Reklama

Czas poświęcony młodzieży

2017-12-27 11:10

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 53/2017, str. VI

ks. Adam Stachowicz
Spotkanie członków Ruchu Światło-Życie podczas Dnia Wspólnoty w Połańcu

Centralnym wydarzeniem z udziałem młodzieży są doroczne Diecezjalne Dni Młodych. We wrześniu młodzież została zaproszona do Nowej Dęby i w jej okolice. Na spotkanie przybyło kilka tysięcy młodych osób z terenu całej diecezji, aby świętować i cieszyć się entuzjazmem wiary. Wielu uczestniczyło w całym trzydniowym zlocie, ale dużo młodych osób pojawiło się na sobotę lub na wybrane punkty programu

Niestrudzenie ewangelizowali

Dużym przedsięwzięciem ewangelizacyjnym była akcja „Jezus w Sandomierzu”. Pokazywaliśmy liczne przygotowania do niej i sam jej przebieg. W dniach 28-30 lipca Sandomierz stał się miejscem głoszenia orędzia o Jezusie Chrystusie i dzielenia się świadectwem obecności Boga w życiu ludzi wierzących. Ewangelizacja to również bogaty czas modlitwy. Od piątku do niedzieli uczestniczyliśmy w wydarzeniach, które przypominały o wielkiej miłości Boga do człowieka. Każdego dnia ewangelizatorzy przez konferencje, uwielbienie i Eucharystię przygotowywali się do wyjścia na ulice miasta, aby przekazywać własne doświadczenie Boga innym.

Pierwsza realizacja pomysłu ewangelizacji w Sandomierzu rozpoczęła się podczas przygotowania kadry ewangelizatorów poprzez Seminarium Odnowy Wiary w Duchu Świętym. Duża grupa osób z Sandomierza i okolic, której towarzyszyliśmy, wzięła udział w cotygodniowych spotkaniach w kościele Świętego Ducha w Sandomierzu. Spotkania prowadziła wspólnota „Gaudete” z Krakowa. Pisaliśmy również o wspólnocie mieszkańców Sandomierza i okolic, którzy po tym wydarzeniu zawiązali wspólnotę modlitewno-formacyjną, bo spotykać się w każdym tygodniu.

Do młodzieży inaczej

Mówiąc o działaniach ewangelizacyjnych skierowanych do młodzieży, warto przypomnieć choć niektóre rekolekcje szkolne, które miały niecodzienny i niestandardowy przebieg. W lutym w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Stalowej Woli dla uczniów gimnazjum i liceum odbywały się rekolekcje, którym przewodzili Piotr Zalewski i Jacek „Heres” Zajkowski, którzy tworzą grupę „Wyrwani z Niewoli”. Na co dzień ewangelizują wśród młodzieży, dlatego głoszone nauki przeplatane były świadectwem życia i śpiewem artystów. Jak podkreślaliśmy na łamach „Niedzieli”, niezwykła charyzma chłopaków sprawia, że młodzież w sposób spontaniczny wnikała w treści i propozycje aktywizacji ze strony ewangelizatorów. Dodając wtedy coś od siebie, stwierdziłem, że będąc w różnych miejscach wśród młodzieży, wiem, jak trudno sprawić, by na religijnych „imprezach” wszyscy wybuchali entuzjazmem. Zatem kiedy widziałem kilkuset gimnazjalistów skandujących fragmenty Pisma Świętego i zapatrzonych w prowadzących jak w obrazek, wiem, że świadczy to o sile i autentyczności świadectwa muzyków.

Reklama

Podobne wydarzenie miało miejsce w Sandomierzu. Tym razem adresatami ewangelizacji byli uczniowie szkół średnich z Sandomierza. Rekolekcje wpisywały się w plan ewangelizacji miasta. Prowadzącymi zajęcia rekolekcyjne byli: Michał PAX Bukowski i Łukasz Gąszcz DJ Anem z Krakowa.

Sługa Niepokalanej

Oazowicze w tym roku zapatrzyli się na wychowawcę młodzieży, czcigodnego sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu Światło-Życie w 30. rocznicę jego śmierci. Wakacyjne turnusy odbywały się pod hasłem „Sługa Niepokalanej”. Na łamach „Niedzieli sandomierskiej” pokazywaliśmy, jak powstaje Piosenka Roku, czyli utwór, który towarzyszy wszystkim oazowiczom przez cały rok. Udało mi się porozmawiać z Danielem Jezierskim, pochodzącym z parafii Iwaniska, autorem utworu, który w 2017 r. wygrał konkurs Ruchu Światło-Życie na Piosenkę Roku. „Niedziela” towarzyszyła również oazowiczom wyjeżdżającym na wakacje oraz na liczne turnusy w czasie roku, szkolenia i Oazy Modlitwy. Z racji jubileuszu nie mogło zabraknąć spotkanie ze świadkami życia ojca założyciela. Na spotkanie zostały zaproszone siostry ze Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Siostry Mariola i Zofia w sandomierskim ośrodku rekolekcyjnym „Quo Vadis” opowiadały o swoim doświadczeniu wspólnoty oazowej i spotkaniach z ks. Blachnickim. Zwieńczeniem wysiłków członków Ruchu Światło-Życie jest powakacyjny Diecezjalny Dzień Wspólnoty. W Połańcu byliśmy razem z blisko 300 członkami oraz sympatykami oazy.

Skoro piszę o oazie i mocno poruszam wątek muzyczny, to trzeba wspomnieć opisywane na początku roku koncertowanie członków diakonii muzycznej w bazylice katedralnej w Sandomierzu. Wtedy to śpiew kolęd przeplatamy był odgrywanymi przez młodzież scenami z życia Najświętszej Maryi Panny oraz krótkimi aranżacjami nawiązującymi do Bożego Narodzenia. Całe przedsięwzięcie nosiło tytuł „Orędzie Miłości”.

Młodzież na wyjazdach

Wyjazdy dla młodzieży i dzieci organizuje co roku diecezjalna Caritas. Opisywaliśmy wypoczynek kolonijny w Bojanowie, Lubomierzu i Mszanie Dolnej. Wśród wypoczywających były dzieci z rodzin polonijnych z terenów Zaporoża i z Żółkwi na Ukrainie, ale także liczna młodzież z naszej diecezji.

Dla oazowiczów miejscem wyjazdowym poza diecezję jest Młodzieżowy Ośrodek Turystyczny „Brama Bieszczad” w Olchowej. Tam też często udaje się nam zaglądać. Relacjonujemy rekolekcje dla kandydatów do przyjęcia sakramentu bierzmowania czy uczestników Oaz Modlitwy.

Towarzyszyliśmy również młodym z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, którzy w dniach 10-16 lipca brali udział w obozie w miejscowości Brok nad Bugiem. Także członkom harcerskiego szczepu Związku Harcerstwa Polskiego „Bieszczadnicy” z Woli Rzeczyckiej wraz z harcerzami z Samborca stacjonującym w połowie lipca w Ochotnicy Górnej w Gorcach.

Tagi:
młodzi spotkanie

Obiekty Sakralne

2018-04-17 07:12

Firma Operante, która specjalizuje się w budowaniu sieci kontaktów biznesowych pomiędzy firmami świadczącymi usługi dla obiektów sakralnych a gospodarzami parafii, zaprasza do udziału w konferencji „Obiekty Sakralne” poświęconej budowie, renowacji, wyposażaniu i zabezpieczaniu obiektów sakralnych, która odbędzie się 25 kwietnia w auli „Domu Nadziei” Caritas przy al. Unii Lubelskiej 15 w Lublinie. Spotkanie odbędzie się pod patronatem honorowym abp. Stanisława Budzika.


Celem spotkania jest umożliwienie osobom odpowiedzialnym za budowę, renowację i ochronę obiektów sakralnych zapoznania się z najnowszym rozwiązaniami technicznymi i materiałowymi w budownictwie kościelnym. To doskonała okazja do tego, by skonsultować własne plany remontu lub wyposażenia kościoła oraz otrzymać cenne rady. Udział w konferencji umożliwia gospodarzom parafii oraz przedstawicielom domów zakonnych zdobycie informacji oraz wymianę doświadczeń w wielu trudnych kwestiach budowlano-remontowych. Udział w konferencji jest bezpłatny; obowiązuje jednak zgłoszenie obecności pod nr telefonu: 33 307 01 64, 535 683 428 lub mailem: biuro@obiektysakralne.pl.

W programie:

9.30 Otwarcie konferencji i powitanie gości

9.40 Projektowanie nowoczesnych systemów nagłaśniających w obiektach sakralnych na bazie urządzeń amerykańskiej firmy Bose – Cad System

9.50 Przeszklenia w obiektach sakralnych – 3K Projekt

10.00 Farby i tynki mineralne w renowacji obiektów sakralnych – Keim

10.10 Ocieplenie od wewnątrz obiektów sakralnych w technologii Multipor – Xella Polska

10.20 Histolith – farba mineralna o wyjątkowych właściwościach na różne podłoża. Bardzo odporna na zabrudzenia i blaknięcie koloru. Szczególnie polecana do obiektów zabytkowych i kościołów – Caparol

10.30 Renowacja i zabezpieczenie posadzek kamiennych – VCS

10.45 Przerwa kawowa. Konsultacje z ekspertami

11.20 Audioprzewodniki w obiektach sakralnych i muzeach – Movitech

11.30 Pracownia witraży – Testor

11.40 Nowoczesne sposoby na oszczędne ogrzewanie kościołów i obiektów sakralnych – Automatik

11.55 System Prompter – bezprzewodowy, uniwersalny system multimedialny dla kościoła. Wyświetlanie tekstów, zdjęć i filmów. Praktyczne przedstawienie możliwości systemu. GRALEX, Fima z Lublina

12.00 Przerwa kawowa. Konsultacje z ekspertami

12.30 Wykorzystanie ekologicznych źródeł ciepła Buderus w ogrzewaniu obiektów sakralnych – Buderus

12.40 Nagłośnienie w obiektach sakralnych – Rduch Elektroakustyka

12.50 Cynk i tytan-cynk w architekturze sakralnej. Podstawy odbioru i najczęściej popełniane błędy w pracach blacharskich – Rheinzink

13.00 Zakończenie konferencji

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Warszawa: Uroczyste obchody imienin Błogosławionego Księdza Jerzego Popiełuszki

2018-04-19 18:19

pk, mp / Warszawa (KAI)

23 kwietnia w jego sanktuarium na warszawskim Żoliborzu obchodzone będą imieniny księdza Jerzego Popiełuszki. 0 godz. 18. celebrowana będzie uroczysta Msza Święta z modlitwą o kanonizację zakończona wniesieniem relikwii błogosławionego i litanią ku jego czci. Po mszy księdza Jerzego wspominać będą członkowie jego rodziny i przyjaciele z Huty Warszawa. Uroczystość zakończy się złożeniem wieńców przy grobie kapłana – męczennika.

Archiwum

Dzień imienin kapelana Solidarności jeszcze za jego życia obchodzony był szczególnie. Plebania parafii Świętego Stanisława Kostki przyjmowała wielu gości, którzy chcieli wyrazić więź ze swoim duszpasterzem ofiarowując mu kwiaty, podarunki oraz słowa wdzięczności.

Po śmierci księdza Jerzego jego imieniny w parafii świętego Stanisława Kostki w której posługiwał wciąż obchodzone były w sposób szczególny. Uroczystą Mszę Świętą koncelebrowało wielu kapłanów grób męczennika znajdujący się przy kościele otaczały znicze i wieńce. Na cześć kapelana Solidarności organizowano koncerty i wieczory wspomnień.

Obchody imienin księdza Jerzego w parafii Świętego Stanisława Kostki będą obchodzone następująco: W przeddzień imienin, 22 kwietnia o godzinie 19:00 odbędzie się uroczysty koncert Orkiestry Kameralnej Filharmonii Narodowej pod przewodnictwem Jana Lewtaka. W repertuarze znajdą się utwory Wojciecha Kilara i Amadeusza Wolfganga Mozarta.

23 kwietnia w sam dzień imienin księdza Jerzego Popiełuszki o godzinie 18. celebrowana będzie uroczysta Msza Święta z modlitwą o jego kanonizację zakończona wniesieniem relikwii błogosławionego i litanią ku jego czci. Po mszy księdza Jerzego wspominać będą członkowie jego rodziny i przyjaciele z Huty Warszawa, którzy przybędą na Eucharystię z pocztem sztandarowym hutniczej Solidarności. Uroczystość zakończy się złożeniem wieńców przy grobie kapłana – męczennika.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Papież w Alessano: Ewangelia wzywa często do niewygodnego życia

2018-04-20 10:58

tlum. st (KAI) / Alessano

Na znaczenie zrozumienia ubogich i budowania Kościoła świadczącego, że Bóg jest jedynym prawdziwym dobrem zwrócił dziś uwagę papież Franciszek modląc się przy grobie biskupa Antonia Bello w Alessano, który bywa uważany za prekursora duszpasterskiego stylu Ojca Świętego. Dzisiaj przypada 25 rocznica śmierci tego Sługi Bożego.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry,

Przybyłem jako pielgrzym na tę ziemię z której pochodził Sługa Boży, Tonino Bello. Przed chwilą modliłem się przy jego grobie, który nie wznosi się monumentalnie w górę, ale jest całkowicie zanurzony w ziemi: Don Tonino, zasiany w swej ziemi zdaje się nam mówić, jak bardzo ukochał ten region. Chciałbym się nad tym zastanowić, przywołując przede wszystkim jego słowa wdzięczności: „Dziękuję, moja ziemio, mała i uboga, która zrodziłaś mnie ubogim, jak ty, ale która właśnie dlatego obdarzyłaś mnie niezrównanym bogactwem zrozumienia ubogich i tym, że mogę im dzisiaj służyć”[1].

Zrozumienie biednych było dla niego prawdziwym bogactwem. Miał rację, ponieważ ubodzy są naprawdę bogactwem Kościoła. Przypomina nam o tym stale don Tonino, w obliczu powracającej pokusy, by dojść do porozumienia z możnymi chwili obecnej, dążenia do przywilejów, samozadowolenia w wygodnym życiu. Ewangelia – zazwyczaj przypominał to na Boże Narodzenie i na Wielkanoc - wzywa często do niewygodnego życia, ponieważ ten, kto idzie za Jezusem kocha ubogich i pokornych. Tak czynił Nauczyciel, tak głosiła jego Matka, chwaląc Boga, bo On „Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych” (Łk 1,52). Kościół, który troszczy się o ubogich zawsze będzie dostrojony do kanału Boga, nigdy nie traci częstotliwości Ewangelii i czuje, że musi powrócić do tego, co istotne, aby konsekwentnie wyznawać, że Pan jest jedynym prawdziwym dobrem.

Don Tonino wzywa nas, byśmy nie teoretyzowali na temat bliskości wobec ubogich, ale byli blisko nich, tak jak to czynił Jezus, który będąc bogatym, dla nas stał się ubogim (por. 2 Kor 8,9). Don Tonino odczuwał potrzebę naśladowania Go, angażując się osobiście, aż do wyzbycia się siebie. Nie przeszkadzały jemu prośby, bolała go obojętność. Nie obawiał się braku pieniędzy, ale martwił się niepewnością pracy, problemem, który jest dziś tak aktualny. Nie tracił okazji, aby powiedzieć, że na pierwszym miejscu stoi pracownik z jego godnością, a nie zysk ze swoją chciwością. Nie stał z założonymi rękoma: działał lokalnie, aby siać pokój na całym świecie, w przekonaniu, że najlepszym sposobem, aby zapobiec przemocy i wszelkiego rodzaju wojnom jest zatroszczenie się o potrzebujących i krzewienie sprawiedliwości. Jest tak naprawdę, bo jeśli wojna rodzi ubóstwo, to także ubóstwo wywołuje wojnę [2]. Zatem pokój budowany jest począwszy od domów, ulic, warsztatów, gdzie osobistym wysiłkiem kształtuje się komunia. Don Tonino pełen nadziei powiedział: „Od zakładu, tak jak kiedyś od warsztatu z Nazaretu, wyjdzie słowo pokoju, które wytyczy drogę ludzkości spragnionej sprawiedliwości, ku nowym celom”[3].

Drodzy bracia i siostry, to powołanie pokoju należy do waszej ziemi, do tej wspaniałej ziemi pogranicza - finis-terrae – którą don Tonino nazywał „terra-finestra” [„ziemia- okno”], bo z południa Włoch otwiera się na południe świata, gdzie „najubożsi są coraz liczniejsi, a bogaci stają się coraz bogatsi i jest ich coraz mniej” [4]. Jesteście „otwartym oknem, w którym można obserwować całe ubóstwo ciążące na historii” [5], ale jesteście przede wszystkim oknem nadziei, aby Region Śródziemnomorski, historyczny basen cywilizacji, nigdy nie był napiętym łukiem walki, ale gościnną arką pokoju” [6].

Don Tonino jest człowiekiem swojej ziemi, bo na tej ziemi dojrzewało jego kapłaństwo. Tutaj rozkwitło jego powołanie, które uwielbiał nazywać ewokacją: przywoływaniem tego, jak szalenie Bóg miłuje szczególnie, każde po kolei nasze kruche życie; echo Jego głosu miłości, który przemawia do nas każdego dnia; wezwanie, aby zawsze iść naprzód, by odważnie marzyć, zdecentralizować nasze życie, by służyło innym; zaproszenie, by zawsze ufać Bogu, jedynemu, który potrafi przemienić życie w święto. Takim właśnie jest powołanie według don Tonino: powołanie, by stawać się nie tylko pobożnymi wiernymi, ale w pełnym tego słowa znaczeniu rozmiłowanymi w Panu, z żarliwością marzenia, porywem daru, śmiałością, by nie poprzestawać na półśrodkach. Gdy bowiem Pan rozpala serce, to nie można zgasić nadziei. Kiedy Pan prosi o nasze przyzwolenie, nie możemy odpowiedzieć „być może”. Warto, by nie tylko młodzi, ale my wszyscy, poszukujący sensu życia, byśmy słuchali i usłyszeli na nowo słowa don Tonino.

Na tej ziemi Antonio urodził się jako Tonino i stał się don Tonino. To proste i bliskie imię, które czytamy na jego grobie, wciąż do nas przemawia. Mówi o jego pragnieniu, by stać się maluczkim, żeby być blisko, by skracać dystanse, by zaoferować pomocną dłoń. Zachęca do prostej i autentycznej otwartości Ewangelii. Don Tonino bardzo to zalecał, zostawiając w spadku swoim kapłanom. Mawiał: „Miłujmy świat. Bądźmy dla niego życzliwi. Weźmy go pod ramię. Okazujmy miłosierdzie. Nie przeciwstawiajmy się jemu w obliczu rygorów prawa, jeśli wcześniej nie łagodziliśmy ich dawkami czułości” [7]. Są to słowa, które ukazują pragnienie Kościoła dla świata: nie światowego, ale dla świata. Niech Pan da nam tę łaskę Kościoła nie światowego służącego światu! Kościoła nie światowego, ale dla świata. Kościoła oczyszczonego z samoodniesienia i „ekstrawertycznego, wychylonego, nie owiniętego wokół samego siebie” [8]; nie czekającego aż otrzyma, ale udzielającego pierwszej pomocy; nigdy nie uśpionego w nostalgii za przeszłością, ale rozpalonego miłością do dnia dzisiejszego, na wzór Boga, który „tak umiłował świat” (J 3,16).

Imię „don Tonino” mówi nam także o jego zdrowej alergii na tytuły i zaszczyty, jego pragnieniu, by pozbawiać się wszystkiego dla Jezusa, który ogołocił się ze wszystkiego, jego odwadze, by uwolnić się od tego, co mogłoby przypominać oznaki władzy, aby uczynić miejsce dla mocy znaków[9]. Don Tonino z pewnością nie czynił tego dla wygody lub poszukując aprobaty, ale pobudzony wzorem Pana. W miłości do Niego możemy znaleźć siłę do porzucenia szat, które wstrzymują krok, by przyoblec się w służbę, aby być „Kościołem w fartuchu, jedyną szatą kapłańską odnotowaną przez Ewangelię” [10].

Co jeszcze mógłby nam powiedzieć don Tonino z tej swojej ukochanej ziemi? Ten wierzący z nogami na ziemi i oczyma skierowanymi ku niebu, a szczególnie z sercem, które łączyło niebo i ziemię, ukuł, wśród wielu innych, oryginalne słowo, które przekazuje każdemu z nas wielką misję. Lubił mówić, że my, chrześcijanie, „musimy być kontempl-aktywni, czyli ludźmi, którzy wychodzą z kontemplacji a następnie pozwalają, by ich dynamizm, ich zaangażowanie zaowocowało w działaniu” [11]., ludźmi, którzy nigdy nie oddzielają modlitwy i działania. Drogi don Tonino, przestrzegałeś nas od ponurzenia się w wir obowiązków bez siedzenia przed tabernakulum, byśmy się nie łudzili pracując na próżno dla królestwa Bożego[12]. A moglibyśmy zadać sobie pytanie, czy wychodzimy od tabernakulum, czy od nas samych. Mógłbyś nas również zapytać, czy gdy wyszliśmy - idziemy: czy podobnie jak Maryja, kobieta pielgrzymująca, wstajemy, aby dotrzeć i służyć człowiekowi, każdemu człowiekowi. Gdybyś o to zapytał, powinniśmy się wstydzić naszego bezruchu i naszych stałych usprawiedliwień. Przywrócić nas do naszego wzniosłego powołania; pomóż nam być coraz bardziej Kościołem kontemplacyjnym, rozmiłowanym w Bogu i namiętnie kochającym człowieka!

Drodzy bracia i siostry, w każdym czasie Pan stawia na drodze Kościoła świadków, którzy uosabiają dobrą wieść Wielkanocy, proroków nadziei dla przyszłości wszystkich. Z waszej ziemi Bóg zrodził jednego, jako dar i proroctwo dla naszych czasów. A Bóg pragnie, aby Jego dar został przyjęty, aby Jego proroctwo zostało zrealizowane. Nie zadowalajmy się spisaniem pięknych wspomnień, nie dajmy się powstrzymać tęsknotami za przeszłością ani nawet leniwą gadaniną chwili obecnej czy też obawami o przyszłość. Naśladujmy don Tonino, dajmy się porwać jego młodzieńczej gorliwości chrześcijańskiej, usłyszmy jego usilne wezwanie do życia Ewangelią bez taryfy ulgowej. Jest to mocne zaproszenie skierowane do każdego z nas i dla nas jako Kościoła. Niech nam pomoże szerzyć dziś wonną radość Ewangelii.

PRZYPISY:

1.„Grazie, Chiesa di Alessano», La terra dei miei sogni. Bagliori di luce dagli scritti ugentini, 2014, 477. 2.Por. ŚW. JAN PAWEŁ II, „Jeśli pragniesz pokoju, wyjdź naprzeciw ubogim, Orędzie na XXVI Światowy Dzień Pokoju, 1 stycznia 1993. 3.La terra dei miei sogni, 32. 4.“Il pentalogo della speranza”, Scritti vari, interviste aggiunte, 2007, 252. 5.“La speranza a caro prezzo”, Scritti di pace, 1997, 348. 6.Por. „La profezia oltre la mafia”, tamże, 280. 7.“Torchio e spirit”. Omelia per la Messa crismale 1993», Omelie e scritti quaresimali, 2015, 97. 8.“Sacerdoti per il mondo”, Cirenei della gioia, 2004, 26. 9.“Dai poveri verso tutti”, tamże, 122 ss. 10.“Configurati a Cristo capo e sacerdote”, tamże, 61. 11. Tamże, 55. 12.Por. “Contempl-attivi nella ferialità quotidiana”, Non c’è fedeltà senza rischio, 2000, 124; “Soffrire le cose di Dio e soffrire le cose dell’uomo”, Cirenei della gioia, 81-82.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem