Reklama

Strumieńskie misteria

2018-03-28 10:57

Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 13/2018, str. IV

Monika Jaworska
W misteria strumieńskie co roku angażuje się liczna grupa aktorów

Misterium Zmartwychwstania Pańskiego odegrane w Wielką Sobotę zakończyło tegoroczne Misteria Paschalne w Strumieniu. W tym roku przyświecało im hasło: „Oto ja, poślij mnie”

Także i w tym roku misteria rozpoczęliśmy w V Niedzielę Wielkiego Postu odegraniem przejmujących scen poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej. Sceny połączyliśmy z rozważaniami prowadzonymi przez rekolekcjonistę o. Grzegorza Jaroszewskiego CSsR, któremu będzie towarzyszył kl. Marcin Wojdan z Wyższego Seminarium Duchownego Redemptorystów w Tuchowie. Następnie zaprosiliśmy na rynek do obejrzenia misterium Niedzieli Palmowej. Tym razem wiodącą sceną było wskrzeszenie córki Jaira. Co roku staramy się wybierać jakąś scenę biblijną, która przemówi do widzów, pomoże im lepiej i głębiej przeżyć to, czego doświadczał Pan Jezus, a jednocześnie będzie też czymś nowym, nieskopiowanym z poprzednich lat. Wcześniej aktorzy odgrywali np. scenę próby ukamienowania jawnogrzesznicy przez Żydów, uzdrowienie paralityka, uzdrowienie opętanego, wskrzeszenie Łazarza czy też scenę burzy na jeziorze – mówi wikariusz parafii św. Barbary w Strumieniu ks. Stanisław Binda, który od 6 lat przygotowuje misteria strumieńskie wraz z grupą aktorów.

W tym roku sceny biblijne odgrywało ok. 30 osób. W rolę Jezusa wcielił się uczeń gimnazjum Kordian Szczypka. Aktorzy spotykali się na próbach od początku Wielkiego Postu.

Reklama

Scena Zmartwychwstania Pańskiego uwieńczyła misteria. – To najkrótsza scena, ale ona szczególnie nawiązała do hasła: „Oto ja, poślij mnie”, gdyż w niej pojawiło się takie małe rozesłanie. Ludzie zostali posłani z dobrą nowiną o Zmartwychwstaniu. W tym roku aktorzy odegrali także scenę z niewiastami, które szły do grobu. Tu też pojawił się motyw posłania – zaznacza ks. Stanisław Binda, dodając, że dużą rolę odgrywa również zaangażowanie Bractwa św. Barbary, które zadbało o przygotowanie scen od strony technicznej, oraz Urzędu Miasta, który udostępnił rynek na potrzeby odegrania misteriów.

Tagi:
misterium

Misterium Chrystusa oczami młodych

2019-04-15 07:25

Ewa Oset

Muzyka, dźwięk, obraz, światło, pantomima i gra aktorska – to wszystko złożyło się na Misterium Męki Pańskiej, które zostało przedstawione wieczorem w Niedzielę Męki Pańskiej 14 kwietnia 2019 r. w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Częstochowie.

Bożena Sztajner/Niedziela

Wydarzenia opisujące stacje Drogi Krzyżowej Jezusa zostały zaprezentowane przez młodzież z Ruchu Światło-Życie, której opiekunem jest wikariusz parafii ks. Łukasz Mazurek, oraz przez Rycerzy Kolumba.

Zobacz zdjęcia: Misterium Chrystusa oczami młodych

Zachęcając wszystkich zgromadzonych, wśród których był bp Andrzej Przybylski i redaktor naczelny Tygodnika Katolickiego „Niedziela” ks. dr Jarosław Grabowski, do modlitewnego przeżycia tego spotkania, ks. Łukasz powiedział. - Niech czas spędzony w naszym kościele będzie okazją, aby na nowo zachwycić się miłością do Pana Jezusa i skorzystać ze zdrojów miłosierdzia, zwłaszcza podczas adoracji, uwielbienia Go w Najświętszym Sakramencie. Podziękował wszystkim zaangażowanym w przygotowanie Misterium, przede wszystkim autorce scenariusza – Idze Orman, tegorocznej maturzystce, za gorliwość i odpowiedzialność za wspólnotę parafialną, młodzieży z oazy, Rycerzom Kolumba, siostrom zakonnym oraz księdzu proboszczowi Andrzejowi Sobocie za pomoc i wsparcie.

Tradycja wystawiania Misterium w tej parafii sięga 10 lat. Trzeci rok scenariusz pisała Iga Orman. - Przygotowując Misterium Męki Pańskiej, stawiamy na zróżnicowanie, bo najtrudniejsze jest to, aby za każdym razem przedstawić inaczej te same stacje. To, co wydarzyło się 2 tysiące lat temu, jest nadal aktualne, dlatego nawiązujemy do współczesności – mówi Iga. Gdzie szuka inspiracji? - Pisanie scenariusza zaczynam od modlitwy do Ducha Świętego. Chcę, żeby to nie było widowisko, w którym młodzież się pokaże, ale przede wszystkim, aby to przedstawienie niosło przekaz. Głównym naszym celem jest przybliżenie ludzi do Boga. Uświadomienie sobie, że Droga Krzyżowa jest nadal aktualna, bo każdy z nas niesie krzyż, każdy z nas jest również grzesznikiem. Oczywiście potrzebowałam także „ziemskiego” wsparcia. Z ks. Łukaszem i innymi spotykaliśmy się, aby doskonalić ten przekaz. Gdyby nie oni, mój scenariusz do dziś leżałby w szufladzie – dodaje Iga. - Chciałabym podkreślić, że to wspólna praca i w imieniu młodzieży podziękować naszym księżom za zaufanie nam.

Misterium Męki Pańskiej odgrywane było nie tylko w prezbiterium, ale w całym kościele. Rozpoczęło się sceną na chórze, gdzie została zaprezentowana Ostatnia Wieczerza. Zakończyło się pantomimą, symbolicznym przesłaniem ukazującym ludzi grzesznych, ubranych w czarne stroje, oddalonych od Boga, spierających się z Nim. Po spotkaniu z Nim, w Jego miłosiernych ramionach, przybierali białe ubrania jako znak nowego życia.

Pantomima nie kończyła spotkania – było jeszcze spotkanie z żywym Jezusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Uczestnicy spotkania, zachęceni przez ks. Łukasza, podeszli bliżej ołtarza, aby klęcząc, uwielbiać Boga w codzienności, we wszystkich spotkanych ludziach i wydarzeniach. Spontaniczna modlitwa dziękczynna, m.in. za każdą łzę, która popłynęła podczas przeżywania Misterium, była podziękowaniem dla tych, którzy je przygotowali.

Bp Andrzej Przybylski zakończył spotkanie słowami: Chrystus żyje. Podkreślił, że papież Franciszek tak właśnie zatytułował adhortację apostolską, będącą podsumowaniem synodu nt. młodzieży. Poprosił o modlitwę za młodych, zwłaszcza tych, którzy żyją tak, jakby Boga nie było, jakby On nie miał wpływu na ich życie. I powiedział do zgromadzonych: - Naszym zadaniem jest tak żyć, tak świadczyć, tak działać, żeby ludzie widzieli, że naprawdę Jezus żyje – podsumował Ksiądz Biskup.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielka Sobota

2019-04-20 07:18

OP / Warszawa (KAI)

Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym.

Bożena Sztajner/Niedziela

Po śmierci krzyżowej i złożeniu do grobu wspomina się zstąpienie Jezusa do otchłani. Wiele starożytnych tekstów opisuje Chrystusa, który "budzi" ze snu śmierci do nowego życia Adama i Ewę, którzy wraz z całym rodzajem ludzkim przebywali w Szeolu.

Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba - na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa - na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie. W zwyczaju jest też masowe odwiedzanie różnych kościołów i porównywanie wystroju Grobów.

Wielki Piątek i Wielka Sobota to jedyny czas w ciągu roku, kiedy Kościół nie sprawuje Mszy św.

Wielkanoc zaczyna się już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał - wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa.

Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: "Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen". Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Niezwykle wymowny jest widok rozszerzającej się jasności, która w końcu wypełnia cały kościół. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) - Exultet, która zaczyna się od słów: "Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!".

Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Tej nocy powraca po blisko pięćdziesięciu dniach uroczysty śpiew "Alleluja". Celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Czasami, na wzór pierwotnych wspólnot chrześcijańskich, w noc paschalną chrzci się katechumenów, udzielając im zarazem bierzmowania i pierwszej Komunii św. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną, by oznajmić, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Zgodnie z dawną tradycją w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale o świcie w niedzielny poranek.

Noc Paschalna oraz Niedziela Wielkanocna to największe święto chrześcijańskie, pierwszy dzień tygodnia, uroczyście obchodzony w każdą niedzielę przez cały rok. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie pamiątką Nocy Paschalnej. Dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta i okresy przygotowania aż ukształtował się obecny rok liturgiczny, który jednak przechodzi różne zmiany.

Oktawa Wielkiej Nocy

Ponieważ cud Zmartwychwstania jakby nie mieści się w jednym dniu, dlatego też Kościół obchodzi Oktawę Wielkiej Nocy - przez osiem dni bez przerwy wciąż powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Ostatnim dniem oktawy jest Biała Niedziela, nazywana obecnie także Niedzielą Miłosierdzia Bożego. W ten dzień w Rzymie ochrzczeni podczas Wigilii Paschalnej neofici, odziani w białe szaty podarowane im przez gminę chrześcijańską, szli w procesji do kościoła św. Pankracego, by tam uczestniczyć w Mszy św. Jan Paweł II ustanowił ten dzień świętem Miłosierdzia Bożego, którego wielką orędowniczką była św. Faustyna Kowalska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Fotografia Zmartwychwstałego

2019-04-21 22:17

Agnieszka Bugała

Manoppello, 2014 r. Stoję przed kryształową szybą osłaniającą chustę z wizerunkiem męskiej Twarzy. Srebrny relikwiarz obudowuje tkaninę o wymiarach 17 na 24 cm. Mężczyzna ma brodę, wąski nos ze śladem złamania, spuchnięte policzki, wąskie usta i otwarte oczy. Na szybę pada światło z okna, które mam za plecami a Oblicze przepuszcza światło na wylot. Patrzę na nie i widzę drzwi na końcu kościoła i ludzi w ławkach. Jest widoczny i przeźroczysty jednocześnie, widoczny i znikający, jest i nie jest… Patrzę.

Krzysztof Dudek

„Kiedy się dokładniej przyjrzeć, widać, że skóra wokół ust na policzkach i czole ma intensywnie różowy odcień świeżo zadanych ran. Z szeroko otwartych oczu emanuje niewytłumaczalny spokój. W czarnych punkcikach źrenic włókna wydają się osmolone, jakby wysoka temperatura przypaliła nici” – czytałam u autora „Boskiego Oblicza”. W 1963 r. św. o. Pio powiedział, że „Volto Santo w Manoppello to największy cud, jaki posiadamy”. Wg niemieckich badaczy, s. Blandiny Schlömer oraz o. Heinricha Pfeiffera, Wizerunek z Manoppello i Całun Turyński zapisują oblicze tego samego Człowieka, tyle, że w całunowe płótno owinięto całe ciało Zmarłego, a chusta z Manoppello miała leżeć na głowie Pana, gdy złożono Go w grobie.

A więc stojąc przed szybą mam przed oczami fotografię twarzy Zmartwychwstałego… Nie ma śladu farb, pędzla czy ołówka. Materiał, na której jest odbita Twarz to najdroższa tkanina starożytnego świata, bisior, zwany „złotem morza”. Jego delikatne włókna pochodzą z wnętrza małży, pozwala się farbować, ale nie da się na nim niczego namalować. Jeśli wierzyć badaczom powstał w chwili…powstawania z martwych! Obraz zatrzymał chwilę otwartych już oczu. Kogo widzą?

Wtedy, w Manoppello nie miałam odwagi wyjąć aparatu fotograficznego. Stałam przed Nim zalana łzami. Prześwietlił mnie na wylot i zostawił ślad niepojętej czułości… Od tamtej pory nie rozstaję się Jego Wizerunkiem. Staję przed Nim każdego poranka i każdego wieczoru, przytulam, gdy wali mi się świat, albo nie mam siły na niesienie codziennych krzyży. Jestem pewna, że te Oczy spojrzą na mnie w ostatniej chwili życia po tej stronie. I że rozpoznam Oblicze Wielkanocnego Pana.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem