Reklama

Trzeźwość – zadanie na Wielki Post

2018-02-07 13:42

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 6/2018, str. VII

WD
Takie krzyżyki będą rozdawane podczas Drogi Krzyżowej 16 lutego

Rozpoczynjący się Wielki Post jest najodpowiedniejszym czasem do wejścia w walkę ze swoimi słabościami i nałogami i tylko Bóg zna wartość daru abstynencji za drugiego, za współmałżonka, za sąsiada, przyjaciela. Podjęcie zobowiązania do niespożywania alkoholu w okresie Wielkiego Postu w intencji kogoś, kto walczy z chorobą alkoholową może być najpiękniejszym uczynkiem miłosierdzia i aktem miłości wobec bliźniego, który przyniesie wiele owoców – tłumaczy ks. Kamil Banasik – odpowiedzialny za Duszpasterstwo Trzeźwości Diecezji Kieleckiej – organizujące już 16 lutego III Nabożeństwo Drogi Krzyżowej w intencji trzeźwości do Sanktuarium na Świętym Krzyżu. Wydarzenie wpisuje się rozpoczynający się właśnie 11 lutego Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu.

Podać krzyż cierpiącemu alkoholikowi

Podczas II Stacji każdy z uczestników otrzyma drewniany krzyż, które przygotowała i ufundowała Grupa Lubrzanka z terenu gminy Masłów. Poświęci je bp Jan Piotrowski w Sanktuarium na Świętym Krzyżu. – Podanie krzyża cierpiącemu alkoholikowi ma być dla niego pomocą w tej drodze do trzeźwości i w walce, jaką toczy o wolność od nałogu, aby wiedział, że nigdy nie jest sam, że może się zwrócić do Chrystusa Ukrzyżowanego, który oddał swoje życie za niego – tłumaczą inicjatorzy. Na każdym krzyżu firma GRAF z Kielc bezpłatnie wygrawerowała napis „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć”. Droga Krzyżowa rozpocznie się w kościele w Nowej Słupi Mszą o godz. 18.00. Mszy św. o godz. 20.30 w sanktuarium przewodniczył bp Jan Piotrowski. Dzięki uprzejmości Prezydenta Miasta Kielce Wojciecha Lubawskiego będzie udostępniony bezpłatny autobus MPK na trasie Kielce – Nowa Słupia; Święty Krzyż – Kielce.

Autobus odjedzie o godz. 16.45 z przystanku przy Stokrotce na ul. Jaworskiego (obok kościoła św. Jadwigi Królowej)‚ zaś o godz. 17.00 z przystanku al. IX Wieków Kielc (obok kościoła św. Wojciecha). Zapisy jak i rezerwacje miejsca w autobusie należy zgłosić wcześniej pod nr tel. 41-368-02-96 wew. 238. Informacje na stronie www.trzezwosc.diecezja.kielce.pl .

Reklama

Społeczność osób trzeźwiejących bardzo aktywnie włącza się w przygotowanie nabożeństwa. Ich obecność z całymi rodzinami, z przyjaciółmi, wspólna modlitwa i poruszające świadectwa, jakimi dzielą się podczas drogi, opowiadając o swoich upadkach i zmaganiu z nałogiem, mają wielkie znaczenie nie tylko dla nich samych, ale zwłaszcza dla pozostałych uczestników wydarzenia.

Modlitwa i świadectwa – to przynosi owoce

W diecezji nie brak inicjatyw trzeźwościowych w trakcie Wielkiego Postu. Ale na pewno warto je rozszerzać na inne parafie, bo przecież nie ma wioski i nie ma parafii, w której nie byłoby problemów, cierpienia i nieszczęść z powodu pijaństwa. Na przykład Grupa Lubrzanka co roku organizuje na terenie trzech Gmin: Masłowa, Bodzentyna i Górna nabożeństwa Drogi Krzyżowej z modlitwą o trzeźwość. Nabożeństwa odbywają się za każdym razem w innych parafiach poszczególnych gmin. Przygotowują je grupy trzeźwiejących alkoholików. Bardzo mocnym akcentem wydarzeń są osobiste świadectwa alkoholików trzeźwiejących. – Obserwujemy, że nasze działania mają sens. Wspólna modlitwa daje siłę do walki z nałogiem, otuchę dla rodzin. Parafianie, którzy zakończyli niedawno leczenie odwykowe dzielą się świadectwem. To bardzo ich wzmacnia i jest pewnym zobowiązaniem do trwania w trzeźwości. Nabożeństwa mają znaczenie profilaktyczne i edukacyjne. Rozdawane są ulotki informujące o tym gdzie szukać pomocy, do kogo mogą się zgłosić osoby współuzależnione, od czego zacząć walkę z chorobą alkoholową? Po nabożeństwach podchodzą do nas różne osoby, często matki pijących synów, żony, bliscy alkoholików, chcą porozmawiać z nami, przełamują się i pragną podzielić się swoimi problemami, mają wiele pytań – opowiada współorganizator tych nabożeństw wójt Gminy Masłów Tomasz Lato, żyjący od 21 lat w abstynencji. – Trzeźwieć to nie znaczy stać się dobrym człowiekiem. Trzeba zmienić jeszcze sposób życia. Potrzebna jest terapia i grupy AA. Oparcie w Bogu daje dodatkową motywację i siłę do przemiany swojego życia – podkreśla.

W parafii Uniejów od trzech lat trzeźwiejący alkoholicy organizują w Wielki Piątek nabożeństwo Drogi Krzyżowej, w tym roku będzie o godzinie 14.00. Sami przygotowują rozważania poszczególnych stacji, przy każdej z nich głoszą dwa lub trzy świadectwa. Co dają takie nabożeństwa? – pytam. – Na czterystu parafian jest siedmiu trzeźwiejących alkoholików i można powiedzieć, że to jest ten widoczny owoc. Reakcje są różne. Jedni nam dziękują, inni, no cóż, nie są zadowoleni. Może zakłócamy komuś komfort picia, może siejemy pewien ferment, ale właśnie chcemy poruszać sumienia i serca ludzi, ich odpowiedzialność za swoje życie – mówi Dariusz Janosza, współorganizator wydarzenia. Grupa trzeźwiejących parafian postawiła przed kościołem figurę św. Maksymiliana Kolbego – patrona ruchów trzeźwościowych. Przed nią rozpoczynają zawsze nabożeństwo. Do Uniejowa na Drogę Krzyżową przyjeżdżają osoby z okolic Miechowa i Wolbromia. Uczestnicy starają się rozpropagować inicjatywę, rozdając ulotki profilaktyczne i informacyjne z adresami grup AA, dotyczące duszpasterstwa trzeźwości, oraz obrazki z modlitwą o trzeźwość.

Tagi:
trzeźwość Wielki Post

Wielki Post – z Chrystusem

2018-02-21 10:32

Ks. Ireneusz Skubiś, Honorowy Redaktor Naczelny „Niedzieli”
Niedziela Ogólnopolska 8/2018, str. 3

Bożena Sztajner/Niedziela

Truizmem wydaje się tytuł tego felietonu, ale może – po kolei. Pamiętamy taki obraz z Ewangelii, gdy uczniowie Jezusa przeżywają burzę na morzu. Są przerażeni. W pewnym momencie krzyczą do śpiącego Jezusa: „Panie, ratuj, bo giniemy!” (por. Mt 8, 25). Dzisiaj obserwujemy taką burzę, która dzieje się w Polsce i w Europie, i szukamy jakiegoś sensownego oparcia. Jesteśmy oto świadkami, jak Żydzi z całego świata niemal sprzysięgli się przeciwko Polsce i dziś ci, którym tak bardzo pomagaliśmy podczas niemieckiej okupacji za cenę życia naszych rodzin, kwestionują ustawę, która broni dobrego imienia Polski i Polaków. Tymczasem celem tej ustawy jest zdyscyplinowanie zwłaszcza świata dziennikarskiego, który często używa wyrażeń: „polskie obozy śmierci” czy „polskie obozy zagłady”, a jest to na rękę tym, którzy chcą zataić prawdę o II wojnie światowej i związanym z nią ludobójstwie dokonanym przez niemieckiego najeźdźcę. Dlaczego taka kontestacja wspomnianej ustawy? Skąd ten ogromny opór wobec prawdy? I najważniejsze – gdzie szukać oparcia? Czyżby świat nie wiedział, kto był katem, a kto ofiarą?

Wydaje się, że przede wszystkim jako naród Jana Pawła II powinniśmy być tutaj ludźmi solidarnymi i zachować dużo spokoju, kulturę oraz chrześcijański sposób bycia. A cóż to jest „chrześcijański sposób bycia”? Otóż oznacza on bycie sługą prawdy. Bo tylko prawda ma moc wyzwalającą. Ona również może wyzwolić Europę i świat. Wielki kryzys europejski to bowiem nic innego jak wielki kryzys prawdy. A Chrystus powiedział: Ja jestem prawdą – „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6). Stąd m.in. nasz Ruch „Europa Christi” czyni wszystko, byśmy byli wierni Ewangelii, Dekalogowi i wartościom chrześcijańskim, którymi od 2 tys. lat żyje Stary Kontynent.

Na Wielki Post mamy zatem ważną propozycję. W sposób szczególny zaprośmy Chrystusa do naszej Ojczyzny. Zaprośmy Go do naszych rodzin, szkół, urzędów – czyli powróćmy w naszych codziennych zaangażowaniach do Ewangelii, do prawego sumienia. W każdej sytuacji Go zauważajmy, pomyślmy, co On by na to powiedział, pytajmy Go o zdanie. Jestem pewien, że jeżeli Chrystus stanie przy nas, to wszystko się uspokoi – jak w tej ewangelicznej scenie przytoczonej na początku. Swoją Boską wszechmocą uciszy największe burze i natchnie dobrem.

Bądźmy więc zwłaszcza w dniach Wielkiego Postu z Chrystusem – żywym i obecnym z nami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Muzeum w Markowej apeluje o rzetelny przekaz o rodzinie Ulmów

2018-02-20 12:25

pab / Markowa (KAI)

W dyskusji nad tekstem nowelizacji ustawy o IPN powielane są błędne informacje o rodzinie Ulmów i ekspozycji muzealnej – podało w specjalnym oświadczeniu Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej.

Muzeum w Markowej
Wiktoria i Józef Ulmowie oraz ich dzieci zostali zamordowani 24 marca 1944 r. za pomoc Żydom

Przykład muzeum w Markowej w ostatnich tygodniach bardzo często przywoływany jest w dyskusji nad tekstem nowelizacji ustawy o IPN. Dyrekcja placówki zauważa, że w publikacjach często dochodzi do podawania nieprawdziwych informacji.

Jedną z nich jest ta, że rodzina Ulmów została sprzedana przez polskich sąsiadów. „Dziwi i smuci nierzetelność przekazu, bo przecież wystarczy zapoznać się z monografiami lub zwiedzić muzealną ekspozycję, by wiedzieć, że Ulmów zdradził najprawdopodobniej Włodzimierz Leś – granatowy policjant z Łańcuta. Cytowane błędy, pojawiające się wyjątkowo często w ostatnim czasie, zdarzały się i wcześniej” – czytamy w oświadczeniu.

Inną zdarzającą się pomyłką jest ta, że muzeum znajduje się na miejscu domu Ulmów, podczas gdy lokalizacja ta jest zupełnie inna.

„Jako Muzeum mieliśmy okazję przekonać się, zwłaszcza w ostatnich dniach, jak krzywdzące bywają nie tylko tego rodzaju błędy merytoryczne, ale też uogólnienia i uproszczenia formułowane – paradoksalnie – często przez tych, którzy przed nimi przestrzegają” – zauważa dyrekcja placówki.

Jak czytamy w oświadczeniu, w jednym z tekstów zarzuca się muzeum w Markowej, że dąży do prezentowania całej nacji jako „narodu ratujących”. „Statut Muzeum wyraźnie precyzuje zadanie Muzeum, którym jest „ukazanie historii ratowania Żydów przez Polaków podczas II wojny światowej, polsko-żydowskich relacji w czasach Holokaustu, oraz upowszechnianie wiedzy o losach Rodziny Ulmów z Markowej”. Realizujemy je nie pomijając bynajmniej wątków negatywnych, co widoczne jest i na ekspozycji, i w ofercie warsztatowej, i w organizowanych wydarzeniach” – podkreśla muzeum.

„Zarzut jednostronności równie dobrze można formułować wobec tych, którzy w dyskursie o pełnym spektrum postaw Polaków wobec Zagłady Żydów odmawiają zasadności akcentowaniu pozytywnych przykładów, a jednocześnie w pełni akceptują epatowanie przykładami negatywnymi. Sam pomysł upamiętnienia polskiej pomocy prześladowanej w czasie niemieckiej okupacji ludności żydowskiej ratujących Żydów w formie dedykowanego im muzeum też nie powinien nikogo bulwersować. Wszak analogiczne muzea poświęcone bohaterom łotewskim, francuskim, włoskim czy niemieckim powstają w całej Europie (Rydze, Le Chambon-sur-Lignon, Nonantola, czy Berlinie) i nie wywołują takiej lawiny krytyki. Tam również ekspozycje poświęcone są bohaterom, bo z zasady to im, a nie złoczyńcom, stawia się pomniki” – czytamy w oświadczeniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Felicjanki wspaniałe

2018-02-21 22:06

Ks. Robert Nęcek

Życie Sióstr Felicjanek doskonale wpisuje się w służbę społeczeństwu polskiemu, a realizacja papieskiego przesłania o miłości społecznej wyraża się w trosce o maluczkich. W ten sposób „miłość – według Franciszka – jest miarą wiary, a wiara jest duszą miłości”. Ich pracę wyznaczają: dom dla bezdomnych, rodzinne domy dla seniorów, zaangażowanie w ochronę porzuconych dzieci i troska o dzieci chore.

Arch.

Dom dla bezdomnych przy ul. Smoleńsk w Krakowie

Niezwykle ważnym wydarzeniem w działalności Sióstr Felicjanek było podjęcie współpracy z Ojcami Kapucynami i uruchomienie w roku 2013 ośrodka pomocy bezdomnym przy ul. Smoleńsk. Dzieło to staje się istotnym wkładem w pomoc biednym i bezdomnym. Szacuje się, że w Krakowie przebywa rocznie od 2 do 3 tysięcy bezdomnych. W nowym budynku osoby ubogie i bezdomne mogą skorzystać z kompleksowej pomocy, między innymi z łaźni, jadłodajni, ambulatorium medycznego, doradztwa psychologicznego i zawodowego. Nowoczesny budynek ma 2,5 tys. m2. Całkowity koszt budowy i wyposażenia Dzieła to ponad 15 mln zł, które w całości zostało sfinansowane z wpływów z 1% podatku. Obydwie redakcje podkreślają fakt, że nowoczesny obiekt przy ul. Smoleńsk znajduje się na działce należącej do Sióstr Felicjanek. W piwnicy budynku znajduje się łaźnia dla bezdomnych, samoobsługowa pralnia i magazyn odzieży. W łaźni jest pięć kabin prysznicowych, w tym jedna przystosowana dla potrzeb osób niepełnosprawnych, brodziki do mycia nóg i umywalki z lustrami. Każda osoba korzystająca z łaźni dostaje ręcznik, zestaw środków do mycia i czyste ubranie. Na parterze umieszczona została jadłodajnia z nowoczesnym zapleczem kuchennym. Ciepły posiłek będzie mogło tu zjeść codziennie ponad 300 osób. To kontynuacja działalności Kuchni Społecznej siostry Samueli, którą od 140 lat prowadzi Zgromadzenie Sióstr Felicjanek. Opisany przez prasę fakt otwarcia ośrodka dla bezdomnych nie tylko zyskał uznanie w świecie medialnym i w społeczeństwie, ale nade wszystko jest promocją chrześcijańskiej antropologii, doskonale wpisuje się w nauczanie społeczne papieża Franciszka i jest wyraźnym otwarciem się na peryferie ludzkiego życia.

Sposób życia sióstr jest stylem zapraszającym, a zaproszenie – według Franciszka – posiada trzy cechy: bezinteresowność, rozmach i powszechność. Dlatego zaproszeni to „ludzie zwykli, ubodzy, opuszczeni i pozbawieni środków do życia, a nawet dobrzy i źli – również źli są zaproszeni – bez różnicy. I sale zapełniają «wykluczeni». Ewangelia odrzucona przez kogoś znajduje nieoczekiwane przyjęcie w wielu innych sercach”.

Rodzinne domy dla seniorów

Papież Franciszek, zachęcając do angażowania się w pomoc bliźnim, podkreślił, że „Ewangelia nie jest workiem ołowiu, który trzeba mozolnie wlec, lecz źródłem radości, która napełnia Bogiem serce i skłania je do służenia braciom!”. To właśnie w tym duchu Siostry Felicjanki podjęły dzieło tworzenia kameralnych domów pomocy społecznej.

Pierwszy dom rodzinny dla seniorów prowadzony przez felicjanki powstał w 2008 r. przy ul. Dziewiarzy. Niby wszystko jest takie proste, ale w tej prostocie panuje solidarność i radość. Cztery kobiety mieszkają w dwuosobowych pokojach. Siostry sprzątają, piorą, pomagają w załatwianiu spraw urzędowych, robią zakupy odzieży i leków, a także gotują dla swoich podopiecznych zgodnie z zaleceniami lekarza. Tego typu domy stanowią coraz mocniejszą alternatywę dla wielkich placówek. Fachowcy są pewni, że jest to o wiele lepsza forma opieki nad samotnymi emerytami. Taki sposób posługiwania jest stylem Ewangelii. W tym duchu właśnie Franciszek zauważył, że „trzeba doceniać zalety, być blisko i uczestniczyć w cierpieniach ostatnich i najbardziej potrzebujących; wyrażać wdzięczność wszystkim”.

Zaangażowanie w ochronę porzuconych dzieci i troska o dzieci chore

Papież Franciszek opiekę nad dziećmi porzuconymi i niepełnosprawnymi nazwał charyzmatem. Na audiencji generalnej zapytał zgromadzone wspólnoty chrześcijańskie o ten charyzmat – „czy żyję nim wielkodusznie, wykorzystując go w służbie wszystkich, czy też go zaniedbuję i o nim zapominam?”. Na papieskie pytanie Siostry Felicjanki już dawno odpowiedziały, co więcej w Szczecinie, 14 stycznia 2009 r. w kościele św. Krzyża w zamożnej dzielnicy Pogodno zaopiekowały się porzuconym na klęczniku konfesjonału niemowlakiem, a 30 marca 2009 r. w Nowym Sączu otworzyły przy ul. Długosza 53 „okno życia” imieniem bł. s. Marii Angeli Truszkowskiej. Siostra Irenea – zaznaczyła, że dziecko było cieplutkie i zadbane, ale na wszelki wypadek zostało również ochrzczone. Imię Piotr nadał mu sam proboszcz, a chrzestnymi zostali wyruszający w pierwszy patrol: policjantka i policjant. Dziełem Sióstr jest „okno życia” będące miejscem, w którym z różnych przyczyn można zostawić nowonarodzone dziecko. Głównym pomysłodawcą „okna” w Polsce jest kardynał Stanisław Dziwisz. To właśnie metropolita krakowski przypomniał, że „okno życia” jest wyraźną aktualizacją „tu i teraz miłości, której człowiek potrzebuje”. Jednocześnie nie jest ono szczytem duszpasterskich marzeń, gdyż trudno porzucanie dzieci nazwać wiosną chrześcijaństwa. Dodatkowo idea „okna” uświadamia, że kobieta nigdy nie posunęłaby się do takich kroków, gdyby swój egzamin z ojcostwa zdał mężczyzna. Okno” nie jest więc rozwiązaniem sprawy, lecz zwróceniem uwagi na problem dzieci niechcianych i porzucanych w XXI wieku.

Warto również zauważyć pozytywny obraz pracy Felicjanek w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Krakowie. Należy podkreślić, że jest to jedyny w Polsce od ponad 50 lat sztab specjalistów, zajmujący się terapią zaburzeń mowy u dzieci z afazją. Afazja jest całkowitą lub częściową utratą zdolności posługiwania się językiem, a wynika z uszkodzenia niektórych struktur mózgowia i śródmózgowia. Jakże pięknie brzmi w tej perspektywie zdanie wypowiedziane przez bł. Marię Angelę Truszkowską – „pragnę mieć tę miłość bezwyjątkową, ogólną, bo szczególnie na mnie robią wrażenia te słowa św. Pawła, że był wszystkim dla wszystkich”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem