Reklama

Korespondencja z Watykanu

Radosny, młody Kościół

2018-04-11 14:49

Anna Artymiak
Edycja lubelska 15/2018, str. I

Katarzyna Artymiak
Młodzi podczas procesji Niedzieli Palmowej

Od 19 do 25 marca pod hasłem: „We talk together” odbyło się pierwsze w historii przedsynodalne spotkanie. W kontekście zbliżającego się październikowego Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów w Watykanie, które będzie poświęcone młodzieży, papież Franciszek najpierw zaprosił samych młodych, by na wzór ojców synodalnych przedstawili swoje racje, bo jak sam stwierdził, „zbyt często mówi się o młodych, nie pozwalając im zadawać pytania”. Ojciec Święty wziął udział w sesji rozpoczynającej spotkanie i zaprosił uczestników na Mszę św. Niedzieli Palmowej, sprawowaną na Placu św. Piotra i obchodzoną zgodnie z wolą św. Jana Pawła II w diecezjach całego świata jako Światowy Dzień Młodzieży. Wśród delegatek z ramienia Episkopatu Polski obok Karoliny Błażejczyk znalazła się reprezentantka archidiecezji lubelskiej – Anna Kupiszewska. Pochodząca z okolic Rzeszowa dziewczyna jest absolwentką lingwistyki stosowanej na UMCS-ie i nauczycielką języka niemieckiego. W czasie studiów związała się z Centrum Duszpasterstwa Młodzieży i Katolickim Stowarzyszeniem Młodzieży w Lublinie.

Anna Artymiak: – Otrzymałaś propozycję wzięcia udziału w spotkaniu przedsynodalnym? Czy była to dla Ciebie niespodzianka?

Anna Kupiszewska: – Pytanie przekazał mi na przełomie listopada i grudnia wikariusz biskupi ds. młodzieży ks. Adam Bab. Była to niespodzianka i propozycja; ogromne wyróżnienie, zadanie i misja do spełnienia, ale w pierwszym rzędzie łaska od Pana Boga, że tu jestem. Widocznie Bóg tak chciał, że mam zadanie do wykonania. Dlatego biorę udział w tym wielkim spotkaniu przedsynodalnym, jakiego jeszcze nie było.

– Jak się przygotowałaś do przyjazdu do Rzymu?

– Najintensywniejsze przygotowania były w styczniu i lutym. Przede wszystkim omadlałam to wydarzenie. W drugiej kolejności było zapoznanie się z dokumentami: dokumentem przygotowawczym, gdzie została nakreślona sytuacja młodych, poruszony temat rozeznania powołania oraz roli Kościoła, tzn. jak Kościół ma i chce towarzyszyć młodym ludziom. A także z listem i zaproszeniem od papieża do podjęcia tego tematu. Bliżej marca pojawiało się wiele inicjatyw, np. grupa na Facebooku, gdzie mogli wypowiadać się ludzie. Powstała inicjatywa, że raz w miesiącu pojawia się pytanie w mediach społecznościowych, np.: Co mogą zrobić młodzi ludzie, żeby poprawić sytuację społeczną? Młodzi to komentują. Po trzecie, starałam się rozejrzeć w swoim środowisku. Pan Bóg tak prowadził, że spotkałam ludzi, których wcześniej nie znałam, którzy przybliżyli mi nieznane dotąd sprawy, żeby jak najwierniej, jak najautentyczniej oddać to, jak wygląda sytuacja duszpasterstwa młodzieży w Polsce.

– Jakim doświadczeniem chciałaś się podzielić z młodymi z całego świata?

– Przede wszystkim doświadczeniem Kościoła w Polsce, za który jestem Panu Bogu wdzięczna. Kościoła, któremu zależy na ludziach młodych. Jest to doświadczenie Boga i wielkiej wspólnoty ludzi, dzięki którym czuję, że moja młodość nie jest zmarnowana, że przeżywam ją w pełni i tak pięknie. To, co wyróżnia Polskę na tle innych państw, to, że mamy bogatą ofertę duszpasterską. Jeśli ktoś chce angażować się, jeśli chce być w Kościele głębiej, to ma taką możliwość. Może nie zawsze te szanse są wykorzystywane. Myślę, że jest to ogromne bogactwo, ale i świadectwo.

– Z jakimi wrażeniami wracasz do Lublina?

– Bardzo pozytywnymi. Jestem po raz pierwszy w Rzymie. Mogłam uczestniczyć w Mszy św. Niedzieli Palmowej tak blisko, w centrum wydarzenia, po całym tak intensywnym tygodniu, wśród tak wspaniałych ludzi. Przede wszystkim było to dla mnie doświadczenie żywego, radosnego, młodego Kościoła. Przyjechali ludzie z całego świata, wszystkich języków, ras, kultur; zebrani razem, wszyscy blisko Boga. Chcą się dzielić swoim doświadczeniem Boga w życiu. Od samego początku bardzo ciepli, otwarci, chętni do rozmowy, do dzielenia się tym, co przeżywają, tym, co cennego chcą przekazać. Niedziela to był dzień przyjazdu. W poniedziałek spotkanie z papieżem Franciszkiem, kardynałami, słuchanie świadectw młodych ludzi. W kolejnych dniach praca w grupach i redakcja dokumentu końcowego. Bardzo cenne spotkania, bardzo cenne doświadczenia. Osobiście dla mnie jest to bardzo umacniające, jak widzę żywy Kościół, że mimo różnic jesteśmy razem.

– Jakie słowa Papieża poruszyły Cię szczególnie?

– Papież Franciszek mocno podkreśla, że nam ufa, i chce, żebyśmy byli w Kościele i mówiąc kolokwialne, żebyśmy brali sprawy w swoje ręce i maksymalnie się angażowali. Najbardziej do mnie przemawia to, co już Papież kilkakrotnie podkreślał, aby się nie bać i aby ryzykować. Na rozpoczęcie naszego synodu mówił, że jeśli młody człowiek nie ryzykuje, to się starzeje, i przez to Kościół się starzeje. Dla mnie jest to wyzwanie. Codziennie muszę to sobie przypominać, aby ryzykować, aby się nie bać, aby otworzyć się na działanie Boga i pozwolić Mu działać. Ponadto, aby pamiętać o swoich korzeniach i nie lekceważyć mądrości ludzi starszych.

– Jak przebiegało spotkanie?

– Na początku pracowaliśmy w grupach językowych. Następnie to, co wypracowaliśmy, zostało przekazane grupie redaktorskiej złożonej z osób znających biegle angielski i włoski, które miały stworzyć syntezę całości. Po przeczytaniu pierwszej wersji całego dokumentu na forum, mogliśmy na bieżąco zgłosić uwagi. Następnie pracowaliśmy nad tekstem w naszych grupach. Po przekazaniu uwag i poprawek grupa redakcyjna spotkała się ponownie i stworzyła kolejną wersję. Następnego dnia spotkaliśmy się na forum, żeby zapoznać się z drugą wersją dokumentu. Ponownie można było nanieść swoje uwagi. Na tej podstawie powstała wersja finalna. Dokument końcowy liczy 16 stron. Ojcowie synodalni otrzymają go przed październikowym spotkaniem łącznie z tym, co wypracowaliśmy w naszych grupach, a także zamieściliśmy w sieci. Stworzyliśmy też stronę tytułową dokumentu. Na karteczkach pisaliśmy hashtag oraz słowo podsumowujące nasze wrażenia i przeżycia. Mogło być w naszym języku narodowym lub po angielsku. Na tej podstawie powstała graficzna oprawa dokumentu; mapa z tymi słowami.

– W których fragmentach dokumentu końcowego dostrzegasz wkład Twojej grupy?

– Generalnie dokument jest syntezą pracy wszystkich grup. Z naszej wyszło, że ta synteza została stworzona na podstawie wypowiedzi młodych osób XXI wieku, które pochodzą z różnych zakątków świata, ale również o różnym tle kulturowym i religijnym. Obok katolików zostały zaproszone osoby niewierzące oraz wyznawcy innych religii. W naszej grupie wybrzmiało to, że my, młodzi, chcemy Kościoła autentycznego, będącego blisko człowieka, ale też Kościoła, który nie boi przyznawać się do błędów, Kościoła wrażliwego, podatnego na zranienia, świadomego swojej słabości.

– Czy mieliście trochę czasu dla siebie?

– Było dużo czasu na rozmowy. To jest najcenniejsze, co stąd wyniosę: podzielenie się świadectwem, opiniami, doświadczeniem, także entuzjazmem, radością, żywą wiarą. Czasu wolnego w sumie było bardzo mało, bo było bardzo dużo pracy. Ale ciepło i gościnnie zostaliśmy przyjęci przez organizatorów. Miałam okazję spróbować włoskiej kuchni i doświadczyć – myślę, że to jest takie typowo włoskie – celebracji posiłku: dużo czasu spędzonego razem przy stole, dużo czasu na rozmowę, na kawę. Na zakończenie pojechaliśmy do Castel Gandolfo.

– Poznałaś ludzi z wielu zakątków świata…

– Nieustannie zadziwia mnie i inspiruje radość młodych ludzi, młodych katolików, którzy przyjeżdżają z takich zakątków świata, gdzie wyznawanie wiary jest być może dużo trudniejsze niż w Polsce. Przyjeżdżają też przedstawiciele krajów, gdzie są mniejszością wyznaniową. Dla mnie jest to duże umocnienie i też zaskoczenie, ale bardzo pozytywne. Może też i wyrzut sumienia, że oni pomimo trudnych okoliczności wyznają wiarę w Boga, są z tego dumni. Dla mnie jest to poruszające i bardzo umacniające. Chłopak z Iranu dzielił się swoją wiarą. Jest to człowiek, który żyje Panem Bogiem. Jest w nim dużo pokoju pomimo sytuacji, która jest w jego ojczystym kraju. Pokoju, ale też takiego zawierzenia, ufności i nadziei. To jest to, co odbieram po pracy w grupach, po jego wypowiedziach. Naprawdę człowiek żyjący autentycznie swoją wiarą i dumny z tego, że jest katolikiem. Miałam wspaniałą współlokatorkę z Nowej Zelandii. W mojej grupie było ok. 15 osób, praktycznie każdy z innego kraju. Byli to przedstawiciele krajów afrykańskich, np. Nigerii, Sierra Leone, Tanzanii i Republiki Południowej Afryki; Azji, np. z Wietnamu, Tajwanu, Tajlandii, Filipin, Korei Południowej, Iranu. Także z Brazylii, Panamy i Australii oraz z krajów europejskich: Niemcy, Chorwacja, Szwajcaria, Grecja. Jest to bardzo cenne, że jest wśród nas wiele różnic, różne sytuacje, środowiska, z których wyrastamy, różne okoliczności, a mimo to łączy nas jeden cel. To jest wspaniałe i piękne.

– Poprosiłaś kard. Baldisseriego o błogosławieństwo nowego programu formacyjnego. Czy możesz go przybliżyć?

– Wraz z Karoliną prosiłyśmy o błogosławieństwo dla programu formacyjnego, który ruszył w Polsce w grudniu ub. r. Jest to program pt. „Oto ja!”, nawiązuje do słów Maryi: „Oto ja, służebnica Pańska. Niech mi się stanie według słowa Twego”. To program, propozycja, zaproszenie do wspólnot kościelnych skierowane do młodych w celu organizowania spotkań formacyjnych i uwielbieniowych. Poprosiłyśmy kard. Baldisseriego o błogosławieństwo dla wszystkich, którzy współtworzą ten projekt, a także dla wszystkich młodych ludzi w Polsce. Takie błogosławieństwo otrzymałyśmy. W programie są przewidziane regularne spotkania formacyjne w małych grupkach w parafiach czy szkołach. Tam również są propozycje spotkań uwielbieniowych lub ewangelizacyjnych, czuwań czy adoracji. Jest też zaproszenie do codziennej medytacji Pisma Świętego.

Tagi:
wywiad młodzi

Praktyki religijne młodzieży

2018-09-19 10:25

Ks. Krzysztof Pawlina
Niedziela Ogólnopolska 38/2018, str. 34

Opinie o polskiej młodzieży są dziś podzielone. Zresztą sami młodzi ludzie nie bardzo wiedzą, jacy są. Oko socjologa pozwala jednak dostrzec pewne zmiany, które zachodzą wśród młodego pokolenia.
Podstawą do naszkicowania portretu polskiej młodzieży jest badanie, które pod koniec 2016 r. przeprowadziła Fundacja Centrum Badań Opinii Społecznej w 82 dziennych szkołach ponadgimnazjalnych

EdNurg/fotolia.com

Przyznanie się do wiary nie zawsze jest łatwe. Tym bardziej dla ludzi młodych. Niemniej jednak łatwiej się przyznać do wiary niż ją praktykować. Ale „wiara bez uczynków martwą jest” – przypomina św. Paweł. Co się dzieje z młodą generacją Polaków w kwestii praktykowania wiary?

Od połowy lat 90. XX wieku obserwuje się stopniowy spadek poziomu uczestnictwa młodzieży w Mszach św., nabożeństwach i innego rodzaju wydarzeniach religijnych. Obecnie co najmniej raz w tygodniu uczestniczy w nich 40 proc. badanych uczniów. 20 lat temu było to 62 proc. W praktykach religijnych nigdy nie bierze udziału 29 proc. młodych ludzi, a 21 proc. robi to kilka razy w roku.

Zasadniczo istnieje wyraźny związek między deklarowaną postawą wobec wiary a udziałem w praktykach religijnych. Osoby praktykujące określają się też częściej jako wierzące. Pojawiło się jednak pewne zjawisko, które można nazwać „wiarą bez praktyki”. Chodzi tu o osoby, które deklarują się jako głęboko wierzące, a nie uczestniczą w praktykach religijnych (10 proc.).

Kolejną nowością, którą ukazują badania, jest fakt spadku religijności dziewcząt. One zawsze odznaczały się większą gorliwością zarówno w autodeklaracji wiary, jak i w praktykach. Obecnie brak zaangażowania w praktyki religijne deklaruje 28 proc. dziewcząt, w 2013 r. było to 19 proc.

Pewne zmiany religijności zachodzą również w przypadku młodzieży mieszkającej w większych miastach i na wsi. Młodzi z większych aglomeracji częściej określają się jako niewierzący, natomiast młodzież żyjąca na wsi coraz częściej zaniedbuje praktyki religijne. W ciągu ostatnich 3 lat odsetek osób nigdy w nich nieuczestniczących wzrósł na wsi z 17 proc. do 24 proc.

Obecnie na lekcje religii uczęszcza 75 proc. uczniów ostatnich klas ponadgimnazjalnych. To niemało, choć poziom ten jest niższy niż w 2013 r. (89 proc.), różnica wynosi więc 14 punktów procentowych. Największy spadek odsetka uczniów uczestniczących w lekcjach religii odnotowano w liceach ogólnokształcących – 17 punktów procentowych w stosunku do 2013 r. Lepsza sytuacja jest w technikach, gdzie spadek ten wynosi 13 punktów procentowych. Poziom uczestnictwa w lekcjach religii ściśle wiąże się z miejscem zamieszkania. Młodzi mieszkający na wsi chodzą na religię niemal powszechnie (85 proc.). Współczynnik ten obniża się natomiast wraz z wielkością miasta i spada do wartości poniżej 50 proc. w największych ośrodkach. Dwie piąte młodzieży (40 proc.) uważa, że lekcje religii są ciekawe, i deklaruje, że chodzi na nie z ochotą. Opinię krytyczną – że lekcje religii są nudne i nic ważnego się na nich nie dzieje – podziela co piąty uczeń (22 proc.). Pozostali (38 proc.) uważają, że lekcje religii niczym się nie wyróżniają – „są jak każda inna lekcja”.

W omówieniu religijności młodego pokolenia Polaków warto wziąć pod uwagę jeszcze jedno zjawisko. Dotyczy ono rodziców. Zmniejsza się bowiem odsetek młodzieży deklarującej, że rodzice wymagają od niej chodzenia do kościoła. Zmiany na tym polu są poważne. W porównaniu z 2013 r. zmniejszył się on o 9 punktów procentowych, z 2008 r. – o 18 punktów procentowych, a z 1998 – aż o 22 punkty procentowe.

W kwestiach wiary i praktyk religijnych coś się zatem zmienia nie tylko w samej młodzieży, lecz także w jej domach. Być może zmieniają się postawy i poglądy rodziców albo też rodzice stawiają swoim dzieciom coraz mniejsze wymagania w kwestii wiary.

Odwiedźmy zatem rodziny badanej młodzieży i posłuchajmy, co mówią o swoim domu i szkole. O tych sprawach – w kolejnym odcinku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

oPornografii.pl – nowy portal i kampania STS

2018-09-18 12:01

Izabela Karska, maj / Warszawa (KAI)

Stowarzyszenie Twoja Sprawa uruchamia nowy portal oPornografii.pl oraz kampanię społeczną skierowaną do rodziców i specjalistów. - Zbyt łatwy dostęp dzieci do internetowej pornografii to problem społeczny, o którym nie można już milczeć. Zjawisko przybiera rozmiary pandemii – ostrzegają eksperci Stowarzyszenia.

Dominik Różański

Kampania ma zwrócić uwagę społeczeństwa na problem szkodliwości pornografii i konieczność wieloaspektowej dyskusji na ten temat. - Portal oPornografii.pl jest dla tych, którzy szukają rzetelnej i aktualnej wiedzy na temat zagrożeń związanych z pornografią. Lekarzom i terapeutom dajemy unikatową możliwość aktywnej dyskusji i wymiany doświadczeń na forum, a wszystkim czytelnikom dostarczamy informacji o tym, co można zrobić, by chronić najmłodszych. Chcemy zwrócić uwagę na konieczność ograniczenia zbyt łatwego dostępu do internetowej pornografii dla dzieci i potrzebę rozmowy o tym zagrożeniu. – tłumaczy Izabela Karska, psycholog, ekspert Stowarzyszenia Twoja Sprawa.

Portal ma dostarczać niezbędnych informacji oraz narzędzi nie tylko rodzicom, lekarzom, nauczycielom, ale także urzędnikom i przedstawicielom wymiaru sprawiedliwości, w szczególności policjantom i prokuratorom. Publikacje, wywiady, porady ekspertów i materiały edukacyjne pokażą problem pornografii w różnych kontekstach: konsekwencji jej konsumpcji, możliwości ochrony najmłodszych, przepisów prawa oraz wiedzy o już podejmowanych działaniach. Stowarzyszenie Twoja Sprawa chce w ten sposób uświadomić konieczność zmian w podejściu do problemu oraz pokazać rodzicom skalę zagrożenia i zwiększyć ich czujność.

W ramach działań informacyjnych w Internecie, prasie i telewizji zostaną wyemitowane spoty oraz reklamy zachęcające do odwiedzenia portalu. Materiały te będzie można również obejrzeć i udostępniać z dedykowanego stronie profilu facebookowego oPornografii.pl.

Badania pokazują, że pornografia stanowi wymierne zagrożenie dla prawidłowego rozwoju dzieci i młodzieży, a skutki jej nałogowego oglądania mają negatywny wpływ na działanie mózgu oraz na wiele innych aspektów życia. Aż 62% chłopców i 21% dziewcząt w wieku 14-16 lat ogląda treści pornograficzne, z czego niemal połowa robi to na smartfonie. Z badań przeprowadzonych przez Instytut Profilaktyki Zintegrowanej wynika, że ponad połowa dzieci, które miały już kontakt z pornografią, zetknęły się z nią pierwszy raz zanim ukończyły 12 rok życia. Ponad 22% chłopców w wieku 14-16 lat ogląda pornografię kilka razy w tygodniu, a 11% robi to co najmniej raz dziennie. Co ważne, blisko 90 proc. badanej młodzieży twierdzi, że dostęp do treści pornograficznych jest zbyt łatwy.

Rozpowszechnianie pornografii w sposób niezabezpieczony przed dostępem dzieci jest w Polsce przestępstwem. Stowarzyszenie Twoja Sprawa uważa, że wiedza o tym powinna stać się powszechna, a ochrona najmłodszych – skuteczniejsza. Ma w tym pomóc nowy portal.

Stowarzyszenie Twoja Sprawa (STS) zajmuje się ochroną dzieci i młodzieży przed niekontrolowanym i zbyt łatwym dostępem do pornografii. Podejmuje również działania, które eliminują z przestrzeni publicznej wszelkie przejawy obsceniczności, seksualizacji i uprzedmiotowienia kobiet, wulgarności oraz szeroko rozumianego naruszenia dobrych obyczajów w reklamie i mediach. Realizuje te działania poprzez działania prawne, edukację i popularyzację aktualnych badań naukowych na temat szkodliwego wpływu pornografii na dzieci i młodzież. Dla rodziców, STS opracowało materiały edukacyjne oraz specjalne szkolenie pt. „Jak chronić dziecko przed pornografią”. Szczegóły dotyczące organizacji szkoleń dostępne są na stronie www.opornografii.pl, a także www.twojasprawa.org.pl.

Kreację do kampanii promującej portal oPornografii.pl przygotowała agencja marketingu społecznego TELESCOPE, a spoty zostały wyprodukowane przez Papaya Film.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Gaszyn. Szkice z historii wsi

2018-09-19 13:52

Zofia Białas

Na wieluńskim rynku wydawniczym ukazała się kolejna publikacja z serii „Biblioteka Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego Tom XXVIII” zatytułowana Gaszyn Szkice z dziejów wsi.

Zofia Białas

Publikacja, wydawnictwo popularne, jest dorobkiem kilku autorów (biogramy autorów w publikacji), autorów związanych z Gaszynem z racji urodzenia i zamieszkania, autorów, którzy na Gaszyn i jego historię popatrzyli sercem i przez pryzmat dokonań swoich przodków, o czym w przedmowie napisał jeden z nich, Krzysztof Owczarek, inicjator wydania publikacji, działacz samorządowy, człowiek zaangażowany w życie wsi, autor szkicu Gaszyn się zmienia.

Właśnie te wartości oraz obchodzona w tym roku 100. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości legły u początków powstania książki. Przywołane epizody z historii wsi: 100 – lecie szkoły i Ochotniczej Straży Pożarnej idealnie wpisują się w obchody tej wyjątkowej rocznicy.

Katalizatorem do zmaterializowania pomysłu była praca magisterska Elżbiety Gronowskiej – Caban napisana na Uniwersytecie Opolskim pod kierunkiem prof. Włodzimierza Kaczorowskiego Gaszyn k. Wielunia 1323- 1945. Zarys dziejów. Rodzina Gaszyńskich – Wierzchlejskich.

Zabytki, stanowiąca zrąb prezentowanej pozycji. Szkice Elżbiety Gronowskiej – Caban: Gaszyn k. Wielunia (1323 – 1945). Zarys dziejów; Ochotnicza Straż Pożarna w Gaszynie; Parafia Gaszyn 1987 2018 i szkice innych autorów: Inwentarz spadkowy z roku 1869 po Franciszku Landowiczu z Gaszyna (Jan Książek); Dzieje rodziny Piradoff – Piradianc (Magdalena Kopańska); Gaszyn współczesny (od 1945) (Zdzisław Włodarczyk); Szkoła Podstawowa im. Jana Jarczaka w Gaszynie, Kapliczki i krzyże przydrożne, Miejsca pamięci o ofiarach II wojny światowej, Koło Gospodyń Wiejskich (Anna Gorzkowska – Owczarek); Kościół drewniany w Gaszynie (ks. Bogdan Blajer) przywołują pamięć osób i wydarzeń związanych z Gaszynem i regionem.

Odszukanie nazwisk, niejednokrotnie osób bliskich, przywołanych w poszczególnych rozdziałach ułatwi zawarty w książce indeks nazwisk. Sięgajmy do lektury i wzbogacajmy wiedzę o tej małej podwieluńskiej wsi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem