Reklama

Za murami buskiego hospicjum

2018-02-07 13:42

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 6/2018, str. I

TD
W buskim hospicjum kontakt personelu z pacjentem to codzienność. Maria Jęrzejczyk i Jadwiga Kalita w pokoju pacjentów

Choroba nie omija nikogo, choroby zwane terminalnymi wpisane są – i to coraz powszechniej, natarczywiej – w ludzką egzystencję. Uczynić życie godnym w ostatnich dniach, tygodniach – to wielkie i trudne zadanie

Ofiarnie i umiejętnie spełniają je pracownicy uruchomionego 2 października 2017 r. Hospicjum Stacjonarnego i Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego w obrębie buskiego Szpitala Powiatowego. Dla nich Dzień Chorego trwa cały rok.

Tutaj chce się żyć

Kobieta 52 lata, w ostatnim stadium raka, dwoje dzieci, mąż gdzieś w świecie, na pamiątkę wspólnego życia – długi. Bardzo obawiała się hospicjum, jednoznacznych skojarzeń z tym miejscem, nie chciała tutaj przyjść i umierać, za nic nie chciała. Ale gdy już przyszła, powiedziała: „tutaj chce się żyć”. – Wykąpałyśmy ją, założyłyśmy peruczkę, otoczyły życzliwością – mówi Maria Jędrzejczyk, kierownik placówki. Za dwa dni chora zmarła.

Z kolei inna kobieta, po śmierci męża wpłaciła pewną dobrowolną kwotę na funkcjonowanie hospicjum. Mężczyzna cierpiał na raka prostaty, był na silnych lekach, biegał po domu, nie kontrolował swoich potrzeb – wymagał nieustannej, czujnej opieki. Gdy trafił do buskiego hospicjum, kobieta zyskała dwa tygodnie na sen i dojście do siebie, nie zaniedbując odwiedzin męża. Bo każde hospicjum to także ogromna pomoc dla rodziny.

Reklama

W Busku-Zdroju jest to pierwsze hospicjum stacjonarne w mieście słynnym z uzdrowisk i drugie (stacjonarne) w diecezji kieleckiej. W pierwszy etap jego funkcjonowania wielu ludzi – społeczników, darczyńców – zaangażowało dużo pracy, serca, zapału.

Personel wkłada mnóstwo sił i kreatywności w uczynienie tego miejsca ciepłym i ludzkim dla dożywających swych dni. – Może to szczegóły, ale bardzo ważne – mówi Jadwiga Kalita. Wędrujemy od sali do sali; każdy pokój jest pomalowany na inny kolor, pościel zdobią kolorowe kwiaty, stosowna gama kolorów obowiązuje pledy i ręczniki. Nie ma śladu szpitalnych metalowych łóżek, białych kitli personelu.

Ale najważniejszy jest chory i każdy gest życzliwości wykonany w jego stronę. Specjalistką od radości i uśmiechu jest opiekunka Anna Wojciechowska.

Praca nie równa się płaca...

Pani Ania gestem i uśmiechem odżegnuje się od ulubionego przez nas Polaków porzekadła: „jaka płaca, taka praca”. – Nie da się zrobić tylko trochę, a dalej już nie, bo za to mi nie płacą, przecież nie odejdę od łóżka chorego – mówi z entuzjazmem. Jest specjalistką od serowania uśmiechów, jest pełna radości, a to bardzo skuteczny lek. Jedna z pacjentek (już nie żyje) zapytała ją kiedyś, dlaczego tak zawsze się do niej uśmiecha? – Nie liczę na pieniądze, zawsze chciałam być przy chorych i pomagać ludziom, chcę dać im od siebie, co mogę, aby nie bali się cierpienia i śmierci – mówi po prostu. I już biegnie do chorych.

O ich dusze dba kapelan ks. Tadeusz Domagała. W maleńkiej kaplicy jest sprawowana Msza św. Jak zapewnia kierownictwo placówki, autentyczne zaangażowanie przejawia także młodziutka pani psycholog, bardzo uważna i troskliwa wobec pacjentów, w pełni wsłuchana w ich potrzeby.

Pani Helenie, która leży na oddziale ZOL, nikt nie dałby 97 lat. Uczesana, uśmiechnięta, zdobywa się na żarciki na temat choroby i starości. Ale tuż obok leżą pacjenci bez kontaktu, wpatrzeni w zimowe niebo, w punkt na ścianie. Nie wszyscy chorzy akceptują chorobę, personel także podlega rotacji, nie każdy myśli tak jak pani Ania, a praca przy chorych np. z odleżynami jest naprawdę bardzo ciężka.

Nikt nie twierdzi, że stawienie czoła chorobie to rzecz łatwa.

„Myślenie organizacyjne i miłość wymagają tego, aby była szanowana godność człowieka chorego i żeby był on zawsze stawiany w centrum procesu leczenia. Takie nastawienie winno cechować także chrześcijan pracujących w placówkach publicznych, którzy są powołani do tego, by przez swoją służbę dawali dobre świadectwo o Ewangelii” – pisze papież Franciszek w Orędziu na Dzień Chorego.

Światowy Dzień Chorego, ustanowiony przez Jana Pawła II w 1992 r., jest obchodzony 11 lutego we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes.

Dla pacjentów

W ZOL i hospicjum od chwili otwarcia do II połowy stycznia pomoc i usługę medyczną otrzymało 55 pacjentów. Potrzeby są, co oczywiste – znacznie większe, chorych przybywa; przyjmuje się komplet dokumentów i chory czeka na miejsce, a czasu nie ma nigdy zbyt wiele...

Z usług hospicjum i ZOL mogą korzystać w pierwszej kolejności mieszkańcy trzech powiatów: buskiego, pińczowskiego i kazimierskiego.

Starania o budowę w Busku-Zdroju hospicjum trwały od 15 lat. W oczekiwaniu na pomyślne sfinalizowanie jego budowy postanowiono uruchomić tymczasowe hospicjum i ZOL w buskiej lecznicy. Docelowa siedziba Hospicjum św. Matki Teresy z Kalkuty czeka na dofinansowanie dalszych prac budowlanych z pieniędzy unijnych.

Jak informuje Jarosław Zatorski – przedstawiciel organu prowadzącego – Fundacji św. Brata Alberta i jeden z inicjatorów otwarcia placówki, projekt budowy samodzielnego hospicjum jest już po ocenie formalnej, a tuż przed merytoryczną, wkrótce będzie wiadomo, czy inwestycja otrzyma pieniądze, czyli 11 mln 200 tys. zł. Będzie potrzebny wkład własny – i jest to poważne wyzwanie.

Inicjatorzy przedsięwzięcia liczą na wsparcie lokalnych samorządów, aby dokończyć budowę docelowego hospicjum, w którym miejsce będzie mogło znaleźć ponad 50 pacjentów.

Trudna droga do buskiego hospicjum

Budowa Hospicjum stacjonarnego bł. Matki Teresy w Busku-Zdroju jest społeczną inicjatywą prowadzoną przez fundację św. Brata Alberta, w imieniu której zadanie monitorował ks. Mariusz Koza. Inicjatywa, z przerwami, była z trudem realizowana i ostatecznie przerwana.

Obecne rozwiązanie – piętro w szpitalu, to zaledwie pierwszy etap inwestycji. W planie jest samodzielny budynek, w którym znajdzie się 58 miejsc dla chorych. Budowa została rozpoczęta kilka lat temu, ale z braku funduszy – przerwana. Władze Buska-Zdroju w porozumieniu z Fundacją św. Brata Alberta – organem prowadzącym, chcą dokończyć budowę, korzystając z nowych środków unijnych.

Część drogi została już przebyta i jest realny efekt – piętro w szpitalu. Na tej drodze zapisał się wkład wielu ludzi i darczyńców oraz decyzja zarządu powiatu buskiego, aby na ten cel oddać piętro szpitala, zanim zostanie ukończona budowa samodzielnego obiektu. Pietro należało wyremontować i wyposażyć w medyczny sprzęt, w czym m.in. pomogły zbiórki przeprowadzone w ośmiu dekanatach południowych diecezji kieleckiej: wiślickim, nowokorczyńskim, chmielnickim, stopnickim, skalbmierskim, kazimierskim, pińczowskim, buskim – łącznie w 84 parafiach. Miały także miejsce wizyty w 26 gminach, w NFZ, w szkołach i u sponsorów.

Obecne rozwiązanie – piętro w szpitalu, to zaledwie pierwszy etap inwestycji. Prace przy samodzielnym budynku, z 58. miejscami dla chorych, będą wznowione wówczas, gdy będą na to środki.

Hospicjum nie bilansuje się, koszty leczenia i opieki są ogromne. Jeden procent od podatku, wrażliwość podczas społecznych zbiórek, współpraca samorządów – każda taka kropla drąży skałę.

W tym roku hasłem Światowego Dnia Chorego są słowa: Zawierzmy się Jezusowi miłosiernemu jak Maryja: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5).

Tagi:
hospicjum

Radom: rozpoczyna się Ogólnopolska Konferencja Wolontariatu Hospicyjnego

2018-10-12 19:49

rm / Radom (KAI)

Trzy dni potrwa Ogólnopolska Konferencja Wolontariatu Hospicyjnego w Radomiu. Jej organizatorem jest Hospicjum Królowej Apostołów w Radomiu, które świętuje 15-lecie istnienia. Miejscem wydarzenia będzie Wyższa Szkoła Biznesu przy ul. Kolejowej.

maxlkt/pixabay.com

Wśród prelegentów będzie prof. Bogdan Chazan, który poruszy temat sumienia lekarzy i sumienia chorych. Z kolei o roli łez w chrześcijaństwie powie prof. Krzysztof Leśniewski. Specyfikę posługi w hospicjum dziecięcym przybliży dr Dariusz Kuć z białostockiego hospicjum dla dzieci.

Bardzo ciekawie zapowiadają się wystąpienia reprezentantów hospicjów spoza granic Polski. Będzie też niezwykle praktyczny temat o żywieniu i nawadnianiu chorych. Już tradycyjnie, atrakcją muzyczną spotkania będzie koncert Antoniny Krzysztoń. Odbędzie się w sobotę o godz. 19.45.

Spotkanie rozpocznie się w piątek o godzinie 18.00. Głównym punktem tego dnia będzie msza św. koncelebrowana w intencji uczestników konferencji, której będzie przewodniczył bp Henryk Tomasik.

Oficjalne otwarcie konferencji nastąpi w sobotę o godzinie 9.00 z udziałem ks. Marka Kujawskiego z Hospicjum Królowej Apostołów w Radomiu. Blok wystąpień zakończy się wystąpieniem o godzinie 17.30 s. Michaeli Rak, która prowadzi hospicjum w Wilnie. Wystąpią także lekarze hospicyjni z Białorusi, Litwy, Ukrainy, Czech, Słowacji i Węgier. Centralnym punktem w niedzielę będzie msza św. z okazji 15-lecia Hospicjum Królowej Apostołów w Radomiu. Będzie jej przewodniczył prowincjał pallotynów ks. dr Zenon Hanas z Warszawy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

90 lat temu urodził się ks. Kotlarz - niezłomny kapłan i męczennik czasów komunizmu

2018-10-17 19:35

rm / Radom (KAI)

90 lat temu urodził ks. Roman Kotlarz - niezłomny kapłan i męczennik czasów komunizmu. Starania o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego kapłana popierają polscy biskupi, którzy stosowną decyzję podjęli na czerwcowym posiedzeniu Konferencji Episkopatu Polski. O ks. Kotlarzu powstaje także film pt. "Klecha".

Jarosław Kruk / wikipedia.pl
Tablica pamiątkowa poświęcona ks. R. Kotlarzowi umieszczona w centrum Koniemłot

Ks. Roman Kotlarz jest jednym z bohaterów protestu robotniczego w czerwcu 1976 roku. Do dziś pozostaje w pamięci wielu osób symbolem walki robotników o wolność i godność ludzkiego życia. Od wielu lat wierni modlą się o jego rychłą beatyfikację.

Ks. Roman Kotlarz (1928-1976) 25 czerwca 1976 r. znalazł się - jak sam pisał - "świadomie i dobrowolnie" w ogromnej rzeszy strajkujących z Zakładów Metalowych Waltera w Radomiu. Następnie ze schodów kościoła Świętej Trójcy błogosławił protestujących robotników w czasie manifestacji.

Po wydarzeniach Czerwca '76 ks. Kotlarz modlił się w parafii w Pelagowie wraz z wiernymi w intencji pobitych, aresztowanych i usuwanych z pracy robotników. W kazaniach domagał się szacunku dla człowieka i jego pracy, piętnował kłamstwo i brak sprawiedliwości w PRL. Wzywany na przesłuchania, przechodził "ścieżki zdrowia", kilkakrotnie w okrutny sposób został pobity do nieprzytomności przez "nieznanych sprawców".

15 sierpnia 1976 r. ks. Kotlarz odprawiał w parafii w Pelagowie Mszę św. za zamordowanych i pobitych robotników. W jej trakcie zasłabł. Po trzydniowym pobycie w szpitalu zmarł 18 sierpnia. Sekcja zwłok wykazała, że przyczyną zgonu była niewydolność mięśnia sercowego. Mimo wielu świadectw o znęcaniu się nad księdzem, lekarze nie stwierdzili obrażeń mogących powstać po pobiciu.

W 1981 r. po licznych protestach wiernych, władze wszczęły śledztwo w sprawie śmierci kapłana, które po kilku miesiącach dochodzenia zakończyło się umorzeniem. W 1990 r. prokuratura wojewódzka w Radomiu wznowiła śledztwo, ale i ono zostało umorzone, chociaż prokuratorzy przesłuchali prawie wszystkich funkcjonariuszy SB zajmujących się w Radomiu zwalczaniem Kościoła katolickiego.

Ks. Roman Kotlarz został pośmiertnie odznaczony przez Prezydenta RP jednym z najwyższych polskich odznaczeń, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce.

Obecnie powstaje film o ks. Kotlarzu pt. "Klecha". Obraz dotyczy wydarzeń z protestu radomskich robotników w czerwcu 1976 r. W filmie występuje plejada znakomitych aktorów, m.in. Piotr Fronczewski, Mirosław Baka jako ks. Kotlarz, Artur Żmijewski, Danuta Stenka, Wojciech Pszoniak i Jan Peszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Hanna Suchocka: w obliczu kwestionowania wartości państwa prawa potrzebny jest głos Kościoła

2018-10-17 19:34

lk / Warszawa (KAI)

W obliczu kwestionowania wartości, jakie stały u podstaw mozolnie odbudowywanego po 1989 r. państwa prawa, oczekiwany jest głos Kościoła. Paradoksalnie, mimo jego dzisiejszej krytyki, to oczekiwanie jest wyrazem zaufania do instytucji, która potrafiłaby to wzburzone może uspokoić – powiedziała b. premier Hanna Suchocka podczas konferencji „Podzwonne dla rozdziału Kościoła i państwa?”, która odbyła się w środę w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego.

Fotografia Felici

Uczestnicy konferencji zastanawiali się m.in. czy Kościół i ludzie wierzący powinni brać udział w debacie publicznej, także w jej politycznym wymiarze – jeśli tak, to na jakich zasadach i w jakich granicach?

Postawiono także pytanie, czy formuła niezależnych i autonomicznych wspólnot Kościoła i państwa – współpracujących ze sobą – „nie staje się już anachronizmem, a jeśli nie to czy trzeba ją redefiniować?”.

Dominikanin o. Maciej Zięba OP stwierdził, że odczuwa kilka powodów do głębokiego pesymizmu co do tego, jak postrzegane są obecnie relacje między państwem a Kościołem w Polsce.

Wskazał m.in. na tabloidyzację debaty publicznej, który to problem dotyczy także Kościoła, a wyrażany jest przez publicystów, polityków, ludzi kultury. Z jednej strony jest to np. katolicki publicysta krytykujący ofiary pedofilii w jednej ze stacji telewizyjnych, a z drugiej reżyser głośnego ostatnio filmu o duchowieństwie.

Dominikanin wyraził ubolewanie, że język tej debaty radykalizuje się i przypomina nawet czasy stalinowskie. Zaczynają dominować ekstremalne poglądy, które polaryzują debatę, a to działa na jej niekorzyść.

Jako przykład podał wiązanie religijności z niektórymi postawami ideowymi i politycznymi. – Dobry katolik to taki, który jest jednocześnie monarchistą i antysemitą – mówił o. Zięba. Jego zdaniem, ta triada zaczęła dominować w życiu publicznym, i jest to niebezpieczne.

W opinii dominikanina, konieczna jest redefinicja obecności religii w życiu publicznym. Trzeba przypomnieć, że można się z kimś nie zgadzać, ale nie można mu odbierać prawa do wyrażania bliskich mu poglądów. To samo dotyczy także tych, którzy chcieliby wyrugować religię z życia publicznego. Jego zdaniem Polskę czeka wojna religijna, która niestety podzieli obywateli na wiele lat.

Prof. Hanna Suchocka, b. premier i b. ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej wyraziła ubolewanie, że tym, co przeszkadza w dyskusji o Kościele, jest silne upolitycznienie i emocjonalne nastawienie do tego tematu. W takiej sytuacji, gdy dominują stereotypy, trudno się przebić z jakimikolwiek racjonalnymi argumentami.

Była premier skrytykowała dwie skrajne postawy, które obecnie dominują w dyskursie na temat roli Kościoła w społeczeństwie. Z jednej strony jest to błędne utożsamianie Kościoła i wiernych z jedną opcją polityczną, z drugiej strony wciąż obecny antyklerykalizm, wspominający o „państwie wyznaniowym”, potrzebie wypowiedzenia Konkordatu, opisujący duchowieństwo wyłącznie w negatywny sposób.

Prof. Suchocka przypomniała okoliczności, w jakich 25 lat temu trwały prace nad Konkordatem między Rzeczpospolitą Polską a Stolicą Apostolską, w tym o obawach, jakie pojawiał się w trakcie konstruowania zawartych potem w tekście sformułowań.

Wiadomo było np. że nie można po prostu odtworzyć modelu wzajemnych relacji zapisanego w Konkordacie przedwojennym, gdyż powstał on w warunkach przed Soborem Watykańskim II. Unikano też słowa „rozdział”, gdyż nosiło ze sobą negatywne skojarzenia z poprzednim systemem, w którym Kościół traktowany był wrogo.

Odpowiadając krytykom Konkordatu ze strony lewicowej i antyklerykalnej, twierdzącym, że usytuował on Polskę w „epoce średniowiecza”, b. premier przypomniała, że umowa ta była potwierdzeniem naszej przynależności do europejskiej cywilizacji wartości. Stwierdzono przecież w Konkordacie, że obie podpisujące go strony zobowiązują się kierować „powszechnymi zasadami prawa międzynarodowego, łącznie z normami dotyczącymi poszanowania praw człowieka, podstawowych swobód oraz wyeliminowania wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji z powodów religijnych”.

„To są sformułowania zawarte explicite w Konkordacie. One nas osadzają w cywilizacji europejskiej kultury prawnej” – dodała prof. Suchocka.

Zdaniem prof. Suchockiej, konieczne jest dziś dokładniejsze określenie w debacie publicznej tego, co w wielu dokumentach prawnych i w dyskusji nad respektowaniem Konstytucji nazywa się dobrem wspólnym. Z tego bowiem niedookreślenia wynika obecny kryzys i podziały w polskim społeczeństwie.

Ta kategoria dziś jest niestety tylko sloganem, a przecież jest ona dynamiczna, obejmuje inne jej rozumienie w różnym czasie i w różnych kontekstach życia publicznego. Obecnie jest redukowana do zaspokajania dobra partyjnego. - To oczywiście jest sprzeczne z duchem posoborowym, gdyż jest wykluczające. Wyklucza np. tych, którzy są katolikami, a nie utożsamiają się z daną jedną partią polityczną – mówiła b. ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej.

Inną kluczową kategorią wymagającą sprecyzowania jest „państwo prawa”. - Gdy przygotowany był Konkordat nie zakładaliśmy, że ta kategoria może zostać zakwestionowana – stwierdziła z ubolewaniem prof. Suchocka.

Jej zdaniem, przy obecnym sporze politycznym w kraju i w obliczu kwestionowania wartości, jakie stały u podstaw mozolnie odbudowywanego po 1989 r. państwa prawa, oczekiwany jest głos Kościoła. – Paradoksalnie, mimo takiej krytyki Kościoła, spowodowanej ostatnio pewnym filmem, to oczekiwanie jest bardzo silne jako wyraz zaufania do Kościoła jako instytucji, która potrafiłaby to wzburzone może uspokoić – powiedziała Hanna Suchocka.

Amerykański publicysta katolicki George Weigel przedstawił kilka zasadniczych idei dotyczących stanu demokracji w XXI wieku w świecie, jednocześnie sytuując w tym katalogu Kościół katolicki.

Wymienił m.in. ideę wolnego społeczeństwa, wolności jako takiej, kondycji cywilizacyjnej Europy Zachodniej, pamięć historyczną, pluralizm, patriotyzm przeciwstawiony nacjonalizmowi oraz „obecny publicznie Kościół w wolnym społeczeństwie”.

Zdaniem Weigla, europejski katolicyzm był przez długi czas wykorzystywany do ustanawiania Kościoła państwowego. Jan Paweł II wiedział, że te czasy już minęły. Jednak alternatywą dla Kościoła państwowego nie miał być ani Kościół prywatny, ani zepchnięty do getta, ani upartyjniony, ale właśnie obecny publicznie: taki, który w encyklice „Redemptor hominis” papież nazwał „Kościołem, który proponuje”.

W „Centesimus annus” papież nauczał, że działałby w przestrzeni publicznej przede wszystkim za pośrednictwem wolnych stowarzyszeń społeczeństwa obywatelskiego, a nie jako aktor polityczny. Byłby to Kościół, który przedstawia argumenty, a nie dąży do wypracowania środków politycznych.

Taki Kościół działałby „na głębszym poziomie życia publicznego – kulturowej świadomości i samozrozumienia”, czyli „byłby strażnikiem prawd, które umożliwiają dobre przeżywanie wolności”. Byłby wreszcie potrzebny postrzchrześcijańskiej obecnie Europie, która staje się też postracjonalna, niezdolna do zorganizowania silnej, przekazywanej przez kulturę i znajdującej polityczny oddźwięk obrony demokracji i wolnego społeczeństwa.

Wystąpieniom prelegentów towarzyszył następnie panel komentatorów, w którym głos zabrali: Andrzej Szostkiewicz („Polityka”), Michał Szułdrzyński („Rzeczpospolita”), politolog Sławomir Sowiński (UKSW) i Jakub Bierzyński (dom mediowy OMD).

Organizatorem debaty „Podzwonne dla rozdziału Kościoła i państwa?” była Fundacja Służby Rzeczypospolitej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem