Reklama

Sanktuarium jest przedsionkiem nieba

2018-05-09 10:18

Z ks. Marianem Muchą SAC rozmawia Przemysław Mosur-Darowski
Niedziela Ogólnopolska 19/2018, str. 10-11

Eliza Bartkiewicz / BP KEP

– Jeśli gdziekolwiek w Polsce istnieją przedsionki nieba, takie miejsca, w których niebo styka się z ziemią, to z pewnością są nimi maryjne sanktuaria. W nich ludzie doświadczają daru szczególnej Bożej obecności, Jego miłosierdzia i matczynej miłości Maryi, która pozwala znaleźć umocnienie dla swojej wiary – mówi „Niedzieli” ks. Marian Mucha SAC, kustosz sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach w Zakopanem

PRZEMYSŁAW MOSUR-DAROWSKI: – Decyzją Konferencji Episkopatu Polski sanktuarium na Krzeptówkach zostało nowym sanktuarium narodowym. Czym właściwie jest sanktuarium narodowe?

KS. MARIAN MUCHA SAC: – Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Sama definicja „sanktuarium” podana przez Kodeks prawa kanonicznego odwołuje się do pielgrzymowania. Czytamy: „Przez sanktuarium rozumie się kościół lub inne miejsce święte, do którego (...) pielgrzymują liczni wierni, z powodu szczególnej pobożności” (kan. 1230). Z jednej strony istnieje więc jakieś miejsce, a z drugiej – mamy gest, który je definiuje: pielgrzymkę. Ten sam kodeks podaje trzy rodzaje sanktuariów: diecezjalne, narodowe i międzynarodowe, a tym samym określa niejako przestrzeń zadaniową dla danego miejsca. Jest sanktuarium w Fatimie – miejscu objawień Matki Bożej, które ma moc oddziaływania na cały Kościół, i jest sanktuarium na Krzeptówkach – służące krzewieniu orędzia z Fatimy i kultu fatimskiego na terenie naszej ojczyzny.

– Dlaczego to właśnie Krzeptówki zostały wyróżnione w ten sposób i co oznacza ta decyzja?

– Jeśli gdziekolwiek w Polsce istnieją przedsionki nieba, takie miejsca, w których niebo styka się z ziemią, to z pewnością są nimi maryjne sanktuaria. W nich ludzie doświadczają daru szczególnej Bożej obecności, Jego miłosierdzia i matczynej miłości Maryi, która pozwala znaleźć umocnienie dla swojej wiary.
Bardzo chcę wierzyć, że takim przedsionkiem nieba jest również nasze sanktuarium, będące wotum wdzięczności za cud ocalenia życia św. Jana Pawła II. Pielgrzymuje tu przecież wielu ludzi, by wsłuchiwać się w treść fatimskiego przesłania i doświadczyć cudu ocalenia. To miejsce, które jest symbolem cierpienia zadanego Ojcu Świętemu, które towarzyszyło mu też w ostatnich dniach życia. Myślę, że właśnie ta świadomość w Konferencji Episkopatu Polski sprawiła, iż sanktuarium na Krzeptówkach czekają teraz nowe wyzwania.

– A dlaczego właśnie Zakopane stało się miejscem, gdzie pojawiła się świątynia związana z objawieniami w Fatimie?

– Jestem przekonany, że nie byłoby takiej decyzji KEP, gdyby nie wszystkie wydarzenia z przeszłości. Pallotyni Prowincji Chrystusa Króla założyli na Krzeptówkach swoją placówkę w 1950 r. Gdy w 1961 r. pasterz diecezji Leiria przekazał kard. Wyszyńskiemu figurę Matki Bożej Fatimskiej, miała ona pielgrzymować za żelazną kurtyną, czyli tam, gdzie – ze względu na wspomnianą w przesłaniu fatimskim Rosję – nie miała wstępu. Prymas Tysiąclecia, przekazując Krzeptówkom dar z Fatimy, zobowiązał pallotynów do wyruszenia z figurą Matki Bożej i Jej przesłaniem. Figura – po poświęceniu przez bp. Karola Wojtyłę – rozpoczęła pielgrzymowanie po wielu parafiach w Polsce, w których pallotyni głosili też rekolekcje fatimskie. Dwadzieścia lat później, w godzinie pierwszego objawienia Matki Bożej w Fatimie, na Placu św. Piotra miał miejsce zamach na życie Jana Pawła II. To w tym dniu na Krzeptówkach, w pierwszych godzinach modlitwy o uratowanie życia Papieża, zostało podjęte przez śp. ks. Mirosława Drozdka SAC zobowiązanie: „Jeżeli Bóg uratuje życie Jana Pawła II, to na tym miejscu wybudujemy kościół dziękczynienia za ten ratunek”. W 1987 r. Jan Paweł II dokonał w Rzymie koronacji figury Matki Bożej Fatimskiej z Krzeptówek, a w 1997 r. przybył do sanktuarium. Wtedy wypowiedział słowa, które nadają naszej świątyni wyjątkowe znaczenie i potwierdzają jej papieski charyzmat: „To sanktuarium, które dziś mogę konsekrować, wznosiło wiele rąk i wiele serc zjednoczonych pracą, ofiarą i miłością do Papieża. Trudno mi o tym mówić bez wzruszenia (...). Zawsze mi pomagaliście, byliście ze mną i rozumieliście moje troski. Czułem to. Było to dla mnie wielkim wsparciem (...). Dziękuję wszystkim za tę świątynię. Zawiera ona waszą miłość do Kościoła i do Papieża. Jest niejako kontynuacją mojej wdzięczności do Boga i Jego Matki. Razem z wami bardzo cieszę się tym darem”.
Dwadzieścia lat po konsekracji kościoła przez Papieża, w trakcie uroczystości w 100. rocznicę objawień w Fatimie, przewodniczący KEP abp Stanisław Gądecki ponowił Akt poświęcenia Ojczyzny i Kościoła w Polsce Niepokalanemu Sercu Maryi.

– Jaką rolę odgrywa sanktuarium w życiu mieszkańców Podhala i całej Polski? Czy miano sanktuarium narodowego coś w tej kwestii zmienia?

– Akt ogłoszenia zakopiańskich Krzeptówek sanktuarium narodowym, którego dokona abp Marek Jędraszewski 13 maja br., będzie wydarzeniem jednoczącym ludzi i dającym nadzieję, bo samo orędzie Maryi z Fatimy jest właśnie orędziem nadziei i afirmacją obecności Boga, mimo wszystkich prób negowania Jego obecności. To przypomnienie, że Bóg nigdy się od nas nie odwraca, a wręcz przeciwnie – puka do wszystkich serc i upomina się o każde ze swoich dzieci. Myślę, że mieszkańcy Skalnego Podhala są dumni z tego faktu i nie zapominają, iż to wszystko wiąże się z zadaniami, które realizowało i dalej realizuje nasze sanktuarium.

Tagi:
sanktuarium

Nasze żywe Sanktuarium

2018-09-19 10:33

Rozmawia ks. Adrian Put
Edycja zielonogórsko-gorzowska 38/2018, str. VI

Z ks. Przemysławem Janickim, wikariuszem z sanktuarium pw. Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie, rozmawia ks. Adrian Put

Archiwum ks. Przemysława Janickiego
Ks. Przemysław Janicki

Ks. Adrian Put: – Sanktuarium Miłosierdzia Bożego ma już 10 lat. Wydaje się jednak, że jest mniej znane niż stojąca nieopodal figura Chrystusa Króla. Jak zatem wygląda codzienne życie sanktuarium?

Ks. Przemysław Janicki: – Dla turysty czy pielgrzyma z zewnątrz trwamy w wielkim cieniu figury, ale na co dzień żyjemy sanktuarium. To cudowne miejsce szczególnej łaski... to duża ilość Eucharystii, sakramentów pojednania i pokuty, codzienna Koronka do Miłosierdzia Bożego, copiątkowa Droga Krzyżowa i Godzina Miłosierdzia, ale przede wszystkim bardzo duża liczba wspólnot – to inne sanktuarium niż ukochane Rokitno czy wspaniały Grodowiec albo Otyń. Nasze świebodzińskie miejsce łask ma charakter miejski – żyje bowiem wśród młodych osiedli, co wymusza akcent i styl godzenia mocno rozwiniętego duszpasterstwa parafialnego z sanktuaryjnym, i to jeszcze w olbrzymim cieniu figury Chrystusa Króla.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież: bycie katechetą jest powołaniem, a nie zawodem

2018-09-22 20:04

vaticannews / Watykan (KAI)

Papież skierował specjalne przesłanie do uczestników międzynarodowego kongresu katechetów, który zorganizowała w Rzymie Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji.

Grzegorz Gałązka
Papież Franciszek podczas cotygodniowej modlitwy „Anioł Pański”

Franciszek wyjaśnia, co to znaczy być katechetą. To nie zawód, ale powołanie. Nie pracuje się jako katecheta, ale nim się jest, ponieważ angażuje to całe życie. Katecheta prowadzi na spotkanie z Jezusem poprzez słowa, konkretne życie oraz świadectwo.

"Często myślę o katechecie jako osobie, która pozostaje w służbie Słowa Bożego, ponieważ ono towarzyszy mu codziennie stając się pokarmem, którym dzieli się z innymi w sposób skuteczny i wiarygodny. Katecheta zdaje sobie sprawę, że to Słowo jest żywe, ponieważ stanowi zasadę wiary Kościoła. Katecheza nie jest jedną z lekcji; katecheza jest komunikowaniem doświadczenia oraz świadectwem wiary, które zapala serca, ponieważ budzi pragnienie spotkania z Chrystusem. Ten przekaz na różne sposoby i poprzez rozmaite formy jest zawsze «pierwszym», który katecheta jest wezwany, aby realizować. Katecheza, która pragnie być owocna i pozostawać w harmonii z całością życia chrześcijańskiego żywotne soki czerpie z liturgii oraz z sakramentów. Jakże byłoby pożyteczne dla Kościoła, gdyby nasze katechizowanie pozwalało lepiej rozumieć oraz przeżywać obecność Chrystusa, który działa dla naszego zbawienia. Niech pomaga nam doświadczać piękna życia w jedności z tajemnicą Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego!”.

W spotkaniu bierze udział 1500 katechetów z 48 krajów. Przesłanie zostało przekazane w czasie, gdy Ojciec Święty znajdował się w podróży do krajów bałtyckich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Franciszek w Tallinie: dbajmy o pamięć i owocne budowanie więzi

2018-09-25 11:38

tłum. st (KAI) / Tallin

Do troski o pamięć i owocne budowanie więzi między pokoleniami i wspólnotami zaapelował papież spotykając się z przedstawicielami władz, społeczeństwa obywatelskiego i korpusem dyplomatycznym w Pałacu Prezydenckim w stolicy Estonii, Tallinie.

Vatican Media

Oto tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:

Pani Prezydent, Członkowie rządu i Przedstawiciele władz, Szanowni Członkowie korpusu dyplomatycznego, Ekscelencje, Panie i Panowie,

Cieszę się, że jestem wśród was tutaj w Tallinie, stolicy najdalej wysuniętej na północ, którą Pan pozwolił mi odwiedzić. Dziękuję, Pani Prezydent za uprzejme słowa powitania oraz możliwość spotkania się z przedstawicielami narodu estońskiego. Wiem, że są wśród was także przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i świata kultury. Pozwala mi to wyrazić moje pragnienie nieco lepszego poznania waszej kultury, zwłaszcza tej zdolności do oporu, która pozwoliła wam zaczynać od nowa w obliczu wielu przeciwieństw.

Od wieków te ziemie nazywane są „Krainą Maryi”, Maarjamaa. Imię to należy nie tylko do waszej historii, ale jest częścią waszej kultury. Myśl o Maryi przywołuje we mnie dwa słowa: pamięć i owocność. Jest Ona kobietą pamięci, która strzeże wszystkiego, czym żyje, jak skarb, w swoim sercu (Łk 2, 19). Jest też płodną Matką, która rodzi życie swego Syna. Dlatego chciałbym myśleć o Estonii, jako ziemi pamięci i owocności.

Ziemia pamięci

Wasz naród musiał w różnych okresach historii znosić trudne chwile cierpienia i ucisku. Była to walka o wolność i niezależność, zawsze kwestionowane lub zagrożone. Jednak w ciągu ostatnich nieco ponad 25 lat - w czasie których pełnoprawnie weszliście ponownie do rodziny narodów – społeczeństwo estońskie uczyniło „gigantyczne kroki”, a wasz kraj, będąc małym, jest jednym z pierwszych pod względem rozwoju społecznego i potencjału innowacyjnego. Wykazuje ponadto wysoki poziom wolności prasy, demokracji i wolności politycznej. Zacieśniliście również więzy współpracy i przyjaźni z różnymi krajami. Myśląc o waszej przeszłości i teraźniejszości, znajdujemy motywy, aby w obliczu pojawiających się nowych wyzwań spoglądać w przyszłość z nadzieją. Bycie krajem pamięci oznacza umiejętność, by pamiętać, że miejsce, jakie dzisiaj osiągnęliście, jest wynikiem wysiłku, pracy, ducha i wiary waszych ojców. Pielęgnowanie wdzięcznej pamięci pozwala utożsamić wszystkie wyniki, jakimi się dzisiaj cieszycie, z historią mężczyzn i kobiet, którzy walczyli, aby uczynić tę wolność możliwą, a która z kolei stawia wam wyzwanie, by oddać im hołd, otwierając drogi dla tych, którzy przyjdą później.

Ziemia owocności

Jak wskazałem na początku mojej posługi jako Biskupa Rzymu, „Ludzkość przeżywa w tym momencie historyczny przełom, który możemy dostrzec w postępie dokonującym się na różnych polach. Trzeba pochwalić sukcesy przyczyniające się do poprawy warunków życia osób” (Adhort. ap, Evangelii gaudium, 52), jednak trzeba zdecydowanie pamiętać, że dobrobyt nie zawsze jest równoznaczny z dobrym życiem.

Jedną z konsekwencji, jakie możemy zaobserwować w naszych społeczeństwach technokratycznych, jest utrata sensu życia, radości życia, a zatem powolne i ciche zamieranie zdolności do zadziwienia, które często pogrąża ludzi we frustracji egzystencjalnej. Świadomość przynależności i walki dla innych, zakorzenienia w narodzie, w kulturze, w rodzinie, może zostać utracona stopniowo, pozbawiając, zwłaszcza najmłodszych, korzeni, na podstawie których można budować swoją teraźniejszość i swoją przyszłość; pozbawia się ich bowiem zdolności do marzeń, do podejmowania ryzyka, do tworzenia. Pokładanie całego „zaufania” w postępie technologicznym, jako jedynej możliwej drogi rozwoju, może spowodować utratę zdolności do tworzenia więzi międzyludzkich, międzypokoleniowych i międzykulturowych. Krótko mówiąc, tej tak istotnej tkanki życiowej, aby czuć się częścią jedni drugich i uczestnikami wspólnego projektu w najszerszym tego słowa znaczeniu. W rezultacie jedna z najważniejszych odpowiedzialności, jakie mamy, podejmując pewną rolę społeczną, polityczną, edukacyjną lub religijną, polega właśnie na tym, w jaki sposób stajemy się budowniczymi więzi.

Żyzna gleba wymaga scenariuszy, na podstawie których można zakorzenić i stworzyć żywotną sieć, zdolną sprawić, aby członkowie wspólnot poczuli się „jak u siebie w domu”. Nie ma gorszej alienacji, niż doświadczać, że nie mamy korzeni, nie należymy do nikogo. Gleba będzie żyzna, naród przyniesie owoce i będzie zdolny do rodzenia jutra tylko o tyle, o ile zrodzi relacje przynależności między swoimi członkami, o tyle, o ile stworzy więzi integracyjne między pokoleniami i różnymi tworzącymi go wspólnotami; a także w takim stopniu, na ile przełamie spirale, które zaślepiają zmysły, oddalając stale jednych od drugich. Pragnę was zapewnić, drodzy przyjaciele, że w tym wysiłku zawsze możecie liczyć na wsparcie i pomoc Kościoła katolickiego, małej wspólnoty między wami, ale z wielką chęcią przyczynienia się do płodności tej ziemi.

Pani Prezydent, Panie i Panowie, jeszcze raz dziękuję za wasze przyjęcie i gościnność. Niech Pan błogosławi was i umiłowany naród estoński. Niech w szczególny sposób pobłogosławi osoby starsze i młodzież, aby, zachowując ich pamięć i biorąc ją na siebie, uczynili z tej ziemi wzorzec owocności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem