Reklama

Pisanie to przywilej, pozostanę mu wierna

2018-02-28 11:18

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 9/2018, str. I

Archiwum prywatne Anny Zielińskiej-Brudek
Anna Zielińska-Brudek

Miało być o kobiecie, która nadzwyczajnie łączy w sobie cechy z pozoru sprzeczne – wrażliwość liryczną, mądrą i oszlifowaną niczym bursztyn z jej ulubionego Bałtyku oraz siłę, której uosobieniem jest noszony przez nią policyjny mundur – „respekt i szacunek” – jak napisała w jednym z tekstów. Anka poetka, Anka policjantka wytrąciła mi broń z ręki, odwieszając do szafy oficerski mundur. Zostaje tylko przy poezji i dla poezji. Tylko, czy aż…?

Wydarzeniem artystycznym, literackim była w styczniu br. promocja czwartego tomu wierszy Anny Zielińskiej-Brudek „Ugina się dzień”. Sala Kieleckiego Centrum Kultury wypełniona po brzegi; przyszli ci, którzy cenią jej twórczość, przyjaciele, pisarze, poeci, a może i ci, którym jako oficer drogówki wręczała mandaty, okraszane wierszem, bo i tak bywało. Przyjechał Romuald Lipko, twórca Budki Suflera, który skomponował muzykę do jej „Kolędy od policjantów”. Tomik oryginalnie wydany przez Wydawnictwo Jedność w Kielcach, opatrzony ilustracjami jej siostry Ewy Zielińskiej (jak wszystkie publikacje Anny Zielińskiej-Brudek), z posłowiem Jana Zdzisława Brudnickiego, dla czytelnika szybko staje się bliski i ważny. Precyzja dokładnie wyważonego słowa (warsztat), subtelność i czystość zamykanych w wersach obrazów (wrażliwość), iskra indywidualności balansująca między formą a treścią (talent), przynaglają do lektury, zachęcają – jeszcze i jeszcze.

„Są tu wiersze, które można nazwać widokówkami, czy poetyckim obrazem martwej natury (…). Podejmuje podmiotowa narratorka refleksje takie, jak w tym dialogu z życiem, co porywa nas w nieznane i do tańca, jak w wierszach ze szczyptą metafizyki, gdzie Bóg śni doskonałość, a człowiek poznanie, jak w utworach autopoetyckich, w których wiersz jest instytucją pociechy, terapii, ujawnienia ukrytych tajemnic i mroczności przemienianych w jasność” – skomentował w posłowiu Jan Z. Brudnicki.

Dla niej samej ważny w tym tomiku jest wiersz „Z uśmiechem Boga”, w którym „Utkwione w górze oczy/Dedala i syna Ikara/bolały od zachwytu”. – Ale wiesz, najważniejszy jest chyba tytuł tomu: „Ugina się dzień”, wciąż mi się on ugina, umyka, ucieka, nie nadążam. Poezja wymaga ciszy, samokontroli, pracy i skupienia. Pisanie jest męczącą podróżą, jest zazdrosnym kochankiem. Zaborczym. Dlatego odchodzę z policji. Spróbuję po raz kolejny dokonać wyboru i żyć nieco inaczej. Wybieram pisanie – mówi. Już teraz w najbliższych miesiącach ma zaplanowanych wiele spotkań promocyjnych. Pisze także hymn na stulecie szkoły w Bodzentynie, planuje wydanie zbioru opowiadań.

Reklama

Czy te wiersze są moje?

– Mam życie bardzo ciekawe, wydaje mi się, że tak długo żyję, już tyle za mną, i to wciąż nurtujące pytanie, czy te wiersze są naprawdę moje? czy wyczerpią się pokłady wrażliwości? – zastanawia się poetka.

Czyż nie miał racji T.S. Eliot, mówiąc, że największym wrogiem piszącego są słowa, które rozpaczliwie bronią się przed kropką? – Dlatego nie wierzę w natchnienie, tylko w pracę nad słowem. Z drugiej strony zastanawiam się, czy ktoś potrzebuje ode mnie tylu słów? Czy warto ściąć sosnę, aby powstała moja książka? Spotkania autorskie, słowa wdzięczności, wzruszenie czytelników zdają się potwierdzać, mówić „tak”. Ale, ale – coś o pochwałach. „Jedynym sposobem na to, żeby uniknąć demoralizującego skutku bycia chwalonym jest kontynuowanie pracy” – Albert Einstein.

Pisać zaczęła wcześnie, gdzieś w czasach licealnych. Były i dłuższe przystanki, bo w jej życiu działo się niemało. Postawienie na samodzielność i odejście z domu w wieku 18 lat uważa za jedną z ważniejszych decyzji. Był to zdrowy dobry dom, z pięciorgiem rodzeństwa, ona – średniaczka, przewodziła i podejmowała decyzję. Ale trzeba było umieć zerwać pępowinę. W jej życiu był etap szkoły pielęgniarskiej, filologii polskiej w Bydgoszczy (którą dosłownie wymusiła wizytą u ministra, walcząc z obłudą procedur i przepisów), etap „siłaczki” w maleńkiej szkole wiejskiej na Podlasiu, wreszcie służba w policji, służba, która zmieniła jej świadomość, wyzwoliła upór i czujność. Nie wypłukała wrażliwości.

Na długo jednak zarzuciła pisanie. Splot nieszczęśliwych zdarzeń wywrócił jej życie do góry nogami. Stanisław Nyczaj, recenzent jej pierwszego tomiku, zacytował Diogenesa: „Żeby żyć, trzeba mieć rozum, albo trzymać w pogotowiu stryczek”. Ten instynkt samozachowawczy odnajdujemy w wierszu „Może być Ania”, którym rozpoczęła spotkanie promocyjne trzeciego tomiku.

„Taka malutka/w buciorach szarpanych/ z wątpliwościami/opuściła oślą ławkę/i człapie po ulicach miasta/w oczekiwaniu na egzaminy/te częste podróże po rozum do głowy/to bruzdy na sercu/z niepotrzebnych i potrzebnych namiętności/to odwrócone plecy od ludzkiej głupoty/i ciepłe spojrzenie/za odchodzącą młodością/”. Policjantka mówiąca wiersz z pamięci w kolorowej sukience i w za dużych butach z barwnymi sznurówkami, wzbudziła aplauz publiczności.

Służba jest dla mnie

– Jako dziennikarz „Tygodnika Nadwiślańskiego”, pisząc w czasach milicji o przestępstwach, nie ukrywałam niechęci do stalowego munduru, wątpiłam w wiarygodność sondaży i statystyk mówiących, że zaufanie do służb wzrasta, a przestępczość maleje – wyznaje. Gdy ukazał się jej artykuł o włóczędze, którego mundurowi okładali pałkami, komendantowi Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych puściły nerwy i groził sądem. W czasach nowej, odrodzonej policji nadal na łamach gazety obnażała widoczną i odczuwalną niechęć funkcjonariuszy do zwyczajnych ludzi. – Rozmowa z komendantem policji w Tarnobrzegu, podinsp. Stanisławem Wolskim była w pewnym sensie obrachunkiem z tymi faktami i nie sądziłam, że może ona zdecydować o mojej dalszej karierze zawodowej. Zaproponowanie mi przez niego objęcia stanowiska rzecznika prasowego w KWP w Tarnobrzegu w czasie, kiedy zjednałam sobie rzesze czytelników, wprawiło w osłupienie i zakłopotanie brać dziennikarską. – Zdawałam sobie sprawę, że przyjęcie tej propozycji będzie się wiązać w z uległością, ograniczeniami, rezygnacją z pisania niewygodnych dla policji tekstów – wspomina.

Pierwszy dzień w służbie, 16 maja 1991 roku. Zaspana, nieobecna i przytłoczona stosem akt i dokumentów przesiedziała cały dzień z rudowłosą policjantką, na krześle dostawionym do jej biurka. Nikt od niej niczego nie chciał… Powoli poznawała pracę, obcy jej wojskowy dryl. Bywało, że po służbie wypłakiwała się na ramieniu męża. Sceny z wypadku na drodze koło Tarnobrzega wracają do dziś. Czworo młodych ludzi leżących przy rozbitej hondzie i matka klęcząca z różańcem obok zwłok córki. – Nie wiem, dlaczego podeszła do mnie, świadka cierpienia i wtuliła się w moje ramiona. Obie byłyśmy mokre od łez...

Po przeniesieniu do Kielc pracowała w zespole prasowym komendanta wojewódzkiego policji, potem jako oficer drogówki. O pułapkach fascynacji szybkością i motoryzacją rozmawiała na tysiącach zwykłych i okolicznościowych spotkań, m.in. w kościołach, zakładach pracy, szkołach, w miastach i środowiskach wiejskich. – Być blisko człowieka, nie zawieść jego zaufania, przypominać mu, że przesłaniem naszej służby nie są kary, czy mandaty, lecz ochrona największej wartości, jaką jest życie ludzkie – taki cel przyświecał poetce w mundurze.

Każdy zasługuje na dedykację

W „Ugina się dzień” jeden z wierszy poświęciła bp. Marianowi Florczykowi. W „Ogrodnikowi winnicy” pisze: „Ugina się każdy dzień/pod krzyżem, niewiedzą,/nauczaniem z góry,/litanią niezadanych pytań,/zbieraniem snów o niebie i drodze do zbawienia (…)”.

– Nie waham się nazwać Księdza Biskupa przywódcą duchowym kieleckiej społeczności. Ma charyzmę, życiową mądrość, potrafi jednoczyć i mobilizować różne grupy społeczne, w tym także policję. Dwie zwrotki dedykowanego mu wiersza napisały mi się praktycznie same – wyznaje poetka. Nigdy nie wyrzuca notatek, poprawianych i wciąż cyzelowanych wersów, woli kontakt z czującym papierem niż z komputerem, gdy „jednym kliknięciem można zresetować pracę i przyjaciół”.

Ważna postacią w jej życiu prywatnym i zawodowym okazał się ks. infułat Józef Wójcik z Suchedniowa. Wiele miejsca w publikacjach poświęcili wspólnie omawianiu „siedmiu głównych grzechów w policji”, tj. braku solidarności, zazdrości, chwiejnej postawy, walki o wpływy przełożonych, przeceniania swoich możliwości, przenoszenia kłopotów zawodowych do domu, traktowania kościoła nie jako miejsca modlitwy, lecz własnej prezentacji i celebry.

Ta znajomość zaowocowała przyjaźnią z legendą kapłańską Gór Świętokrzyskich, wywiadem do „Duszpasterstwa policyjnego”, lekcją naturalnego odchodzenia, gdy Kapelan zachorował, jego zgody na śmierć. Anna z mężem Mirosławem towarzyszyli kapłanowi w tych ostatnich latach. Z kolei tomik „Gorzkie owoce” poświęciła pamięci Taty, który był człowiekiem z prostym kręgosłupem moralnym, twardo i godnie stąpającym po ziemi. Ból po jego stracie był tak ogromny, że zrodził się z niego cały cykl wierszy. – Rodzina jest bardzo ważna, uporządkowane w niej relacje, miłość, czułość, wierność, wartości chrześcijańskie – na to stawiam w życiu, to przecież ostoja narodu, ostoja nas, Polaków – mówi poetka.

Tagi:
poetka

Kielce pożegnały Zofię Korzeńską

2016-10-13 10:16

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 42/2016, str. 7

Poetka, eseistka, krytyk literacki i redaktorka książek od wielu lat pracująca i publikująca w Kielcach, członkini warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich – Zofia Korzeńska zmarła w wieku 85 lat, 15 września 2016 r. Jej twórczość była głęboko osadzona w wartościach religijnych i duchowości chrześcijańskiej

T.D.
Zofia Korzeńska

Mszy św. pogrzebowej w kościele garnizonowym w Kielcach przewodniczył ks. dr Andrzej Kaszycki – proboszcz parafii św. Jadwigi Królowej w Kielcach, który m.in. przypomniał działalność śp. Zofii w wielu instytucjach diecezjalnych oraz jej aktywność w wydarzeniach religijnych w diecezji kieleckiej. Zofia Korzeńska została pochowana w swojej rodzinnej wsi Mazury na Podkarpaciu. Wsi tej poświęciła dwutomową książkę z zakresu dialektologii oraz tom wierszy i poematów.

Między poezją a biblioteką

Będąc na emeryturze, przez wiele lat sprawowała opiekę nad biblioteką katechetyczną Wyższego Seminarium Duchownego, jej księgozbiorem i komputeryzacją, jednocześnie służyła pomocą przy redagowaniu tekstów, nagrywaniu i tworzeniu plakatów. Przez kilka lat Zofia Korzeńska była redaktorem i korektorem książek dla kieleckiego Wydawnictwa „Jedność”.

Była autorką i współredaktorką antologii poświęconych starości oraz osobie Jana Pawła II. Jej eseje, głównie na temat literatury współczesnej, znalazły się w wielu pracach zbiorowych. Często pisała w nich o twórcach związanych z Kościołem, m.in. o twórczości Karola Wojtyły, ks. prof. Janusza Ihnatowicza, Zdzisława Łączkowskiego. Cała jej twórczość poetycka zawarta została w dziewięciu tomikach wierszy o tematyce religijnej. Przetłumaczyła także i wydała „Magnificat wieczoru” francuskiej autorki Claire Arbelet.

Literatura nade wszystko

Zofia Korzeńska urodziła się 26 marca 1931 r. we wsi Mazury, woj. podkarpackie. Po wojennym, niełatwym, ale zawsze z nostalgią wspominanym przez nią dzieciństwie, zrezygnowała ze studiowania praktycznego rolnictwa, aby poświęcić się ukochanej literaturze – filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, którą ukończyła w 1955 r. W przeprowadzonej w 2011 r. rozmowie z „Niedzielą”, wspominała z rozrzewnieniem: – Moimi mistrzami byli wybitni profesorowie: Maria Dłuska, Juliusz Kleiner, Stanisław Pigoń, Kazimierz Wyka, Henryk Markiewicz, Zenon Klemensiewicz, Kazimierz Nitsch (...) i inni. Już wtedy doceniałam znakomitość mistrzów, toteż starałam się czerpać maksymalnie dużo z ich skarbca wiedzy (...). Ponadto korzystałam pełną garścią z teatrów krakowskich, z filharmonii, z licznych galerii sztuki”.

Po dyplomie pracowała krótko w Krakowie w PAN, lecz z powodu braku mieszkania musiała gród nad Wisłą, choć z żalem – opuścić. Trochę wędrowała po Polsce – uczyła języka polskiego najpierw w LO w Krzepicach k. Częstochowy, później w szkołach szczecińskich (do 1969). Podejmowała próby publikacji, ale zarobkowanie i wychowanie dwóch córek było wtedy priorytetem, poza tym refleksyjna poezja i tematy nasycone wątkami egzystencjalnymi i dociekaniami religijnymi nie były wówczas zupełnie na topie.

Aktywna w Kielcach

W 1970 r. zamieszkała w Kielcach i od tej pory poprzez swoją pracę zawodową i twórczość związała się z ziemią świętokrzyską. W latach siedemdziesiątych XX wieku pracowała w Liceum im. Juliusza Słowackiego, a później przez dwanaście lat, do 1986 r., w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej w Kielcach.

Pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku rozpoczęła twórczość pisarską, publikując prace związane z bibliotekarstwem oraz eseje poświęcone współczesnej poezji. W latach osiemdziesiątych prowadziła okresowo zajęcia dla studentów z poezji współczesnej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach.

Swoje wiersze i eseje, a także recenzje książek publikowała m.in. w tygodniku „Niedziela”, „Kurierze Sokołowskim”, w czasopismach „Akant” i „Radostowa”, kwartalnikach „Obecni” i Wici.Info oraz w Świętokrzyskim Kwartalniku Literackim. Jako członkini Polskiego Towarzystwa Nauczycieli była współredaktorką „Kodeksu Etyki Nauczycielskiej”.

Za lata twórczej pacy uhonorowana została m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką Honorową Ministra Kultury – Zasłużony dla Kultury Polskiej, Nagrodą II stopnia Prezydenta Miasta Kielce, statuetkami i medalami Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz Fundacji „Radostowa”.

Dorobek twórczy Zofii Korzeńskiej opisany został i skatalogowany przez Pedagogiczną Bibliotekę Wojewódzką w Kielcach w wydanej w 2016 r. Bibliografii Podmiotowo-Przedmiotowej poświęconej jej osobie.

Zawsze zbierała dobre recenzje. Oto co we wstępie do „Idąc przez Niniwę” pisze Z.T. Łączkowski: „Zofia Korzeńska. To właściwie w poezji polskiej ostatnich lat zjawisko niezwykłe poprzez swoją inność, mądrość patrzenia, jeśli tak można powiedzieć, na poezję religijną (…), która wymaga dużej dyscypliny od piszącego. Dużej wrażliwości, kontemplacji, serca i wiary. Wiary czystej. Wiara zawsze jest sprawą osobistą, ale jeśli utwory swoje podpisuje katolik czy chrześcijanin, to w tych utworach pozostawia Największą Miłość – czyli Boga”.

Pani Zofia pozostawiła tutaj, wśród nas, „ślady swoich stóp”, przeszła przez życie i ziemię mądrze, dobrze i świadomie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmiany księży w internecie


Edycja warszawska (st.) 28/2004

O tegorocznych zmianach na stanowiskach proboszczów i wikariuszy w diecezji warszawsko-praskiej można się było dowiedzieć dzień przed ich ogłoszeniem. Wszystko dzięki oficjalnej stronie internetowej kurii biskupiej: www.diecezja.waw.pl/
Nowy sposób komunikowania zmian personalnych, jak nas zapewnia kuria biskupia, nie zastąpi tradycyjnego dostarczania zainteresowanym przez księży dziekanów imiennych dekretów Biskupa Ordynariusza. Ułatwia jednak rozeznanie wśród księży i parafian nowego miejsca pobytu konkretnego duszpasterza.
Z komentarzy zamieszczonych pod wykazem translokat wynika, że z nowej formy obiegu informacji najbardziej zadowoleni są młodzi księża, bo oni najczęściej korzystają z komputerów. Niektórzy wyrażali jedynie obawy o dehumanizację kontaktów z władzą diecezjalną. Przy okazji pojawiały się także, niezamierzone przez redagujących stronę, sugestie zmian w innych parafiach, niestety anonimowe. Należy więc sądzić, że podobnie jak to zrobiła wcześniej KAI, redakcja wycofa się z udostępniania forum dyskusyjnego pod dekretami biskupimi.
Drukujemy listę translokat z diecezjalnej strony internetowej uaktualnioną 25 czerwca br.

Zmiany proboszczów

Ks. Gaszkowski Zbigniew - z prob. par. Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie zwolniony na emeryturę
Ks. Gugała Dariusz - z wik. par. św. Izydora w Markach na prob. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Markach
Ks. Koć Witold - z prob. par. Żuków na prob. par. Kuflew
Ks. Kopytko Edward - z wik. par. św. Jana Kantego w Legionowie na prob. par. Starogród
Ks. Krzyżewski Janusz - z wik. par. św. Wincentego à Paulo w Warszawie na prob. par. Grzebowilk
Ks. Madej Wacław - z rektora Seminarium Duchownego na proboszcza parafii św. Marka Ewangelisty w Warszawie
Ks. Sałański Bogdan - z prob. par. Kuflew na prob. par. Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie
Ks. Sobieraj Józef - z prob. par. Starogród na rezyd. par. Dębe Wielkie
Ks. Waligóra Krzysztof - z proboszcza parafii św. Marka Ewangelisty w Warszawie na rektora Seminarium Duchownego
Ks. Wójcik Zenon - z prob. par. Grzebowilk na prob. par. Żuków

Zmiany wikariuszy

Ks. Balikowski Jarosław - z wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie na wik. par. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie
Ks. Banach Paweł - z kapelana Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Hetmańskiej na wik. par. Wiązowna
Ks. Banaszek Adam - z wik. par. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce na wik. par. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Warszawie
Ks. Bieniecki Przemysław - z wik. par. Kamieńczyk na wik. par. św. Łukasza w Warszawie
Ks. Brzeszczyński Marcin - z wik. par. Nieporęt na wik. par. Klembów
Ks. Chaciński Michał - z wik. par. Radzymin na wik. par. św. Izydora w Markach
Ks. Danecki Jerzy - z wik. par. Matki Bożej Królowej Polski w Aninie na wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz.
Ks. Dębiński Robert - z wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku na wik. par. Miłosierdzia Bożego w Legionowie
Ks. Filipczuk Marek - z wik. par. Kałuszyn na wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce
Ks. Gawor Andrzej - z wik. par. Latowicz na wik. par. Kołbiel
Ks. Główka Piotr - z wik. par. św. Jakuba Ap. w Tarchominie na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku
Ks. Gosik Mariusz - z wik. par. św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz. na wik. par. św. O. Pio w Zagościńcu
Ks. Jarzębski Tomasz - z wik. par. Józefów k. Otwocka na wik. par. Chotomów
Ks. Jaśkowski Marek - z wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz. na wik. par. Miłosierdzia Bożego w Warszawie
Ks. Jeznach Marek - z wik. par. Kołbiel na wik. par. Św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz.
Ks. Juszczuk Aleksander - z wik. par. Nawrócenia św. Pawła Ap. w Warszawie na wik. par. św. Józefa w Legionowie
Ks. Kalinowski Paweł - z wik. par. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie na wik. par. Narodzenia Pańskiego w Warszawie
Ks. Kloch Zbigniew - z wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Falenicy na wik. par. Wieliszew
Ks. Kopczyński Janusz - z wik. par. Miłosierdzia Bożego w Warszawie na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości w Warszawie-Tarchominie
Ks. Korporowicz Ireneusz - z wik. par. św. Michała Arch. w Nowym Dworze Maz. na wik. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie
Ks. Krupa Krzysztof - wik. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie na wik. par. św. Jerzego w Zielonce
Ks. Mazurek Jarosław - z wik. par. Józefów k. Otwocka na wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie
Ks. Miliszkiewicz Wojciech - z wik. par. św. Marii Magdaleny w Warszawie na wik. par. Jabłonna
Ks. Moczulski Tomasz - z wik. par. Klembów na wik. par. św. Michała Arch. w Nowym Dworze Maz.
Ks. Ostojski Krzysztof - wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie na wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce
Ks. Owczarek Emil - z wik. par. św. Brata Alberta w Warszawie-Zielonej na wik. par. św. Faustyny w Warszawie
Ks. Ożóg Marcin - z wik. par. Narodzenia Pańskiego w Warszawie na wik. par. Matki Bożej Różańcowej w Warszawie
Ks. Pieniak Wojciech - z wik. par. Imienia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie-Międzylesiu na wik. par. Radzymin
Ks. Płochocki Zbigniew - z wik. par. św. Franciszka z Asyżu w Warszawie na wik. par. Imienia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie-Międzylesiu
Ks. Rejmuza Dariusz - z wik. par. Wieliszew na wik. par. Matki Bożej Dobrej Rady w Warszawie-Miedzeszynie
Ks. Rudzki Paweł - z wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce na wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Falenicy
Ks. Rzępołuch Paweł - z wik. par. św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz. na wik. par. Matki Bożej Królowej Polski w Markach
Ks. Serafin Marek - z wik. par. Jabłonna na wik. par. św. Marii Magdaleny w Warszawie
Ks. Sieńkowski Jerzy - z wik. par. Świętej Trójcy w Kobyłce na wik. par. Józefów k. Otwocka
Ks. Stanaszek Mariusz - z wik. par. Matki Bożej Królowej Polski w Markach na wik. par. Nieporęt
Ks. Staniszewski Artur - z wik. par. Matki Bożej Częstochowskiej w Otwocku-Świdrze na wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz.
Ks. Stonio Dariusz - z wik. par. św. Antoniego w Mińsku Maz. na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku
Ks. Sulej Andrzej SDB - od księży salezjanów na wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości w Warszawie
Ks. Szabaciuk Jacek - z wik. par. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Mazowieckim na wik. par. Józefów k. Otwocka
Ks. Śpiewak Zbigniew - z wik. par. Miłosierdzia Bożego w Ząbkach na wik. par. św. Faustyny w Warszawie
Ks. Trzciński Paweł - z wik. par. Matki Bożej Różańcowej w Warszawie na wik. par. św. Włodzimierza w Warszawie
Ks. Walczyk Hubert - z wik. par. Matki Bożej Dobrej Rady w Warszawie-Miedzeszynie na wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Starej Miłosnej
Ks. Wdowiak Kamil - z wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości w Warszawie na wik. par. Św. Ap. Piotra i Pawła w Nowym Dworze Maz.
Ks. Węglarz Krzysztof - z wik. par. św. Faustyny w Warszawie na wik. par. św. Patryka w Warszawie
Ks. Wnuk Bogusław - z wik. par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie-Starej Miłosnej na wik. par. św. Jakuba w Warszawie
Ks. Wyszyński Sławomir - wik. par. św. Józefa w Legionowie na wik. par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie
Ks. Yury Hrytsko ISChP - z wik. par. Miłosierdzia Bożego w Legionowie na wik. par. Celestynów
Ks. Zagórowski Grzegorz - z wik. par. św. Patryka w Warszawie na wik. par. Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie
Ks. Zając Dariusz - z wik. par. św. Jerzego w Zielonce na wik. par. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce
Ks. Zajkowski Andrzej - z wik. par. Chotomów na wik. par. Wiązowna
Ks. Zdanowicz Marek - z wik. par. św. Włodzimierza w Warszawie na wik. par. św. Brata Alberta w Warszawie-Zielonej
Ks. Zieliński Paweł - z wik. par. św. Jana Kantego w Legionowie na wik. par. św. Wincentego à Paulo w Warszawie

Nominacje neoprezbiterów

Ks. Piotr Błażejczyk - par. Latowicz
Ks. Rafał Goliński - par. Kałuszyn
Ks. Marek Grzegrzułka - par. Kamieńczyk
Ks. Sławomir Kielczyk - par. Matki Bożej Królowej Polski w Warszawie-Aninie
Ks. Rafał Mieczkowski - par. Ostrówek
Ks. Rafał Paździoch - par. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Maz.
Ks. Piotr Pierzchała - par. św. Jana Kantego w Legionowie
Ks. Stanisław Rychowiecki - par. Matki Bożej Częstochowskiej w Otwocku-Świdrze
Ks. Tomasz Sztajerwald - par. Radzymin
Ks. Artur Więsik - par. św. Franciszka z Asyżu w Warszawie-Nowodworach

Zmiany wśród studentów

Ks. Kożuchowski Wojciech - ze studiów w Rzymie na wik. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie
Ks. Miętek Maciej - z wik. par. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku na studia z KNS w Rzymie
Ks. Walkiewicz Grzegorz - z wik. par. Wiązowna na studia z muzykologii na UKSW (kapelan Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Hetmańskiej)
Ks. Wróbel Marcin - ze studiów na wik. par. św. Jana Kantego w Legionowie

Zmiany rezydentów i inne

Ks. Adamczewski Bartosz - z rezyd. par. Miłosierdzia Bożego w Legionowie na rezyd. par. Miłosierdzia Bożego w Warszawie
Ks. Dudzik Andrzej - z wik. par. Radzymin skierowany do pracy w Moskwie
Ks. Mazurkiewicz Paweł - z rezyd. par. Matki Bożej Królowej Polskich Męczenników w Warszawie na rezyd. par. Narodzenia Pańskiego w Warszawie
Ks. Szewczyk Rafał - z rezyd. par. św. Barnaby w Warszawie na rezyd. par. Najczystszego Serca Maryi w Warszawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Korea Płd.: modlitewna nowenna o pokój i pojednanie

2018-06-18 20:36

vaticannews.va / Seul (KAI)

W Korei Południowej trwa specjalna nowenna modlitewna o pokój i pojednanie na Półwyspie Koreańskim. Zorganizował ją tamtejszy episkopat podkreślając, że trwający dialog polityczny potrzebuje modlitewnego wsparcia.

East News/AP Photo/Ahn Young-joon

Zachodzące zmiany Koreańczycy wciąż przyjmują z pewną nieśmiałością, jakby nie dowierzając, że pojednanie między obu Koreami może stać się faktem. „Ziarno porozumienia i pokoju zostało zasiane, pierwsze mury obalono trzeba mieć nadzieję na wspólną pokojową przyszłość” – podkreśla bp Lazzaro You Heung-sik.

Ordynariusz Daejeon zauważa, że pierwszą oznaką nowej wiosny w relacjach między Północą a Południem był start sportowców zwaśnionych krajów na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich, a następnie szczyt w Singapurze i spotkanie prezydenta USA Donalda Trumpa z przywódcą Korei Północnej Kim Dzong-unem.

- 25 czerwca 1950 r. w Korei wybuchła wojna. Do ubiegłego roku Półwysep Koreański był najbardziej niebezpiecznym miejscem na świecie. Ostatnie inicjatywy były sianiem ziaren pokoju na tej ziemi i dały początek nowej erze – mówi Radiu Watykańskiemu bp You Heung-sik. – Ufam, że Korea Północna nie wycofa się z dialogu, byłoby to jak zbudowanie mostu, który następnie się rozpadł. Trzeba kontynuować dialog! Przez ponad 65 lat obie Korea żyły w klimacie nienawiści, podziałów, zazdrości. Teraz trzeba naprawdę otworzyć serca, umysły i nasze dusze na przebaczenie i pojednanie. Trzeba wspólnie zatroszczyć się o wzajemne braterstwo, szczerze i pełni ufności iść dalej tą drogą.

21 czerwca w Daegu odbędzie się konferencja poświęcona przyszłości Półwyspu Koreańskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem