Reklama

Nowy Testament

Poświęcenie ołtarza w Skoczowie

2017-12-27 11:10

Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 53/2017, str. IV

Monika Jaworska
Biskup namaszcza nowy ołtarz

Uroczyste poświęcenie nowego ołtarza miało miejsce w środę 13 grudnia w kościele świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie. Jest to dar parafii z okazji jubileuszu 250-lecia konsekracji kościoła, której dokonał bp wrocławski Filip Gothard von Schaffgotsch 24 sierpnia 1767 r.

– Ten ołtarz jest wyrazem wielkiej miłości i szacunku do Boga, a zarazem nieustannej troski o piękno naszej świątyni, która 250 lat temu została wzniesiona po kolejnym pożarze Skoczowa. Jest to także nasz dar na jubileusz 250-lecia konsekracji kościoła. Mamy świadomość, że jest on symbolem Chrystusa, który złożył samego siebie jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Chcemy więc czerpać z niego to, co potrzebne do naszego życia i zbawienia, a zarazem składać Bogu na nim nasze dary – powiedział przedstawiciel parafian Henryk Lebiedzik. Ołtarz został wykonany z drewna i jest odwzorowaniem balustrady chóralnej kościoła, natomiast mensę wykonano z marmuru i została trwale połączona z posadzką. Pod tą mensą ukryto relikwie św. Innocentego, męczennika, zamknięte w marmurowym XIX-wiecznym portatylu.

Reklama

Uroczystościom przewodniczył bp Roman Pindel w koncelebrze z kilkunastoma kapłanami. Śpiewał parafialny chór Laudate Dominum pod dyrekcją Barbary Gruby. Były obecne: poczet sztandarowy, siostry zakonne, przedstawiciele władz lokalnych, strażacy, parafianie i goście. Rozbudowaną liturgię rozpoczęła modlitwa z błogosławieństwem wody i pokropieniem nią ludu oraz nowego ołtarza. – Po to jest ten ołtarz, aby sprawować na nim ofiarę Jezusa Chrystusa. A równocześnie ma więź z każdym kapłanem, który staje przy nim, powtarzając słowa i gesty Jezusa z ostatniej wieczerzy – powiedział w homilii bp Roman Pindel. Po Liturgii słowa nastąpiła modlitwa poświęcenia, poprzedzona śpiewem Litanii do Wszystkich Świętych, a następnie obrzędy: namaszczenia olejem krzyżma św., okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza. Gdy już zakończono obrzędy, Biskup wraz z kapłanami sprawował Eucharystię. – Ten dar naszej parafii stał się miejscem świętym – ołtarzem, który na wieki został ofiarowany Panu Bogu. Tutaj będą przychodzić ludzie z radościami i smutkami, będą prosić o chrzest dla swoich dzieci i odprowadzać bliskich na miejsce spoczynku – powiedział proboszcz ks. Witold Grzomba. Jednocześnie zapewnił, że będą się modlić przy tym ołtarzu w intencjach Biskupa oraz o powołania kapłańskie z tej parafii.

Tagi:
ołtarz poświęcenie

Piąta Ewangelia

2018-02-14 11:10

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 7/2018, str. IV

19 stycznia 1992 r. bp Józef Michalik poświęcił Kaplicę Rokitniańską przy kościele pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze. 26 lat po tym wydarzeniu kaplica zyskała nowy blask. Stało się tak za sprawą wyjątkowego ołtarza adoracji Najświętszego Sakramentu, który 21 stycznia br. pobłogosławił i poświęcił obecny ordynariusz naszej diecezji bp Tadeusz Lityński

Karolina Krasowska
Ołtarz „Dar Miłości i Pokoju”

Dar Miłości i Pokoju” – bo tak nazywa się ten Ołtarz – jest wyrazem dziękczynienia nie tylko naszego miasta, ale również całej diecezji za dar odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę w 100. rocznicę tego wydarzenia. W dobie osłabienia wiary i moralności na zachodzie Europy to także piękne świadectwo pragnienia Boga i wiary w Jego żywą obecność pośród nas. – W chwili poprzedzającej poświęcenie ołtarza adoracji Najświętszego Sakramentu winniśmy również zauważyć obecność adoracji eucharystycznej jako drogi do świętości, jako wołanie Boga o nawrócenie i zapewnienie o swojej bliskości. Tam, gdzie jest Kościół – tam jest Eucharystia, czyli zamieszkanie Boga pośród swojego ludu, czego dowodem jest tabernakulum. Pierwszym sposobem wyrażania miłości jest fizyczna obecność w życiu tych, których kochamy. Kochać – to być obecnym. Tam, gdzie nie ma obecności, tam trudno mówić o miłości w najważniejszych kontaktach międzyludzkich – wśród przyjaciół czy w relacjach wychowawca – wychowanek. O tym, że miłość nierozerwalnie jest związana z obecnością, przekonuje nas sam Jezus, który pozostaje z nami w Eucharystii aż do końca świata – zauważył w homilii skierowanej do wiernych bp Tadeusz Lityński.

Potrzeba bliskości i wyciszenia

Powstanie ołtarza „Dar Miłości i Pokoju” w parafii pw. Ducha Świętego jest pokłosiem ubiegłorocznej peregrynacji ołtarza „Światło Pojednania i Pokoju”, przeznaczonego do sanktuarium Matki Słowa w Kibeho w Rwandzie, a więc kraju dotkniętego tragicznym ludobójstwem. Przez dwa tygodnie poszczególne zielonogórskie parafie modliły się o pokój w sercach, rodzinach, Polsce oraz na całym świecie. – Przez dwa tygodnie wszystkie parafie zielonogórskie przychodziły i adorowały Najświętszy Sakrament. I już wtedy można było odczuć wielką potrzebę wyciszenia się, bliskości z Jezusem obecnym w Najświętszym Sakramencie – mówi proboszcz ks. Andrzej Ignatowicz i jednocześnie dodaje, że w adoracji potrzeba czegoś więcej: – Chodzi o to, żeby nie tylko postawić Najświętszy Sakrament i oddać cześć Panu Bogu, ale mieć czas na osobiste spotkanie z Nim i głębsze zamyślenie, dlatego myślę, że to był dobry pomysł ze stworzeniem kaplicy adoracyjnej. Mamy to szczęście, że kaplica istnieje już od 1992 r. Od początku nosiła wezwanie Matki Bożej Rokitniańskiej.

19 stycznia została poświęcona przez ówczesnego ordynariusza diecezji gorzowskiej bp. Józefa Michalika, oczywiście jeszcze kiedy proboszczem był ks. prał. Grzegorz Grzybek. To było to pierwsze miejsce modlitwy – kaplica w wielkiej budowie, gdzie zaczęto się modlić i odprawiać Mszę św. Dzisiaj po wielu przeobrażeniach, nie zmieniających architektury i formy, jaką przybrała na początku, jest nie tylko kaplicą Matki Bożej Rokitniańskiej, ale również kaplicą adoracyjną. Myślę, że te dwa tytuły są bardzo do siebie zbliżone i wręcz uzupełniają się – przekonuje proboszcz.

Pokój zdobywa się na kolanach

Oba ołtarze zostały wykonane przez pracownię Drapikowski Studio. – 10 lat temu utworzyliśmy Communita Regina Della Pace – Stowarzyszenie Królowej Pokoju. Tworzymy centra modlitwy na różnych kontynentach, aby otoczyć świat modlitwą o pokój. Pierwsze takie miejsce powstało w Jerozolimie, dzisiaj pod opieką Kustodii Ziemi Świętej w Betlejem. Następnie w Kazachstanie w sanktuarium w Oziornoje, w Jamusukro na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Rwandzie i Korei Południowej. Ma powstać 12 takich centrów. Z ideą modlitwy o pokój łączą się również kaplice adoracji, bo pokoju Bożego nie zdobywa się z karabinem maszynowym, lecz na kolanach przed Najświętszym Sakramentem – podkreśla Mariusz Drapikowski, autor ołtarza, który powstał w parafii Ducha Świętego.

On jest Księciem Pokoju

Projekt ołtarza adoracji został zaczerpnięty z Całunu Turyńskiego, nazywanego „Piątą Ewangelią”. Ukazuje Człowieka umęczonego, torturowanego, a który zmartwychwstał. Dzięki pomocy prof. Aldo Guerreschi z Turynu, który przekazał autorom ołtarza fotografię w najlepszej możliwej rozdzielczości, można było zrealizować Całun naturalnej wielkości. Ołtarz został wykonany z kryształu rytowanego, a światło, które w jego strukturze załamuje się, ukazuje postać Chrystusa Zmartwychwstałego. „Przyjmując argumenty wielu uczonych – powiedział św. Jan Paweł II – Święty Całun Turyński jest szczególnym świadkiem Paschy: Męki, Śmierci i Zmartwychwstania. Świadek milczący, lecz zaskakująco wymowny... Całun to zwierciadło Ewangelii”. We fragment Całunu przyobleczona jest Maryja, która jak Pieta jest współcierpiąca. W ołtarzu Matka Boża gestem ręki wskazuje na Eucharystię i w ten sposób przekazuje prawdę o zmartwychwstaniu Jej Syna. Maryja Pieta – jak opisuje koncepcję ołtarza autor Mariusz Drapikowski – tuląca Eucharystię przemawia do nas: „On waszym Darem Miłości i Pokoju! Chwalcie Boga życiem pełnym wiary, nadziei i miłości. Dzięki temu możemy przyjść do Niego, zawierzyć Mu siebie. On jest Księciem Pokoju i na pewno tym pokojem napełni nasze serca”. Centralnym elementem ołtarza jest ukazany pośrodku utworzonego z kryształów górskich krzyża Najświętszy Sakrament. W otaczającej Go świetlistej aureoli zostały osadzone kamienie szlachetne (rubiny i cyrkonie) tworzące symboliczne promienie – znak Chrystusa Miłosiernego z obrazu „Jezu, ufam Tobie”. Do tej symboliki odnoszą się również barwne promienie podświetlające elementy kryształu.

Miejsce przemiany i nawrócenia

Ołtarz i kaplica w parafii pw. Ducha Świętego wpisują się w 100. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Są wyrazem pamięci i dziękczynienia mieszkańców miasta i naszej diecezji za dar niepodległości Ojczyzny, który nie został nam dany raz na zawsze, ale o który musimy troszczyć się i pielęgnować. Stąd na emporach organów w kaplicy są umieszczone obrazy ukazujące drogę Polski do odzyskania pełnej suwerenności. – Trzeba podkreślić, że nie tylko przez walki i działania zbrojne dochodziliśmy do niepodległości, ale także przez zaplecze duchowe, przez modlitwę. W kaplicy są zdjęcia ludzi modlących się na ruinach kościołów, na których jest odprawiana Msza św. Pokazuje to, że do niepodległości dochodziliśmy nie tylko własnymi siłami i pomysłami, ale również wykorzystując pomoc i łaskę Bożą. I to jest właśnie piękne, że dzisiaj też czujemy tę potrzebę, by nie liczyć tylko na własne siły, ale również dać szansę Panu Bogu, żeby nam w tych wszystkich działaniach błogosławił – mówi ks. Andrzej Ignatowicz.

– Zauważyłem, że kaplica jest odwiedzana przez cały dzień. W zależności od okoliczności jest to mniej lub więcej osób. Wielu przychodzi do kaplicy, idąc na spacer całymi rodzinami, by pomodlić się. To może być początkiem wielkiej misji, jaką jest tworzenie takich kaplic. Ludzie często obijają się o drzwi kościołów, kaplic, które są zamknięte. Pewnie poziom kultury i rzeczywistość, w jakiej żyjemy, często zmusza nas do tego, żeby zamykać miejsca święte, sakralne, żeby chronić je przed dewastacją czy profanacją. Jednak nie możemy się do końca zamykać. Jeżeli już boimy się czegoś, to możemy to miejsce również zabezpieczyć albo tak zorganizować, że każdy wchodzący jest tym, który chroni Najświętszy Sakrament. Ponadto jeżeli dajemy możliwość spotkania się z Bogiem na modlitwie, to zostawmy to Jemu, bo być może On też zadziała i kaplica stanie się miejscem nawrócenia, przemiany dla każdego, nawet największego grzesznika – kończy ksiądz proboszcz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Pakistan: chrześcijanka podpalona przez narzeczonego

2018-04-23 14:44

vaticannews.va / Islamabad (KAI)

24-letnia chrześcijanka z Pakistanu, za odmowę przejścia na islam została podpalona przez narzeczonego. Walczy o życie w szpitalu.

Bożena Sztajner/Niedziela

Asima wracała z pracy do domu, gdzie na drodze napadł ją narzeczony i podpalił. Zatrzymany przez policję tłumaczył, że chciał ją tylko nastraszyć.

Niestety w Pakistanie często dochodzi do podobnych incydentów, których ofiarami padają dziewczynki i młode kobiety. W ostatnich dniach trzy studentki zostały oblane kwasem za to, że jedna z nich odmówiła mężczyźnie wyjścia za niego za mąż.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Przybylski: św. Wojciech uczy nas tego, że Polska będzie taka, jaka będzie wiara Polaków

2018-04-24 07:17

Ks. Mariusz Frukacz

„Św. Wojciech uczy nas tego, że Polska będzie taka, jaka będzie wiara Polaków. Jeśli Polacy stracą wiarę, to bardzo szybko stracą wolność, niepodległość, tożsamość. To bardzo szybko może Polski nie być” – mówił bp Andrzej Przybylski, biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej, który wieczorem 23 kwietnia przewodniczył Mszy św. odpustowej ku czci św. Wojciecha w parafii pod wezwaniem tego świętego w Częstochowie. Podczas Eucharystii modlono się za Ojczyznę oraz nowe powołania do kapłaństwa i życia zakonnego.

Paweł Kmiecik/Radio Fiat

Mszę św. z biskupem pomocniczym archidiecezji częstochowskiej koncelebrowali m. in. ks. kan. Jarosław Ginter, wicedziekan dekanatu św. Wojciecha, o. Jan Poteralski, podprzeor Jasnej Góry, ks. Włodzimierz Szuba z Kościoła Greckokatolickego Eparchii Wrocławsko-Gdańskiej w Częstochowie.

Paweł Kmiecik/Radio Fiat

Na Mszę św. przybyło wielu kapłanów. Obecne były siostry zakonne i rzesza wiernych. Obecni byli przedstawiciele rzemiosła częstochowskiego oraz Rycerze Kolumba. Uroczystościom towarzyszyła m. in. orkiestra jasnogórska.

„Modlimy się dzisiaj za Ojczyznę, o powołania kapłańskie i zakonne, aby z ziarna męczeństwa św. Wojciecha wyrosły nowe owoce duchowe dla nas” - mówił na początku Mszy św. ks. prał. Stanisław Iłczyk, proboszcz parafii św. Wojciecha w Częstochowie.

Paweł Kmiecik/Radio Fiat

W homilii bp Przybylski przypomniał, że św. Wojciech nie miał łatwego życia, mimo, że urodził się w książęcej rodzinie. - Po sześciu latach biskupiej posługi wierni wygonili go niemal z diecezji. I wreszcie, ci, którzy słuchali głoszonej przez niego Ewangelii zadali mu kilka śmiertelnych ciosów w serce – mówił bp Przybylski.

- Spełnia się w nim to, co Jezus mówi w Ewangelii, że ziarno rzucone w ziemie musi obumrzeć. I kiedy jest zdatne do umierania dopiero wyda owoce. Paradoksalnie największe sukcesy i największe owoce przyszły dopiero po śmierci św. Wojciecha. Walczono i kupowano jego ciało. To do jego relikwii przychodzili prości ludzie i władcy ówczesnej Europy. To przy jego martwym ciele w relikwiarzu klękali książęta i królowie ówczesnej Europy, z cesarzem Ottonem na czele – kontynuował bp Przybylski.

- To wreszcie jakby jego pośmiertna obecność dała początek strukturom Kościoła w Polsce. Tak mocno wpłynęła na naszą tożsamość chrześcijańską – dodał biskup.

Bp Przybylski podkreślił, że „za życia św. Wojciech obumierał najpierw dla samego Chrystusa”. - Oddawał Mu bez reszty całe swoje życie. Stał się kapłanem i biskupem bardzo ascetycznym i bardzo ubogim. Obumierał dla siebie, żeby żyć dla Boga – mówił bp Przybylski.

- Co się więc takiego stało, że nawet najbardziej pobożni ludzie w jego diecezji nie tolerowali św. Wojciecha i drażnił ich. Dlaczego go odrzucali i musiał uciekać ze swojej diecezji? – pytał biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej.

- Św. Wojciech wiedział, że nie może milczeć, tam gdzie milczeć nie wolno. Nie może udawać, że nie ma grzechu, tam gdzie ludzie grzeszą. I to było przyczyną tego, że ten pobożny i świątobliwy biskup nie był tolerowany. Był nie lubiany przez swoich współbraci w kapłaństwie. A jeszcze bardziej drażnił tych wszystkich, którzy rozwalali swoje rodziny. Bronił świętości rodziny – odpowiedział biskup i dodał: „A jeszcze bardziej narażał się możnowładcom i politykom, bo też im potrafił powiedzieć prawdę. Potrafił ich pytać, czy chodzi im o pieniądze, zaszczyty i stołki, czy o dobro społeczne i dobro ludzi. Musiał uciekać właśnie za to, że był pasterzem, który nie bał się mówić prawdy”.

- Trzydzieści lat po chrzcie przybył św. Wojciech na ziemie polskie i przypominał, że nie wystarczy przyjąć chrzest i żyć Ewangelią. Nie wystarczy przyjąć chrzest osobiście i jako naród, że ten chrzest zobowiązuje. I za to stał się ziarnem, które wrzucone w ziemie obumierało i było zabijane. I w tym najbardziej naśladował Chrystusa, że głosił miłość, prawdę, był dobry dla ubogich - przypomniał duchowny.

Bp Przybylski pytał również, czego nas chce św. Wojciech ciągle uczyć? - Może właśnie tej prawdy w zasięgu osobistym, wspólnym i narodowym, że nie wystarczy przyjąć chrzest, ale trzeba tym chrztem żyć. Nie wystarczy mówić, że jestem chrześcijaninem, ale trzeba to pokazać w życiu, w codzienności – przypomniał wiernym biskup.

- Nawet naród nie może się szczycić tym, że jest narodem ochrzczonym jeśli nie żyje chrztem. Po chrzcie każdemu z nas potrzebna jest jeszcze ewangelizacja, życie Ewangelią – kontynuował biskup.

- Potrzebni byli i potrzebni są ludzie tacy jak św. Wojciech. Prawdziwi a nie fałszywi prorocy. Nie tacy prorocy, którzy głaskają grzech. Potrzebni są dzisiaj i tacy pasterze i tacy świadkowie Ewangelii pobożni, radykalni, ascetyczni, ale też i odważni, którzy nie boją się powiedzieć prawdy, kiedy ją powiedzieć trzeba – zaznaczył biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej i dodał: „Św. Wojciech uczy nas tego, że wiara ma wpływ nie tylko na nasze osobiste życie, ale na życie naszych wspólnot i naszych narodów, że narody są takie, jaka jest wiara ich obywateli.”

- To jak wierzymy jest potrzebne nam Polakom i naszej umiłowanej Rzeczypospolitej. Im słabiej wierzymy, im bardziej ta nasza wiara jest pełna kompromisów, to więcej jest w Polsce kompromisów z grzechem, zdrad narodowych. I dlatego dbajmy o swoją wiarę, bo to jest pierwszy nasz patriotyczny obowiązek wobec Ojczyzny – zaapelował do wiernych bp Przybylski.

Na zakończenie bp Przybylski przypomniał zdarzenie z życia prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego, który wspominał, jak już po upadku Powstania Warszawskiego do wojskowego szpitala frontowego koło Izabelina wróciła grupa oficerów niemieckich - lekarzy, którzy tam pracowali. Oto jeden z nich zatrzymał ks. Wyszyńskiego, który szedł z posługa do chorych. Oficer nakazał księdzu Wyszyńskiemu oglądać jakąś fotografię. A ten rzucił na nią okiem. Ale Niemiec nadal nalegał: Zobacz i zobacz.

- Pry¬mas Tysiąclecia wspominał: Przyglądam się i cóż widzę? To Chrystus z fronto¬nu kościoła św. Krzyża w Warszawie, leżący na bruku ulicznym. Chrystus, leżący na bruku warszawskim, dłonią - przedziwnym zbiegiem okoliczności za¬chowaną - pokazywał w kierunku kościoła. Dłoń ta kierowała się na napis, który pozostał nietknięty na cokole: Sursum Corda. – kontynuował biskup.

- I Ksiądz Prymas po latach dodał, że nie mógł zrozumieć, czego od niego chciał ów niemiecki lekarz-żołnierz. W pewnym momencie z ust Niemca wyrywają się słowa: „Polska jeszcze nie zginęła”. Po chwili po¬deszło bliżej jeszcze kilku oficerów. Jeden z nich zawołał sursum corda! sursum corda! Obalony Chrystus, leżał na swym krzyżu, ale dłonią pokazywał zburzonej Stolicy niebo, aby nie przestała wierzyć, iż może się odrodzić. I tak się też stało! – zakończył bp Przybylski.

Uroczystości zakończyły się procesją z Najświętszym Sakramentem i ucałowaniem relikwii św. Wojciecha.

Parafia pw. św. Wojciecha w częstochowskiej dzielnicy Tysiąclecie została erygowana 20 stycznia 1969 r. przez bp Stefana Barełę. Pierwszym administratorem parafii został mianowany ks. Józef Słomian, w latach następnych budowniczy kościoła i plebanii. Po wielu staraniach bp Bareły, Kurii diecezjalnej i ks. Józefa Słomiana, w które włączył się także na ostatnim etapie abp Luigi Poggi, nuncjusz apostolski do specjalnych poruczeń, 6 października 1976 r. władze komunistyczne wyraziły zgodę na budowę kościoła. Budowę kościoła rozpoczął ks. Józef Słomian w roku 1978. 20 października 1985 r. odbyła się uroczystość poświęcenia (konsekracji) kościoła przez bp Stanisława Nowaka, abp Luigiego Poggiego i bp Franciszka Musiela. W pomieszczeniach przykościelnych przez wiele lat miało swoją siedzibę duszpasterstwo akademickie oraz Katolickie Radio „FIAT".

23 kwietnia 1997 r. (rok tysiąclecia męczeńskiej śmierci św. Wojciecha) w czasie uroczystej procesji, której przewodniczyli abp Stanisław Nowak, metropolita częstochowski i abp Henryk Muszyński, metropolita gnieźnieński, przyniesiono do kościoła i umieszczono w bocznym ołtarzu relikwie św. Wojciecha.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem