Reklama

Dom na Madagaskarze

Bóg ma dla mnie konkretny plan

2018-04-18 12:13

Monika Kanabrodzka
Edycja podlaska 16/2018, str. IV-V

Al. Bartosz Ojdana
WSD w Drohiczynie

IV Niedziela Wielkanocna jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Dobrego Pasterza, 22 kwietnia br. przypada początek modlitw o powołania kapłańskie i zakonne

Seminarium Duchowne – to określone miejsce i czas, w którym przygotowują się przyszli kapłani. Wspólnota wychowawcza w drodze umożliwia przeżycie doświadczenia formacji, jaką Jezus Chrystus dał Dwunastu (PDV 60). Seminarium jest swoistą kontynuacją wspólnoty Apostołów zgromadzonych wokół Jezusa, słuchających jego słów, by podjąć powierzoną misję.

Wyższe Seminarium Duchowne Najświętszego Serca Pana Jezusa w Drohiczynie zostało powołane 5 września 1951 r., a od 7 stycznia 1957 r. samodzielnie realizuje określony program, który służy formacji przyszłych prezbiterów, pasterzy kościoła. Od 2003 r. funkcję Rektora WDS w Drohiczynie pełni ks. Tadeusz Syczewski. Prefektem seminarium jest ks. Marcin Szymanik, zaś ojcem duchownym – ks. Dariusz Kucharek. Obowiązki dyrektora administracyjnego WSD w Drohiczynie wypełnia ks. Piotr Jurczak. Wspólnotę seminaryjną w Drohiczynie tworzy 23 alumnów. Sześcioletni okres formacji jest czasem dojrzewania duchowego oraz zdobywania wiedzy, niezbędnej do posługi kapłańskiej.

Pogłębienie i ubogacenie wiary, przez angażowanie się w życie wspólnoty seminaryjnej odbywa się na wielu płaszczyznach. Modlitwa indywidualna, udział w rekolekcjach oraz współudział w ich prowadzeniu, zaangażowanie w formację dzieci i młodzieży, organizacja Wieczorów Wiary w każdy trzeci czwartek miesiąca dla każdego młodego mężczyzny, który pragnie pogłębić swoją wiarę, prowadzi do celu najważniejszego – Chrystusa. Oprócz formacji duchowej, klerycy rozwijają swoje zainteresowania intelektualne, fizyczne, które przysposabiają do przyszłej posługi duszpasterskiej. W strukturach WSD działa koło: różańcowe, KSM, sportowe, Caritas, Ruch Światło-Życie, historyczne oraz koło misyjne.

Reklama

Osoby, które pragną służyć Bogu i bliźnim w kapłaństwie, powinny mieć szczerą wolę i czystą intencję. 16 lipca, 10 i 25 sierpnia 2018 r. odbędą się egzaminy wstępne do Seminarium. Telefony kontaktowe, pod które mogą dzwonić kandydaci do seminarium: ks. rektor Tadeusz Syczewski (85) 655 70 46, 506 182 036; e-mail: tsyczewski@drohiczynska.pl; ks. prefekt Marcin Szymanik 698 143 022; e-mail: xszymanik@wp.pl .

Wyższe Seminarium Duchowne Najświętszego Serca Pana Jezusa w Drohiczynie, ul. Kościelna 10, 17-312 Drohiczyn, tel. (85) 655 80 30

Powołanie to proces

Dla mnie powołanie jest procesem. Ciągiem zdarzeń zmierzającym do wypełnienia konkretnego zadania, pewnej misji danej przez Boga. Jako chrześcijanin wierzę, że Bóg ma dla mnie konkretny plan. Moim zadaniem jest poznanie tego planu, przyjęcie go i wypełnienie jak najlepiej. Wychowywałem się w rodzinie, w której religia odgrywała ważną rolę. Od najmłodszych lat należałem do służby liturgicznej. Bardzo wiele zawdzięczam Ruchowi Światło-Życie, w którym mogłem się rozwijać, pogłębiać prawdy wiary i poznawać ludzi. W liceum miałem okazję uczestniczyć w różnych rekolekcjach jako opiekun, animator. Wtedy też dostrzegałem wśród uczestników, którzy nie mieli takiej styczności z Kościołem jak ja, głód wiary, pragnienie więzi z Bogiem. Zauważyłem u siebie pewną zdolność w przekazywaniu wiedzy o Bogu, o Kościele i co najważniejsze, czułem z tego powodu radość wewnętrzną. Nie musiałem udawać nikogo innego – tylko być sobą. Czy był to powód pójścia do seminarium? Jeden z wielu, ale na pewno nie ostateczny i nie najważniejszy.

Na jednych z rekolekcji pamiętam, że czytania mszalne odnosiły się do powołania Piotra – o głoszeniu Ewangelii i próbie ryzyka. Słuchałem tych czytań i miałem wrażenie, że są kierowane bezpośrednio do mnie. Nie dawało mi to spokoju. Kiedy przychodził czas podjęcia decyzji, nie miałem na tyle odwagi, ale też i pewności, by złożyć dokumenty do seminarium. Poszedłem na studia, pracowałem, lecz cały czas czegoś mi brakowało. Bóg stawiał na mojej drodze osoby, które nie pozwalały zapomnieć o kapłaństwie, o głoszeniu Jego nauki. Zaryzykowałem. Stwierdziłem, że jeśli Bóg widzi mnie w szeregu kapłanów, ma dla mnie konkretne zadanie, nie będę od tego uciekał! Seminarium jest przecież miejscem na rozeznanie, czy są to myśli pochodzące od Boga, czy też nie.

Kleryk II roku WSD w Drohiczynie

Tagi:
powołanie

Panie, wspieraj tych, których powołujesz

2018-11-07 08:52

Kl. Michał Stachyrak
Edycja przemyska 45/2018, str. IV

Marek Łabuński
Mszy św. przewodniczył abp Adam Szal

W sobotę 20 października 2018 r. na kilka dni przed liturgicznym wspomnieniem bł. Jana Balickiego odbyła się pielgrzymka Dzieła Pomocy Powołaniom. Jest to wspólnota wiernych z całej diecezji, której członkowie podjęli się modlitwy w intencji kapłanów, osób konsekrowanych, kleryków, a także wszystkich młodych, którzy stają przed niezwykle ważną, ale i trudną decyzją wyboru własnej życiowej drogi.

Modlitwa w intencji powołań

Pielgrzymka rozpoczęła się uroczystą Eucharystią pod przewodnictwem abp. Adama Szala, metropolity przemyskiego. Ksiądz Arcybiskup podziękował wiernym za przybycie, zaznaczając, jak ważna jest modlitwa w intencji powołanych do kapłaństwa i życia zakonnego. Przywołał przy tym słowa papieża Franciszka, który u początku posługi na Stolicy Piotrowej prosił o duchowe wsparcie wezwaniem: „Módlcie się za mnie”. Jednocześnie Metropolita skierował prośbę o duchowe wsparcie dla kapłanów przeżywających rozmaite życiowe trudności i kryzysy.

Homilię wygłosił ks. Łukasz Jastrzębski, sekretarz metropolity przemyskiego, ukazując teologię powołania, które za św. Janem Pawłem II możemy określić mianem „daru i tajemnicy”. W tych prostych słowach objawia się istota, sens i głębia powołania. Jezus w swoim miłosierdziu powołuje kogo chce, zastrzegając: „nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem” (J 15,16). Powołanie to wielka tajemnica, która dotyka najbardziej intymnej sfery człowieka, jednak nie każdy potrafi odpowiedzieć pozytywnie na ów wewnętrzny głos. Dzieje się tak, ponieważ Jezus szanuje wolność każdego człowieka. Kaznodzieja zwrócił uwagę, że wielkość Chrystusowego kapłaństwa może przerażać. Przywołał słowa św. Piotra, który uznając swoją słabość, błaga Jezusa: „Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny” (Łk 5,8). Jednak na każdego powołanego pada pełne miłości spojrzenie Jezusa, któremu trzeba zaufać, mając w sercu słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane u progu pontyfikatu: „Nie lękajcie się!”. Na koniec homilii kaznodzieja wypowiedział słowa św. Jana Pawła II w intencji powołań, posługując się orędziem Papieża Polaka: „Do Ciebie, Panie, zwracamy się z ufnością! Synu Boży, posłany przez Ojca do ludzi wszystkich czasów i do każdego zakątka ziemi! Prosimy Cię przez pośrednictwo Maryi, Matki Twojej i Matki naszej: spraw, aby w Kościele nie brakowało powołań, zwłaszcza tych, do specjalnej służby na rzecz Twego Królestwa.

Wspieraj tych, których powołujesz do naśladowania Ciebie w naszym czasie: spraw, aby kontemplując Twoje oblicze, odpowiedzieli z radością na zdumiewającą misję, którą im powierzyłeś dla dobra Twojego Ludu i wszystkich ludzi. Ty, który jesteś Bogiem i który żyjesz i królujesz z Ojcem i Duchem Świętym przez wszystkie wieki wieków. Amen”.

Spotkanie w auli WSD

Druga część spotkania miała miejsce w Auli Instytutu w Wyższym Seminarium Duchownym. Członków i sympatyków DPP przywitał rektor ks. Konrad Dyrda, który zaznaczył, że najważniejszą misją i celem troski o powołanych jest świętość kapłanów.

Następnie klerycy IV roku wystawili sztukę o życiu św. Maksymiliana Marii Kolbego. Alumni przypomnieli najważniejsze wydarzenia z życia świętego męczennika: od objawienia z dzieciństwa, w którym otrzymał od Matki Bożej dwie korony – czystości i męczeństwa; poprzez trudności z rozeznaniem powołania w nowicjacie, studia w Rzymie, stworzenie Milicji Niepokalanej, czasopisma „Rycerz Niepokalanej”, założenie Niepokalanowa, aż po heroiczne oddanie życia za współwięźnia w Auschwitz.

Św. Maksymilian był kapłanem, którego życie naznaczyła miłość do Maryi Niepokalanej. To zawierzenie nadało kierunek jego działalności i zaprowadziło do świętości przez śmierć męczeńską. Zgromadzeni na sztuce kapłani i świeccy mogli uświadomić sobie, jak ważna jest pobożność maryjna w życiu każdego człowieka.

Na koniec ks. Maciej Dżugan, moderator Dzieła Pomocy Powołaniom podziękował wszystkim za nieustanną modlitwę w intencji powołań, a zwłaszcza kleryków, zapewniając, że dar modlitwy działa także w drugą stronę. Wspólnota Seminarium pamięta o swoich duchowych dobroczyńcach w modlitwach, a w każdy czwartek w intencji DPP sprawowana jest Msza św. Każdy kleryk napisał własnoręczne, osobiste podziękowania dla każdego z członków Dzieła Pomocy Powołaniom, prosząc o dalsze wsparcie duchowe.

Dzieło Pomocy Powołaniom

Dzieło Pomocy Powołaniom to wielki skarb dla wspólnoty Seminarium. Modlitwa w intencji kapłanów i alumnów to podstawa, która pomaga kroczyć wymagającą, ale piękną drogą powołania. Modlitwa w trudnych momentach dodaje otuchy, przypomina, że człowiek nigdy nie jest sam, pomaga podnieść się i na nowo zwrócić oczy ku niebu. Dni, w których gromadzą się członkowie Dzieła Pomocy Powołaniom, uświadamiają każdemu podążającemu drogą wyznaczoną przez Chrystusa, jak wielkim duchowym wsparciem jest każdego dnia obdarowywany. Pozwala to na nowo zrozumieć sens i potrzebę wzrastania duchowego, aby życiem z ludźmi i dla ludzi przybliżać ich do Boga i z nimi zdobywać świętość. Na widok tak wielu ludzi dobrej woli, zatroskanych o dobro powołanych, raduje się serce, a w oku niejednego alumna pojawia się łza wzruszenia i wdzięczności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Zmarł 21 lat po swojej aborcji

2019-01-12 18:58

Artur Stelmasiak

Twitter.com

Kilka dni temu, po krótkiej i niespodziewanej chorobie płuc, zmarł Tim Guido. Znany był jako „Baby z Oldenburga”. O dziecku z Zespołem Downa zrobiło się głośno w 1997 roku, gdy przeżył swoją aborcję.

Chłopiec "urodził się" 6 lipca 1997 roku w wyniku wywołania poronienia. Była to późna aborcja po 6 miesiącu życia, czyli taka, którą stosuje się obecnie także w Polsce. Powodem zabicia dziecka było wykrycie choroby Zespołu Downa, którą zdiagnozowano w 25 tygodniu prenatalnego życia. Okazało się jednak, że wbrew woli rodziców i lekarzy dziecko po poronieniu nie chciało umrzeć. - Takie same historie znamy z polskich szpitali. Do naszej fundacji docierają pojedyncze przypadki, ale nie wiemy jaka skala żywych urodzeń po aborcji jest w naszym kraju - mówi "Niedzieli" Kaja Godek z fundacji Życie i Rodzina. - Statystyki z innych krajów pokazują, że żywych urodzeń w wyniku aborcji eugenicznych jest od kilkunastu do kilkudziesięciu procent. Przecież polskie dzieci nie różnią się od zagranicznych, czyli mamy prawo twierdzić, że u nas skala żywych urodzeń jest podobna.

Tim Ważył 690 gramów i miał 32 cm długości. Przez pierwsze dziewięć godzin leżał zawinięty w ręcznik bez żadnej opieki medycznej. Temperatura jego ciała spadła do 28 stopni Celsjusza. Pozostawiony sam sobie, walczył o życie. Dopiero po dziewięciu godzinach personel medyczny szpitala zaczął udzielać mu pomocy.

Lekarze nie dawali mu szans. Mówili, że jego śmierć jest kwestią miesięcy. Jego organizm był wycieńczony przez proces aborcyjny, nie wykształciły się w pełni jego płuca, miał zniekształcone stopy. Lekarze z kliniki, do której został przetransportowany po nieudanej aborcji, wymienili kilkanaście poważnych uszkodzeń ciała niemowlęcia.

Tim bardzo szybko został adoptowany przez małżeństwo Bernarda i Simone Guido, które miało dwóch biologicznych synów, a potem - prócz Tima - przygarnęło jeszcze dwie dziewczynki z zespołem Downa. Troskliwie opiekowali się chłopcem i bardzo dbali o jego terapię, bo dzięki "nie udanej" aborcji Tim oprócz Zespołu Downa miał autyzm, uszkodzony wzrok i bardzo słabe płuca. I właśnie ta ostatnia dolegliwość okazała się dla niego śmiertelna 4 stycznia 2019 r. - Można powiedzieć, że była to aborcja z opóźnionym zapłonem. Gdyby Tim urodził się naturalnie w 9 miesiącu to dziś pewnie by żył i cieszył się o wiele lepszym zdrowiem - podkreśla Kaja Godek, która również wychowuje synka z Zespołem Downa.

Po latach terapii, licznych operacji i zabiegów Tim zaczął chodzić, grać w piłkę i wygłupiać się ze swoim rodzeństwem. Jego sprawność była już na tyle duża, że coraz częściej rodzina myślała o znalezieniu dla Tima pracy. - Gdy podejmowano decyzję o zabiciu dziecka nikt nie przepuszczał, że tak szybko znajdzie sie rodzina, która otoczy go miłością. Jego przykład dobitnie pokazuje, że nie ma sytuacji, które są beznadziejne. Tim był szczęśliwym i uśmiechniętym człowiekiem, którego miłością otoczyła rodzina. A nam wmawia się, że takie dzieci trzeba zabić - mówi Kaja Godek.

Tim świętował z rodziną Boże Narodzenie i Sylwestra bez znaku na zbliżającą się śmierć. - Mieliśmy bardzo miłe święta - mówi Simone Guido w rozmowie z portalem www.ndr.de. Przybrana matka tłumaczy, że płuca chłopca zostały uszkodzone z powodu wczesnego porodu. Dlatego w miesiącach zimowych często miał infekcje. Tegoroczna infekcja okazała się śmiertelna.  - Jesteśmy bardzo smutni i jeszcze nie wiemy, jak poradzić sobie z utratą naszego wyjątkowego radosnego syna - dodaje Bernard Guido. 

O sprawie Tima w niemieckich i światowych mediach zrobiło się głośno nie dlatego, że przeżył aborcję i lekarze nie pomagali mu w pierwszych godzinach życia, ale z zupełnie innego powodu. Kilka miesięcy później biologiczni rodzice Tima postanowili oskarżyć szpital o to, że ich syn przeżył aborcje. Domagali się wysokiego odszkodowania.

Według prezesa niemieckiego Towarzystwa Ginekologicznego i Położniczego, profesora Dietricha Berga, każdego roku ponad 100 dzieci w Niemczech przeżywa aborcję. W 2003 roku lekarz, który nie pomógł Timowi, został ukarany grzywną w wysokości 13 000 euro, ale nie za dokonanie późnej aborcji, a za brak opieki nad żywym noworodkiem. Tragedia syndromu postaborcyjnego dotknęła również biologiczną matkę Tima. Kobieta po nieudanej psychoterapii popełniła samobójstwo.

Przybrani rodzice Tima na jego 18. urodziny napisali książkę „Tim żyje!”, zabierając głos w kampanii przeciwko aborcji. Książka ta jest dostępna także w języku polskim, bo została wydana nakładem Edycji Świętego Pawła. - Ta Historia pokazuje, jaka jest okrutna prawda o aborcji. Aborcja nie jest żadnym dobrodziejstwem dla dzieci i kobiet. Nigdy nie znamy przyszłości i nie możemy wyrokować, czy dziecko będzie szczęśliwe, czy nie - podkreśla Kaja Godek, pełnomocnik inicjatywy ustawodawczej Zatrzymaj Aborcję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sekretarz Generalny Rady Europy: głos Papieża bardzo ważny

2019-01-18 19:03

vaticannews / Watykan (KAI)

Głos Papieża jest bardzo ważny. Nie boi się mówić o problemach, o których wielu przywódców politycznych nie chce słyszeć – stwierdził sekretarz generalny Rady Europy, którego Franciszek przyjął na audiencji.

ec_audiovisual_servis

W wywiadzie dla Radia Watykańskiego Thorbjørn Jagland wskazał, że w czasie spotkania mówiono o potrzebie ochrony człowieka, zarówno przed arbitralnym wykorzystywaniem go przez władzę, ale także w relacjach międzyludzkich, jak chociażby w wypadku seksualnego wykorzystywania dzieci. Niestety – stwierdził norweski polityk – do czynienia z tym problemem mamy wszędzie, gdzie przebywają dorośli i nieletni. W tym kontekście podkreślono także potrzebę wspólnej walki z nadużyciami. Mówi Thorbjørn Jagland.

"Jeżeli Watykan z Radą Europejską wystosowałby wspólne, jednoznaczne przesłanie do świata stwierdzające, że nadużycia seksualne w stosunku do nieletnich są nie tylko nie do przyjęcia, ale są bezprawiem, to byłoby to czymś naprawdę bardzo, bardzo mocnym – stwierdził sekretarz generalny Rady Europy. – Mówiłem także Ojcu Świętemu, że jego głos jest ogromnie ważny, szczególnie dziś, kiedy mówi o konieczności ochrony instytucji, wielostronności, instytucjach międzynarodowych, walce o wyeliminowanie biedy... Papież mówił i mówi o migracji, problemie, o którym żaden z przywódców politycznych nie chce słyszeć, a on o tym mówi i dlatego jego rola jest tak ważna".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem