Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Garbów-Cukrownia

Muzyka wyraża wiarę

2018-06-13 10:08

Anna Michalska
Edycja lubelska 24/2018, str. VI

Anna Michalska
Nagrody wręczał ks. Marian Szuba

W maju do jednej z najmniejszych parafii w naszej archidiecezji – parafii pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Grabowie-Cukrowni, od ponad 2 dekad przybywa rzesza uczestników Festiwalu Pieśni Maryjnej „Ave Maria”. W tym roku festiwal odbył się po raz 23. 26 maja parafia gościła ponad 200 wykonawców, którzy zaprezentowali wiele ciekawych utworów oddających klimat modlitwy i uwielbienia. Festiwalowy dzień, jak zawsze, rozpoczęło nabożeństwo majowe pod przewodnictwem proboszcza ks. Mariana Szuby, który przypomniał o prawdziwej istocie spotkania, czyli modlitwie.

Przed laty organizatorzy tak trafnie ułożyli założenia programowe i regulamin, że do dzisiaj formuła konkursu nie zmieniła się. Celem festiwalu jest m.in. propagowanie piosenki religijnej jako formy ewangelizacji i jedności, prezentacja umiejętności i artystycznego dorobku wykonawców, ożywienie religijnego ruchu artystycznego i integracja środowiska młodzieży chrześcijańskiej, spotkanie wszystkich, którzy chcą przez muzykę i śpiew chwalić Boga i Maryję. W jury konkursu, które obradowało pod przewodnictwem Grzegorza Konecznego, zasiedli: Zofia Górecka, Urszula Matejczuk, Anna Pacek, Maria Sikora i Kazimierz Firlej, oceniając emisję głosu, dykcję, intonację, dobór repertuaru do możliwości wiekowych i wokalnych oraz stopień trudności prezentowanego utworu. Po przesłuchaniach komisja wyłoniła zwycięzców. W kategorii schole 1. miejsce przypadło Kościelnym Nutkom z Kurowa, 2. – Dzieciom Bożym z Dzierzkowic, a 3. – Grupie Raduj się z Krasieninia. Wyróżnienia otrzymali: schola oratorium św. Jana Bosko z Garbowa-Cukrowni, schola Aniołki z Markuszowa oraz Oaza z Ludmiłówki z Dzierzkowic. Laureatem w kategorii solistów został duet Zuzanna Jońska i Oliwer Leśniak z Krasienina, 2. miejsce zajęła Fabiana Smolak z Garbowa, a na 3. miejscu uplasowała się Amelia Pasternak z Garbowa-Cukrowni. Wśród zespołów najlepiej zaprezentował się zespół ludowy Kocudzanki z Kocudzy, 2. miejsce otrzymał zespół muzyczno-wokalny z Krasienina, a 3. Koło Gospodyń Wiejskich z Zagród. Wyróżnienie trafiło do zespołu śpiewaczego Radość z Liszna, Piotrowianek z Piotrowic Wielkich oraz zespołu młodzieżowego z Dzierzkowic. W kategorii chórów jako jedyny zaprezentował się chór parafialny z Garbowa-Cukrowni.

Reklama

W gronie sponsorów festiwalu znaleźli się: Starostwo Powiatowe w Lublinie, Urząd Gminy w Garbowie, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Garbowie, tygodniki katolickie „Niedziela” i „Gość Niedzielny”, Zakład Przetwórstwa Mięsnego „Ryjek” z Nasutowa, piekarnia T. Drozda, Bank Spółdzielczy Niemce filia w Garbowie, Spółdzielnia Rolniczo-Handlowa z Garbowa oraz producent skoroszytów „File” z Garbowa. Festiwal zakończył się wręczeniem statuetek z wygrawerowanym logo festiwalu, dyplomów oraz nagród ufundowanych przez darczyńców. Wśród festiwalowych gości znaleźli się m.in. poseł Jan Łopata oraz wicestarosta Robert Wójcik, którzy rokrocznie znajdują czas, aby pod koniec maja przybyć do małej parafii, pokłonić się Najświętszej Panience i spotkać z uczestnikami maryjnego przeglądu.

Tagi:
festiwal

Perły baroku

2018-12-05 11:10

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 49/2018, str. V

Mały jubileusz przeżywali twórcy niezwykłego muzycznego przedsięwzięcia „Margaritae Baroci”. W Nowej Dębie zakończyła się piąta edycja festiwalu muzyki kameralnej i organowej

Magdalena Kupiec
Koncert w kościele MBKP w Nowej Dębie

Nazwa festiwalu w języku łacińskim oznacza „Perły Baroku”, gdyż nawiązuje on do stylu muzycznego – baroku – do którego należą wykonywane w ramach festiwalu utwory. Piąta edycja odbywała się od końca września do połowy listopada.

– W tym roku Festiwal „Margaritae Baroci” odbywał się w trakcie jubileuszu 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Myśl o tym jubileuszu towarzyszyła mi podczas pracy nad programem festiwalu, dlatego nieco częściej niż zwykle mogliśmy słyszeć muzykę spoza okresu baroku, przez co słuchaliśmy gatunków muzycznych, które towarzyszyły naszym przodkom – żyjącym pod zaborami oraz walczącym o niepodległość Ojczyzny – komentuje Krystian Rzemień, kierownik artystyczny festiwalu i dyrektor Samorządowego Ośrodka Kultury w Nowej Dębie.

Tegoroczna edycja obejmowała cykl dziewięciu koncertów, a w tym: dwa organowe, jeden organowo-oratoryjny, jeden organowy z towarzyszeniem puzonu oraz pięć kameralnych. Dwa z koncertów były koncertami edukacyjnymi przeznaczonymi specjalnie dla dzieci i młodzieży. Koncerty odbywały się w Samorządowym Ośrodku Kultury w Nowej Dębie oraz kościołach na terenie Gminy Nowa Dęba: Matki Bożej Królowej Polski w Nowej Dębie, Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Dębie, w Chmielowie, w Cyganach i w Tarnowskiej Woli. Udział w każdym z koncertów był bezpłatny.

– Na uwagę zasługuje fakt, że tegoroczna edycja po raz pierwszy wprowadziła festiwal w wymiar międzynarodowy za sprawą dwóch koncertów, w trakcie których utwory barokowych mistrzów wykonywali artyści z Węgier i Austrii. W tym roku festiwal otrzymał patronat honorowy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz był dofinansowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu Kultura – Interwencje 2018 – zaznacza Krystian Rzemień.

Patronat honorowy objął również bp Krzysztof Nitkiewicz, a patronat medialny nasza redakcja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Jerzy Owsiak na bakier z Kościołem i patriotyzmem

2014-06-10 14:43

Jerzy Robert Nowak
Niedziela Ogólnopolska 24/2014, str. 42-43

TOMASZ URBANEK/DDTVN/EAST NEWS
Jerzy Owsiak

Niedawno ogłoszono, że laureatem plebiscytu „Ludzie Wolności”, organizowanego przez „Gazetę Wyborczą” i TVN, w kategorii „społeczeństwo” został Jerzy Owsiak. Dla wielu osób była to wiadomość szokująca ze względu na ogromną kontrowersyjność tej postaci. Powszechnie znana jest rola Jerzego Owsiaka jako najgłośniejszego propagatora „luzu”, amoralnej zasady „róbta, co chceta”. Wielokrotnie wskazywano również, jak za jego rzekomą apolitycznością i ogromnie nagłaśnianą przez media ideą charytatywnej zbiórki pieniędzy kryje się jednoznaczna stronniczość na rzecz lewej części sceny politycznej. W tym tekście chciałbym skrótowo pokazać niektóre – nie dość znane – fakty, ilustrujące wyraźne uprzedzenia Owsiaka wobec Kościoła i Polaków jako narodu.

Antykościelne fobie

Jerzy Owsiak jest synem pułkownika milicji, zajadłego ateisty. Jego ojciec w pisanych przez siebie życiorysach akcentował swój negatywny stosunek do duchowieństwa katolickiego, określając je jako „szkodnika państwa demokratycznego” (P. Lisiewicz, M. Marosz, „Ten, który zniszczył bunt”, „Nowe Państwo”, ½013). Niewierząca była również matka Owsiaka (por. M. Narbutt, „Człowiek orkiestra”, „Rzeczpospolita” z 31 stycznia – 1 lutego 2004 r.).

Pomimo wychowania w ateistycznej rodzinie Owsiak deklarował się jako „niechodzący do kościoła katolik” (M. Narbutt, tamże). O tym, jaki jest faktyczny stosunek Owsiaka do Kościoła, najwymowniej świadczy fakt, że na początku lat 90. Owsiak ogłaszał jako hymn w programie „Róbta, co chceta” antyklerykalną piosenkę „Hipisówka” zespołu „Kobranocka” (por. P. Lisiewicz, „Seks zamiast armat”, „Gazeta Polska” z 3 stycznia 2007 r.). Piosenka w obrzydliwy wręcz sposób lżyła Kościół i duchownych. Dość zacytować choćby taki fragment:

„Modlitw szept w usta wbiegł
O stosunkach, o stosunkach przerywanych,
Głupi pech i lęk klech
Na głupotę, na durnotę przekuwany.
Wiara w cud, mrowie złud,
Które ty opłacasz swoją mrówczą pracą,
Dokąd pójść, zewsząd gnój,
Zwykły znój, za który nigdy nie zapłacą”.

I jakoś dziwne wyszydzanie w piosence „lęku klech na głupotę przekuwanego”, „wiary w cud” nijak nie przeszkadzało „katolikowi” Owsiakowi. Promowanie antykościelnej „Hipisówki” u Owsiaka nie było czymś odosobnionym. Grzegorz Wierzchołowski wspominał: „Na pierwszej edycji Przystanku w 1995 r. gromkie brawa wśród części publiczności zebrał np. lewacki zespół «Hurt», śpiewając m.in.: «Zdejmij ten krzyż, on przeszkadza ci, zdejmij ten krzyż, wyrzuć go za drzwi»” („Przystanek Postęp”, „Gazeta Polska” z 29 sierpnia 2007 r.).

W wywiadzie dla czasopisma „Zdrowie” „katolik” Owsiak wprost wyszydzał wiarę w cudowne powstanie człowieka, mówiąc m.in.: „Ludzie za granicą mnie pytają: «Czy naprawdę u was w rządzie myślą, że człowiek powstał wyłącznie w sposób cudowny?». Co ja mam odpowiadać? Jak głupoty opowiada ktoś w autobusie, można się odwrócić. Ale kiedy to mówią politycy – trzeba reagować” (za postkomunistycznym „Przeglądem” z 14 stycznia 2007 r.).

Szokujący był fakt, że „katolik” Owsiak jakoś szczególnie nietolerancyjny był wobec Kościoła katolickiego, podczas gdy równocześnie był bardzo łaskawy wobec innych wyznań, zwłaszcza wobec sekty Hare Kryszna. Socjolog Jacek Kurzępa komentował: „Pan Owsiak z niewiadomych powodów toczy boje z Przystankiem Jezus, podczas gdy bez oporów przyzwala na aktywność sekty Hare Kryszna, która ponad 20 lat temu została uznana za szczególnie niebezpieczną przez Parlament Europejski. Hare Kryszna zaprasza woodstockową młodzież do udziału w procesjach, oferuje tanie posiłki, wabi do swojej świątyni, z której dobiegają dźwięki modlitwy i mantry. Ludzie nie rozumieją, że uczestniczą w rytuałach sekty. Ten kryptoprzekaz oceniam jako bardzo subtelną, ale niebezpieczną promocję Hare Kryszny” (wywiad A. Mikołajczyka z dr. J. Kurzępą pt. „Świat według Owsiaka”, „OZON” z 2 sierpnia 2008 r.). Trzeba stwierdzić, że dr Kurzępa (dziś już profesor) miał rację. Na tle życzliwego stosunku Owsiaka do sekty Hare Kryszna tym bardziej szokujący był jego nader niechętny stosunek do Przystanku Jezus. Po kilku latach tarć i trudnych rozmów w końcu doszło do ostatecznego konfliktu z winy Owsiaka. W marcu 2003 r. Jerzy Owsiak w wypowiedzi dla „Gazety Lubuskiej” (powtórzonej później przez KAI) powiedział, że „nie chce widzieć na Przystanku Woodstock namiotu i duchownych z Przystanku Jezus”. Na uwagę ks. Draguły, że organizatorzy Przystanku Jezus spełnili już w zeszłym roku wszystkie warunki Owsiaka, szef WOŚP warknął: „Powiedzmy, że w tym roku odbiła mi palma”. Wśród zbieraniny młodych na Woodstocku nader silnie uzewnętrzniały się nastroje antykatolickie. W czasie Przystanku Woodstock w 1999 r. pod adresem młodzieży z Przystanku Jezus, która szła w Drodze Krzyżowej, „posypały się wyzwiska ze strony zbuntowanych punków. Poleciało też kilka butelek” (M. Majewski, „Żar stu tysięcy”, „Rzeczpospolita” z 7 sierpnia 1999 r.). Wielokrotnie dochodziło do profanowania krzyża przy namiocie na Przystanku Jezus. Zdziczali młodzi ludzie rzucali w niego puszkami od konserw i wyszydzali go (por. M. Jeżewska, M. Marosz, D. Łomicka, „Przystanek Woodstock – profanują krzyż”, „Gazeta Polska Codziennie” z 3 sierpnia 2013 r.). Ze szczególną zajadłością Owsiak atakował Radio Maryja i o. Tadeusza Rydzyka. Po publikacji we „Wprost” osławionych „taśm Rydzyka” pisał w liście do prezydenta i premiera: „Słowa o. Rydzyka mogę tylko porównać z najbardziej absurdalnymi wypowiedziami partyjnych bonzów III Rzeszy (...). Jest tak głupio znowu wstydzić się za ten kraj” („Gazeta Wyborcza” z 11 lipca 2007 r.).

Owsiak: „Polacy są straszliwymi rasistami”

W 2000 r., w czasie ogromnego kryzysu prawicy w związku z upadkiem AWS-u, Jerzy Owsiak pozwolił sobie na publiczne ujawnienie całej fobii wobec swego narodu. Zrobił to w wywiadzie dla tropiącego „nacjonalizm” i „antysemityzm” antyfaszystowskiego czasopisma „Nigdy Więcej”, mówiąc m.in.: „Polacy są straszliwymi rasistami. Szowinizm narodowy jest obecny w Polsce i nie jest to wcale bardzo marginalne zjawisko. Potwierdza to np. program Wojciecha Cejrowskiego «WC Kwadrans» (...). Polacy lubią być rasistami, chcą polepszyć przez to swój wizerunek, swoją własną wartość. (...) Duży udział w tym ma np. Kościół, który, nie rozumiejąc pewnych rzeczy, stawia kropkę nad «i». (...) Jesteśmy bardzo nietolerancyjni w stosunku do osób innej wiary. (...) Polacy są okropnymi rasistami (wywiad A. Zachei z J. Owsiakiem pt. „Trzeba być konsekwentnym”, „Nigdy Więcej”, 1½000). W wywiadzie znalazło się jeszcze odpowiednie określenie Polski w porównaniu z innymi krajami, zdaniem Owsiaka – „Polska... to zaścianek”.

Owsiaka pogarda dla Polski

Można tylko żałować, że te niemądre uogólnienia Owsiaka są tak mało znane w Polsce, bo na pewno pomogłyby w podważeniu jego mitu. Przypomnijmy jednak, że kilkakrotnie nawet podczas publicznych spotkań posuwał się on do otwartego wypowiedzenia jakiejś obrzydliwej opinii o Polsce. Oto kilka przykładów. 8 czerwca 2001 r. w Żarach, podczas publicznego spotkania zorganizowanego przez władze miasta i w ich obecności, Owsiak wypowiedział słowa: „W Polsce, tym pieprzonym kraju, zawsze będą narkotyki” (MZM, „Polska to «piep... kraj»”, „Nasza Polska” z 19 czerwca 2001 r.). Oburzony wypowiedzią Owsiaka Krzysztof Błażejczyk skierował do prokuratury doniesienie o popełnieniu przestępstwa z art.133, polegającego na znieważeniu Ojczyzny. Wkrótce okazało się jednak, że prokuratura, decyzją z 31 lipca 2001 r., odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie znieważenia narodu i Rzeczypospolitej Polskiej. Pismo prokuratury nie zawierało żadnej argumentacji (por. A. Echolette, „Nie obraził Narodu”, „Nasza Polska” z 21 sierpnia 2001 r.). Do ponownego plugawienia imienia Polski przez Owsiaka doszło na Przystanku w Woodstock w 2003 r. Andrzej Poray tak pisał na ten temat: „«Polska to pop... kraj. Żyjemy w pop... kraju» – tymi słowami lider Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jerzy Owsiak otwierał Przystanek Woodstock. Wykreowany przez lewicowe media «autorytet» i później nie szczędził wulgarnych, agresywnych słów pod adresem Ojczyzny” („Owsiak i jego armia”, „Nasza Polska” z 12 sierpnia 2003 r.).

Dziennikarz „Do Rzeczy” Wojciech Wybranowski wspominał podobnie ohydne wystąpienie Owsiaka: „To był 2002 lub 2003 rok. Jeden z Przystanków Woodstock, jakie jako dziennikarz relacjonowałem (...). Mija godzina 17-ta. W tym czasie w wielu miastach Polski ludzie stają na baczność, w milczeniu oddając hołd Powstańcom Warszawskim. A w Żarach na scenę wychodzi Owsiak. (...) I dokładnie w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego wrzeszczy do tych młodych zgromadzonych pod sceną obraźliwe słowa pod adresem Polski, coś, że pieprzy Polskę, że Polska to… i tu padają bardzo wulgarne słowa. (...)” („Jerzy Owsiak publicznie zbluzgał mój kraj, czyli jak szef WOŚP «oddał hołd» Powstaniu Warszawskiemu”, www.niezlomni.com, dostęp z 11 stycznia 2014 r.). W czasie gdy mamy tak wielkie zaległości w odsłanianiu przemilczanej najnowszej historii, dziejów Żołnierzy Wyklętych czy prześladowań politycznych doby stanu wojennego, Owsiak perorował: „Trzeba raz na zawsze skończyć z tymi pomnikami ku czci i chwale, z tym wiecznym gadaniem, co kto zrobił 30 lat temu” (wywiad M. Szymaniaka z J. Owsiakiem pt. „Mam dość pomników ku czci i chwale”, „Życie Warszawy” z 25-26 sierpnia 2007 r.).

Szerszy portret J. Owsiaka znajduje się w świeżo wydanym 3. tomie mojej książki „Czerwone dynastie przeciw Narodowi i Kościołowi”, którą można zamówić – tel. 608-854-215 i e-mail: maron@upcpoczta.pl) J.R.N.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież o zamachu w Bogocie: okrutne i nieludzkie postępowanie

2019-01-18 20:02

kg (KAI/Vaticannews) / Watykan

Najgłębsze ubolewanie z powodu ofiar, które straciły życie w wyniku tak nieludzkiego i okrutnego czynu wyraził Franciszek w depeszy kondolencyjnej przesłanej na ręce arcybiskupa Bogoty kard. Rubena Salazara. 17 stycznia w stolicy Kolumbii doszło do wybuchu samochodu-pułapki na terenie szkoły policyjnej Santander, w którego wyniku zginęło 21 osób, łącznie z zamachowcem, a 68 odniosło rany.

W depeszy, podpisanej w imieniu Ojca Świętego przez sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej kard. Pietro Parolina, czytamy: "Na wieść o tak okrutnym zamachu terrorystycznym, który zasiał ból i śmierć w Bogocie, papież Franciszek wyraża swój najgłębszy żal z powodu ofiar, które straciły życie wskutek tak nieludzkiego czynu i modli się za ich wieczny odpoczynek. W tych chwilach wzruszenia i smutku pragnie, aby także jego wsparcie i bliskość dotarły do licznych rannych, ich rodzin i całego społeczeństwa kolumbijskiego".

Papież potępił "jeszcze raz ślepą przemoc, która jest ciężką zniewagą wobec Stwórcy i zanosi swą modlitwę do Pana, aby pomógł On wytrwać w budowaniu zgody i pokoju w tym kraju i na całym świecie" - napisał kard. Parolin. Na zakończenie przekazał na ręce arcybiskupa stolicy błogosławieństwo apostolskie "dla wszystkich ofiar, ich rodzin i całego umiłowanego narodu Kolumbii".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem