Reklama

Bo potrzebujemy wyciszenia

2018-08-14 11:06

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 33/2018, str. IV

Ks. Stanisław Tabiś
Pątnicy z grupy VII Pielgrzymki Tarnowskiej, w której od lat idą na Jasną Górę parafianie ze Strzelec Wielkich

Z perspektywy minionych pielgrzymek widzę, jak związane z nimi przeżycia i doświadczenia z pątniczej drogi owocują potem w życiu – mówi kustosz sanktuarium w Strzelcach Wielkich, ks. Stanisław Tabiś, który ponad 30 razy szedł na Jasną Górę. Podkreśla, że wśród pielgrzymów są tacy, którzy znaleźli swe miejsce w życiu, pozakładali rodziny i wracają na drogę z dziećmi, bo bakcyl peregrynowania przechodzi z pokolenia na pokolenie

Maria Fortuna-Sudor: – Księże Kustoszu, skąd pomysł na pielgrzymowanie z grupą parafian?

Ks. Stanisław Tabiś: – Myślę, że to nie jest jakiś ewenement. Idziemy wspólnie z przedstawicielami innych parafii w grupie, której patronuje św. Józef. Mieszkańcy Strzelec Wielkich uczestniczyli w pielgrzymce tarnowskiej od samego początku. Gdy zostałem proboszczem tutejszej parafii, dołączyłem do nich. To, że parafianie pielgrzymowali, było dla mnie czynnikiem mobilizującym. Fakt, że już wcześniej chodziłem na pielgrzymki, na pewno pomógł mi w dołączeniu do grupy.

– To kiedy po raz pierwszy wybrał się Ksiądz na pielgrzymi szlak?

– To się zaczęło 40 lat temu. Wspólnie z kolegą z seminarium, po pierwszym roku nauki, wybraliśmy się na pielgrzymkę warszawską. Pamiętam, że wyruszyliśmy sprzed kościoła pw. Ducha Świętego. Gdy została zorganizowana tarnowska pielgrzymka, starałem się w niej uczestniczyć.

– Kim są pątnicy wyruszający w drogę ze Strzelec Wielkich, jak liczna jest to grupa?

– Co roku wyrusza od nas ok. 20 osób, najmłodsi mają kilka lat, a najstarsi – powyżej 70. W naszym gronie są też osoby pracujące w Wielkiej Brytanii czy w Niemczech. Oni biorą urlop i przyjeżdżają do Polski, aby iść na Jasną Górę, bo – jak podkreślają – pielgrzymowanie wciąga. Są dwudziestolatkowie, są młode rodziny, czasem z maleńkimi dziećmi.

– Jak przygotowujecie się do pielgrzymki?

– Staramy się, aby pielgrzymi byli przygotowani duchowo i w tej intencji się modlimy. Zachęcamy ich do przystąpienia do spowiedzi. Modlitwą obejmujemy tych, którzy będą nam przewodzić. W tym roku prosimy też o potrzebne łaski dla młodego kapłana, ks. Macieja Dadała, który po raz pierwszy poprowadzi naszą grupę. Wspierają nas chorzy oraz inne osoby, które z różnych powodów nie mogą iść na Jasną Górę.

– Z jakimi intencjami wyruszą w tym roku pielgrzymi ze Strzelec Wielkich na Jasną Górę?


– Obok głównych intencji, które omadlają wszyscy pielgrzymi, każdy pątnik zabiera w drogę swoje; o rozpoznanie powołania, o dobrego męża, o dobrą żonę, o dar potomstwa, o zdrowie dla siebie i bliskich. Modlitwą będziemy obejmować trwający w diecezji synod, by nasza wiara była żywa, autentyczna, by pomagała ludziom w codziennym życiu.
Niesiemy do Maryi także parafialne intencje. Jedną z nich jest prośba o umocnienie wiary na naszej strzeleckiej ziemi poprzez powrót do modlitwy w rodzinie, aby rodzice z tego obowiązku przekazywania wiary, także poprzez wspólny codzienny pacierz, jeszcze lepiej się wywiązywali. Niesiemy też sprawy materialne. Pragniemy rewitalizować teren przykościelny i zagospodarować go na dróżki Maryjne. Chcemy też kontynuować remont zabytkowego kościoła. W ubiegłym roku nasza parafia przeżywała 400-lecie istnienia jako wspólnota. Pochodzący z XVIII wieku kościół jest świadkiem wiary na tej nadwiślańskiej ziemi i chciałbym, aby był on nie tylko zabytkiem, ale przede wszystkim świadectwem żywej wiary, aby zajaśniał pełnym blaskiem.

– Co współczesnemu człowiekowi może dać pielgrzymka?

– Myślę, że przede wszystkim ma ona wymiar modlitewny. Przypuszczam, że wynika to z braku chwil wyciszenia w życiu większości ludzi. W potoku słów, które do nas docierają, w nadmiarze atakujących nas bodźców, potrzebujemy momentu zastanowienia. Uważam, iż pielgrzymka taką możliwość wyciszenia stwarza, mimo że tak wiele się na niej dzieje. W czasie drogi pątnik uczy się oddzielenia treści ważnych od tych nieistotnych. Cenna jest też formacja wzajemnej odpowiedzialności pątników. Ci, którzy idą siódmy, dziesiąty, piętnasty raz, potrafią pięknie oddziaływać na młodsze siostry i wchodzących na pielgrzymi szlak braci. Istotna jest tu też pewna stałość w strukturze wewnętrznej pielgrzymki poprzez rytm dnia, wpisanych w niego nabożeństw, modlitw, w tym szczególnie Eucharystii, która od początku stanowi centralny punkt pątniczej rzeczywistości.

– A co sprawia, że Ksiądz od lat wraca na pielgrzymi szlak?

– Dla mnie pielgrzymka, która ma charakter modlitewno-pokutny, to czas rozmów z ludźmi, poznawania ich problemów. Pielgrzymi wiedzą, że z tyłu grupy zawsze można spotkać tzw. chodzący konfesjonał. Kapłan spowiada albo po prostu rozmawia z pątnikiem, który tego w danej chwili potrzebuje. Mam taki zwyczaj, aby na pielgrzymce ofiarować trud za tych, których spowiadam. Jako kapłani jesteśmy świadkami Bożej łaski i widzimy, jak wiele Bóg działa i jakich cudów dokonuje w sercach ludzi. Przy konfesjonale zderzamy się z mocą Bożej łaski i uświadamiamy sobie, jak niewiele od nas zależy. Myślę, że właśnie ten trud pielgrzymi jest ważnym motywem moich powrotów na pątniczy szlak. Jest i inna, bardziej osobista przyczyna...

– Zdradzi ją Ksiądz?

– Urodziłem się 15 sierpnia w Tomaszowie Lubelskim, gdzie zostałem ochrzczony w sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej. A potem Pan Bóg mnie prowadził – a mija 35 lat mojej kapłańskiej służby – do świątyń, w których króluje Maryja. Byłem w sanktuarium Matki Bożej w Limanowej, potem w sanktuarium w Zawadzie, gdzie nawet 2-3 tysiące osób się gromadzi w soboty na dróżkach Maryjnych. A teraz od 21 lat jestem w sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej w Strzelcach Wielkich. Trudno uznać to za przypadek. Mogę tylko z pokorą stwierdzić, że niewiele ode mnie zależy. Pan Bóg to wszystko urządził i kieruje, a ja staram się jakoś iść za tymi wskazaniami. Pielgrzymie szlaki też są w nie wpisane.

Tagi:
wywiad

Silni mocą Ducha

2019-04-16 18:56

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 16/2019, str. VI

Tego człowieczeństwa się od nich uczę i myślę, że coraz bardziej go nabieram, dlatego to doświadczenie uważam za bardzo istotne

Archiwum ks. M. Koperskiego
Ks. Marcin Koperski na Pustyni Judzkiej

Ks. Zbigniew Suchy: – Na początek proszę o kilka słów, które przybliżą Księdza postać naszym Czytelnikom.

Ks. Marcin Koperski: – Urodziłem się w 1980 r., w Przemyślu i po skończeniu III Liceum Ogólnokształcącego wstąpiłem do seminarium. Po święceniach kapłańskich i rocznej posłudze w Sanoku zostałem skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu, na kierunek literatury starożytnej chrześcijańskiej i klasycznej. Po zakończonych studiach i po rocznym wikariacie w Przeworsku zacząłem pełnić posługę moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Przemyskiej. Zarazem mam przyjemność wykładać łacinę w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak przeżywać Wielki Tydzień

Magdalena Lewandowska
Edycja wrocławska 13/2010

Bożena Sztajner/Niedziela

Przed nami wyjątkowy czas - Wielki Tydzień. Głębokie przeżycie i zrozumienie Wielkiego Tygodnia pozwala odkryć sens życia, odzyskać nadzieję i wiarę. Same Święta Wielkanocne, bez prawdziwego przeżycia poprzedzających je dni, nie staną się dla nas czasem przejścia ze śmierci do życia, nie zrozumiemy wielkiej Miłości Boga do każdego z nas. Wiele rodzin polskich przeżywa Święta Wielkanocne, zubożając ich treść. W Wielkim Tygodniu robi się porządki i zakupy - jest to jeden z koszmarniejszych i najbardziej zaganianych tygodni w roku, często brak czasu i sił nawet na pójście do kościoła w Wielki Czwartek i w Wielki Piątek. Nie pozwólmy, by tak stało się w naszych rodzinach.

Niedziela Palmowa

Wielki Tydzień otwiera Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm - liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”.
Palmy w Polsce zastępują często gałązki wierzbowe z baziami. Po ich poświęceniu zatyka się je za krzyże i obrazy, by strzegły domu od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo Boże. Jak wspomina pani Krystyna Kolbuszowska z Trzebnicy, tradycje Niedziel Palmowej są bardzo bogate: - Pamiętam, jak uroczyście przeżywano Niedzielę Palmową na Kresach. Tato, po porannej Mszy św. i po poświęceniu przygotowanych przez nas palm, szedł na pola i wtykał gałązki w ziemię, by Pan Bóg strzegł zasiewów i plonów przed gradem, suszą i nadmiernym deszczem. Mama zatykała je też za wszystkie święte obrazy w domu, by zapewniały błogosławieństwo Boże. Potem był uroczysty obiad i wspólne czytanie Pisma Świętego. Rodzice tłumaczyli mnie i mojemu rodzeństwu, że zaczął się najważniejszy tydzień w roku, że przed nami wielkie święta. Wielka szkoda, że dziś te tradycje zanikają, chociaż wiem, że na Dolnym Śląsku są jeszcze rodziny, szczególnie te z kresowymi korzeniami, które starają się je kultywować.

Wielki Poniedziałek

Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania - nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Warto więc, jeżeli ktoś nie zrobił tego do tej pory, udać się wtedy do konfesjonału, by oczyścić serce. - Nie zostawiajmy spowiedzi na ostatnią chwilę - przekonuje ks. inf. Adam Drwięga, proboszcz wrocławskiej katedry. - Jak najwcześniej skorzystajmy z sakramentu pokuty w naszych parafiach. Kiedy wierni spowiadają się w czasie Triduum Paschalnego, nie mają szans na głębokie przeżycie tych wyjątkowych liturgii. Stoją w długich kolejkach, nie skupiają się na celebracji, nie wchodzą w ten szczególny czas. A naprawdę inaczej się przeżywa Święta, kiedy Chrystus Zmartwychwstały jest w nas.

Wielki Wtorek

Dla niektórych Wielki Wtorek niczym nie różni się od pozostałych dni w roku, ale są osoby, takie jak psycholog Elżbieta Łozińska, dla których to czas wyjątkowy: - Jak sama nazwa wskazuje Wielki Tydzień obejmuje siedem dni, nie tylko Triduum Paschalne. Dlatego u nas Święta rozpoczynają się od początku tygodnia. Skupiamy się na modlitwie, na rozmowach, dobrej lekturze. To dla czas przygotowania, nie tylko domu, stołu, potraw, ale przede wszystkim czas przygotowania naszych serc na przyjście Chrystusa. Staramy się wyciszać, nie słuchać radia czy innych mediów, dzieciom opowiadamy o Triduum Paschalnym, o Wielkanocy. Przygotowujemy dla nich specjalną lekturę - w tym roku będzie nam w Wielkim Tygodniu towarzyszyć książka „Na koniec świata”, opowiadająca prawdziwą historię Antka, który miał zaledwie sześć lat, kiedy zmarł na chorobę nowotworową. Antek odszedł w trakcie Oktawy Wielkanocnej. Towarzyszył Jezusowi w Jego cierpieniu i śmieci, wziął udział również w Jego Zmartwychwstaniu.

Wielka Środa

Warto tak rozłożyć swoje obowiązki, by w Wielką Środę nie zajmować się już porządkami i nie biegać po sklepach, ale przygotowywać się do głębokiego wejścia w Triduum Paschalne. Dla Barbary Nonckiewicz, mamy siódemki dzieci, Wielka Środa to czas skupienia i wyciszenia: - Zawsze tak rozplanowywałam obowiązki, by na Wielką Środę zostały już tylko niezbędne rzeczy do zrobienia. W ten dzień całą rodziną staramy się pościć i wyciszać przed wielką tajemnicą Triduum Paschalnego. To dobry czas, by wytłumaczyć dzieciom znaczenie następnych dni, by przygotować je do udziału w obchodach świątecznych. Wielka Środa to taki ostatni dzwonek wzywający do skupienia się na tym, co naprawdę ważne.

Wielki Czwartek

Zupełnie inaczej przeżywa się Poranek Wielkanocny, gdy poprzedziło go uczestnictwo w liturgii Triduum Paschalnego. To dla chrześcijanina najważniejsze dni w roku. W Wielki Czwartek obchodzimy święto kapłanów, ponieważ w tym dniu w czasie Ostatniej Wieczerzy został ustanowiony sakrament kapłaństwa oraz sakrament Eucharystii. Warto te wszystkie ważne rzeczy wyjaśniać naszym dzieciom: - Przed pójściem na wieczorną Mszę św. rozmawiamy z naszym pięcioletnim synkiem Jasiem i opowiadamy, że ksiądz będzie ubrany na biało, ponieważ jest to dzień ustanowienia Najświętszego Sakramentu oraz sakramentu kapłaństwa - mówi Katarzyna Stasiak z Oleśnicy. - Razem z mężem staramy się mu wyjaśnić, co stało się w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy i że to na tę pamiątkę odprawia się dziś w kościele Mszę św. Zostajemy również przez chwilę przy ołtarzu adoracji, by Jasiu mógł z bliska zobaczyć Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. To dla nas i dla naszego synka wieczór w kościele pełen wrażeń i głębokich przeżyć.

Wielki Piątek

Dzień Męki i Śmierci Chrystusa. Niech w tym dniu będzie w naszym domu cisza pozwalająca przeżyć Misterium Męki i Śmierci Jezusa. O godzinie 15.00, godzinie śmierci Pana Jezusa, uklęknijmy z rodziną, by się wspólnie pomodlić - może to właśnie będzie najodpowiedniejszy moment, aby przedłożyć Bogu największą prośbę rodziny. Postarajmy się w domu w centralnym miejscu wyeksponować krzyż na białym obrusie. Warto tego dnia wyłączyć radioodbiorniki, telewizory czy komputery. Obowiązuje post ścisły, a więc nie tylko jakościowy, ale i ilościowy. Jeżeli jest to możliwe, weźmy tego dnia udział w parafialnej Drodze Krzyżowej. Wieczorem gromadzimy się na liturgii wielkopiątkowej - jest ona długa, ale bardzo bogata i piękna: Liturgia Słowa poprzedzona procesją i leżeniem krzyżem przez kapłanów przed obnażonym ołtarzem, uroczysta adoracja krzyża, komunia i procesjonalnie przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. Pamiętajmy, by udać się na adorację Grobu Pańskiego. To wielkopostne pielgrzymowanie ma swoje korzenie w Jerozolimie, gdzie gromadzono się w miejscach Męki Chrystusa, aby Mu duchowo towarzyszyć od Wieczernika i Góry Oliwnej, aż do miejsca jego Grobu. W Polsce ten zwyczaj jest pielęgnowany od XIV w.

Wielka Sobota

Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. To nie dzień żałoby, ale powinien być wypełniony zadumą nad cudem Zmartwychwstania. To właśnie dzisiaj jest tak ukochane przez wszystkie dzieci święcenie pokarmów. Niestety dzieci, które są przyprowadzane do kościoła tylko raz w roku, właśnie z koszyczkiem „do pokropienia”, pytają, dlaczego Jezus leży w grobie i niewiele rozumieją z odpowiedzi. - Poranek Wielkiej Soboty to dla naszych dzieci czas szczególny - opowiada pani Barbara. - Od rana zajmują kuchnię, malują pisanki, przygotowują koszyczek. Potem wielkie mycie, ubieranie i można z dumą iść na święconkę do kościoła. Wtedy też nawiedzamy Jezusa w grobie, z nadzieją w sercu czekając na jutrzejsze Zmartwychwstanie.
Po zapadnięciu zmroku rozpoczynają się obchody Wigilii Paschalnej - jest to najbardziej uroczysty wieczór w roku liturgicznym. Wigilia Paschalna nie jest częścią Wielkiej Soboty, jej radosna liturgia należy już do obchodów Dnia Zmartwychwstania. Obchód Wigilii Paschalnej składa się z czterech części: Liturgii Światła, Liturgii Słowa, Liturgii Chrzcielnej i Liturgii Eucharystycznej. W czasie Liturgii Światła kapłan przed kościołem poświęca ogień, odpala paschał, wnosi uroczyście światło do ciemnego kościoła i śpiewa Orędzie Paschalne. W drugiej części są czytane fragmenty Pisma Świętego, w których rozważamy, co Bóg uczynił dla nas od początku świata. Podczas Liturgii Chrzcielnej ksiądz dokonuje poświęcenia wody, a wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Odnowieni biorą udział w Mszy Paschalnej, w czasie której zabrzmią wszystkie dzwony i dzwonki.
Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota z Niedzielą Paschalną są dniami szczególnie bogatymi w obchody liturgiczne. Warto w pełni z tego bogactwa skorzystać. Jest to wspaniały dar Kościoła, który może ubogacić naszą rodzinę i zbliży nas do Chrystusa. Dzięki głębokiemu przeżyciu Wielkiego Tygodnia, zanurzeniu się w tajemnicę Bożej Miłości, mamy szansę rzeczywiście odnowić nasze życie, odnowić naszą wiarę i nawrócić się do Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielki Piątek - nasącz modlitwą...

2019-04-19 10:28

Agnieszka Bugała

Wielki Piątek z bł. Aleksandriną Marią da Costą:

Agnieszka Bugała

Święte Triduum to dni wielkiej Obecności i... Nieobecności Jezusa. Tajemnica Wielkiego Czwartku – z ustanowieniem Eucharystii i kapłaństwa – wciąga nas w przepastną ciszę Ciemnicy. Wielki Piątek, po straszliwej Męce Pana, zostawia nas nagle samych na środku drogi. Zapada cisza, która gęstnieje. Mrok, w którym nie ma Światła. Wielka Sobota – serce nabrzmiewa od strachu, oczekiwanie zadaje ból fizyczny. Wróci? Przyjdzie? Czy dobrze to wszystko zrozumieliśmy? Święte Triduum – dni, których nie można przegapić. Dni, które trzeba nasączyć modlitwą i trwaniem przy Jezusie.

Musiało być bardzo cicho. Woń olejków mieszała się z wonią Ciała. Przenikały je, a Ono karmiło je zapowiedzią zmartwychwstania. I było pusto. Te godziny, które dzieliły świat od śmierci do zmartwychwstania musiały być czasem niepojętego napięcia. Ziemia, z ludźmi małej wiary, nawet w połowie nie zdawała sobie sprawy z tajemnicy oczekiwania, w której zastygło niebo. Przeszedł. Pokonał. Zwyciężył. Przepłynął wieczność w tę i z powrotem na kruchym kawałku krzyżowego drewna. Sam.

I wrócił, aby żaden człowiek, nigdy więcej, nie wyruszał w tę podróż bez Przewodnika...

Bł. Aleksandrina była jedną z największych mistyczek XX w. Jej duchowa historia zaczyna się w wieku 14 lat, gdy chcąc uchronić się przed gwałtem skacze przez okno z wysokości czterech metrów. Następstwem upadku jest postępujący paraliż. Przez 30 lat nie może o własnych siłach wstać z łóżka. Opuszcza je tylko na czas mistycznych ekstaz, aby przez cztery lata, co piątek, czyli 182 razy, pomimo paraliżu, w niewytłumaczalny sposób wstać z łóżka i przez 3,5 godziny odprawiać Drogę Krzyżową. „Będziesz kochać, cierpieć i wynagradzać” – taki program życia wyznaczył jej sam Jezus.

Aleksandrina przez całe życie powtarzała, że Jezus, pozostając między ludźmi w Eucharystii, stał się „więźniem tabernakulum”. „Dotrzymuj Mi towarzystwa w Najświętszym Sakramencie. Pozostaję w tabernakulum w dzień i w nocy, czekając, by obdarzyć miłością i łaską wszystkich tych, którzy Mnie odwiedzą. Ale nie ma ich wielu. Jestem tak opuszczony, samotny i obrażany... Wybrałem ciebie, byś dotrzymywała Mi towarzystwa w tym małym azylu”. Siostra bł. Aleksandriny, jej duchowa sekretarka, pisała o jednej z przeżytych przez Błogosławioną Dróg Krzyżowych: „Agonia w Ogrójcu trwała bardzo długo i była straszna... Słychać było jęki z głębi serca i od czasu do czasu szlochanie. Ale biczowanie i cierniem ukoronowanie to dopiero! Biczowana była na kolanach, z rękami jakby związanymi. Podłożyłam jej pod kolana poduszkę, ale usunęła się z niej, nie chciała. Jej kolana są w opłakanym stanie... Uderzeń biczami było co najmniej 5311. Ileż to trwało! Tyle razy mdlała! Uderzeń w głowę trzciną w koronę cierniową było 2391. Kiedy cierniem ukoronowanie dobiegło końca, był to istny trup...”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem