Reklama

Z archidiecezji

Ktoś obok nas – jubileusz Ekip Naszej Pani

2017-12-27 11:10

Agnieszka Bugała
Edycja wrocławska 53/2017, str. III

Agnieszka Bugała
Każda z par co roku ponawia swoje zobowiązania

To było tuż przed wojną. Kilka małżeństw, które ks. Henry Caffarel poznał będąc wikarym w Paryżu przyszło do niego z pytaniem: Czy może nam ksiądz pomóc rozwijać się razem, a nie osobno? I on odpowiedział: To zastanówmy się razem, jak mają żyć takie małżeństwa, jak wy dzisiaj. Nie wyszedł od żadnej własnej idei, ale podjął się wędrowania razem. To był początek ruchu Equipes Notre-Dame. 8 grudnia 1947 r. została proklamowana Karta Equipes uznana za akt założycielski. Obecnie Ruch działa w 79 krajach świata na 5 kontynentach. W Polsce jest obecny od sierpnia 2001 r.

W kościele Chrystusa Króla we Wrocławiu małżeństwa świętowały 70-lecie proklamowania Karty Equipes. Wrocławska „Niedziela” towarzyszyła obchodom.

W czym pomaga Ruch?

Codzienność jest wyzwaniem, łatwo w zabieganiu zgubić Pana Boga – mówią małżonkowie, których spotkaliśmy w czasie jubileuszu. Odkrywanie, że małżeństwo może być drogą do świętości jest bezcenne. I podpowiada, że to zadanie wspólne, nie osobne. Razem, nie oddzielnie.

Reklama

Ekipa to mała grupa małżeństw, która spotyka się raz w miesiącu na modlitwie. Dzieci nie biorą udziału w spotkaniach, to nie jest ruch dla rodzin, ale dla małżeństw. Dzieci powinny mieć swoje ścieżki formacyjne, dla swoich grup wiekowych. Ruch pomaga małżonkom w pogłębianiu miłości i we wzrastaniu w wierze. Gdy żona i mąż pogłębiają zażyłość z Panem Bogiem, dzieci po prostu odcinają kupony od tej zażyłości. Zdrowe małżeństwo, to zdrowa rodzina.

Ksiądz jest „kimś blisko nas”

Kilka lat temu zostałem poproszony przez grupę małżeństw o towarzyszenie im w tej drodze – mówi o. Jozue Szymański OFM, duchowy opiekun na Dolnym Śląsku. Spodobała mi się ta forma – nie przewodzenie, nie bycie liderem, ale towarzyszenie. To wspaniale wpisuje się w charyzmat franciszkański: bycie blisko ludzi. Nie chodzi nawet o bycie duszpasterzem, ale właśnie towarzyszem duchowym. Wymieniamy owoce płynące z sakramentów i umacniamy się w ich przeżywaniu. Ja, w jakimś sensie, czerpię z ich sakramentu małżeństwa a oni pomagają mi realizować sakrament kapłaństwa. Towarzyszenie małżeństwom pozwala mi zobaczyć wielką walkę o Pana Boga w ich życiu. Ta walka jest wielkim świadectwem, które pogłębia moją, kapłańską wiarę. Widzę jak Bóg walczy o ludzi, ale też jak oni walczą o miejsce dla Niego w swojej codzienności. To jest wysiłek, nie dzieje się samo. Ks. Henri Caffarel nie bał się bliskości z małżeństwami, nie bał się być blisko rodzin – wciąż uczę się tej drogi.

Jak włączyć się do Ruchu?

Do tej pory na Dolnym Śląsku 60 par przyjęło już Kartę Equipes. Przyjęcie odbywa się indywidualne, a każda z par, co roku, odnawia przyjęcie, czyli po raz kolejny ponawia swoje zobowiązanie. Para zainteresowana zgłasza się do pary informacyjnej, która jest odpowiedzialna za to, aby zebrać Ekipę, najlepiej z tego samego regionu i wtedy Ekipa Sektora przydziela Ekipę Pilotującą. Rozpoczyna się czas poznawania, wprowadzania i powoli zapada decyzja – albo para zainteresowana zostaje, wchodzi głębiej i decyduje się na przyjęcie Karty, albo też nie. Ten czas jest potrzebny, aby podjąć świadomą decyzję o podążaniu tą droga formacji. To jest Ruch dla małżeństw sakramentalnych, które chcą się formować. Praktykować modlitwę, ascezę, dążyć do duchowego wzrostu. Wymiar towarzyski, oczywiście, istnieje, ale jest on na dalszym planie. Do bycia w Equipes trzeba mieć powołanie – tak napisane jest w Karcie. Czas pilotażu przed jej przyjęciem jest zwykle po to, aby rozeznać, czy to powołanie dana para małżeńska ma – tłumaczy o. Jozue – a gdy już to odkryje, to zaczyna się prawdziwa przygoda duchowa…I to według reguł, które mają 70 lat.

Tagi:
ruch

Francja: ruch wspierający aborcję nie może nazywać się chrześcijańskim

2018-01-25 18:50

pb (KAI/la-croix.com) / Montauban

Ordynariusz diecezji Montauban we Francji bp Bernard Ginoux przestał uważać Wiejski Ruch Młodzieży Chrześcijańskiej (MRCJ) za organizację chrześcijańską po tym, jak odcięła się ona od Marszu dla Życia, który 21 stycznia przeszedł ulicami Paryża i uznała aborcję za jedno z „praw podstawowych”.

FORUM/REUTERS/ROBERT PRATTA
Marsz w obronie życia i rodziny we Francji

- Ruch, który nazywa siebie chrześcijańskim, otrzymuje subwencje od Kościoła katolickiego i głosi aborcję pozostaje w całkowitej sprzeczności z nauczaniem Kościoła - napisał hierarcha w liście skierowanym do sekretariatu MRCJ.

Dodał, że „szacunek dla ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci nie jest opcją, wyborem, jedną z wielu opinii. Dla każdego, kto ma zmysł życia ten szacunek jest bezwarunkowy”.

- Dobrowolne przerwanie ciąży jest poważnym czynem, który uśmierca dziecko i na zawsze rani kobietę - stwierdził bp Ginoux, odwołując się do swych doświadczeń z czasów, gdy przez siedem lat był kapelanem w szpitalu.

Według hierarchy, litera „C” (chrześcijański) powinna zniknąć z nazwy ruchu MRCJ. - Nie uznaję już MRCJ za ruch Kościoła katolickiego i jako biskup nie przyznam mu żadnej pomocy finansowej ani materialnej. Nie zaryzykuję też powierzenia mu formacji młodzieży - postanowił ordynariusz Montauban. Subsydia diecezjalne (w wysokości 570 tys. euro) stanowią 20 proc. budżetu ruchu.

Biskup wezwał władze MRJC, by nie podążały „za dominującym sposobem myślenia, który pod pretekstem wolności niszczy człowieka, dehumanizując go”. - Zadajcie dobie raczej trud pogłębiania myśli chrześcijańskiej, zamiast polegać na sloganach, na ideologicznej konfekcji. A wtedy być może zrozumiecie, co chciałem wam powiedzieć - napisał hierarcha.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Życie między niebem a ziemią

2018-07-17 13:10

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 29/2018, str. 33

Bożena Sztajner/Niedziela

Jedną z najważniejszych prawd jest sprawa jedności Boga, człowieka i świata. Trzeba o niej przypominać zwłaszcza obecnie, kiedy rzeczywistość i „mozaika” wakacyjnych spotkań często są oderwane od prawd religijnych i nie ukazują relacji człowieka z Bogiem. Wtedy zupełnie niezrozumiale brzmią słowa Jezusa, który pochłonięty wraz z Apostołami „sprawami Królestwa Bożego” mówi: „Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”.

O ile do refleksji nad naszym stanem cielesnym zmuszają nas zmęczenie pracą, pragnienie, głód, ból czy choroba, to są w naszym świecie ludzie, którzy nie chcą czynić refleksji nad swoim stanem duchowym, „uciekają od siebie”, rzucając się w wir wakacyjnych przygód... Dlatego chrześcijanin, słuchając Jezusa i idąc za Nim, powinien być człowiekiem głębokiej i odważnej refleksji nad kierunkiem i celem swojego życia.

Musimy mieć świadomość tego, że w tym wysiłku wiary nie jesteśmy osamotnieni, ponieważ „Jezus nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala” (por. Hbr 12, 2). To Jego łaska daje nam dynamikę życia, siłę na codzienne wybory między niebem a ziemią, między dobrem a złem, między świętością a grzechem. Wiara odmienia bowiem świat człowieczy, który jest „głodny” prawdy jak codziennego chleba. Który pragnie sprawiedliwości i pojednania, wartości niezrozumiałych i niepełnych poza Bogiem. Samo życie człowieka rozpięte między niebem a ziemią potwierdza, że wszystkie ogólnoludzkie wartości bez odniesienia do Chrystusa Odkupiciela zawieszone są w jakiejś duchowej próżni. Wtedy zło pomieszane jest z dobrem i „owocuje” niesprawiedliwością i roztrwonieniem dóbr, które zamiast służyć są źródłem podziałów i przyczyną braku odpowiedzialności za ludzi. Warto w tym miejscu przywołać słowa ks. prof. Czesława St. Bartnika, który w swojej „Dogmatyce katolickiej” dobitnie podkreśla, że „zło jest chaosem nierozumnym, negującym dobro, jest «byciem-bez-Boga», odwracającym świat wartości i relacją skierowaną wyłącznie na siebie wbrew porządkowi bytu, jest relacją antytwórczą i antykomunijną”.

W drugim czytaniu św. Paweł wskazuje na tajemnicę Krwi Chrystusa, która jest wylana za wszystkich i która stała się źródłem przywrócenia jedności z Bogiem i z drugim człowiekiem. Ciało Chrystusa rozdarte na krzyżu pozbawiło mocy „stare Prawo”, wyrażone w 613 zarządzeniach, które „kawałkowały” życie człowieka. Od momentu zbawczej śmierci Chrystusa nie ma już rozdźwięku między życiem osobistym i religijnym człowieka. Przez Jego Krew wszyscy stali się bliscy Bogu i braćmi wobec siebie. Jego miłość, objawiona w krzyżu i Eucharystii, aż do skończenia świata jest źródłem mocy wobec wszelkich rozdarć między Bogiem a ludźmi i ludzi między sobą.

Umiejmy być wdzięczni Bogu za łaskę wiary, która pozwala nam dostrzec Jego miłość w tajemnicy codziennych losów człowieka. Potrzeba nam wzrostu wiary, aby zauważyć tę miłość w krajobrazach i kwiatach, w majestacie gór i bezkresie morza, w promieniach słońca i groźnej burzy, a przede wszystkim w drugim człowieku, w wyciągniętych do modlitwy rękach i w życiu sakramentalnym Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Polak jako pierwszy na świecie zjechał na nartach z K2

2018-07-22 19:01

wpolityce.pl

Wcześniej takiego wyczynu dokonał w 2013 roku zjeżdżając z Sziszapangmy (8013 m), w kolejnym roku z Manaslu (8156 m), a w 2015 z Broad Peak (8051 m).

wikipedia.org

Wspinaczkę na położoną w Karakorum górę K2 Andrzej Bargiel i Janusz Gołąb oraz czterech pakistańskich tragarzy wysokościowych rozpoczęło w czwartek.

Góra K2 była drugą próbą zakopiańczyka, ubiegłoroczna zakończyła się niepowodzeniem.

Wtedy zdecydowanie zawiodła pogoda. Chociaż mogłem wejść na szczyt, to zjazd ze względu na bezpieczeństwo był wykluczony — wyjaśnił pochodzący z Łętowni koło Limanowej Bargiel.

„Modę” na ekstremalne wyczyny narciarskie zapoczątkował na dobre Francuz Jean Afnasi, kiedy w 1978 roku zjechał z Mount Everestu z wysokości 8200 m. Legenda ski-extreme Sylvian Saudan zjechał na nartach ze szczytu Hidden Peak w Pakistanie w 1982 roku i stał się pierwszą osobą, która kiedykolwiek zjechała z samego szczytu powyżej 8000 metrów. Do grona prekursorów zaliczali się także Bruno Gouvy (snowboard) i Veronique Perillat (monoski) zjeżdżając z Czo Oju (8188 m npm) w 1988 roku. Tym samym Perillat została pierwszą kobietą, która dokonała zjazdu na takiej wysokości.

Jeden z najbardziej utytułowanych narciarzy, Słoweniec Davorin „Davo” Karnicar, który na nartach zjechał z siedmiu najwyższych szczytów wszystkich kontynentów (tzw. Korona Ziemi), wspominał podczas pobytu w Polsce, że jazda z tak wysokich gór wygląda zupełnie inaczej niż w narciarstwie alpejskim. Na tak dużej wysokości jest bardzo mało tlenu i podczas zjazdu trzeba robić przerwy. Ogromnym niebezpieczeństwem jest także groźba lawin.

Jak przyznał były reprezentant Słowenii z narciarstwie alpejskim, uczestnik Pucharu Świata w tej dyscyplinie, z Mount Everestu zjeżdżał cztery godziny i 25 minut, z czego półtorej poświęcił na odpoczynek? Był pierwszym człowiekiem, który z najwyższej góry świata zjechał bez odpinania nart. Jego poprzednicy niektóre odcinki pokonywali pieszo, z nartami na plecach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem