Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Babciu, Dziadku, bądźcie czujni!

2018-08-08 10:23

Agata Iwanek
Edycja wrocławska 32/2018, str. VI

©WavebreakmediaMicro/stock.adobe.com

Mimo że sprawa oszustw „na wnuczka” jest nagłaśniana i wśród społeczeństwa wzrasta świadomość zagrożenia, nadal znajdują się osoby, które padają ofiarami tej metody. O tym, jak rozpoznać oszusta, rozmawiamy z aspirantem sztabowym Pawłem Petrykowskim, rzecznikiem prasowym Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu

Cały proceder wystartował pod koniec lat 90. w Hamburgu. Właśnie tam rozpoczęły się telefoniczne oszustwa nazwane metodą „na wnuczka”, którymi pokierował Arkadiusz Ł., pseudonim „Hoss”. Nazwa wzięła się od ofiar kradzieży, czyli potencjalnych dziadków i babć, od których były wyłudzane pieniądze.

Dlaczego ten sposób okazał się żyłą złota?

„Sprawcy adresują swoje działania do osób starszych, czyli osób ufnych, które mają w naturze chęć pomocy, tym bardziej komuś z rodziny. Kierując się tą chęcią, przestają być czujne i dają się oszukać. Często bywa nawet, że w ogóle nie są świadome zagrożenia – mówi asp. szt. Paweł Petrykowski. – Walka z tymi oszustwami to proces długotrwały. Problem w tym, że co rusz pojawiają się naśladowcy, dlatego policja działa dwutorowo. Z jednej strony skupia się na zatrzymywaniu przestępców, a z drugiej na uświadamianiu i profilaktyce – wykrywając oszustów, jednocześnie wyczulamy społeczeństwo, na to, jak ich rozpoznać”.

Możliwe scenariusze rozmowy

„Sprawcy są coraz sprytniejsi – przestrzega funkcjonariusz policji – wymyślają co chwila nowe legendy. Do seniorów dzwonią już nie tylko osoby podające się za wnuczka, ale także za policjanta, prokuratora, a nawet pracownika Centralnego Biura Śledczego. Historie ewoluują, jednak cel jest ten sam – wyłudzenie pieniędzy”.

Reklama

Sytuacja 1.

Do osoby starszej dzwoni potencjalny wnuczek, który opowiada swojej „babci” lub „dziadkowi”, że znalazł się w ciężkiej sytuacji i potrzebuje pilnie pożyczyć pieniądze lub mówi, że trafiła mu się okazja do kupienia tanio mieszkania, mebli, sprzętu i taka krótkoterminowa pożyczka na pewno pomoże, a on szybko wszystko zwróci.

UWAGA!

Nigdy nie powinniśmy rozmawiać o pieniądzach przez telefon. Wnuk powinien sam przyjść z prośbą, ewentualnie przysłać kogoś z rodziny. Nie powinno być też takiej sytuacji, w której przekazujemy pieniądze osobie nieznajomej.

UWAGA!

Zawsze należy się upewnić, czy wnuk rzeczywiście ma problem. Często po fakcie poszkodowani dzwonią, aby sprawdzić, czy „dotarł kolega z pieniędzmi”, ale wtedy jest już za późno. Najpierw weryfikujemy, później ewentualnie przekazujemy pieniądze, jednak tylko znajomej osobie.

Sytuacja 2.

W tej legendzie wnuczek jest sprawcą wypadku drogowego, często śmiertelnego i pieniądze mają mu posłużyć jako kaucja, żeby nie trafił do aresztu. Tym razem do rozmowy dołącza kolejna osoba – policjant lub prokurator, który potwierdza wersję wnuczka. Dodatkowy rozmówca wprowadzany jest po to, by jeszcze bardziej uwiarygodnić całe oszustwo.

Złodzieje, którzy podają się za policjantów, proponują w trakcie rozmowy, aby rozmówca zweryfikował ich tożsamość. Mówią np.: „Proszę Pani, w tych czasach to różni ludzie się pod policjantów podszywają, proszę teraz wybrać numer 997 i podać moje imię i nazwisko, może się Pani przekonać, że taki funkcjonariusz naprawdę istnieje”. Senior faktycznie wybierał ten numer, jednak problem w tym, że w wielkim stresie zapominał zakończyć połączenie, co skutkowało dalszym pozostaniem na linii z przestępcą. Wtedy w rozmowie pojawiał się inny głos potwierdzający tożsamość funkcjonariusza, jednak niestety nadal był to jeden z oszustów.

UWAGA!

Jeśli rozmawiasz z kimś przez telefon i chcesz coś zweryfikować – rozłącz się. Dopiero po zakończonym połączeniu wybierz numer, pod który chcesz zadzwonić. W trakcie jednego połączenia wybranie numeru nie powoduje jego przerwania i połączenia z nowym rozmówcą.

Sytuacja 3.

Osoba starsza dostaje najpierw telefon od rzekomych oszustów, a zaraz po nim odbiera kolejne połączenie. Po podniesieniu słuchawki zgłasza się policjant, który informuje, że rozpracowuje szajkę oszustów, którzy wyłudzają pieniądze. Przestrzega rozmówcę, mówiąc, że jego pieniądze są zagrożone oraz co trzeba robić, aby ich nie stracić. Wtedy wyłudzacz każe przekazać lub przelać wszystkie swoje pieniądze na rachunek prokuratury.

UWAGA!

Po pierwsze, prokurator czy policjant nigdy nie opowiada osobom postronnym o śledztwie, które przeprowadza. Po drugie, żadna z tych osób nigdy nie będzie sugerowała przekazaniu gotówki, więc jeśli dzwoni policjant i mówi, że mamy przelać pieniądze, czy zostawić je w umówionym miejscu, mamy 100% pewności, że jest to oszust.

Cechy charakterystycze oszustw „na wnuczka”

Oszuści kierują rozmowę w taki sposób, aby uzyskać jak najwięcej informacji. Dążą do tego, żeby osoba pokrzywdzona przejęła rolę całej rozmowy. Skąd znają imię wnuczka ofiary? Pokrzywdzeni sami je zdradzają. Kiedy osoba starsza odbiera telefon, pyta: „Kto mówi?”, na co oszust odpowiada: „No co Ty, babciu, nie poznajesz mnie?”. Wtedy osoba podświadomie zaczyna wymieniać imiona swoich wnucząt, czy siostrzeńców. Wystarczy wtedy, że złodziej powie: „Tak, to ja, Marek”. To upewnia osobę starszą, że rozmawia z bliską osobą. Dopiero podczas zawiadomienia policji okazuje się, że ten głos był zupełnie inny, że oszust posługiwał się kompletnie innym językiem, ale w momencie, kiedy osoba po drugiej stronie powiedziała: „Tak, to ja, Marek”, pokrzywdzeni byli pewni, że to wnuczek.

„Wnuczek” nigdy nie pojawia się po gotówkę osobiście. Zawsze ma na to wytłumaczenie, np. stoi aktualnie w kolejce za okazyjnym towarem i dlatego przysyła po pieniądze znajomego. Dla starszej osoby zawsze jest to ktoś obcy.

Sprawca zawsze posługuje się telefonem. Jego celem jest to, aby osoba naciągana pozostawała z nimi w stałym kontakcie. Dlaczego? Nie ma wtedy możliwości zadzwonić do nikogo innego i nikt też nie może się do niej dodzwonić. Jest odcięta od bliskich i nie ma możliwości się poradzić.

UWAGA!

Kiedy nie możemy się długi czas dodzwonić do starszej osoby, warto się zainteresować, dlaczego tak jest.

Jak działać, gdy trafimy na oszusta?

Przede wszystkim nie przekazywać mu pieniędzy się i rozłączyć. Po przerwanym kontakcie należy zgłosić taki incydent na policję. Niezależnie od tego, czy doszło do wyłudzenia, czy była to tylko nieudana próba, ponieważ naciągacz może nadal usiłować oszukać kogoś innego. Poza tym dzięki takiemu zgłoszeniu organy sprawiedliwości mają szansę zatrzymać sprawców na gorącym uczynku.

Dobrze jest rozmawiać

„We Wrocławiu odnotowaliśmy sytuację kobiety, która utraciła ponad 200 000 złotych. Została poinformowana przez policję, że jej pieniądze są zagrożone, i trwa śledztwo w sprawie oszustów. Pokrzywdzona dla bezpieczeństwa przekazała więc pieniądze funkcjonariuszom policji, którzy oczywiście okazali się złodziejami. Kobieta opowiedziała o tym zdarzeniu sąsiadowi. Dopiero on uświadomił ją, że została oszukana” – opowiada Paweł Petrykowski. Rzecznik Prasowy Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu pociesza, że dziś po kilku latach nagłaśniania sprawy, świadomość społeczeństwa wzrosła. Pięć czy sześć lat temu takiej świadomości nie było. Każdy telefon od oszusta kończył się przekazaniem pieniędzy. Teraz dochodzimy do takiego momentu, w którym oszuści potrafią wykonać dziesięć telefonów dziennie i na te dziesięć telefonów nikt nie daje się oszukać. Niestety, skala pojedynczego wyłudzenia jest obecnie dużo większa niż kiedyś, dlatego warto o tym rozmawiać i uczulać osoby starsze, aby nie padły ofiarami telefonicznych oszustw „na wnuczka”. Zachęcamy do poruszania tego tematu na różnego rodzaju spotkaniach rodzinnych. W ten sposób możemy wykazać troskę o naszych najbliższych i ochronić ich przed niebezpieczeństwem.

Tagi:
oszustwo na wnuczka

By dziadek był sprytniejszy od oszusta

2018-11-14 11:41

Katarzyna Woynarowska
Niedziela Ogólnopolska 46/2018, str. 44-45

Od kilku lat niepokojąco wzrasta liczba przestępstw wobec ludzi starszych. To już nie tylko osławiona metoda na wnuczka i wiele jej nowszych wariantów, ale też naciąganie seniorów na zakup garnków za 5 tys. zł czy horrendalnie drogich tzw. kilkuletnich pakietów zdrowotnych na „życiodajne zabiegi” lub „cudowne leki” od egzotycznych cudotwórców

Photographee.eu/fotolia.com

Sytuacja stała się na tyle poważna, że zajął się nią rząd, który przygotował specjalny program „Bezpieczny i aktywny senior”. Min. Elżbieta Rafalska, gdy ogłaszała start projektu, powiedziała, że chodzi o podwyższenie świadomości polskiego społeczeństwa na temat bezpieczeństwa osób starszych oraz o zwiększenie aktywności ich samych, o poprawienie jakości życia codziennego. Część propozycji odnosiła się właśnie do ograniczenia haniebnych działań niektórych firm, które bezlitośnie żerują na dobroduszności i łatwowierności ludzi starszych. I ten temat chcemy podjąć jako pierwszy.

Nowocześnie wspierać

Wśród przeprowadzonych już działań jest pokaźna kampania informacyjna mająca ostrzegać osoby starsze przed metodami oszustów. Niestety, niewiele pomogło 20 tys. ulotek, które rozrzucono na pocztach, w urzędach, szpitalach i przychodniach. Na nic filmiki, które emitowano w placówkach ZUS-u. Na niewiele zdały się też programy telewizyjne pokazujące, jak działają oszuści i co trzeba zrobić, by być sprytniejszym niż oni. Osoby starsze nadal są łatwym łupem dla złodziei, oszustów i naciągaczy.

Marek Niechciał – szef Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) powiedział kiedyś, że państwo powinno być silne wobec silnych i nowocześnie wspierać potrzebujących. W UOKiK znają wiele przypadków np. sprzedaży starszej osobie przedmiotu wartego 50 zł za 3,5 tys. zł albo wyciągnięcia dużych pieniędzy, często całych oszczędności, na medyczne „cuda”, które z medycyną mają niewiele wspólnego, i tak dalej...

A sposobów, by okraść, oszukać i ograbić starszego człowieka, jest coraz więcej. Wspomniana już metoda na wnuczka to prehistoria. Lista metod jest, niestety, długa. Na fałszywego policjanta, na hakera, na messengera, na lekarza, na parawan, na inkasenta itd. Coraz liczniejsza obecność seniorów na portalach społecznościowych rodzi kolejne zagrożenia. Internetowi hakerzy, podszywając się pod znajomego czy dalekiego krewnego, uzyskują dane pozwalające wejść do bakowości internetowej, reszta jest już formalnością – z konta seniora znikają oszczędności życia.

Postaw granice zaufania

Starsze osoby – mimo ostrzeżeń, które padają nawet z ambony – mają ciągle w zwyczaju wpuszczać do mieszkania fałszywych pracowników ZUS-u, urzędu skarbowego, pomocy społecznej, kuriera z paczką dla sąsiadki czy ekipę remontową ze spółdzielni chcącą sprawdzić szczelność instalacji gazowej (przy okazji: warto pamiętać, że każda wizyta prawdziwej ekipy jest wcześniej ogłaszana informacją wywieszaną na klatce schodowej). Dla przykładu opiszemy sytuację, w której pracownik ZUS-u, oczywiście fałszywy, przychodzi do nas z informacją, że istnieje możliwość zwiększenia emerytury. Wiadomo, że te nie należą do najwyższych, więc senior kusi się na rozmowę. W jej trakcie okazuje się, że konieczne są badania, które można zrobić na miejscu, bo miły pan „urzędnik” zadzwoni po lekarza, rzecz jasna, też fałszywego. Gdy przebrany w kitel przestępca udaje, że przeprowadza badania, jego pomocnik okrada w tym czasie mieszkanie. Scenariuszy takich zdarzeń jest mnóstwo. Przestępcy wiedzą, że starsi ludzie w Polsce nie ufają bankom i zazwyczaj trzymają pieniądze w domu. Wciąż zadziwia twórcza inwencja bandziorów, którzy co rusz wymyślają metody, by skłonić starszego człowieka do dobrowolnego oddania im pieniędzy, kart bankomatowych razem z numerem PIN i tak dalej... Warszawscy policjanci, którzy razem ze stołeczną strażą miejską i bankowcami opracowali stronę: www.seniorzeniedajsie.pl , opowiadają o starszym panu, którego oszust naciągnął na – uwaga – 700 tys. zł, wmówiwszy mu, że pieniądze te posłużą do schwytania groźnego przestępcy.

Uważajmy także na wszelkie zaproszenia na wydarzenia, podczas których dostaniemy prezent za samo przyjście, albo na loterie, w których każdy los wygrywa. Nie każda, ale sporo takich propozycji jest podszyte oszustwem. Organizator, jeśli wręcza nam prezent lub wygraną, musi zapłacić od tego podatek, czyli musi uzyskać od nas dane. Nic niepodejrzewający starszy pan czy pani wypełniają więc stosowne formularze pełne informacji, które wystarczą albo do wyczyszczenia konta seniora w banku, albo do zaciągnięcia w jego imieniu pożyczki. Sytuacja, która z pozoru wydaje się niewinna, sprowadza na starszą osobę i jej najbliższych finansowe tsunami. Przykłady można mnożyć.

Jak się ustrzec?

Kilka lat temu policja zaczęła liczyć przestępstwa wobec osób starszych. Okazało się, że rocznie jest tych przypadków ponad 40 tys., a i tak policjanci sądzą, że dane te są zaniżone. Część starszych ludzi wstydzi się przyznać, że dzieje im się krzywda, wielu nie chce martwić rodziny. A ta dowiaduje się o zobowiązaniach finansowych seniora z groźnych ponagleń z banku lub od komornika.

Pocieszająca jest informacja, którą powinniśmy napisać wielkimi literami – każda umowa zawarta poza lokalem firmy oraz te umowy, które są zawierane przez telefon, mają 14-dniowy czas na wypowiedzenie. Nie wolno dać się straszyć oszustom i naciągaczom – w ciągu dwóch tygodni można zerwać umowę.

Poza tym po co tracić nerwy i czas? – lepiej nie korzystać z drogich ofert, niczego nie podpisywać, nie wyrażać na nic zgody, zwłaszcza gdy transakcja ma się odbywać przez telefon.

Nie tylko Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stara się przemówić do rozsądku seniorom, ostrzec ich, uchronić od nieszczęścia. Obok wspomnianej już inicjatywy policji w Warszawie niemal w całym kraju policjanci prowadzą tzw. prewencję. Dla przykładu – policjanci z Bydgoszczy zamieścili na swojej stronie internetowej kilka konkretnych porad dla osób starszych. Co powinny zrobić i jak się zachować, by nie zostały wykorzystane przez oszusta.

Policjanci przekonują, że po pierwsze, trzeba dać sobie czas i rozmowę z takim podejrzanie brzmiącym wnuczkiem czy krewnym zakończyć słowami: Muszę chwilę się zastanowić. Zadzwoń do mnie za pół godziny. Po drugie, natychmiast zadzwonić do rodziny i ustalić, czy przypadkiem rzeczywiście nie dzwonił ktoś bliski. Jeśli nie, wspólnie się zastanowicie, co zrobić dalej. Oczywiście, trzeba dzwonić na policję i opowiedzieć, co się stało. Dzwonimy pod bezpłatny numer 997, a z komórki – pod numer 112. Policjanci chwalą takich energicznych seniorów, którzy potrafią przechytrzyć oszusta, i przypominają, że nawet jeśli tym razem nie chodziło o oszustwo, dzwoniący nie ponosi żadnych konsekwencji. Nie ma się więc co bać.

Zaapelujmy przy okazji do dzieci i wnuków starszych osób, by sprawili im wizjer w drzwiach oraz solidną blokadę – tzw. łańcuch. To minimalne wymogi bezpieczeństwa. Należy też nieustannie pamiętać i przypominać, by osoby starsze mieszkające samotnie nie wpuszczały do domu nieznajomych ani nie oddawały nieznajomemu gotówki, choćby nie wiadomo, dla jakiego szczytnego celu miała być rzekomo spożytkowana. Nie wolno się krępować ani wahać – przed wpuszczeniem za próg jakiegoś urzędnika czy funkcjonariusza każcie pokazać legitymację. Przez wizjer można ją wyraźnie zobaczyć.

Bez względu na to, jak bardzo oczywiste wydają się niektórym nasze rady – są one konieczne, biorąc pod uwagę liczbę przestępstw, które są dokonywane w Polsce ze szkodą dla seniorów. Niestety, osoby starsze, wychowane jeszcze w czasach, gdy nawet złodziej miał swój honor, nie potrafią do końca ocenić niebezpieczeństw, które stwarza codzienność.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Radio Kraków przeprasza Metropolitę

2018-12-18 20:18

diecezja.pl

Publikujemy sprostowanie i przeprosiny Radia Kraków dla arcybiskupa Marka Jędraszewskiego za podanie nieprawdziwego cytatu z wywiadu metropolity krakowskiego dla tej rozgłośni.

Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska

“Radio Kraków przeprasza arcybiskupa Marka Jędraszewskiego za nieprawidłowe podanie informacji dziennikarskiej jako cytatu z Jego wypowiedzi. Dodatkowo, Radio Kraków: 1. podkreśla, że arcybiskup Marek Jędraszewski nie jest autorem słów “Pojawiły się też takie (spekulacje – Radio Kraków), że rezygnacja biskupa-nominata ks. Franciszka Ślusarczyka, kustosza łagiewnickiego sanktuarium, została wymuszona przez lobby homoseksualne w krakowskim kościele)”; 2. publikuje całość wywiadu z arcybiskupem Markiem Jędraszewskim (nagranie audio dostępne poniżej). Radio Kraków podkreśla także, że autorka materiału radiowego, Pani Red. Anna Łoś nie jest odpowiedzialna za zmiany w tekście, które ukazały się na stronie www.radiokrakow.pl.”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem