Reklama

Dywizjon 303

Pół wieku Neokatechumenatu

2018-05-16 11:23

Aleksandra Polewska
Niedziela Ogólnopolska 20/2018, str. 6-7

Grzegorz Gałązka

Prawie 8 tys. neokatechumenów z Polski wzięło udział w rzymskich obchodach 50-lecia Drogi Neokatechumenalnej, którym przewodniczył papież Franciszek

W sobotę 5 maja 2018 r. na Tor Vergata w Rzymie (w miejscu, gdzie w 2000 r. Jan Paweł II przewodniczył Jubileuszowym Światowym Dniom Młodzieży) zgromadziło się blisko 150 tys. członków wspólnot neokatechumenalnych ze 134 krajów świata, razem z 90 biskupami. Polska reprezentacja była jedną z największych, a towarzyszyli jej kard. Kazimierz Nycz oraz bp Zbigniew Kiernikowski.

Burzliwy rok

Rok 1968 to dla Polaków czas demokratycznych zrywów studenckich, przymusowej emigracji osób żydowskiego pochodzenia, „praskiej wiosny” i jej pacyfikacji przez wojska Układu Warszawskiego. Ten sam rok po drugiej stronie żelaznej kurtyny był równie niespokojny, choć z zupełnie innych powodów. W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Meksyku, Japonii czy Australii informacje o masowych protestach studentów nie schodziły z prasowych czołówek. Środowiska lewicowe i studenci demonstrowali m.in. przeciw przedłużającej się wojnie w Wietnamie, polityce amerykańskiej w krajach Trzeciego Świata czy rządom i tradycjom konserwatystów. Szczególnie silne protesty miały miejsce we Francji, gdzie studenci wyrażali swój sprzeciw głównie wobec skostniałego i przestarzałego systemu oświaty oraz „brudnej” wojny w Algierii. Wkrótce dołączyli do nich robotnicy i przedstawiciele kultury, którzy wysuwali swoje roszczenia. W pierwszych dniach maja w Paryżu doszło do eskalacji napięć, które doprowadziły do wybuchu ulicznych walk między demonstrantami a siłami porządkowymi. Wydarzenia 1968 r. na Zachodzie poskutkowały głębokimi zmianami w życiu politycznym, społecznym i kulturalnym. W społeczeństwie zaczęły się szerzyć doktryny liberalne, rozkwitły idee feministyczne, a również tzw. rewolucja seksualna lat 70. uznawana jest za jedną z konsekwencji kontestacji. Były prezydent Francji Nicolas Sarkozy o wydarzeniach w Paryżu sprzed 50 lat wyraził się następująco: „Maj ’68 pozostawił nam ideologię intelektualnego i moralnego relatywizmu. Spadkobiercy maja ’68 przeforsowali pogląd, że wszystko ma tę samą wartość, że od teraz nie ma różnicy między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. (...) Ofiara liczyła się mniej niż sprawca. (...) Kult bożka pieniądza, pogoń za szybkim zyskiem, spekulacje, patologie kapitalistycznych rynków finansowych mają swoje źródło w wartościach maja ’68. Jeśli nie ma już żadnych reguł, żadnych norm, żadnej moralności, żadnego szacunku, żadnych autorytetów, wtedy wszystko wolno”.

W trakcie tych samych majowych dni, w których na ulicach Paryża wznoszono barykady, w Wiecznym Mieście narodziła się nowa rzeczywistość w Kościele katolickim: neokatechumenat, który Jan Paweł II w książce „Wstańcie, chodźmy!” określił jako fenomen.

Reklama

Wielki dar dla Kościoła naszych czasów

W trakcie spotkania na Tor Vergata papież Franciszek wręczył krzyże 34 prezbiterom, którzy wraz z ekipami świeckich katechistów wyruszą z misją „ad gentes” na cały świat. Ojciec Święty rozesłał także ekipy misjonarzy do kilkudziesięciu rzymskich parafii. – Wasz charyzmat jest wielkim darem Boga dla Kościoła naszych czasów – powiedział. – Dziękujemy Panu za te pięćdziesiąt lat. Wpatrując się w Jego pełną miłości wierność, nigdy nie traćcie ufności: On się wami zaopiekuje, a jednocześnie zachęci do wyjścia do wszystkich narodów z pokorną prostotą, tak jak ukochani uczniowie – dodał Ojciec Święty. Następnie Franciszek wyraził wdzięczność członkom Drogi za ich misyjne zaangażowanie, a słowo, które do nich skierował, oparł na wezwaniu Chrystusa: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”. Podkreślił, że misja wymaga opuszczenia naszej tzw. strefy życiowego komfortu i podjęcia ryzyka. – Aby wyjść, nie można być obciążonym – tłumaczył.

– Aby głosić, trzeba z czegoś zrezygnować. Tylko Kościół, który zostawia świat, może dobrze głosić Pana. Tylko Kościół wolny od władzy i pieniądza, wolny od tryumfalizmu i klerykalizmu w wiarygodny sposób świadczy o Chrystusie, który wyzwala człowieka – zauważył Ojciec Święty. – I ten, kto z miłości do Niego uczy się rezygnować z rzeczy, które przemijają, otrzymuje ten wielki skarb: wolność. Nie zamyka się we własnych przywiązaniach, które ciągle domagają się czegoś więcej i nigdy nie dają pokoju, ale czuje, że bez żadnego niepokoju serce się rozszerza, gotowe do służby Bogu i braciom. Franciszek podkreślił także z całą mocą, że Chrystus nie posyła jednej, indywidualnej osoby, ale osoby tworzące wspólnotę, choćby bardzo małą, będące razem. – Kroczyć razem to sztuka, której ciągle musimy się uczyć. Trzeba być uważnym, aby np. nie dyktować innym kroku. Należy towarzyszyć i czekać, pamiętając, że droga drugiego nie jest taka sama jak moja – zaznaczył Ojciec Święty. – Tak jak w życiu nikt nie ma takiego samego kroku jak drugi, podobnie w wierze i w misji: idziemy razem, bez izolowania się i bez narzucania własnego rozumienia drogi, zjednoczeni, jak Kościół, z pasterzami, ze wszystkimi braćmi i siostrami, bez wybiegania w przód i bez narzekania, że ktoś idzie wolniej. Jesteśmy pielgrzymami, którym towarzyszą bracia, i którzy sami zarazem towarzyszą też innym. Należy to robić osobiście, z troską i szacunkiem dla drogi każdego i bez wymuszania na kimś jego wzrastania, ponieważ odpowiedź dawana Bogu dojrzewa tylko w autentycznej i szczerej wolności.

Trwał Sobór Watykański II

Droga Neokatechumenalna narodziła się w slumsach Madrytu, do których na początku lat 60. ubiegłego wieku trafił jej dzisiejszy inicjator – Kiko Argüello. Był wówczas dwudziestoletnim, obiecującym i nagradzanym już malarzem, pochodzącym z zamożnego domu stołecznego adwokata. Należy podkreślić, że Kiko dopiero co wrócił na łono Kościoła – wcześniej określał się jako ateista. Z rzeczywistością slumsów zetknął się bezpośrednio po raz pierwszy, gdy próbował pomóc służącej gnębionej przez męża pijaka. Po odbyciu służby wojskowej w Algierii Kiko odkrył, że gdyby nazajutrz Chrystus przyszedł powtórnie na ziemię, to chciałby znaleźć go u stóp Krzyża, wśród tych, którzy bardzo cierpią na skutek grzechów innych ludzi – wśród ubogich. Zdecydował się więc wejść do „społecznych katakumb”, by przepowiadać Ewangelię ludziom z marginesu. Chciał w ten sposób realizować formułę Charles’a de Foucaulda: żyć w ciszy jak Jezus w Nazarecie, w kontemplacji u nóg Chrystusa Ukrzyżowanego, wśród biedaków. Pewien opiekun społeczny wskazał mu wówczas slumsy Palomeras Altas. Argüello zamieszkał w baraku, w którym chroniły się psy. Miał ze sobą tylko Biblię i gitarę, spał na podłodze, na sienniku wypchanym słomą. W slumsach Kiko poznał Carmen Hernández, absolwentkę chemii, posiadającą też licencjat z teologii, która właśnie organizowała grupę ewangelizacyjną, mającą wyruszyć do ubogich w Boliwii. Ostatecznie także ona zamieszkała w Palomeras Altas i razem z Kiko rozpoczęła przepowiadanie Ewangelii ludziom z marginesu. Po latach Kiko wspominał: „Pod naciskiem tego środowiska biednych Pan pozwolił nam znaleźć formę przepowiadania, syntezę, która została przyjęta przez owych braci i stworzyła pewną «koinonię», wspólnotę chrześcijańską. Tak zrodziła się wśród biednych pierwsza wspólnota, złożona z: Cyganów, analfabetów, żebraków, byłych więźniów, prostytutek itd. Wspólnota, w której uwidaczniała się miłość Chrystusa Ukrzyżowanego, stała się znakiem. Dzięki ówczesnemu arcybiskupowi Madrytu – Casimiro Morcillo Gonzálezowi można było przenieść tę rzeczywistość na inne parafie Madrytu, później Rzymu, a także innych krajów. W barakach odkryliśmy trójnóg, na którym później oparliśmy całą Drogę Neokatechumenalną: Słowo, Liturgię i Wspólnotę”. Pierwsza wspólnota neokatechumenalna pojawiła się w Rzymie w roku 1968 i dlatego ten rok uznawany jest za moment narodzin „strukturalnej” Drogi, za formalną datę jej powstania. Dziś neokatechumenat tętni życiem w ponad 130 krajach na pięciu kontynentach i liczy ponad 20 tys. wspólnot.

Tagi:
neokatechumenat

Papież do neokatechumenatu: idźcie i kontynuujcie waszą misję

2018-05-05 12:14

st (KAI) / Tor Vergata

Do wychodzenia na cały świat i kontynuowania swojej misji zachęcił dziś Ojciec Święty uczestników Drogi Neokatechumenalnej. Na Tor Vergata pod Rzymem odbyły się uroczystości 50. rocznicy rozpoczęcia jej działań w Wiecznym Mieście. Wziął w nich między innymi udział metropolita warszawski, kard. Kazimierz Nycz oraz biskup legnicki, Zbigniew Kiernikowski.

www.papafranciscoencolombia.co

W swoim przemówieniu Franciszek wyraził wdzięczność za dzieło Drogi Neokatechumenalnej a także za przybycie wielu pielgrzymów z całego świata. Podkreślił biblijne znaczenie jubileuszu pięćdziesięciolecia i stosowność dziękczynienia Bogu za doświadczoną w tym okresie Jego miłość i wierność. Zaznaczył, iż Jego wierna miłość jest źródłem naszej ufności.

„Bądźcie więc odważni, nigdy się nie smućcie! A kiedy chmury problemów zdają się ciężko gęstnieć nad waszymi dniami, pamiętajcie, że wierna miłość Boga zawsze świeci jak słońce, które nigdy nie zachodzi. Pamiętajcie o Jego dobru, silniejszym niż całe nasze zło, a słodkie wspomnienie Bożej miłości pomoże wam w każdym utrapieniu” – zachęcił papież.

Zobacz zdjęcia: 50 lat neokatechumenatu

Następnie Ojciec Święty podkreślił znaczenie misji podejmowanej przez Drogę Neokatechumenalną, wyrażającej wierną miłość Boga-. Zaznaczył, że jest ona dawaniem tego, co otrzymaliśmy i wypełnianiem nakazu Jezusa, „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28, 19).

Franciszek podkreślił, że misja wymaga wyjścia, chociaż w życiu istnieje silna pokusa, by zostać, nie podejmować ryzyka. Jezus bowiem zachęca, aby być zawsze w drodze, pielgrzymami w świecie w poszukiwaniu brata, który jeszcze nie zna radości miłości Boga.

Papież wskazał, że misja wymaga zwinności, porzucenia zbędnych balastów, mając ze sobą jedynie zaufanie do Boga.

„Aby głosić trzeba się wyrzec. Tylko Kościół, który wyrzeka się świata, dobrze głosi Pana. Tylko Kościół uwolniony od władzy i pieniędzy, wolny od triumfalizmu i klerykalizmu świadczy w wiarygodny sposób, że Chrystus wyzwala człowieka. A ten kto, ze względu na umiłowanie Go uczy się wyrzeczenia rzeczy przemijających ogarnia ten wielki skarb: wolność. Nie jest już uwikłany w swoje przywiązania, które zawsze domagają się czegoś więcej, ale nigdy nie dają spokoju, i czuje, że serce się poszerza, bez niepokojów, dyspozycyjne dla Boga i bliźniego” – stwierdził Ojciec Święty.

Franciszek podkreślił, że misję zawsze podejmuje się razem, a tego trzeba się uczyć.

„Trzeba na przykład uważać, aby nie dyktować kroku innym. Musimy raczej towarzyszyć i czekać, pamiętając, że krok drugiego nie jest taki sam, jak mój. Tak jak w życiu, nikt nie ma dokładnie takiego samego kroku, jak inni, tak też i w wierze i misji: idziemy naprzód razem, nie izolując się i nie narzucając swojego kierunku marszu, zjednoczeni jako Kościół, z pasterzami, ze wszystkimi braćmi, bez ucieczki do przodu i bez narzekania na tego, kto ma wolniejsze tempo. Jesteśmy pielgrzymami, którzy w towarzystwie braci towarzyszą innym braciom i dobrze to czynić osobiście, z troską i szacunkiem dla drogi każdego i bez wymuszania niczyjego rozwoju, ponieważ odpowiedź Boga dojrzewa tylko w autentycznej i szczerej wolności” – stwierdził papież.

Następnie Ojciec Święty przypomniał, że Zmartwychwstały Jezus polecił apostołom, by nauczali wszystkie narody. Zaznaczył, że istotą misji jest dzielenie się z innymi tym, co otrzymaliśmy, spotkaniem miłości, które zmieniło nasze życie. Idzie o świadectwo, że Bóg nas kocha i że z Nim możliwa jest prawdziwa miłość, prowadząca do ofiarowania swego życia zarówno w rodzinie, kapłaństwie, pracy, życiu zakonnym jak i w małżeństwie.

„Misja to powrócenie jako uczniowie z nowymi uczniami Jezusa, to odkrycie na nowo, że jesteśmy częścią Kościoła-ucznia. Oczywiście Kościół jest nauczycielem, ale nie może być nauczycielem, jeśli wcześniej nie jest uczeniem, tak jak nie może być matką, jeśli wcześniej nie jest córką. Oto nasza Matka: Kościół pokorny, córka Ojca i uczennica Nauczyciela, szczęśliwa, że jest siostrą ludzkości. A ta dynamika uczniostwa - ucznia, który czyni uczniów - jest całkowicie odmienna od dynamiki prozelityzmu” – zaznaczył Franciszek.

Papież podkreślił znaczenie pociągającego świadectwa życia i misji jako rodzina: w pokorze, prostocie wielbiąc Boga.

„Zanoście tę rodzinną atmosferę do tak wielu miejsc smutnych i pozbawionych miłości. Dajcie się poznać jako przyjaciele Jezusa. Wszystkich nazywajcie przyjaciółmi i bądźcie przyjaciółmi wszystkich” – zachęcił Ojciec Święty.

Franciszek zachęcił misjonarzy Drogi Neokatechumenalnej, aby nikogo nie wykluczali ze swego wysiłku ewangelizacyjnego, gdyż Bóg miłuje wszystkich, nie koncentrowali się na aspektach negatywnych i tym, co trzeba zmienić, ale patrzyli sercem, spojrzeniem, które docenia, postawą szanującą, z cierpliwą ufnością.

„Myśląc o naszym Ojcu, który tak miłuje świat (por. J 3, 16), miłujcie człowieczeństwo, będąc współpracownikami radości wszystkich (por. 2 Kor 1,24), miarodajni, bo będący blisko, dający się słuchać, bo bliscy. Kochajcie kultury i tradycje ludów, nie stosując ustalonych wzorców. Nie wychodźcie od teorii i schematów, ale od konkretnych sytuacji: w ten sposób Duch będzie kształtował głoszenie zgodnie ze Swoimi czasami i drogami. A Kościół będzie wzrastał na Jego obraz: zjednoczony w różnorodności ludów, darów i charyzmatów” – stwierdził papież.

Na zakończenie Ojciec Święty powiedział:

„Drodzy bracia i siostry, wasz charyzmat jest wielkim darem Boga dla Kościoła naszych czasów. Dziękujemy Panu za te pięćdziesiąt lat. I patrząc na Jego miłującą wierność, nigdy nie tracicie ufności: On będzie was strzegł, zachęcając was jednocześnie do pójścia, jako umiłowani uczniowie, do wszystkich narodów, z pokorną prostotą. Towarzyszę wam i was zachęcam: odwagi! I proszę, nie zapomnijcie za mnie się modlić”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Mądrość zjednoczenia z Jezusem

2018-08-14 11:02

O. Dariusz Kowalczyk SJ
Niedziela Ogólnopolska 33/2018, str. 33

Graziako/Niedziela
Kościół parafialny w Oleszycach. Malował Eugeniusz Mucha

Stajemy się tym, co jemy. Nie tylko w sensie materii, która, spożyta, staje się tworzywem naszego ciała, ale przede wszystkim w sensie słów, postaw, idei, które kształtują naszego ducha, nasze serce i rozum. Jezus w dzisiejszej Ewangelii stwierdza: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim”. Tak! Jesteśmy zaproszeni do zjednoczenia z Bogiem. Ojcowie Kościoła mawiali: Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem. Nie chodzi tu o jakieś pomieszanie Boskości i człowieczeństwa, ale właśnie o zjednoczenie. Tak głębokie, jak to tylko możliwe. Tradycja wschodnia Kościoła mówi o przebóstwieniu. Na tym polega niebo, życie wieczne. Ciało i Krew Chrystusa oznaczają Jego osobową, rzeczywistą obecność. Żydzi oburzali się słowami Jezusa i mówili: „Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?!”, bo prawdopodobnie rozumieli je zbyt zmysłowo, prawie kanibalistycznie. Mistrz z Nazaretu podkreśla jednak: „Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego (...), nie będziecie mieli życia w sobie”. Nikt z nas nie ma życia sam z siebie ani sam w sobie. Nasze życie pochodzi od Boga i tylko w Nim może znaleźć swe spełnienie. Dlatego świadome odwrócenie się od Boga oznacza śmierć wieczną, potępienie, które właściwie jest samopotępieniem, gdyż Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka. Spożywanie Ciała Pańskiego, czyli przystępowanie do Komunii św., nie jest jednak jakimś magicznym rytem, lecz konsekwencją dobrych życiowych wyborów, a zarazem ich umocnieniem. Absurdem byłoby przyjmowanie Komunii św. jako pokarmu na życie wieczne przy jednoczesnym prowadzeniu życia sprzecznego z nauczaniem Jezusa w Ewangelii.

Sycić się Chrystusowym chlebem oznacza otworzyć się na mądrość, o której mowa w I czytaniu. Mądrość jest czymś innym niż inteligencja. Wszak diabeł jest inteligentny, ale nie jest mądry. W Księdze Przysłów mądrość woła: „Prostaczek niech tutaj przyjdzie!”. Bo często właśnie ludzie prości są mądrzejsi niż ci wykształceni, zaliczający samych siebie do elity. Mądrość jest bogobojna, służy dobru wspólnemu, a nie jakimś pokrętnym interesom. Paweł Apostoł też wzywa do bycia mądrymi, co oznacza m.in. rozsądne postępowanie. Najważniejszym jednak elementem mądrości jest zrozumienie, co jest wolą Pana. Rozeznawanie woli Bożej dokonuje się indywidualnie, ale jednocześnie potrzebuje wspólnoty, która się modli, wysławiając Pana, dziękując Mu za wszystko i prosząc o dary Ducha Świętego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo: trzeba prosić Jezusa o dar powołań

2018-08-20 17:29

ks. mf / Gorzków-Trzebniów (KAI)

Trzeba prosić Jezusa o dar powołań. Kościół jest Chrystusowy, nie mój i nie twój, choć mówimy, że jest nasz – mówił w homilii 20 sierpnia abp Wacław Depo metropolita częstochowski, który przewodniczył Mszy św. w parafii św. Jana Berchmansa w Gorzkowie-Trzebniowie na zakończenie „Modlitwy serc i stóp kapłańskich w intencji powołań”, która odbywała się w archidiecezji częstochowskiej w dniach 16 lipca – 20 sierpnia.

Beata Pieczykura/Niedziela

W tej akcji duszpasterskiej wzięło ponad 200 kapłanów, którzy przez 36 dni przeszli 1300 kilometrów. Każdego dnia w innym dekanacie kapłani pieszo pielgrzymowali od parafii do parafii, modląc się i poszcząc w intencji powołań kapłańskich. Pielgrzymowaniu towarzyszył drewniany krzyż z napisem „Jezus: szukam właśnie Ciebie” oraz relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus, św. Jana Pawła II.

„To wszystko uczyniliśmy dla Jezusa Chrystusa, Jedynego Odkupiciela człowieka. Nie chcieliśmy używać nadzwyczajnych środków, tylko nasze pokorne modlitwy i obolałe stopy. Chcieliśmy również modlić się w pokorze za kapłanów, którzy już posługują i przepraszać Boga za to, że nie kochamy Go do końca. Za każde kapłańskie zaniedbanie i za każdy kapłański grzech. Chcieliśmy publicznie powiedzieć, że nie wstydzimy się pokutować” – mówił na początku Mszy św. ks. prał. Marian Duda.

W homilii abp Depo nawiązując do tekstu Ewangelii podkreślił, że „są w życiu człowieka takie pytania, na które odpowiedź wymaga wiary, ale zarazem bliskości tego, komu je zadajemy. Tak jest z dzisiejszymi pytaniami młodzieńca i Jezusa”.

- Pytanie młodzieńca: „Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?” wskazuje na odwieczne pragnienie człowieka, aby żyć pomimo przemijania. Pomimo różnych hierarchii wartości w tym życiu. Młodzieniec odważył się zapytać Chrystusa i to był dobry krok w kierunku spełnienia swojego życia – mówił abp Depo.

- Jezus swoją miłością dał odpowiedź. Oczywiście tę ostateczną wyraził poprzez tajemnicę krzyża na Golgocie i tajemnicę zmartwychwstania, zwycięstwa nad grzechem i śmiercią – dodał metropolita częstochowski.

Arcybiskup zaznaczył, że trzej ewangeliści opisują zdarzenie spotkania młodzieńca z Jezusem, ale każdy nieco inaczej. - W Ewangelii św. Marka mamy napisane, że Jezus spojrzał na niego z miłością. I oczekiwał odpowiedzi. A on odszedł zasmucony. Św. Łukasz zapisze, że był to pewien dostojnik, który już coś osiągnął. Jezus młodzieńcowi powiedział: „Jednego ci brakuje. Pójdź za Mną !” – podkreślił arcybiskup.

- Tajemnica powołań, która jest inicjatywą samego Boga jest związana z wiarą konkretnego człowieka, który będąc wolny daje odpowiedź: „Oto jestem. Przecież mnie wołałeś” lub „odchodzę zasmucony, wybacz zbyt wiele tracę” – kontynuował arcybiskup i dodał: „Pan Bóg powołuje, ale człowiek może odmówić Mu nie tylko pójścia za Nim, ale miejsca w sobie”.

- Dziękujemy dzisiaj Bogu za ten dar modlitwy serc i stóp kapłańskich. Kapłaństwo jest tajemnicą Serca Jezusowego i to ono wzywa, ale czeka na odpowiedź serca człowieka. Obok wolności człowieka, który spełnia przykazania i jest po ludzku dobry, dla Kościoła największym zagrożeniem nie jest ostatecznie niedostatek kapłanów, ale grzech, który się rozlewa dzisiaj jak fala – kontynuował metropolita częstochowski i za św. Janem Pawłem II przypomniał: „Najbardziej zagraża nam grzech, który udaje dobro i kłamstwo, które udaje prawdę”.

- Niestety dzisiaj zło tak się upowszechniło, że staje się normą. I dlatego tak trudno jest podejmować wymagania, które zawsze są większym darem z siebie samego. Trudno się pocieszać, że we Francji w ponad 60 proc. diecezji nie wyświęcono w tym roku żadnego kapłana, a w Irlandii zamknięto już osiem seminariów – mówił abp Depo.

- Największym niebezpieczeństwem jest zakłamanie i uśpienie sumień, chociażby w sprawie głoszenia Ewangelii, a nie własnych teorii na kazaniach, czy na katechezie dzisiaj płatnej – podkreślił arcybiskup.

Hierarcha przypomniał, że „kapłaństwo spełnia się również w szafarstwie sakramentalnym”. - Stąd pytanie dla nas wszystkich i każdego z osobna. Jak przeżywam Eucharystię. Czym ona dla mnie jest? – kontynuował arcybiskup i pytał: „Czy jest życiem, czy jest obowiązkiem?”.

- Czy Kościół jest własnością ludzi i konkretnych wspólnot, czy Jezusa? Trzeba prosić Jezusa o dar powołań. Kościół jest Chrystusowy, nie mój i nie twój, choć mówimy, że jest nasz. I bramy piekielne Go nie przemogą, bo fundamentem jest Chrystus. Patrzmy na Jezusa. To jest warunek rozwoju Kościoła i odnowy Jego życia – wskazał abp Depo.

- Kłopoty pojawiają się wówczas, gdy wzrok nie jest skierowany ku Chrystusowi. Gdy wzrok gdzieś umyka, a obiektem kontemplacji staje się ktoś lub coś innego od Chrystusa. Jeśli nie będziemy patrzeć na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. Jeśli nie będziemy prosić pośrednictwa szczególnego Jego Matki i wszystkich świętych patronów, to będziemy się gubić na drogach życia i Kościoła – przestrzegł arcybiskup.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem