Reklama

Budowa kościoła to święta rzecz

2018-08-14 11:06

Joanna Kruczyńska
Edycja toruńska 33/2018, str. IV

Archiwum parafii
Ks. Łukasz Skarżyński (w kapeluszu) ze swoimi parafianami podczas 2. Festynu parafialnego

Przez niespełna dwa lata istnienia w historii parafii pw. św. Andrzeja Apostoła w Toruniu pojawiło się wiele ważnych dat i wydarzeń, m.in. pierwszy odpust, pierwsza Pasterka i kolęda czy otrzymanie relikwii św. Andrzeja, a ostatnio poświęcenie terenu i wbicie symbolicznej pierwszej łopaty pod budowę kaplicy i domu parafialnego

Joanna Kruczyńska: – Jak doszło do podjęcia decyzji o budowie kościoła na Jarze?

Ks. Łukasz Skarżyński: – Zaczęliśmy budować parafię, kiedy tu było 1600 osób, a więc dość szybko. Miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje plac na cele kultu religijnego. O ten plac bardzo mocno zabiegali Świadkowie Jehowy. Decyzja o przyznaniu prawa do terenu należała do prezydenta Torunia. On to, świadom faktu, że jednak większość mieszkańców budującego się osiedla to będą katolicy, uznał, że należy wybudować świątynię katolicką. Ówczesny biskup toruński Andrzej Suski pragnął stworzenia parafii będącej zwieńczeniem jego posługi biskupiej w diecezji. Dzięki sugestii Księdza Biskupa patronem parafii stał się św. Andrzej Apostoł i dzięki Księdzu Biskupowi otrzymaliśmy relikwie św. Andrzeja w postaci kawałka kości jego czaszki. Św. Andrzej przyprowadził św. Piotra do Jezusa. My inspirujemy się tym obrazem i chcemy, by w kościele był to główny motyw w prezbiterium. Pragnę, by młodzi ludzie, którzy tu mieszkają, stali się takimi Andrzejami dla swoich bliskich i prowadzili ich do Jezusa.

– Miałam okazję być w waszej tymczasowej kaplicy na modlitwie w ramach tygodnia ekumenicznego. Styczeń, zimno. Po spotkaniu wszyscy zostali poczęstowani gorącą herbatą i czymś słodkim. Do bardzo udanych zalicza się wasze już dwa festyny parafialne. Mam wrażenie, że mimo tak krótkiego czasu, Księdzu już się udało stworzyć poczucie wspólnotowości u parafian.

– W kwestii budowania parafii ważna jest rola proboszcza. Ja się oczywiście ciągle tego uczę, a dużą pomocą jest dla mnie ks. prał. Stanisław Majewski, proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego, z której niejako wyrosła nasza parafia, oraz starsi bracia proboszczowie z dekanatu toruńskiego drugiego. Bardzo szybko po objęciu diecezji był u mnie bp Wiesław Śmigiel. Długo rozmawialiśmy i ustaliliśmy wspólną wizję przyszłości tej parafii. W Kościele za wszystkim stoi Pan Bóg i to On jest celem Kościoła. Jednak bardzo ważny jest człowiek, bo on jest tym, który ma podążać do Boga. Budowa czy materialne zdobycze parafii są potrzebne, ale tylko jako pomoc. Ten kubek gorącej herbaty czy festyn to sprawy, które tworzą parafianie. Dzięki temu nabierają poczucia, że są tu ważni, potrzebni, że mogą tworzyć coś wielkiego. I to jest ta wspólnotowość. Trzeba być z nimi, a z drugiej strony ciągle nauczać i nadawać sensu ewangelicznego wszystkiemu, nawet takiemu kopaniu rowów, do którego ostatnio skrzyknąłem grupę chętnych, abyśmy mieli prąd. Moi parafianie mają przeświadczenie, że budowa kościoła to święta rzecz i ja to czuję, choć sam czasem o tym zapominam, bo załatwiam tyle rzeczy w urzędach czy na budowie. To ludzie ciągle widzą w tym Boga, to oni mówią: „dzięki temu, że kopię ten rów, tu będzie kościół”.

– Uczycie się od siebie nawzajem dostrzegać Boga we wszystkim?

– Każdy ma potrzebę Boga, tylko może nie każdy taką sprecyzowaną. Nie każdy jest teologiem i z natury rzeczy trudno prowadzić dysputy teologiczne, więc ludzie wolą przyjść, popracować na rzecz Kościoła i w ten sposób wyrazić swoją chęć bycia w tej wspólnocie. Paradoksalne jest to, że do tej pomocy często stają osoby, które nie uczestniczą w niedzielnej Mszy św. Uważam, że moją rolą jest mieć tyle cierpliwości, by ich nie upomnieć złośliwie, ale wyprowadzić z tego jakieś dobro i ciągle kierować pozytywne zaproszenie.

– Czyli po raz kolejny ludzie są najważniejsi?

– Oni zawsze mogą na mnie liczyć, przez co podchodzą do mnie z szacunkiem, a nie roszczeniowo. Biuro parafialne ma wyznaczone godziny urzędowania, ale jest czynne zawsze, jak jestem. Dzwonią, piszą smsy, więc można powiedzieć, że prowadzę też duszpasterstwo smsowe. Ja tu jestem, żeby służyć. Dzisiaj młodego człowieka łatwo zrazić. Żyje nie tak, może w drugim związku, to wszystko moralnie jakoś pokracznie mu idzie. Taki człowiek jest wszędzie oceniany, więc jeżeli przyjdzie do mnie i ja go znowu ocenię z „grubej rury” to więcej zniszczę niż naprawię.

– Czy ma Ksiądz taki swój cichy, wewnętrzny plan?

– W tym roku chcielibyśmy pobudować fragment surowego stanu, w przyszłym ukończyć stan surowy domu parafialnego, kaplicę, zakrystię i salkę, a w 2020 r. zakończyć ten etap budowy. Po tym pewnie rok przerwy od budowy i czas na dopracowanie projektu kościoła, który tak jak dom parafialny, jest konsultowany również z radą parafialną. To tworzą ludzie i dla mnie to jest najważniejsze. Równolegle z budową chciałbym kontynuować tworzenie wspólnot. Przez dwa lata poznałem moich parafian na tyle, że widzę, jakie są potrzeby duchowe czy społeczne. Dlatego cieszę się bardzo, bo ten budynek będzie dawał wiele możliwości dla działań duszpasterskich.

– Proszę przybliżyć ideę projektu kościoła na Jarze.

– Jesteśmy pierwszą parafią w diecezji, która ogłosiła konkurs na projekt kościoła. Komisja, w której skład weszły osoby świeckie i duchowne, a przewodniczącym był bp Andrzej, wybierała spośród pięciu projektów. Uwzględniono też głos samych parafian, którzy uważają, że ich kościół winien być utrzymany w nowoczesnym stylu. Wygrał projekt Miguela Angela Diaza z Hiszpanii. Będzie to kościół bardzo prosty, wpisujący się w osiedle, ale z cegły nawiązującej do toruńskiego gotyku. Z głównej ulicy będzie widoczna ściana kościoła z mozaiką kauczukową ukazującą Ostatnią Wieczerzę. Ideą przewodnią będą dwie wieże. W budownictwie sakralnym wieża wskazuje Boga. Druga wieża usytuowana będzie horyzontalnie, leżąca. Ona połączy kościół z domem parafialnym i będzie przypominać o relacji z człowiekiem. Projekt przewiduje także dziedziniec, przez który trzeba będzie przejść, by wejść do kościoła. Będzie on miał wymiar symboliczny, nawiązujący do czasów apostolskich, dający moment wyciszenia, oczyszczenia, a po Mszy św. będący miejscem spotkania. Najpierw wybudujemy dom parafialny. W nim będzie kaplica, salki, mieszkania dla księży. Tradycjonalistom projekt może się nie podobać. To jest coś nowego, czego nie ma w Toruniu. Według niektórych to budowla, która będzie przekraczała swoje czasy. Ja natomiast uważam, że pełnego piękna i właściwej wymowy projekt nabierze, gdy z tych pomieszczeń zaczną korzystać ludzie.

Tagi:
wywiad

Posklejać rozbite kryształy

2018-11-14 11:43

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 46/2018, str. VI

Z ks. dr. Piotrem Baraniewiczem, wiceoficjałem Sądu Metropolitalnego w Przemyślu, rozmawia ks. Zbigniew Suchy (cz. 3)

Stanisław Gęsiorski
Ks. dr Piotr Baraniewicz

Ks. Zbigniew Suchy: – Chciałbym zapytać o tzw. niedojrzałość psychiczną, która często staje się takim kołem ratunkowym w sytuacji, kiedy małżonkowie już nie mogą ze sobą wytrzymać?

Ks. dr Piotr Baraniewicz: – Niedojrzałość psychiczna to bardzo szerokie pojęcie. Patrząc na małżonków, możemy powiedzieć, że oni każdego dnia uczą się siebie. Dwie osoby zawierające związek małżeński nigdy nie są w pełni dojrzałe. Tak samo jest z księdzem przyjmującym święcenia – zakładamy tu pewną dojrzałość, ale on tę dojrzałość z biegiem lat zdobywa, poprzez pracę nad sobą, formację, poprzez zdobywanie doświadczenia. Na pewno Ksiądz Prałat jest dojrzalszy ode mnie, ponieważ ma więcej doświadczenia życiowego, jest starszy. Kiedy rozmawiałem na temat małżeństwa z panią dr Wandą Półtawską i mówiłem, że bardzo jej zazdroszczę wiedzy i doświadczenia, ona zapytała mnie, ile mam lat. Odpowiedziałem, że 35, a ona roześmiała się i powiedziała: „Ja mam 80, a zatem, głuptasie, jak będziesz w moim wieku, to będziesz miał taką wiedzę jak ja”. Dwudziestolatkowie, którzy się pobierają z wielkiej miłości do siebie, nie mają jeszcze dojrzałej miłości, bo ta miłość będzie u nich wzrastała i się pomnażała. Ideałem, do którego powinni dążyć, jest stwierdzenie: „żono, mężu, dziś kocham Cię bardziej niż wczoraj, mniej niż jutro”.
W doświadczeniu małżeńskim możemy jednak widzieć pewne symptomy, które mówią o niedojrzałości, np. kiedy małżonkowie ze sobą nie rozmawiają. To jest największy problem współczesnych małżeństw. Oni się tylko informują o pewnym sprawach: idę do pracy, odbierz dziecko, wyjeżdżam w delegację, mam spotkanie z koleżankami. Spotykają się ze sobą tylko i wyłącznie wieczorami. Poza tymi krótkimi momentami żyją swoim życiem i nie ma między nimi komunikacji. Benedykt XVI powiedział, że dialog między dwiema osobami jest wtedy, gdy ktoś się udziela, oddaje drugiej osobie. To nie może być tylko zwykły potok słów, ale jakaś cząstka mnie musi być przekazana drugiemu człowiekowi.
I tak powinno być w małżeństwie: rezygnuję z czegoś swojego, żeby ubogacić drugą osobę. Jeżeli tego nie ma w małżeństwie, to jest to symptom niedojrzałości. Wtedy dochodzi do kłótni, zdrad i różnego rodzaju problemów. Sytuacja staje się tak dramatyczna, że któraś ze stron nie wytrzymuje napięcia i odchodzi. Napięcie pomiędzy małżonkami nie może być tylko i wyłącznie rozładowane w pożyciu intymnym, ale przede wszystkim w umiejętności rozmowy między sobą, warto rozmawiać nawet, gdy dialog kończy się kłótnią. Daje to nadzieję na to, iż stronom wciąż zależy na sobie. Trzeba jednak pamiętać, by choć w dzień „latają talerze”, ale nigdy nie kończcie dnia bez zgody.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarła s. Cecylia Maria Roszak - najstarsza zakonnica na świecie

2018-11-16 20:44

KAI

W Krakowie zmarła najstarsza siostra zakonna na świecie - Matka Cecylia Maria Roszak z klasztoru sióstr dominikanek "Na Gródku". 25 marca tego roku obchodziła 110. urodziny.

dominikanie.pl

Matka Cecylia Maria Roszak pochodziła z Wielkopolski. Urodziła się 25 marca 1908 roku we wsi Kiełczewo koło Kościana. Skończyła Państwową Szkołę Handlową i Przemysłową Żeńską w Poznaniu. W 1929 r. wstąpiła do klasztoru dominikanek na Gródku w Krakowie. Po obłóczynach przyjęła zakonne imię Cecylia. W 1934 roku złożyła śluby wieczyste.

W 1938 roku z grupą mniszek udała się do Wilna, gdzie dominikanki chciały założyć nowy klasztor w Kolonii Wileńskiej. To nie było łatwe. Siostry pracowały na pięciohektarowym gospodarstwie, oddalonym od miasta. Mieszkały w drewnianym domu z niewielka kaplicą. Tam zastała je wojna. Przez pierwsze dwa lata Wileńszczyzna była pod okupacją sowiecką, a po ataku Niemiec na Związek Sowiecki znalazła się pod panowaniem hitlerowców.

W trakcie okupacji niemieckiej siostry pomagały okolicznej ludności, a także ukrywały kilkunastoosobową grupę Żydów. Wśród ukrywanych byli m.in.: Aba Kowner, Arie Wilner, Chaja Grosman, Edek Boraks, Chuma Godot i Izrael Nagel, późniejsi działacze ruchu oporu w getcie wileńskim i warszawskim. W 1943 roku Niemcy aresztowali przełożoną, a klasztor zamknęli.

W 1944 roku s. Cecylia została przeoryszą, a po wojnie, w ramach repatriacji, przyjechała wraz z dwiema siostrami do Krakowa. Dominikanki przebywały wówczas w klasztorze klarysek, wyrzucone z macierzystego klasztoru podczas II wojny światowej.

W 1946 roku s. Cecylia została przełożoną wspólnoty. Rok później mniszki powróciły do klasztoru "Na Gródku". W swoim długim życiu s. Cecylia kilka razy była wybierana jako przełożona lub subprzeorysza. Poza tym była furtianką, organistką i kantorką.

W 2009 r. Instytut Yad Vashem z Jerozolimy przyznał 101-letniej wówczas matce Cecylii tytuł Sprawiedliwego Wśród Narodów Świata.

Jeszcze kilka lat temu, po operacji biodra i kolan, uczestniczyła we wspólnych modlitwach sióstr. Imponowała żywotnością, młodzieńczością ducha i poczuciem humoru. Była zawsze zainteresowana sprawami bieżącymi, życiem Kościoła i świata. Posługując się chodzikiem, odwiedzała chore mniszki. Nieustannie modliła się na różańcu w intencjach, które napływają do klasztoru od różnych osób.

Kilka lat temu swoim współsiostrom powiedziała: "Życie jest piękne, ale krótkie".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Papież odwiedził przychodnię dla ubogich na placu św. Piotra

2018-11-16 20:06

pb (KAI), vaticannews / Watykan

Papież odwiedził dziś po południu tymczasową przychodnię dla ubogich na placu św. Piotra. Przez tydzień poprzedzający II Światowy Dzień Ubogich mogą tam oni przebadać się u lekarzy specjalistów.

Media Vaticana

Franciszek przyszedł z Domu św. Marty na plac św. Piotra na piechotę. Towarzyszył mu przewodniczący Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji abp Rino Fisichella.

Ojciec Święty przywitał się ze wszystkimi obecnymi. Rozmawiał z osobami potrzebującymi, wręczając im w prezencie różańce. Pozdrowił też wolontariuszy i lekarzy w poszczególnych ambulatoriach.

Wizyta trwała około 20 minut, po czym papież wrócił pieszo do Domu św. Marty.

W tymczasowej przychodni dla ubogich i potrzebujących można zrobić podstawowe badania oraz skorzystać z pomocy lekarzy różnych specjalności. Jest to inicjatywa papieża Franciszka z okazji przypadającego w najbliższą niedzielę II Światowego Dnia Ubogich.

Z badań laboratoryjnych i pomocy medycznej bezpłatnie może skorzystać każdy, kto znajduje się w trudniej sytuacji. Do przychodni najczęściej przychodzą bezdomni, szczególnie ci, którzy zamieszkują okolice Watykanu, ale także osoby bezrobotne i migranci pozbawieni podstawowego ubezpieczenia medycznego. W ubiegłym roku z porady lekarskiej - przy okazji podobnej inicjatywy - skorzystało ponad 600 osób, niektóre z nich były ciężko chore. Placówka czynna jest codziennie do godz. 22.00.

W inicjatywę włączyła się klinika Gemelli, wolontariusze różnych organizacji, na co dzień niosących pomoc ubogim w Rzymie: Czerwony Krzyż, Kawalerowie Maltańscy, Ruch Miłosierdzia, a wspiera ją Papieska Rada ds. Nowej Ewangelizacji. Przychodnia będzie działać do najbliżej niedzieli (18 listopada), kiedy to odbędą obchody ustanowionego przez Franciszka Światowego Dnia Ubogich. Mówiąc o tym wydarzeniu Ojciec Święty zachęcał, by ten dzień sprzyjał coraz większej wrażliwości na potrzeby osób najbiedniejszych, zepchniętych na margines i głodnych.

Głównym wydarzeniem watykańskich obchodów Światowego Dnia Ubogich będzie papieska Msza w bazylice św. Piotra, w której weźmie udział ok. 6 tys. ubogich wraz z wolontariuszami i osobami wspierającymi na co dzień potrzebujących. Po liturgii 3 tys. ubogich zje obiad z Ojcem Świętym w auli Pawła VI, zamienionej na tę okazję w dużą jadalnię. Franciszek będzie siedział przy stole wśród ubogich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem