Reklama

Petycja do prezes Trybunału Konstytucyjnego

W nowy rok z Duchem Świętym

2018-01-17 10:05

Iwona Kosztyła
Edycja rzeszowska 3/2018, str. I

Archiwum redakcji
Bp Jan Wątroba

Rok 2017 był czasem świętowania jubileuszy różnych struktur i instytucji działających w ramach diecezji rzeszowskiej. Okazją – 25. rocznica jej powstania. To także czas podsumowania działań duszpasterskich, charytatywnych, ewangelizacyjnych. Jednak to przede wszystkim motywacja do spojrzenia na to, co przed nami. A nowy rok niesie zarówno kapłanom, jak i świeckim kolejne wyzwania

Iwona Kosztyła: – Czy można podsumować życie lokalnego Kościoła, jego wiernych przez podanie liczb, wspomnienie wydarzeń?

Bp Jan Wątroba: – Liczby i przypominanie wydarzeń nie oddadzą duchowego wymiaru działań duszpasterskich, ale pozwalają i pomagają w zrozumieniu tego, co w Kościele, także tym diecezjalnym, ma miejsce. Kościół i jego wierni to raczej sfera ducha niż materii, jednak statystyki są potrzebne, by popatrzeć z perspektywy na bogactwo zadań, inicjatyw, ocenić, wyciągnąć wnioski.

– Jakie wydarzenia mijającego roku wywarły największy wpływ na życie religijne diecezji rzeszowskiej?

– Wiele było takich ważnych wydarzeń, bo dyktowała je ważna rocznica. 25 lat istnienia diecezji to piękny jubileusz, który świętowaliśmy dokładnie 25 marca, najpierw poprzez Mszę św. dziękczynną, później uroczystości z prawykonaniem hymnu upamiętniającego to wydarzenie. To świętowanie w Filharmonii Podkarpackiej i uhonorowanie osób świeckich szczególnie zasłużonych dla diecezji, które od początku włączały się w tworzenie jej struktur. To marcowe wydarzenie nadało rytm kolejnym, mniejszym, kameralnym spotkaniom, aż po czerwcowe świętowanie duchowieństwa w rzeszowskiej katedrze.

– Rok 2017 był w Kościele na świecie, jak i w Polsce rokiem maryjnym. 300-lecie Koronacji Obrazu Matki Bożej na Jasnej Górze i 140. rocznica objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, 100-lecie objawień Matki Bożej w Fatimie. Czy te wydarzenia światowe i ogólnopolskie przełożyły się na to, co działo się w diecezji rzeszowskiej i pozostawiło po sobie jakiś ślad – ten wymierny czy też duchowy?

– Czuliśmy się nie tylko zaproszeni do udziału w tych wydarzeniach, ale też próbowaliśmy je przeżywać w naszych parafiach. Wielu diecezjan uczestniczyło w centralnych, sierpniowych uroczystościach na Jasnej Górze. Sama Piesza Pielgrzymka też w programie uwzględniała wymienione wcześniej rocznice, jeszcze bardziej podkreślając miejsce i rolę Matki Bożej w Kościele. Także orędzie fatimskie i rocznica fatimska nie pozostały bez echa. W wielu parafiach więcej osób niż dotychczas uczestniczyło w nabożeństwach fatimskich. Tych form i propozycji było oczywiście więcej.

– Oprócz rocznic związanych z Maryją, wierni przeżywali Rok św. Brata Alberta. To był ważny czas, bo przypominał nam o ludziach, którzy powinni nam być najbardziej bliscy. Potrafimy w diecezji im pomagać?

– Oczywiście zawsze można lepiej, jednak co muszę powiedzieć, mam ogromną satysfakcję, bo ten wymiar charytatywny duszpasterstwa jest bardzo widoczny i ta działalność skutecznie prowadzona. Caritas na poszczególnych szczeblach rozwija się bardzo dynamicznie i skutecznie pomaga ubogim oraz potrzebującym poprzez wiele dzieł przez nią prowadzonych. To kontynuacja tego, do czego zachęcał między innymi Brat Albert. Że tak się dzieje, widać w poszczególnych dekanatach, parafiach, szkołach.

– W minionym roku, zgodnie z hasłem, o którym często była mowa, staraliśmy się „chodzić i głosić”. Jak Ksiądz Biskup ocenia tę ewangelizację?

– Dostrzegam i doceniam ogromny wysiłek duszpasterski wspólnot, kapłanów, czy osób świeckich zaangażowanych w dzieła ewangelizacji. Widzę, jak szukają metod, sposobów tej ewangelizacji, głoszenia, nowego języka. Organizują kursy, rekolekcje, spotkania, ale też wydarzenia na ulicach, halach, czy parkach. Koncert „Jednego Serca, Jednego Ducha” czy następujący po nim Finał Festiwalu Wiary są tego doskonałym przykładem. Formuła jest otwarta: konferencje, spotkania, modlitwa, dawanie świadectwa. Zaproszony jest każdy i wiele osób z tego zaproszenia korzysta. Warto wspomnieć o nowej inicjatywie, która poruszyła wiele serc, a mianowicie „Różaniec do Granic”. Piękna, oddolna inicjatywa, także w naszej diecezji pociągnęła do modlitwy tysiące ludzi. To dowód na to, jak wiele osób widzi potrzebę takich spotkań.

– W tym roku poprzez hasło roku duszpasterskiego szczególnie będzie nam towarzyszył Duch Święty. Co Rok Ducha Świętego powinien wnieść w nasze życie?

– To bardzo ważne zadanie na ten rok. Przede wszystkim powinniśmy sobie przypomnieć i uwiadomić, jakim wielkim darem jest dla nas sam Duch Święty. Przypominają nam o tym sakramenty, które nie zawsze są przez nas odpowiednio przeżywane. Mam na myśli przede wszystkim sakrament bierzmowania. Trzeba szukać nowych sposobów przygotowania młodych ludzi, ale i dorośli też powinni chcieć żyć darami, które w tym sakramencie otrzymali, a, niestety, nie zawsze tak jest. Bierzmowanie niczego nie kończy, ale właśnie zaczyna, i o tym powinniśmy pamiętać.

– Co najbardziej cieszy, a co niepokoi Księdza Biskupa w kontekście podsumowania roku 2017 w diecezji, ale także tego, co niosą dni nowego roku?

– Obok gorliwych kapłanów, których pracę, zaangażowanie, poświęcenie widzę i doceniam, to wielką radość przynosi zaangażowanie ludzi świeckich w sprawy Kościoła. Kiedy widzę, jak szukają okazji do modlitwy, pogłębienia wiary, angażują się we wspólnoty, korzystają z sakramentów, rozumieją, jak życie religijne jest ważne. To cieszy. Ale przed nami kolejny rok systematycznej pracy, wielu działań i ważnych wyzwań, przede wszystkim tych duchowych. Nie lękajmy się trudu, poczujmy się odpowiedzialni za siebie nawzajem i pozwólmy prowadzić się Duchowi Świętemu.

Tagi:
wywiad

Lubię oddawać siebie

2019-01-16 11:02

Z Kamilem Bednarkiem rozmawia Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 3/2019, str. 54-57

Sukces może zmienić ludzkie serce i przyjaciół wokół – ale on sobie z tym poradził. Jest niekwestionowaną gwiazdą polskiej sceny muzyki reggae. Pisze, komponuje, wciąż się uczy. I ścisza głos, gdy mówi o domu, o przyjaźni, miłości i... o babci

Agnieszka Bugała

AGNIESZKA BUGAŁA: – Kamil, już niebawem, bo 1 lutego premiera płyty „MTV Unplugged”. Dołączyłeś do listy niewielu artystów, którzy dostali szansę nagrania swoich utworów w aranżacjach akustycznych.

KAMIL BEDNAREK: – To było dla mnie i zespołu muzyczne wyzwanie i wyróżnienie, bo rzeczywiście, nie każdy dostaje propozycję realizacji takiego projektu. Zmobilizowaliśmy się, włożyliśmy mnóstwo pracy – odbyło się aż 40 prób, by wszystko brzmiało dobrze – i ten wysiłek się opłacał. Dzięki temu byliśmy przygotowani, choć nie ukrywam, że nigdy jeszcze nie czułem tak ogromnego stresu przed koncertem. Dzięki temu, jeśli chodzi o tremę, znów przesunęła mi się granica strachu. Mimo że gram już od 10 lat, to zdarzało się, że stres się pojawiał.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Bazylika czy katedra?

Maciej Siciński
Edycja dolnośląska 39/2004

Bazylika, katedra, fara, kolegiata to nazwy kościołów, które często słyszymy, nie zawsze jednak wiemy, co się za nimi kryje. Postaram się w prosty sposób wyjaśnić te pojęcia, uwzględniając typy architektoniczne budowli i ich tytuły związane z funkcją lub przywilejami. Kościół św. Stanisława BM i św. Wacława M w Świdnicy przez niektórych nazywany bazyliką, przez innych katedrą, tak naprawdę funkcję katedry pełni od marca br., gdy stał się siedzibą biskupa diecezjalnego, matką i głową wszystkich kościołów w diecezji.

Ze względu na konstrukcję architektoniczną kościoły dzielimy na:
Bazylikę - kościół wielonawowy zbudowany na planie prostokąta z nawą główną wyższą i przeważnie szerszą od bocznych oraz posiadającą niezależny od nich dach, oświetloną oknami znajdującymi się ponad nawami bocznymi. Wywodzi się ze starożytnego Rzymu, gdzie była salą sądowo-targową.
Kościół salowy - jednonawowa świątynia zbudowana na bazie prostokąta - jej wnętrza nie dzielą kolumny. Wywodzi się z wczesnochrześcijańskich kościołów domowych.
Kościół halowy - wielonawowa świątynia, w której nawa główna i nawy boczne są tej samej wysokości, przykrywa je wspólny dach i nawa główna jest oświetlona oknami znajdującymi się w ścianach naw bocznych.
Kościół schodkowy (pseudobazylika) - odmiana kościoła halowego, różni się od niego tym, iż nawy boczne są nieco niższe od nawy głównej.
Kościół centralny - świątynia, której wszystkie elementy zorientowane są na jeden punkt znajdujący się w centrum. Budowana najczęściej na planie koła, kwadratu, wielokąta i ich wariantów.

Ze względu na tytuł i funkcję, jaką pełnią, kościoły dzielimy na:
Bazylika większa (patriarchalna) - kościół podporządkowany bezpośrednio Papieżowi, wyróżniający się tronem i ołtarzem papieskim zastrzeżonym dla niego i upoważnionych przez niego prałatów. Zalicza się tu bazyliki rzymskie: św. Piotra na Watykanie, św. Pawła za Murami, Matki Bożej Większej, św. Jana na Lateranie i św. Wawrzyńca oraz św. Franciszka i Najświętszej Maryi Panny od Aniołów w Asyżu.
Bazylika mniejsza - honorowy tytuł nadawany kościołom przez Papieża. Po raz pierwszy tytuł ten nadał w 1783 r. papież Pius VI kościołowi św. Mikołaja w Tolentino. W 1836 Kongregacja Obrzędów przeniosła na b. m. przywileje nadane kolegiatom. Obecnie tytuł ten posiada większość znaczniejszych kościołów kolegiackich, klasztornych oraz sanktuariów, np. katedra i kościół garnizonowy we Wrocławiu, sanktuaria w Wambierzycach i Trzebnicy.
Katedra - kościół biskupa diecezjalnego, w którym znajduje się jego tron, jest głównym kościołem diecezji. Duchowni powołani do posługi liturgicznej w katedrze to kanonicy tworzący kapitułę katedralną. Jeśli z jakiegoś powodu niemożliwe jest sprawowanie liturgii w katedrze to biskup wybiera inny kościół na prokatedrę do czasu np. odbudowy katedry.
Kolegiata - kościół z kolegium kanoników nie będący siedzibą biskupa. Posiada prawo pierwszeństwa przed pozostałymi świątyniami w danej miejscowości.
Tum - średniowieczna nazwa katedry i kolegiaty.
Kościół parafialny - główna świątynia gminy wyznawców, kierowana przez proboszcza.
Fara - główny kościół w mieście (dawniej będący pod opieką cechów). W siedzibie biskupa drugi kościół po katedrze.
Kościół filialny - świątynia podporządkowana kościołowi parafialnemu. Najczęściej znajduje się w rozległych parafiach i umożliwia wiernym uczestnictwo w nabożeństwach bez dojeżdżania do kościoła parafialnego.
Kościół klasztorny - kościół przy klasztorze, dawniej kościoły klasztorne nie miały prawa do prowadzenia parafii.
Kaplica - niewielka budowla sakralna służąca jako miejsce modlitwy lub odprawiania nabożeństw dla małej grupy wiernych. Kaplica może być niezależnym budynkiem lub być częścią innego, np. kościoła, zamku, szpitala.

W metropolii wrocławskiej są obecnie trzy katedry: św. Jana we Wrocławiu, Świętych Piotra i Pawła w Legnicy i św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy.

Ratujmy świdnicką katedrę!

Wszyscy, którzy chcą wesprzeć trwające od 9 lat prace remontowe w świdnickiej katedrze, mogą dokonywać wpłat na konto: BZ WBK S.A. I O/Świdnica 24 1090 2369 0000 0006 0200 1960
Parafia rzymskokatolicka
św. Stanisława BM i św. Wacława M
pl. Jana Pawła II 1
58-100 Świdnica
Za ofiary składamy serdeczne Bóg zapłać

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Radosny korowód młodzieży!

2019-01-20 12:26

Piotr Drzewiecki

Trzeci dzień pobytu Domowego Kościoła w Diecezji Penomone był czasem pielgrzymki młodzieży do kościoła San Juan Bautista Church w Aquadolce. Podczas zbiórki na dworcu autobusowym młodzi mieli okazję poznać siebie nawzajem. Każda narodowość głośno klaskała, śpiewała i tańczyła, ucząc swoich rówieśników układów tanecznych i piosenek. Polacy zaznaczyli słynną „belgijkę” oraz jedną ze znanych piosenkę disco polo, które od razu przypadły do gustu obcokrajowcom. Następnie korowód udał się w drogę do kościoła w Aquadolce. Marsz podzielony był na grupy według parafii, które goszczą młodzież. Na przodzie każdej grupy prowadzone były figury świętych symbolizujących parafie. Młodzi radośnie śpiewali i tańczyli, m.in. do hymnu Światowych Dni Młodzieży. Po dojściu do Aquadolce była krótka modlitwa w kościele, a po niej posiłek w pobliskiej szkole.

Piotr Drzewiecki

Ostatnim, aczkolwiek najważniejszym punktem pielgrzymki była Msza św. przy ołtarzu polowym, której przewodniczył biskup diecezji Penomone Edgardo Cedeno Munoz. Po zakończeniu Mszy św. młodzi wrócili do rodzin, u których przebywali.

W Diecezji Penomone przebywają młodzi z: Gwatemali, Arabii Saudyjskiej, Stanów Zjednoczonych, Korei Południowej, Filipin, Kolumbii, Argentyny, Francji, Hiszpanii i Polski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem