateringowa. Bracia bonifratrzy przywożą swoje podarunki. Darczyńców nie brakuje, od wielu lat pierogi, uszka i ciasto robią dla hospicjum panie z Koła Gospodyń Wiejskich z Chrząstawy Wielkiej – mówi Dominik Krzyżanowski – Nie musimy zamawiać, prosić, panie zawsze o nas pamiętają i przywożą jako dar na wigilijny wieczór. To są miłe gesty od osób na co dzień nie związanych z opieką hospicyjną. Rodziny pacjentów w tym dniu nie przynoszą potraw przygotowanych tyko dla swoich bliskich, ale dla wszystkich, dołączając je do wspólnego stołu. Korytarze i sale wypełnia zapach pierników, jest domowo.

Święta w hospicjum

Jak przeżywać Boże Narodzenie, święta radości, w hospicjum, które na co dzień kojarzy się z miejscem, gdzie ludzie cierpią? Jak cieszyć się z narodzin Boga stojąc czasem już na progu śmierci? Jak Go znaleźć, gdy wisi nad nami perspektywa, że to być może nasza ostatnia wigilia? Śmierć jest etapem, nie końcem – mówi o. Bruno. Jeśli popatrzymy na umieranie z Bożej perspektywy, to nie mamy powodów do zamartwiania się, bo umierając wracamy do domu. Na śmierć trzeba patrzeć z perspektywy wiary. Ale nie wszyscy ją mamy. Każdy z nas do tych samych spraw podchodzi inaczej, w różny sposób przeżywamy życie, różnie chorujemy, różnie świętujemy – wyjaśnia pani Dorota.

Są różne święta

Podobnie jak w domu i w hospicjum każdego roku jest inaczej. Pani Dorota podkreśla, że pacjenci są autentyczni, dlatego ich emocje bardzo różne. Pamiętam pacjenta, który przyszedł do nas z trudną historią życia – opowiada. Nauczył się żyć w samotności i nie był w stanie usiąść z nami do wigilijnego stołu. Bycie razem sprawiało mu ból, nie potrafił. I koniecznie należało to uszanować. Stworzyć mu warunki, w których mógł przeżyć ten czas na miarę swoich potrzeb i możliwości. Próbowaliśmy mu towarzyszyć w jego potrzebie samotności.

To miejsce przywraca ład

To będą moje pierwsze święta w hospicjum – mówi o. Bruno. Pracuję tutaj od pół roku, ale to, czego już doświadczyłem, sprawia, że z niecierpliwością czekam na Boże Narodzenie. To jest miejsce niesamowite, całkowicie zmienia perspektywę patrzenia na codzienne problemy. To, co kiedyś mogło wydawać się takie ważne, niezbędne – maleje, przestaje mieć znaczenie. W hospicjum sprawy wracają na swoje miejsce a życie postrzega się we właściwej dla niego perspektywie. To dobre miejsce do świętowania Bożego Narodzenia, nic Boga nie przesłania.

Tagi:
hospicjum wigilia

Fotografia, która zostanie na całe życie

2018-04-18 12:13

Krystyna Smerd
Edycja świdnicka 16/2018, str. I-V

Ryszard Wyszyński
Młodzież z uwagą słuchała opowieści o pisarce

Wzorem lat poprzednich podczas Mszy św. odprawionej 7 kwietnia br. na wałbrzyskim stadionie u podnóża Chełmca z górującym nad nim milenijnym krzyżem – w 13. rocznicę odejścia do domu Ojca naszego papieża Jana Pawła II – przeprowadzono kwestę na rzecz wałbrzyskiego Hospicjum, które nosi jego imię. Ze specjalnie oznaczonymi puszkami pomiędzy rzędami ławek znajdującymi się na murawie stadionu oraz na jego koronie, zbierając datki od zgromadzonych licznie w tym miejscu wiernych uczestniczących w nabożeństwie przeszli wolontariusze wałbrzyskiego Hospicjum ubrani w żółte charakterystyczne koszulki. Było ich 36, a wśród nich uczniowie: PG nr 7, PSP nr 15, PSP nr 28 im. Jana Pawła II wraz z opiekunami ze szkół współpracujących regularnie z Hospicjum w tej i wielu innych charytatywnych akcjach. Uroczystej polowej Eucharystii przewodniczył metropolita lwowski abp Mieczysław Mokrzycki wraz z bp. Ignacym Decem i bp. Adamem Bałabuchem. Po Mszy św. Ksiądz Arcybiskup i Księża Biskupi zostali zaproszeni przez prezes Renatę Wierzbicką do wspólnej fotografii z wolontariuszami Hospicjum.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czechy: doczesne szczątki kard. J. Berana powróciły do ojczyzny

2018-04-22 08:07

ma, kg (KAI) / Praga

W piątek 20 kwietnia wieczorem na lotnisku wojskowym w Pradze wylądował specjalny samolot wojskowy z trumną z ciałem kardynała Josefa Berana, arcybiskupa Pragi i prymasa Czech, zmarłego na emigracji w Rzymie w 1969 roku. Doczesne szczątki kardynała powitano z honorami wojskowymi. W ten sposób rozpoczęły się dwudniowe uroczystości związane z powrotem do kraju tego wielkiego syna tamtejszego Kościoła i narodu i z jego ponownym pochówkiem w katedrze praskiej.

Marcin Mysłek

Z lotniska trumnę przewieziono do praskiej dzielnicy Dejvice, gdzie znajduje się seminarium duchowne archidiecezji praskiej i tam, w kościele św. Wojciecha modlono się za tego niezłomnego kapłana i dziękowano Bogu za jego powrót. Następnie ciało prymasa przewieziono do opactwa norbertanów na Strachowie. W sobotę 21 bm. o godz. 10 z klasztoru wyruszył kondukt do katedry św. Wita, gdzie o godz. 11 rozpoczęła się Msza św. pod przewodnictwem obecnego prymasa kard. Dominika Duki.

Ciało kardynała J. Berana pozostanie w katedrze do poniedziałku wieczora, dzięki czemu wierni będą mogli oddać ostatni hołd swemu prymasowi, który w 1965 musiał opuścić ojczyznę i udać się na emigrację. Po ponownym pogrzebie w poniedziałek jego ciało spocznie w nowym sarkofagu katedry.

W styczniu br. ambasador Republiki Czeskiej Pavel Vošalík poinformował telefonicznie kard. Dukę, że papież Franciszek zezwolił na otwarcie grobu kard. Berana, znajdującego się w podziemiach bazyliki św. Piotra w Watykanie i na przewiezienie trumny z jego ciałem do Pragi. Grobowiec otwarto 19 kwietnia, po czym trumnę przewieziono do czeskiego kolegium Nepomucenum w Rzymie. Tam właśnie mieszkał kardynał na wygnaniu w Rzymie i tam zmarł 17 maja 1969 w wieku 81 lat. Do tegoż kolegium przybył prawie 49 lat temu bł. Paweł VI, by odwiedzić umierającego purpurata, który jednak zmarł kilka minut wcześniej. Zdjęcia papieża, całującego czoło zmarłego prymasa Czech, obiegły cały świat i wkrótce przedostały się też do ówczesnej Czechosłowacji i w domach wielu katolików czeskich do dzisiaj pozostają świadectwem tamtych czasów.

Kard. Josef Beran (1888-1969) był więźniem hitlerowskiego obozu w Dachau w latach 1940-45, a po wyzwoleniu i po powrocie do Czechosłowacji Pius XII mianował go 4 listopada 1946 arcybiskupem Pragi, z czym łączyła się godność prymasa Czech. Ale gdy w lutym 1948 komuniści objęli władzę w kraju, zaczęły się prześladowania tamtejszego Kościoła, a jedną z pierwszych ofiar był właśnie nowy arcybiskup. Początkowo władze próbowały przeciągnąć go na swoją stronę zarówno pochlebstwami, jak i groźbami, a gdy to się nie powiodło, 10 marca 1951 uwięziono go i deportowano do odległej, zagubionej w górach miejscowości, aby nie miał żadnego kontaktu z wiernymi. Przez wiele lat nikt na świecie nie wiedział, gdzie naprawdę przebywał arcybiskup. Częściową wolność odzyskał on w październiku 1963, nie mógł jednak sprawować swych funkcji kapłańskich ani biskupich.

Panuje przekonanie, że gdy św. Jan XXIII na konsystorzu 28 marca 1960 zapowiedział, że trzy nazwiska kardynałów zachowuje "in pectore" (w sercu), jednym z nich był właśnie abp Beran. Ale papież zmarł 3 czerwca 1963, nie ujawniwszy wcześniej swych nominacji, toteż nie wiadomo, czy jest to prawda.

Dopiero po kilkunastu latach arcybiskupa odwiedził, za zgodą rządu w Pradze, arcybiskup Wiednia kard. Franz König, który był w owym czasie nieoficjalnym wysłannikiem Pawła VI do ówczesnych reżymów komunistycznych w Europie Środkowej i Wschodniej. Dzięki jego staraniom władze "cofnęły ograniczenie wolności osobistej" - jak głosił komunikat oficjalny - czyli zwolniły prymasa z miejsca odosobnienia, stawiając jednak warunek, że musi on opuścić kraj bez możliwości powrotu. Warto dodać, że kard. König spotkał się z Beranem w jednym z hoteli praskich, ale w obawie przed posłuchem porozumiewali się oni na piśmie, pisząc do siebie krótko na kartkach.

W efekcie w lutym 1965 abp Beran przybył do Rzymu i zdążył tam jeszcze wziąć udział w ostatniej sesji Soboru Watykańskiego II. 20 września tegoż roku wygłosił w bazylice św. Piotra przemówienie do ojców soborowych, w którym bronił prawa do wolności religijnej i sprzeciwiał się jakimkolwiek ustępstwom na rzecz komunizmu. Wcześniej jednak, na konsystorzu 25 lutego 1965 Paweł VI włączył mężnego hierarchę w skład Kolegium Kardynalskiego. Był gotów zrzec się swego tytułu prymasa Czech, ale papież nie zgodził się na to

Kardynał zmarł 17 maja 1969 na raka płuc, po czym pochowano go w bazylice watykańskiej niedaleko grobu św. Jana XXIII, gdyż rząd Czechosłowacji nie zgodził się na sprowadzenie jego zwłok do kraju. Do czasu obecnego sprowadzenia jego doczesnych szczątków do ojczyzny był jedynym Czechem, spoczywającym w bazylice św. Piotra.

2 kwietnia 1998 ówczesny prymas Czech kard. Miloslav Vlk w obecności nuncjusza apostolskiego w tym kraju abp. Giovanniego Coppy rozpoczął w Pradze oficjalnie proces beatyfikacyjny swego poprzednika.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Stowarzyszenie Przyjaciół Ludzkiego Życia - 1%

Słuchajmy Pana Boga

2018-04-22 21:17

Jadwiga Kamińska

W 2018 r. obchodzimy stulecie odzyskania przez Polskę niepodległości. Jubileusz o tak doniosłym znaczeniu uhonorowano koncertem patriotycznym chóru polonijnego Cantus Cordis z Białorusi w parafii garnizonowej pw. św. Jerzego w Łodzi podczas uroczystości odpustowej.

Marek Kamiński

Eucharystii przewodniczył gość z Ukrainy ks. Paweł Piórkowski SAC z parafii Bożego Miłosierdzia w Żytomierzu. Wspólnotowa modlitwa zgromadziła nie tylko parafian, ale także damy i kawalerów Zakonu Rycerskiego św. Jerzego Męczennika.

Marek Kamiński

- Kiedy podchodzimy do Pana Boga jako Osoby, do kogoś kto żyje, kto słyszy, to wszystko nabiera sensu. Apostołowie też nic nie rozumieli, dopiero kiedy wszedł i zobaczyli zmartwychwstałego Jezusa, wtedy pojęli co tak naprawdę się działo. Życzę każdemu z was z okazji odpustu, żebyśmy każdego dnia doświadczali Pana Boga, tego który naprawdę żyje i jest tutaj obok nas – powiedział Kaznodzieja.

Marek Kamiński

Po Mszy św. zgromadzeni w świątyni wysłuchali koncertu chóru Cantus Cordis pod dyrekcją Janiny Chwalko. Chór mieszany czterogłosowy, który tworzą Polacy i Białorusini polskiego pochodzenia, przygotował koncert upamiętniający obchody odzyskania naszej niepodległości. Dobór wykonywanych utworów podkreślał niezwykle patriotyczny charakter koncertu. Chór zaśpiewał m.in. pieśni: „Do kraju”, „Polesia czar”, „Pamięć o Katyniu”. Największe brawa towarzyszyły pięknym wykonaniom najmłodszych artystów z Białorusi, zespołu dziecięcego „Śpiewające Serduszka”, którzy zaśpiewali „Polskie kwiaty” i „Kocham Cię, Polsko”.

Marek Kamiński
Marek Kamiński

Uroczystość w parafii św. Jerzego zakończyła się piknikiem na placu kościelnym.

Poczęstunek dla wszystkich gości, wojskową grochówkę i potrawy z grilla, przygotował kawaler Zakonu i jednocześnie solenizant Jerzy Jachimek.

Marek Kamiński
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem