Reklama

Wybitny Pasterz I Patriota

2018-01-31 10:18

Ks. Szymon Nosal
Edycja rzeszowska 5/2018, str. IV

Archiwum ks. Szymona Nosala
Dom abp. Ignacego Tokarczuka w Łubiankach

W roku świętowania stulecia niepodległości naszej Ojczyzny przypada także setna rocznica urodzin abp. Ignacego Tokarczuka. Opatrzność Boża nieprzypadkowo połączyła te dwie rocznice. Można powiedzieć, że abp Tokarczuk wzrastał razem z odrodzoną Polską i całym swoim życiem ją budował, kochał i bronił przed nowymi zagrożeniami i zniewoleniami Arcybiskup Ignacy Tokarczuk przyszedł na świat w Łubiankach Wyższych k. Zbaraża. Tak o tym wspominał: „Byłem czwartym z kolei dzieckiem, a pierwszym, które przeżyło, bowiem trzy starsze siostry zmarły w dzieciństwie. W dzień moich urodzin, 1 lutego 1918 r., od razu zostałem ochrzczony w parafialnym kościele w Zbarażu, ponieważ Łubianki Wyższe – moja rodzinna wieś, należały do parafii zbaraskiej. Po latach dowiedziałem się o czymś, co było dość długo utrzymywane przede mną w tajemnicy. Otóż po śmierci moich trzech sióstr, Rodzice złożyli przyrzeczenie Matce Bożej, prosząc Ją o wstawiennictwo w intencji zdrowego przyszłego potomstwa” („Od Zbaraża do Przemyśla”, s. 75).

Wdzięczni Bogu rodzice w 1928 r., dziesięć lat po urodzeniu Ignasia, wystawili blisko swego domu dużą figurę Matki Bożej w koronie z Dzieciątkiem na ręku. Niestety, w roku 1950 zniszczyli ją bolszewicy. Jednak życzliwi sąsiedzi Tokarczuków, Ukraińcy, ukryli ją na cmentarzu i zabezpieczyli. Kiedy odwiedzałem Arcybiskupa, opowiadał mi o tym i postanowiłem odnaleźć tę wotywną figurę. 12 lipca 2012 r., po długich poszukiwaniach, udało mi się spotkać starszą kobietę, która mówiła po polsku i powiedziała mi, gdzie jest ta figura. Okazało się, że właśnie jej mąż, Jan Prokopowicz, był jednym z tych dwu, którzy uratowali i odnowili tę figurę.

W środowisku swojej rodziny

Urodził się i wychowywał w polskiej i katolickiej, głęboko religijnej rodzinie. Jego pradziad nazywał się Wawrzyniec Tokarski. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku zaborca austriacki, który bardziej sprzyjał Ukraińcom niż Polakom, zmieniał nazwiska o polskim brzmieniu, i tak „Tokarski” zmieniono na „Tokarczuk”.

Reklama

W takiej to rodzinie wyrastał młody Ignacy. Uczył się miłości Boga i ludzi, a także miłości do Ojczyzny. Po wielu latach tak wspominał swoich rodziców: „Rodzice kochali nas, swoje dzieci, wielką miłością, dla nas nie żałowali trudu i właściwie tylko dla nas pracowali i żyli. Była to jednak miłość wymagająca. Uczyli każdego z nas, od najmłodszych lat, rzetelności i pracowitości, oczywiście na miarę naszego wieku i naszych możliwości. Nigdy nie słyszałem z ust Rodziców przekleństwa, czy choćby nieprzyzwoitego słowa. Dzieci swoich nie karali biciem [...]” (s. 78).

W seminarium duchownym we Lwowie

Początek formacji seminaryjnej we Lwowie przebiegał dla młodego Tokarczuka bardzo interesująco. Zaskakiwała go jednak ówczesna pompatyczność w czasie liturgii. U młodego alumna Ignacego kiełkowała już wtedy konieczność reform zmierzających do prostoty stroju i ceremonii, która silnie odezwała się w czasie Soboru – o czym sam pisze po latach w książce „Od Zbaraża do Przemyśla” (s. 94). Już wtedy krystalizowały się w nim poglądy na temat zagadnień społecznych i roli kapłana w życiu narodu. W przytoczonej książce wyznaje: „Widziałem siebie jako kapłana ludu biednego, zaniedbanego pod względem religijnym, opuszczonego i pokrzywdzonego społecznie. Gorąco pragnąłem ziszczenia się takiego powołania kapłańskiego, które odróżniałoby pracę działaczy świeckich od autentycznej, duszpasterskiej, w pełni ojcowskiej posługi kapłańskiej. Marzyłem o parafii skupiającej wiernych wokół ołtarza, wspólnoty integrującej życie parafialne wokół czytelni katolickich czasopism, książek, podnoszącej świadomość religijną przede wszystkim, ale i społeczną, patriotyczną oraz polityczną” (s. 95).

Dalsza formacja seminaryjna, po wybuchu wojny, przebiegała w bardzo trudnych warunkach i w wielkiej konspiracji. Wtedy jeszcze bardziej zahartowało się jego umiłowanie Ojczyzny, którą z jednej strony niszczyli Niemcy, a z drugiej Sowieci.

Jako wikary w parafii Złotniki

W rozmowach z Księdzem Arcybiskupem często słyszałem o pracy i doświadczeniach na pierwszej placówce pracy kapłańskiej, jako wikarego. W Złotnikach ks. Ignacy Tokarczuk przeżył swoje pierwsze miesiące kapłańskiej posługi duszpasterskiej w bardzo trudnych i niebezpiecznych czasach. Razem z proboszczem, swoim starszym kolegą, prowadzili tajne nauczanie na poziomie gimnazjum.

Tu także, we wtorek przed Środą Popielcową, 19 lutego 1944 r., ostrzeżony przez córkę kierownika polskiej szkoły, bocznym wyjściem z kościoła uszedł cało przed śmiercią. Bandyci dobijali się do drzwi jego mieszkania i mimo że był w stroju kapłańskim i mogli go zauważyć, jak szedł do domu, gdy przeskakiwał mur okalający plac kościelny i gdy wdrapywał się po drabinie na strych stajni sąsiadów, to jednak udało mu się uciec.

Jako biskup przemyski

Jeszcze mocniej widać było jego patriotyzm w czasie posługi biskupiej jako niezłomnego pasterza, który zawsze na pierwszym miejscu stawiał Boga, Kościół i dobro Ojczyzny. W swoich kazaniach, z wielką mocą i odwagą, uczył nas patriotyzmu. U niego szukali umocnienia swojej wiary i oparcia w tych trudnych czasach ludzie nie tylko z naszej diecezji, ale nieraz i z daleka, spoza jej granic.

Arcybiskup Ignacy troszczył się o prostych ludzi, aby mieli blisko do kościoła. Wspierał kapłanów-budowniczych kościołów nie tylko słowem pociechy, ale i groszem. Stawał w ich obronie, kiedy byli prześladowani, nękani i karani przez władze komunistyczne. Nie zostawiał nas samym sobie. Wiedzieliśmy, że on stoi za nami, że zawsze możemy liczyć na niego. Był dla nas prawdziwym ojcem i obrońcą.

On także zachęcał nas, kapłanów-budowniczych, do pisania kronik parafialnych i historii nowo powstałych parafii. Budził w nas umiłowanie Ojczyzny i umacnianie wiary w narodzie. Opiekował się ruchami społecznymi i patriotycznymi, zwłaszcza Odrodzeniem. Po latach prześladowań i walki z nim komunistycznej władzy zauważono wreszcie jego wielkie zasługi dla Ojczyzny i Kościoła w Polsce. Otrzymał wiele nagród i honorowych obywatelstw,a 3 maja 2006 r. został odznaczony przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego orderem Orła Białego.

Tagi:
abp Ignacy Tokarczuk

Ogólnopolska promocja Księgi Pamiątkowej w 100. rocznicę urodzin śp. arcybiskupa Ignacego Tokarczuka

2018-06-28 10:24

Zofia Morajko
Edycja przemyska 26/2018, str. IV

Archiwum parafii

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej – w 100. rocznicę urodzin abp. Ignacego Tokarczuka – metropolity przemyskiego, nieustępliwego obrońcy praw wiernych Kościoła katolickiego i jednego z duchowych przywódców pokojowych zmagań narodu polskiego o niepodległość Ojczyzny – ogłosił rok 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka.

Dla uczczenia tego wydarzenia została wydana „Księga Pamiątkowa w 100. rocznicę urodzin śp. arcybiskupa Ignacego Tokarczuka”, pod redakcją Jerzego F. Adamskiego, Adriany Paszkowskiej i Zygmunta Śliwy. Monografia ukazała się nakładem wydawnictwa „LIBRA” w Rzeszowie przy wsparciu: Jerzego F. Adamskiego – wójta gminy Dydnia, Lucjusza Nadbereżnego – prezydenta Stalowej Woli i Janusza Fudały – prezesa Orlen Oil.

Życzliwość wymagająca

Ogólnopolska promocja książki odbyła się w Dydni. Uroczystość rozpoczęła się Mszą św. koncelebrowaną pod przewodnictwem metropolity przemyskiego abp. Adama Szala, sprawowaną w kościele parafialnym pw. św. Michała Archanioła i św. Anny w Dydni. Homilię wygłosił ks. dr Waldemar Janiga. Przedstawił w niej działalność duszpasterską śp. abp. Ignacego Tokarczuka oraz przybliżył sylwetkę „Niezłomnego Biskupa” – z jednej strony wymagającego, ale też niezwykle życzliwego i otwartego na drugiego człowieka. W Liturgii uczestniczyli: parlamentarzyści, władze gminy, zaproszeni goście, poczty sztandarowe Szkoły Podstawowej w Dydni i w Końskiem oraz parafianie.

Dalsza część uroczystości odbyła się w budynku Szkoły Podstawowej w Dydni. Okolicznościowa dekoracja – portrety abp. Ignacego Tokarczuka, wystawa pamiątek udostępniona przez Szkołę Podstawową w Końskiem, prezentacja wydawnictwa „LIBRA” – wprowadziły podniosły nastrój spotkania. Rozpoczął je przewodniczący Rady Gminy w Dydni Piotr Szul, który odczytał Uchwałę Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 8 czerwca 2017 r. w sprawie ustanowienia roku 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. Jerzy F. Adamski, wójt gminy Dydnia, a zarazem jeden z pomysłodawców powstania książki, powitał uczestników sympozjum, m.in.: abp. Adama Szala, ks. prał. Waldemara Janigę – dyrektora Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej w Przemyślu, ks. Jana Dąbala – proboszcza parafii w Dydni, ks. dziekana Edwarda Stępnia, księży z parafii w gminie Dydnia, senator RP Alicję Zając, posłów na Sejm RP Bogdana Rzońcę i Piotra Babinetza, ministra infrastruktury Andrzeja Adamczyka, wicemarszałka województwa podkarpackiego Piotra Pilcha, dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie Irenę Kozimalę, przedstawicieli Oddziału IPN w Rzeszowie Wandę Tarnawską i Krzysztofa Kaczmarskiego, radnego Sejmiku Wojewódzkiego Wojciecha Zająca, przewodniczącego Rady Powiatu Brzozowskiego Henryka Kozika, burmistrza Dynowa Zygmunta Frańczaka, profesora Instytutu Historii Uniwersytetu Rzeszowskiego Wacława Wierzbieńca, prezesa wydawnictwa „LIBRA” Zygmunta Śliwę, radnych gminy Dydnia, sołtysów, dyrektorów szkół i jednostek organizacyjnych, pracowników Urzędu Gminy w Dydni, mieszkańców gminy oraz lokalne media. Na ręce wójta gminy okolicznościowe adresy przesłali marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Marek Kuchciński i wojewoda podkarpacki Ewa Leniart.

Strażnicy pamięci

Jerzy F. Adamski przedstawiając osobiste relacje z śp. abp. Ignacym Tokarczukiem, zapoznał z historią powstania księgi pamiątkowej. Jest ona wiernym powtórzeniem wydanej w 1991 r. publikacji pt. „Księga Jubileuszowa. 25 lat pasterskiego posługiwania ks. biskupa Ignacego Tokarczuka”. Książka ukazała się w czasie, kiedy z pielgrzymką do Ojczyzny przybył papież Jan Paweł II. Odwiedził wówczas m.in. Rzeszów i Przemyśl. Ojciec Święty jest także autorem słowa wstępnego. Księga Jubileuszowa ukazała się jako tom XII „Biblioteczki Przemyskiej”. Komitet wydawniczy stanowili wówczas: bp Edward Frankowski (przewodniczący), Jerzy F. Adamski, Jan Draus, Jan Musiał i Małgorzata Rudnicka. Redaktorami naukowymi książki byli Jerzy F. Adamski i Małgorzata Rudnicka. Wójt serdecznie podziękował wszystkim ludziom dobrej woli, którzy przyczynili się do wznowienia tej ważnej dla historii Kościoła w Polsce publikacji, szczególnie: marszałkowi Sejmu RP Markowi Kuchcińskiemu oraz Wandzie Tarnawskiej, prof. Ryszardowi Terleckiemu, prof. Janowi Drausowi, ks. prał. Waldemarowi Janidze, Piotrowi Pilchowi i Piotrowi Szulowi. Zwrócił też uwagę na szczególne związki łączące Arcybiskupa z naszą gminą. Śp. abp Ignacy Tokarczuk bywał na terenie gminy, otrzymał Honorowe Obywatelstwo Gminy Dydnia, a Szkoła Podstawowa w Końskiem – jako druga szkoła w Polsce – nosi jego imię.

Następnie głos zabrał prof. nadzw. dr hab. Wacław Wierzbieniec, który przedstawił zasługi śp. abp. Ignacego Tokarczuka dla Kościoła w Polsce oraz przybliżył jego sylwetkę.

Zobowiązanie dla spadkobierców

Z kolei dyrektor Szkoły Podstawowej w Dydni Iwona Pocałuń przytoczyła słowa skierowane do abp. Ignacego Tokarczuka przez papieża Jana Pawła II podczas Mszy św. beatyfikacyjnej bp. Sebastiana Józefa Pelczara w Rzeszowie 2 czerwca 1991 r., nawiedzenia katedry w Przemyślu 2 czerwca 1991 r. oraz Mszy św. kanonizacyjnej bł. Jana z Dukli w Krośnie 10 czerwca 1997 r.

W dyskusji głos zabrali: abp Adam Szal, senator Alicja Zając, posłowie Bogdan Rzońca i Piotr Babinetz, wicemarszałek województwa podkarpackiego Piotr Pilch, minister infrastruktury Andrzej Adamczyk, przedstawicielka Oddziału IPN w Rzeszowie Wanda Tarnawska, radny Sejmiku Wojewódzkiego Wojciech Zając oraz prezes wydawnictwa „LIBRA” Zygmunt Śliwa. W swoich wystąpieniach przypomnieli działania abp Ignacego Tokarczuka, szczególnie budowę nowych świątyń, odnawianie cerkwi, powoływanie placówek duszpasterskich. Zwrócono uwagę na fakt, iż wydanie publikacji wpisuje się w 100. rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę, gdyż Arcybiskup jest równolatkiem II Rzeczypospolitej. Dyskutanci wskazywali na wartości głoszone przez abp. Ignacego Tokarczuka, które są zawsze aktualne. Dzielili się wspomnieniami z osobistych spotkań z „Rzecznikiem Boga i ludzi”, który dla wielu pozostaje wzorem, duchowym przewodnikiem.

W czasie spotkania nabywcy Księgi Pamiątkowej mogli uzyskać wpis od autorów i członków komitetu wydawniczego obecnych na spotkaniu oraz gości przybyłych z różnych stron Polski.

Uroczystość miała podniosły charakter i dostarczyła uczestnikom wielu wrażeń oraz duchowych przeżyć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Częstochowa: jubileusz 25 lat ślubów zakonnych Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia

2018-08-16 11:33

Ks. Mariusz Frukacz

„W misji miłosierdzia siostry są przedłużeniem słów i czynów Jezusa” – mówił w homilii bp senior Antoni Długosz, który 16 sierpnia przewodniczył Mszy św. w kaplicy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Domu Księży Emerytów im. Jana Pawła II w Częstochowie, z racji jubileuszu 25. rocznicy ślubów zakonnych s. Leticji Lechoszest, przełożonej domu i s. Katarzyny Lenart ze Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia. Jubileusz ten wpisał się również w 45 lat obecności Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia w Domu Księży Emerytów w Częstochowie.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

Mszę św. z bp. Długoszem koncelebrowali m.in. ks. prał. Czesław Mendak, dyrektor Domu Księży Emerytów, ks. prał. Marian Szczerba, kanclerz Kurii Metropolitalnej w Częstochowie, ks. prał. Stanisław Iłczyk, dziekan regionu częstochowskiego, ks. kan. Tadeusz Mikołajczyk, proboszcz parafii p.w. Św. Michała Archanioła w Pińczycach oraz kapłani mieszkający w Domu Księży Emerytów.

Zobacz zdjęcia: Jubileusz 25 lat ślubów zakonnych Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia

Na Mszy św. obecne były siostry ze Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia oraz pracownicy Domu Księży Emerytów.

- Gromadzi nas dzisiaj na Eucharystii wdzięczność wobec Boga i ludzi. Dziękujemy Bogu za dar 25. letniej wiernej służby Kościołowi naszych sióstr jubilatek. Dziękujemy za trud ich pracy ofiarnej, oddanej dla tego domu i dla tej wspólnoty - mówił na początku Mszy św. ks. prał. Czesław Mendak.

Następnie w homilii bp Długosz podkreślił, że „ najważniejszą księgą, która towarzyszy nam od dnia narodzin aż po dzień naszej śmierci jest Pismo Święte.” - Dzisiaj Biblię możemy nazwać księgą powołań. Bóg okazując swoją miłość wobec każdego z nas posługuje się ludźmi, co ukazują nam autorzy biblijni. Przypominają nam oni o obecności Boga w historii, ale także o roli jaką odgrywają w tej historii ludzie – mówił bp Długosz.

- Także w Kościele Jezus powołuje ludzi do wyjątkowej roli kapłanów i osób życia konsekrowanego – kontynuował biskup.

Biskup senior wskazał również na charyzmat Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia - Specyfika tego zakonu jest głęboko zakorzeniona w misji Jezusa miłosiernego. Siostry są przedłużeniem słów i czynów Jezusa, by przez nie mógł okazywać swoje miłosierdzie. Ta misja mówi nam o tym, aby w każdym człowieku widzieć dziecko Boże – przypomniał biskup senior.

- Ta szczególna misja to nieść miłość kapłanom chorującym i realizować uczynki miłosierne – podkreślił biskup, dziękując siostrom jubilatkom za ich wierność Chrystusowi.

Przed końcowym błogosławieństwem słowa wdzięczności wypowiedziała s. Leticja Lechoszest - Dziękujemy Bogu, który jest hojnym dawcą łask za Jego miłość. Dziękujemy kapłanom, którzy nas otaczają swoją modlitwą i ofiarą – mówiła s. Leticja i zwracając się do sióstr dodała: „Dziękujemy Wam drogie siostry, że razem z wami możemy być we wspólnocie, modlić się, pracować i kroczyć razem za Jezusem”.

Siostry Leticja Lechoszest i Katarzyna Lenart śluby zakonne w Zgromadzeniu Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia złożyły w 1993 r.

Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia jest żeńską gałęzią Zakonu Ducha Świętego, który powstał w XII wieku we Francji. Założycielem Zakonu jest bł. Gwidon z Montpelier. W 1198 r. papież Innocenty III zatwierdził zakon, a w 1204 r. powierzył mu Szpital de Saxia w Rzymie, czyniąc dom rzymski domem generalnym Zakonu. Z czasem bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego rozprzestrzenili się na inne kraje, służąc chorym, ubogim i porzuconym dzieciom w zakładanych przez siebie szpitalach. Już w XII wieku liczba szpitali zakonnych wynosiła: we Francji 32, Włoszech 38, Niemczech 6, Hiszpanii 6, Anglii 1, Austrii 2, Polsce 1 i na Sycylii 13. Do Polski zakonnicy Ducha Świętego przybyli w 1220 r.

W 1741 r. prowincja polska została wyjęta spod władzy generała rzymskiego, a linia żeńska otrzymała w Polsce autonomię, przyjmując nazwę "Siostry Kanoniczki Ducha Świętego de Saxia". Siostry rozpoczęły wówczas samodzielną działalność charytatywną, służąc chorym, ubogim, wychowując dzieci.

Od 1973 r. siostry podjęły posługę miłosierdzia wobec chorych i starszych kapłanów w Częstochowie za zgodą ówczesnej przełożonej generalnej Zgromadzania Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego m. Redempty Śledzińskiej.

Dom Księży Emerytów archidiecezji częstochowskiej mieści się przy ul. 3 Maja 6/8 w Częstochowie. Inicjatorem jego budowy był pierwszy biskup częstochowski Teodor Kubina. Był to w Polsce kolejny, ósmy ośrodek, dla księży emerytów. Pierwszy zbudowano we Włocławku w 1919 r., natomiast częstochowski 5 lat później. Nowa dobudowana część powstała w latach 1979-82. Kamień węgielny dla budynku poświęcił Ojciec Święty 4 czerwca 1979 r., a wmurował go 19 sierpnia 1980 r. bp Stefan Bareła. Od tego dnia dom ten nosi nazwę: Dom Księży Emerytów im. Jana Pawła II w Częstochowie.

M. in. przez ponad 30 lat Domem Księży Emerytów w Częstochowie kierował ks. prał. Ludwik Warzybok. Od 2003 r. funkcję dyrektora Domu Księży Emerytów pełni ks. prał. Czesław Mendak.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Świat w panoramie

2018-08-16 17:52

AKW

Stowarzyszenie Senior Tur zaprasza na wystawę Zbigniewa Dudy zatytułowaną „Świat w panoramie”, która jest prezentowana w budynku Urzędu Stanu Cywilnego w Częstochowie przy ul. Focha.

Archiwum stowarzyszenia

Autor wystawy Zbigniew Duda przedstawia swoje prace fotograficzne wykonane techniką panoramy w Polsce i w innych krajach. Autor jest członkiem stowarzyszenia i jak mówi, fotografuje amatorsko od 45 lata. Jego pierwszym aparatem była pożyczona od ojca „Leica”, a pierwszym własnym „Practica Super TL”. Zaczynał od pamiątkowych zdjęć ze szkolnych wycieczek i harcerskich rajdów, potem zaczął się specjalizować w zdjęciach architektury i krajobrazu. Wystawa „Świat w panoramie” jest jego pierwszą wystawą indywidualną, wcześniej prezentował zdjęcia na 25 wystawach Stowarzysznie „Senior Tur”, którego jest członkiem od pięciu lat. – Zdjęciami panoramicznymi interesuję się od około 12 lat, od czasu, gdy odkryłem możliwości pokazania świata w szerszej perspektywie – mówi Zbigniew Duda. – Tworzę panoramy obiektów, widoków i miast. W mojej kolekcji mam około tysiąca tego typu zdjęć, na wystawie prezentuję zaledwie 50.

Archiwum stowarzyszenia

Zbigniew Duda łączy pasję fotografowania z pasją odkrywania świata i zachęca innych do korzystania z techniki panoramy. Na jego wystawie zobaczymy zdjęcia z Polski, Niemiec, Włoch, Gruzji, Francji. Litwy, Hiszpanii, Ukrainy, Czech, Austrii, Czarnogóry i innych krajów.

Podczas otwarcia Zbigniew Duda otrzymał, jako wyraz uznania, odznakę Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, która wręczył Zbigniew Fedyczek. Wystawa będzie czynna do końca sierpnia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem