Reklama

Wnuk

2018-01-17 10:04

Anna Cichobłazińska
Edycja częstochowska 3/2018, str. V

erty/fotolia.com

Instytucja babci i dziadka daje przywilej cieszenia się małym człowiekiem, nie ponosząc na co dzień trudów związanych z opieką nad nim

Wnukowie to kwintesencja szczęścia. Dziadkowie nie mają obowiązków, mają tylko radości. Nie muszą wstawać w nocy do chorego dziecka, chodzić z nim do doktora, odprowadzać do przedszkola, martwić się, czy zdążą odebrać dziecko po pracy. „Mam wnuka Grzesia” – pochwaliłam się znajomemu kapłanowi.„Wielkiego?” – zapytał. „Ma półtora roku” – odrzekłam bez namysłu. „Ale czy Wielkiego?” – kontynuował ze spokojem kapłan. Dopiero po chwili zorientowałam się, że chodzi o patrona. Nie wiedzieliśmy jeszcze wówczas, czy Grześ będzie miał patrona Grzegorza Wielkiego czy innego św. Grzegorza. Dla jego rodziców i czworga dziadków Grześ był tak wielki, że przesłaniał świat.

Z podziwem i uznaniem można się przyglądać, jak codziennie jego rodzice dają małemu człowiekowi odczuć, że jest kochany. Dziadkowie pomagają, gdy potrzebna jest niańka. Żartują, że chętnie by dopłacali do tego „niańkowania”, tyle radości daje ten mały człowiek. Bo Grześ zmienił nasze życie. Wypełnia je, stawia ciągle nowe wyzwania. Zmusza do kreatywności. Jego potrzeba poznawania świata jest nie do zaspokojenia, jakby ciągle mu było mało dnia na nadrobienie zaległości.

Od pytań „dlaczego”, szybko przeszedł do pytań „po co” i tu zaczęły się „schody”. Po co człowiek żyje, jakie ma cele? To dopiero był początek. Poznając symbolikę wiary zawartą w ikonografii chrześcijańskiej, umysł trzylatka szybko prześliznął się z płaszczyzny filozoficznej w teologiczną. Największy problem sprawiał mu Judasz. Jak wytłumaczyć dziecku kategorię zdrady i winy? Nie mógł tego pojąć. Postawa Judasza małego człowieka niepokoiła i ciągle rozpatrywał jego zachowanie. „Ale dlaczego Judasz zdradził?”. To pytanie w ustach trzylatka wprawia dorosłego w zakłopotanie. Krzyż, śmierć, zmartwychwstanie, odkupienie… Bystre oczy trzylatka błyszczą, ciągle przerywa przydługie wywody, drąży problem, sonduje, pilnie wpatruje się w rozmówcę i jego reakcje. Nic mu nie umyka. Rozmówca dwoi się i troi, dobiera słowa, nie unika odpowiedzi, ale czuje, że nie spełnia do końca oczekiwań małego chłopca. Z zadowoleniem przyjmujesz dzwonek do drzwi, który przerywa rozmowę.

Reklama

Na szczęście wprowadzaniem dziecka w świat wiary zajmują się rodzice. Dziadkowie tylko czasami, podczas opieki, przejmują tę rolę, a wiąże się ona z niejednym zabawnym doświadczeniem. Jak na przykład to:

W kościele Grześ zdecydowanym krokiem zawsze kieruje się do pierwszej ławki. Pilnie przygląda się liturgii Mszy św. Fascynują go dźwięki dzwonków, funkcje wypełniane przez ministrantów, gesty liturgiczne kapłana. Obserwuje w milczeniu, ale zdarza mu się też zadawać pytanie w najmniej oczekiwanej chwili. I tak w czasie Podniesienia, wpatrując się w uniesiony w dłoniach kapłana kielich, ciszę kościoła przenika teatralny szept trzylatka: „Dziadku, co jest w tym kieliszku?”. „Pan Jezus” – odpowiada cicho dziadek, nachylając się do ucha wnuka. „A dlaczego Go nie widać?”. Kiedy dziadek zastanawia się nad odpowiedzią, wnuk dodaje pytająco: „Schował się?”.

W ogóle Grześ jak każde dziecko wiarę traktuje bardzo poważnie. W nagłym porywie żarliwości religijnej potrafi wstawać i rzucać się na kolana, żegnając się to prawą, to lewą ręką i mamrocząc co drugie zdanie Modlitwy Pańskiej i Wyznania Wiary.

Dziadek i babcia to instytucje specjalnego znaczenia. Zawsze gotowe do akcji, nigdy nie zawodzą, nie muszą tak się spieszyć jak rodzice, przez co mają więcej cierpliwości, no i sami czują, że młodnieją w kontakcie z wnukami. Korzyść obopólna, a nawet „obotrójna”, jeśli dodać rodziców.

Tagi:
dziadkowie

Reklama

Czy wiesz, kim są rodzice Twoich rodziców?

2019-01-16 11:11

Agata Pieszko
Edycja wrocławska 3/2019, str. VI

Dziadkowie. Kim są dla nas, młodych? Jak ich widzimy? Co im zawdzięczamy? Czy coś może nas zaskoczyć, kiedy spojrzymy im głęboko w oczy?

©Sergii Mostovyi - stock.adobe.com
Budziaszek jest perkusistą Skaldów od 54 lat

Po pierwsze to dziadkowie przyjęli na świat naszych rodziców. Po drugie są często jedynym łącznikiem między pokoleniami – opowiadają nam o życiu, jakiego nie mieliśmy szans doświadczyć. Po trzecie – nie ma się co oszukiwać – rozpieszczają nas i robią to w ukryciu przed rodzicami. Często jednak nie zastanawiamy się nad tym, że nasza babcia nie od zawsze nosiła tylko fartuszek, że słaba już dzisiaj ręka dziadka zamiast laski trzymała niegdyś broń palną, i że ci ludzie nie zawsze byli tylko naszymi dziadkami – każde z nich miało swoją młodość, swoją historię. Tak jak 91-letni pan Jan Jędrzejczak – mężczyzna, który dziś ma czworo dzieci, 13 wnucząt i 27 prawnucząt. Poznajcie jego historię.

Urodził się wolny

Przenieśmy się do 1927 r. Wtedy, w niepodległej już Polsce, przyszedł na świat mały Janek. Wychowywał się w wielkopolskiej wiosce Chomęcice, w rodzinie, dla której wiara zawsze była nadrzędną wartością. Janek miał swoje obowiązki. Już jako nastolatek nauczył się prowadzić powóz konny, którym kilka razy w tygodniu dostarczał mleko z rodzinnego gospodarstwa do miejskiej mleczarni w Poznaniu. Mimo że Polska powróciła na mapę Europy, niedługo potem znów doświadczyła wojny. Niemcy stacjonowali w kraju, starając się unicestwić wszelkie symbole odradzającej się Rzeczypospolitej. Szczególnie symbole chrześcijaństwa. Bez skrupułów okradali kościoły, szukając łupów do przetopienia na broń. Niszczyli nawet przydrożne krzyże i kapliczki.

Około 1941 r. jedną ze zdewastowanych kapliczek dostrzegł w drodze między Komornikami a Rosnowem Janek. Figura Jezusa leżała w rowie oparta o zniszczony krzyż.

Na ratunek Jezusowi

– Z krzyża nie pozostało nic – jedynie figurka Pana Jezusa. Prawie niezniszczona leżała brudna w rowie przygnieciona belkami – przypomina sobie dziś pan Jan, który przed kilkudziesięciu laty, jako chłopiec, postanowił, że zabierze figurę ze sobą, jeśli ta nadal będzie leżała w rowie w drodze powrotnej. Jezus czekał na Janka. Cały czas cierpliwie spoglądał w stronę drogi. Chłopiec dotrzymał słowa – zsiadł z wozu i okrył Jezusa szmatami, tak, aby nikt Go nie zobaczył. Figura została zakopana w ogródku i tam przeczekała wojnę, po której trafiła na strych. Czternastolatek ryzykował życie, żeby ukryć Pana Jezusa. Ukrywać Żyda w czasie wojny? Nazistowscy żołnierze nie puściliby tego płazem.

Jak odwdzięcza się Jezus

Janek niedługo po tym zdarzeniu zachorował, przez co nie mógł wozić mleka do miasta. Jego obowiązek przejęła kobieta, która oprócz mleka schowała na wozie także mięso i inne towary, którymi handel był wtedy zabroniony, ale tylko w taki sposób Polacy mogli utrzymać swoje rodziny. Niestety, kobieta została zatrzymana przez Niemców. Została skazana za przewożenie towarów na handel. W ten sposób Jan został uchroniony od niemieckiego więzienia.

Kiedy wojna się skończyła, już jako młodzieniec został wcielony do wojska i wysłany do Małopolski. Miał tam wraz ze swoją kompanią przeszukiwać miejscowe gospodarstwa i lasy w celu rozbrojenia ludności cywilnej z jakiejkolwiek broni. Pan Jan nawet jako dorosły mężczyzna uciekał od tych wspomnień. Nie było to najszlachetniejsze zadanie, jednak żołnierz nie mógł sprzeciwiać się rozkazom. Co osłodziło mu tę gorzką rzeczywistość? Kiedy przebywał w Małopolsce, spotkał w jednym z domów młodą dziewczynę. Anastazja była wówczas „na służbie” w jednym z gospodarstw. Jej zadaniem było otwierać drzwi i wpuszczać żołnierzy do wszystkich pomieszczeń. Od razu spodobała się Janowi, który zagadywał i prosił o adres, ale jego zachowanie ją speszyło, a jak sama wspomina, nie wiedziała, jak mu ten adres przekazać.

Po zakończeniu obowiązkowej służby, a więc kilka miesięcy później, Jan powrócił do Chomęcic. Niedługo po tym, ze względu na nie najlepszą sytuację finansową, rodzice posłali go na tereny Ziem Odzyskanych – dzisiejszy Dolny Śląsk, uważany za szansę na lepsze życie. Zamieszkał u wujka w Piskorzowie i tam rozpoczął pracę w pobliskiej fabryce.

Nie ma zbiegów okoliczności! W tym samym czasie siostra Anastazji miała wyjechać na Ziemie Odzyskane razem z dentystką, u której pracowała. Dziewczyna, obawiając się podróży w nieznane, zrezygnowała jednak z przyjazdu, a jej miejsce zajęła Anastazja! Najpierw zamieszkała w Dzierżoniowie, gdzie pełniła funkcję służby u jednej z lekarek. Po pewnym czasie dostała propozycję przeniesienia się na wieś oddaloną o 7 km... – do Piskorzowa. Miała tam pomagać w gospodarstwie. Anastazja zgodziła się, a po pewnym czasie rozpoczęła pracę w miejscowej fabryce – zajmowała się krosnami. Była bystra i świetnie zorganizowana, dzięki czemu szybko ją doceniono. Wszyscy mieszkańcy dostawali się do fabryki jednym transportem „na pace” dużego auta. Pewnego dnia Nastka jadąc do pracy, usłyszała żarty pewnego młodzieńca, na które zareagowała głośnym komentarzem: „Poznać głupiego po gadce jego!”. Okazało się, że to był Jan! Ona z okolic Myślenic, on spod Poznania. Żyli w jednej miejscowości, a dzieliło ich jedynie podwórko (blisko rok, zanim się spotkali)! Teraz już nic ich nie dzieli. Skrzyżowane kilkadziesiąt lat temu drogi są splecione do dziś świętym węzłem małżeńskim.

Szczęśliwe zakończenie

Jan i Anastazja rok później, w dniu święta Matki Bożej Gromnicznej 2 lutego wzięli ślub w kościele w Piskorzowie. Po upływie kolejnego roku przywitali na świecie pierwszą córkę – Marię, a następnie kolejne potomstwo: Mariana, Krystynę i Jana. Choć ich życie nie było łatwe, bo cały czas ciężko pracowali, aby utrzymać małe gospodarstwo, zawsze zawierzali swoje życie Bogu.

– W grudniu nasz dziadek skończył 91 lat, a mimo problemów z poruszaniem, w każdą niedzielę i święta uczestniczy we Mszy św., każdego wieczoru można go zobaczyć, jak klęka do modlitwy i widzimy go codziennie z różańcem w ręce – daje nam piękne świadectwo wiary i dobroci. Mimo że w jego życiu zdarzyło się dużo więcej cudów, teraz mogę opowiedzieć jedynie ten mały, a może i duży, bo wszyscy w rodzinie wierzymy, że to dzięki temu, że dziadek uratował ten krucyfiks, Pan Bóg obdarza go tyloma łaskami aż po dziś dzień – mówi Małgosia, wnuczka pana Jana Jędrzejczaka. Około roku 2010 siostry Jana przywiozły mu z Poznania figurkę, którą niegdyś uratował. – Wtedy to my, jego wnuczęta, dowiedzieliśmy się o całej historii. Na pamiątkę tych zdarzeń dziadek wraz ze swoim synem ufundowali remont przykościelnej kapliczki, w której to po ok. 70 latach od wojny figura Pana Jezusa zawisła znowu na krzyżu – dodaje z dumą Gosia.

Zapisuj cenne słowa

Zdaje się, że w życiu pana Jana nie może być mowy o ślepym losie, zbiegu okoliczności czy fortunie, a to dlatego, że on sam nie wierzy w przypadki, a wyłącznie w Pana Boga. Może być spokojny, jego historia zostanie wraz z wiarą przekazana kolejnemu pokoleniu. Sama słucham jej z niedowierzaniem i podziwem i, niestety, zdaję sobie sprawę, że moi dziadkowie nigdy nie mówili o sobie za wiele, a ja nigdy nie dopytywałam. Warto pamiętać, że wiele się wydarzyło, zanim ich włosy stały się srebrne. Uświadomiła mi to historia opisana w przepiękny sposób przez Gosię i Justynę – wnuczki Pana Jana.

A jaką historię noszą w sobie Twoi dziadkowie? Już dziś zadbaj o to, aby przetrwała dla następnych pokoleń!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zaufała Jezusowi. I zaczęły się dziać dziwne rzeczy

2019-02-18 14:21

- Chodzi o to, żeby się nie martwić, żeby się nie zamartwiać, żeby nie myśleć negatywnie, żeby nie myśleć, że się nie uda. Jak zaufaliśmy, to wierzymy, że wszystko będzie dobrze. Naprawdę wierzymy, że Pan Bóg działa, że się troszczy, że to należy do Niego - mówiła s. Glapka

- Jeśli oddajemy obawy, lęki, ufamy Mu całkowicie, to Pan Bóg przemienia nas całkowicie - dodawała

- Bóg działa w ten sposób, że po prostu stawia ludzi, organizuje pewne wydarzenia i trzeba z odwagą za tym pójść - podkreśliła s. Jolanta Glapka RSCJ

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Blisko 5,7 mln na cenne opactwa

2019-02-19 20:06

dziar / Kielce (KAI)

Zespół klasztorny cystersów w Jędrzejowie, kaplica św. Anny w Pińczowie, kaplica Firlejów w Bejscach, czy zespół kolegiacki w Wiślicy - to cenne zabytki sakralne diecezji kieleckiej, które znalazły się na liście obiektów dofinansowanych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na ten cel ministerstwo przeznaczyło łącznie dla regionu świętokrzyskiego blisko 5,7 mln złotych.

ANDRZEJ NIEDŹWIECKI

Jak tłumaczy poseł PiS Krzysztof Lipiec, wsparcie trafi m.in. do archiopactwa cystersów w Jędrzejowie, najstarszego w Polsce, gdzie znajduje się sanktuarium bł. Wincentego Kadłubka. Ministerialne wsparcie zostanie przeznaczone m.in. na rewitalizację dzwonnicy oraz części ogrodzenia z bramą i reliktami dawnej furty (to drugi etap prac opiewający na kwotę 580 tys. zł) oraz na konserwację techniczną i estetyczną polichromii, wystroju i wyposażenia nawy północnej wraz z kaplicą bł. Wincentego Kadłubka (410 tys. zł).

Z kolei Zespół Kościoła Kolegiackiego w Wiślicy i bazylika kolegiacka Narodzenia Najświętszej Marii Panny z XIV wieku otrzymają dofinansowanie na remont dzwonnicy, zbudowanej w latach 1460-70 oraz na prace konserwatorskie i konstrukcyjne, kwocie 550 tys. zł. Będzie także wsparcie na badania konserwatorskie w zakresie romańskiego wątku kamiennego i detalu architektoniczno-rzeźbiarskiego elewacji świątyni (230 tys. zł).

Kościół św. Mikołaja w Bejscach z unikatową renesansową kaplicą Firlejów (1594 r.) dzięki kwocie 170 tys. zł. może realizować kolejny etap prac konserwatorskich dekoracji kaplicy, polichromii oraz posadzki.

Wsparcie otrzymały też m.in. kaplica św. Anny w Pińczowie, zbudowana przez Santi Gucciego (na prace remontowo- konserwatorskie elewacji zewnętrznej 200.000 zł) oraz kościół św. Jana Chrzciciela w Tuczępach (1674 r.) - na remont dachu prezbiterium 60 tys. zł.

Jak informuje poseł Krzysztof Lipiec, pomoc wicepremiera i ministra kultury Piotra Glińskiego pozwoli na renowacje ważnych miejsc na mapie kulturowego dziedzictwa województwa świętokrzyskiego.

dziar/kielce

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem