Reklama

Sacroexpo 2018

Zasłużony dla Podkarpacia

2018-01-17 10:05

Natalia Janowiec
Edycja rzeszowska 3/2018, str. III

Natalia Janowiec
Sekretarz dwóch Papieży nie krył wzruszenia i radości

Arcybiskup Mieczysław Mokrzycki odebrał w Rzeszowie odznakę honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”. Odznaczenie nadane zostało jako wyraz uznania za wyjątkową działalność i zaangażowanie na rzecz rozwoju regionu. Sekretarz dwóch papieży od lat w sposób szczególny pielęgnuje pamięć o Wielkim Papieżu Polaku – św. Janie Pawle II, z należytą troską dba o integrację środowisk lokalnych i rodzinnych wokół najważniejszych wartości chrześcijańskich, wspiera działalność wielu obiektów sakralnych, sercem i modlitwą otacza biednych i potrzebujących.

Uroczyste wręczenie tytułu miało miejsce w Filharmonii Podkarpackiej. W wydarzeniu wzięli udział: abp Adam Szal – metropolita przemyski, bp Jan Wątroba – ordynariusz rzeszowski, księża, przedstawiciele władz województwa oraz zaproszeni goście.

Reklama

– Cieszę się, że zostałem wyróżniony tym odznaczeniem. To dowód, że moi rodacy, którzy mieszkają w Polsce, pamiętają o mnie. To niezwykły wyraz ich pamięci, wdzięczności, a przede wszystkim solidarności – mówił abp Mieczysław Mokrzycki.

Abp Mieczysław Mokrzycki urodził się w 1961 r. w Majdanie Lipowieckim na Podkarpaciu.Po maturze studiował teologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Święcenia kapłańskie otrzymał 17 września 1987 r. z rąk bp. Mariana Jaworskiego. W 1996 r. został osobistym sekretarzem papieża Jana Pawła II, a po jego śmierci w 2005 r. został sekretarzem papieża Benedykta XVI. 16 lipca 2007 r. został mianowany arcybiskupem koadiutorem archidiecezji lwowskiej. Święcenia biskupie przyjął 29 września 2007 r. w Watykanie.

Tagi:
odznaczenia

Legendarny duszpasterz Polonii odznaczony najwyższym odznaczeniem RP

2018-05-06 09:20

Włodzimierz Rędzioch

Kościół polski miał wiele wybitnych osobistości, które są mało znane w kraju ponieważ większość swego kapłańskiego życia spędzili poza Polską. Takimi wielkimi postaciami byli zmarli w Rzymie kardynałowie Władysław Rubin i Andrzej Maria Deskur.

Włodzimierz Rędzioch

Taką postacią jest mieszkający w Rzymie 91-letni abp Szczepan Wesoły, legendarny duszpasterz Polaków mieszkających za granicą. Dlatego należy się cieszyć, że Prezydent Duda docenił ogromy wkład Arcybiskupa w dzieło zachowania przez Polonię świata wiary Ojców, polskości i więzów z Ojczyną, przyznając sędziwemu Kapłanowi najwyższe odznaczenie RP – order Orła Białego.

Zobacz zdjęcia: Legendarny duszpasterz Polonii odznaczony najwyższym odznaczeniem RP

Przez kilkadziesiąt lat abp Wesoły kontynuował chwalebne dzieło swoich poprzedników, duszpasterzy i opiekunów Polonii: abp. Józefa Gawliny i kard. Władysława Rubina.

W ramach uroczystości, które miały miejsce w Rzymie 5 maja, została odprawiona Msza św. w kościele św. Stanisława, którego rektorem przez wiele lat był właśnie Arcybiskup Szczepan. Odprawił ją abp Edward Nowak, kanonik Bazyliki św. Piotra w Watykanie, dawny sekretarz Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, który wygłosił również homilię; koncelebrowało kilkunastu polskich kapłanów, w tym obecny rektor polskiego kościoła, ks. prał. Paweł Ptasznik.

Przeczytaj także: Order Orła Białego dla abp. Szczepana Wesołego - homilia

Natomiast sama ceremonia wręczenia odznaczenia odbyła się po Mszy św., w rezydencji Ambasady RP przy Stolicy Apostolskiej. W imieniu Prezydenta RP order Orła Białego wręczył Arcybiskupowi sekretarz stanu Adam Kwiatkowski, odpowiedzialny w Kancelarii Prezydenta za kontakty z Polonią i Polakami mieszkającymi poza granicami kraju oraz za współpracę z podmiotami polonijnymi i emigracyjnymi. W uroczystości, oprócz kapłanów, którzy odprawili Eucharystię, wzięli udział: kard. Zenon Grocholewski, emerytowany prefekt Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, abp Konrad Krajewski, papieski jałmużnik, Jan Tombiński, ambasador Unii Europejskiej przy Stolicy Apostolskiej, wysłannik abpa Wiktora Skworca, polscy księża i siostry zakonne pracujące w Rzymie (wśród nich były siostre sercanki, które pracują przy kościele św. Stanisława i opiekują się Arcybiskupem), znajomi i przyjaciele abpa Wesołego. Po wręczeniu odznaczenia przez ministra Kwiatkowskiego, zgromadzeni mieli okazję złożyć gratulacje Arcybiskupowi. Po uroczystości ambasador Janusz Kotański z małżonką podejmowali gości obiadem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Jak powstała Litania Loretańska?

Justyna Wołoszka
Edycja szczecińsko-kamieńska 18/2007

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.

BOŻENA SZTAJNER

Miesiąc maj, poświęcony jest w szczególny sposób Matce Bożej. Jest to miesiąc nabożeństw, podczas których rozbrzmiewa w kościołach, przy kapliczkach czy figurach przydrożnych Litania do Najświętszej Maryi Panny, nazywana popularnie Litanią Loretańską.
Termin „litania” (gr. lite, łac. litanea = prośba, błaganie) oznacza dosłownie modlitwę błagalną. Od innych modlitw błagalnych różni się specyficznym układem. Złożona jest z szeregu wezwań-inwokacji, po których następuje stała odpowiedź, np.: „Módl się za nami” - w litaniach do Matki Bożej i świętych, a jeśli zwracamy się do Chrystusa lub innych Osób Boskich - „Zmiłuj się nad nami” lub „Wysłuchaj nas, Panie”.
„Wśród form modlitwy do Najświętszej Dziewicy zalecanych przez Kościół znajdują się litanie. Polegają one na dość długiej serii wezwań do Maryi, następujących po sobie w jednakowym rytmie i stwarzających jakby modlitewny strumień uwielbień i błagań. Wezwania bowiem, przeważnie bardzo krótkie, składają się z dwu części: pierwsza jest wychwalaniem (Panno łaskawa), druga - błaganiem („Módl się za nami”) („Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”).

Przeczytaj także: Nowe wezwanie w Litanii Loretańskiej

Geneza Litanii Loretańskiej jest trudna do ustalenia. Najprawdopodobniej w swej charakterystycznej formie i podstawowym zarysie pojawiła się w manuskrypcie paryskim z końca XII wieku Można również wykazać, że niektóre wezwania skierowane do Maryi znajdowały się w Litanii do Wszystkich Świętych, z biegiem czasu dodawane nowe tytuły maryjne stawały się coraz liczniejsze i stopniowo utworzyły nową grupę, która oderwała się od początkowego pnia. Litania zwana jest „Loretańską” od miasteczka Loreto, położonym w prowincji Ancona, we Włoszech, gdzie znajduje się słynne sanktuarium maryjne. Wierzono, że w XIII wieku został przeniesiony przez aniołów do Loreto Domek Nazaretański, w którym przyszła na świat Matka Boża. Faktem jest, że litania była szczególnie propagowana i odmawiana przez pielgrzymów w tym sanktuarium maryjnym. Przybrała tam ostateczną formę i zaczęła promieniować na cały Kościół. Z roku 1531 pochodzi świadectwo używania jej w tym sanktuarium. Po raz pierwszy ukazała się drukiem w 1572 r. we Florencji i zawierała 43 wezwania. Do końca XVI wieku jeszcze co najmniej 20 razy, co świadczy o jej wielkim rozpowszechnianiu.
W dokumentach papieskich pojawiła się o niej wzmianka w 1581 r. w bulli „Redituri” papieża Sykstusa V, który udzielił za jej odmawianie 200 dniowego odpustu i zachęcał wiernych do jej odmawiania. Kolejne odpusty przypisali do niej Pius VII oraz Pius XI w 1932 r. Natomiast papież Benedykt XIV urzędowo ją zatwierdził i zezwolił stosować w publicznym kulcie Kościoła.
Wezwania Litanii Loretańskiej podlegały zmianom (dzisiejsza wersja litanii zawiera 52 wezwania). Usuwano lub wzbogacano ją nowymi wezwaniami w zależności od potrzeb i okoliczności. I tak w ciągu wieków oficjalnie dodano następujące inwokacje: „Wspomożenie wiernych” przypisywana Piusowi V w związku ze zwycięstwem nad Turkami pod Lepanto (1571); „Królowo bez zmazy pierworodnej poczęta” - Piusowi IX, dzień przed ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP (1854); Leon XIII wprowadził wezwanie „Królowo Różańca świętego” (1883) oraz „Matko dobrej rady” (1903). W 1908 r. Kościół w Polsce uzyskał zgodę na włączenie tytułu „Królowo Korony Polskiej” (przekształcone po drugiej wojnie światowej w „Królowo Polski”). „Królowo pokoju” włączył Benedykt XV (1917), a papież Pius XII - „Królowo wniebowzięta” (1950) w związku z ogłoszeniem dogmatu o Wniebowzięciu NMP; „Matko Kościoła” (tytuł nadany przez Pawła VI w czasie Soboru Watykańskiego II) Jan Paweł II przyznał prawo Konferencji Episkopatów do włączenia go do litanii (1980); Janowi Pawłowi II zawdzięczamy też wezwanie „Królowo Rodziny” (1995). Oprócz zezwoleń na powszechne wprowadzenie inwokacji, wydano wiele zezwoleń ograniczonych do poszczególnych diecezji lub zgromadzeń zakonnych. I tak np. franciszkanie uzyskali pozwolenie na umieszczenie (na ostatnim miejscu) własnego wezwania „Królowo zakonu serafickiego” (1910), a karmelici stosują od 1689 wezwanie „Królowo szkaplerza świętego”.
Co do pobożnej praktyki odmawiania lub śpiewania Litanii warto przytoczyć fragment „Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”. Czytamy tam: „W wyniku rozporządzenia papieża Leona XIII o kończeniu odmawiania różańca w październiku śpiewem Litanii Loretańskiej liczni wierni byli przeświadczeni, że litania jest tylko rodzajem dodatku do różańca. W rzeczywistości jednak jest ona czymś niezależnym. Litanie bowiem mogą stanowić samodzielny element hołdu składanego Maryi, być śpiewem procesyjnym, stanowić część nabożeństwa Słowa Bożego lub innych aktów liturgicznych”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Ignacy Dec afiliowany do Zakonu Franciszkanów

2018-05-22 22:13

xdm / Wambierzyce (KAI)

21 maja podczas uroczystej Mszy św. w Wambierzycach bp Ignacy Dec przyjął godność afiliacji do Zakonu Braci Mniejszych. „Jubileusz 800-lecia Wambierzyc, w którym znajduje się sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin stał się sposobnością do obdarowania godnością afiliacji do Zakonu Braci Mniejszych Bp Ignacego Deca – mówił w homilii o. Alan Tomasz Brzyski OFM Minister prowincjalny.

Ks. Daniel Marcinkiewicz

„Ksiądz biskup od wielu lat wspiera naszą prowincję św. Jadwigi na różne sposoby, niejednokrotnie tak, jakby sam był jej członkiem. Życzliwość wobec zakonu Braci Mniejszych znalazła swój wyraz we wprowadzeniu do Wambierzyc w 2007 roku naszej wspólnoty przekazując administrację parafii Nawiedzenia NMP. Stąd dzisiaj w dowód wdzięczności w uroczysty sposób pragniemy afiliować księdza biskupa do pierwszego zakonu, co jest uhonorowaniem pierwszego stopnia prowincji św. Franciszka z Asyżu w Polsce” – podkreślał o. Alan Brzyski, prowincjał.

Następnie Minister Prowincjalny Prowincji św. Jadwigi dokonał duchowej afiliacji biskupa świdnickiego do wspólnoty franciszkańskiej odczytując rzymski dekret podpisany przez Ministra Generalnego całego Zakonu Braci Mniszych o. Michaela A. Perry.

„Dla uznania życzliwej pomocy, szczerej postawy i serdecznej obecności księdza biskupa pośród braci prowincji św. Jadwigi w diecezji świdnickiej, w Polsce, z uczuciami ogromnej wdzięczności afiliuję księdza biskupa do Zakonu Braci Mniejszych i przez pośrednictwo naszego serafickiego Ojca św. Franciszka z Asyżu wzywam dla Niego błogosławieństwa Boga miłosiernego i wszechmogącego i zawierzam go opiece Najświętszej Dziewicy Maryi, Matki Bożej” – czytamy w rzymskim dekrecie.

Prowincja św. Jadwigi w Polsce wywodzi się z prowincji saksońskiej. Rozległość ówczesnej prowincji obejmującej Westfalię, Nadrenię oraz Śląsk utrudniała władzom zakonnym zarządzanie podległymi domami i zakonnikami, dlatego 21 IX 1893 r. postanowiono o utworzeniu ze śląskich klasztorów we Wrocławiu, Górze św. Anny oraz w Prudniku komisariatu zakonnego, który pozostawałby zależny od macierzystej prowincji. Pierwszym komisarzem wrocławskim mianowano o. Piusa Bocka, pochodzącego z saksońskiej prowincji św. Krzyża.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem