Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Doceniać obecność kapłana

2018-08-14 11:07

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 33/2018, str. IV

Karolina Krasowska
Prośmy Pana Boga, a On sam będzie wiedział, ilu powołać do nasz ej diecezji, do naszego seminarium – mówi ks. Grzegorz Słapek

Z ks. Grzegorzem Słapkiem, moderatorem Dzieła Duchowej Pomocy Powołaniom „Przyjaciele Paradyża”, rozmawia Kamil Krasowski

Kamil Krasowski: – Kilka miesięcy temu został Ksiądz mianowany moderatorem Dzieła Duchowej Pomocy Powołaniom, czyli Przyjaciół Paradyża. Jak się Ksiądz odnajduje w nowej roli? Czy ma już za sobą pierwsze spotkania i doświadczenia z przedstawicielami tej wspólnoty?

Ks. Grzegorz Słapek: – Wspólnota Przyjaciół Paradyża jest mi bliska od pierwszych chwil, kiedy tutaj przyszedłem. Myślę tu o rozpoczęciu formacji do kapłaństwa. Przyszedłem do seminarium w 1991 r., jeszcze za bp. Józefa Michalika, i pamiętam, że nazwa „Przyjaciele Paradyża” dosyć często wtedy się przewijała. Odpowiedzialnym za tę wspólnotę był wtedy ks. Marek Kidoń. Pamiętam, że ci ludzie, ilekroć pojawialiśmy się jako klerycy, sami do nas podchodzili, mówili, że modlą się za nas i nas wspierają, żebyśmy wytrwali. Muszę także powiedzieć, że już jako kapłan wszędzie, gdzie pracowałem jako wikariusz, miałem do czynienia z tymi wspólnotami. Dlatego po otrzymaniu nominacji na moderatora podczas mojego pierwszego spotkania z członkami wspólnoty tutaj, w Paradyżu, podzieliłem się miniświadectwem. Mówiłem, że Przyjaciele Paradyża pewnie sami nie wiedzą, jak wielu księży zawdzięcza im to, że dzisiaj są kapłanami. Myślę też, że właśnie oni mają wielki udział w tym, że jestem dzisiaj tu, gdzie jestem.
Gdy chodzi o moje pierwsze poczynania, to na razie wszystko raczkuje ze względu na to, że nominację otrzymałem tuż przed wakacjami. Do tej pory odwiedziłem jedną wspólnotę, największą w diecezji, liczącą 62 osoby, i jednocześnie najmłodszą, istniejącą pół roku. Ta wspólnota znajduje się w parafii pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Zbąszynku. Tradycją jest, że ksiądz moderator udaje się na spotkanie w towarzystwie kleryków, więc zabrałem ze sobą dwóch. Jeden z nich przeżywał praktykę w tej parafii. Był bardzo dobrze znany, zapamiętany, dobrze się wpisał w relacje panujące w parafii. Ludzie przyszli naprawdę licznie, byli bardzo wdzięczni za to spotkanie. My również okazaliśmy im naszą wdzięczność za podejmowany przez nich trud modlitwy, cierpienia i materialne wsparcie kleryków.

– Proszę opowiedzieć o Przyjaciołach Paradyża. Na czym polega to dzieło i jak na co dzień funkcjonuje?


– Może wyjdę od takiej codziennej sytuacji. Niejednokrotnie zdarza się, że ktoś prosi nas o pomoc. Najczęściej sami zwracamy się o nią do osób, które określamy jako przyjaciół. Stąd nazwa Przyjaciele Paradyża. Są to więc osoby, które możemy poprosić o wsparcie modlitwą, cierpieniem.
Tak jak wspomniałem wcześniej, wspólnota zaistniała pod koniec ubiegłego wieku. Bp Józef Michalik, widząc wówczas potrzebę takiego dzieła, w roku 1990 zainicjował formalnie jego istnienie. Wspólnoty zaczęły działać praktycznie w każdej parafii. Dziś to trochę inaczej wygląda, czas zrobił swoje. Wielu odeszło do wieczności, być może gorliwość w modlitwie trochę ustała, stąd potrzeba odwiedzania wspólnot, które istnieją, motywowania ich do modlitwy. A myślę, że to dzieło jest bardzo potrzebne, ponieważ jeśli ma się wsparcie duchowe z zewnątrz, to człowiek odważniej stawia kroki, także na drodze formacji do kapłaństwa. Dlatego jako ojciec duchowny w seminarium staram się uświadamiać klerykom, jak wielkim darem są ludzie na zewnątrz murów seminaryjnych, którzy modlą się za nich. Myślę, że trudno określić owoce tego dzieła, bo są niewymierne, ale na pewno błogosławione, bo gdyby nie było to dzieło Boże, z pewnością przestałoby już istnieć.

– Na przełomie sierpnia i września odbędą się w Paradyżu rekolekcje dla liderów parafialnych kół Przyjaciół Paradyża. Co będzie tematem rekolekcji i co będzie Ksiądz chciał przekazać ich uczestnikom?


– Jeśli chodzi o rekolekcje, to mój poprzednik ks. Rafał Tur przekazał mi informacje na temat dotychczasowego funkcjonowania. Będę starał się korzystać z jego doświadczenia. Muszę wspomnieć, że miałem spotkanie w Łagowie, gdzie na przestrzeni lat grupa Przyjaciół podupadła w swojej aktywności. Dlatego obecny proboszcz ks. Zbigniew Zdanowicz poprosił mnie, abym dla chętnych osób odprawił tam Mszę św. Dwaj klerycy, którzy ze mną pojechali, powiedzieli świadectwa, rozdali 20 deklaracji i mam nadzieję, że także z tej parafii ktoś zgłosi się na rekolekcje.
Jeśli chodzi o temat spotkania, to będzie on niespodzianką. Na pewno będzie dotyczył podstawowej relacji z Panem Bogiem. To weekendowe zatrzymanie się, okazja do spotkania, wymiana doświadczeń motywuje do działania i ubogaca.

– Ile mamy grup Przyjaciół Paradyża w diecezji i ile osób jest zaangażowanych w to dzieło?

– Trudno to określić liczbami. Wspólnoty zaistniały w każdej parafii, a jak to wygląda dzisiaj, pokażą rekolekcje, które będą też okazją do dokonania pewnych statystyk. Liczby się zmieniają, ale myślę, że jest to wspólnota licząca ok. 1,5 tys. osób.

– Wspomniał Ksiądz, że Dzieło Duchowej Pomocy Powołaniom narodziło się w naszej diecezji w 1990 r. z inicjatywy bp. Józefa Michalika. Czy podobne dzieła istniały w ościennych diecezjach?

– Trzeba powiedzieć, że jak na tamte czasy był to ewenement. Praktycznie żadna z diecezji nie miała takiego duchowego dzieła pomocy powołaniom. Stąd nasza diecezja, jeszcze wówczas gorzowska, a w 1992 r. przemianowana na zielonogórsko-gorzowską, mogła poszczycić się zaistnieniem takiej formacji właśnie tutaj, na Ziemiach Zachodnich. Później inne diecezje powołały u siebie podobne wspólnoty.

– Owoce istnienia Przyjaciół Paradyża określił Ksiądz jako niewymierne...

– Mam przekonanie, że właśnie owocem modlitwy Przyjaciół Paradyża, ich cierpienia i ofiary jest bardzo wielu kapłanów, którzy dzisiaj u nas pracują.

– Czym dla Księdza jako moderatora jest posługa wśród członków tej wspólnoty? Co w niej najbardziej cieszy, daje radość i satysfakcję?

– Myślę, że największą satysfakcją jest to, że ludzie chcą tutaj przyjeżdżać, spotykać się z nami, dzielić tym, co przeżywają swoim zaangażowaniem w to dzieło. Ważne jest również to, że my możemy spotkać tych, którym bardzo wiele zawdzięczamy w życiu kapłańskim, i tę wdzięczność okazywać przez wspólne spotkania i modlitwy. W maju w czasie pielgrzymki Przyjaciół Paradyża do seminarium spotykałem osoby, które mówiły: „Proszę Księdza, zachęciłam moją synową, córkę/syna do tego, żeby się modlili, żeby ktoś kontynuował w rodzinie to, co ja robię”. To dla mnie potwierdzenie, że Pan Bóg tym wszystkim kieruje, i mam nadzieję, że jeszcze przez długie lata ta wspólnota będzie istnieć. Mimo że powołań jest mniej niż kiedyś, to każde z nich – jestem o tym przekonany – jest wymodlone i wyproszone u Pana Boga także przez Przyjaciół Paradyża.

– Spotkałem się kiedyś ze stwierdzeniami, że nie ma złych kapłanów, są tylko tacy, za których się nie modli, oraz że takich mamy kapłanów, jakich sobie wymodlimy. Czy zgodzi się Ksiądz z tym?

– Z tego, co pamiętam, to to drugie stwierdzenie pochodzi od bp. Józefa Michalika i ono rzeczywiście się sprawdza. Myślę jednak, że określenie „zły kapłan” nie jest najtrafniejsze, bo każdy kapłan jest Chrystusowy. Czasem może przeceniamy samą funkcję kapłana, chcielibyśmy go postawić na piedestale. Kiedy jednak popatrzymy, jak powoływał Pan Jezus, to zobaczymy, że On nie powoływał ludzi idealnych. To byli ludzie z wielkimi słabościami i Pan Bóg potrafił je tak przemienić, że ci ludzie stali się narzędziami w Jego ręku. Dlatego jeśli spotkamy kapłanów, którzy nie dorastają do pięknego realizowania swojego powołania, to trzeba zapytać o przyczyny. Myślę, że problem w życiu kapłana pojawia się wtedy, kiedy on przestaje się modlić, chwieje się jego osobista relacja z Panem Bogiem. Wtedy Szatan to wykorzystuje i składa inne propozycje, którym kapłan, który jest człowiekiem i jego natura jest skażona słabością, ulega propozycjom Złego. Jeśli przestanę słuchać Pana Boga, to zacznę słuchać kogoś innego – nie zawsze kogoś, kto chce dla mnie dobrze. Ratunkiem wtedy są dobre rekolekcje kapłańskie, dobre kapłańskie przyjaźnie oraz dobra relacja kapłana z biskupem diecezjalnym, dająca świadomość, że mogę powiedzieć mu o swoich problemach i otrzymam jego wsparcie i błogosławieństwo.

– Dlaczego tak bardzo potrzeba modlitwy za kapłanów i o nowe powołania zakonne i kapłańskie?

– To wynika ze słów Pana Jezusa, który powiedział, że „żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście, więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Łk 10, 2). Jezus – tak jak w tekście z Ewangelii wg św. Marka (3, 13-18) – przywołuje do siebie tych, których sam chce. On wie, kogo powołać, my mamy tylko prosić, by tych powołań nie zabrakło. Musimy doceniać obecność kapłana we własnej wspólnocie parafialnej, o czym we wspomnienie św. Jana Marii Vianney’a, proboszcza z Ars, mówił papież Franciszek – żeby życzliwie wspierać posługę kapłańską w swojej parafii przez modlitwę, dobre słowo, życzliwość. Niczego więcej nie potrzeba.

– Jest Ksiądz członkiem diecezjalnego Zespołu ds. Duszpasterstwa Powołań. Czy może Ksiądz powiedzieć, jak wygląda kwestia powołań w naszej diecezji i jakie jest zainteresowanie formacją do kapłaństwa w naszym diecezjalnym seminarium w Paradyżu?


– Musimy się otrząsnąć z patrzenia ilościowego, bo dzisiaj nie chodzi o ilość, ale o jakość. Może tych powołań będzie mniej, więc tym bardziej jest to wyzwanie dla formatorów w seminarium, żeby swoje działania i doświadczenia tak skoncentrowali, by młodzi ludzie najpierw odczytali, co jest ich drogą życiową, a później by chcieli ją kontynuować i wytrwać na niej.
Gdy chodzi o naszą diecezję, to na dziś jest 5 kandydatów na pierwszy rok. Jak na tę porę, to jest to obiecujące. Zobaczymy, jaki też będzie owoc pielgrzymek. Nabór ciągle trwa. Od 2 września rozpoczniemy 15-dniowe rekolekcje propedeutyczne w Łagowie, będące wprowadzeniem w życie seminarium. Módlmy się dalej, prośmy Pana Boga, a On już sam będzie wiedział, ilu powołać do naszej diecezji, do naszego seminarium. Muszę powiedzieć, że w skali ogólnopolskiej jesteśmy wyjątkiem pod tym względem – jest tu cisza, mury tak omodlone są wspaniałym klimatem do tego, żeby pięknie odczytać swoje powołanie i później je realizować w życiu kapłańskim.

Tagi:
wywiad powołanie

Lubię oddawać siebie

2019-01-16 11:02

Z Kamilem Bednarkiem rozmawia Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 3/2019, str. 54-57

Sukces może zmienić ludzkie serce i przyjaciół wokół – ale on sobie z tym poradził. Jest niekwestionowaną gwiazdą polskiej sceny muzyki reggae. Pisze, komponuje, wciąż się uczy. I ścisza głos, gdy mówi o domu, o przyjaźni, miłości i... o babci

Agnieszka Bugała

AGNIESZKA BUGAŁA: – Kamil, już niebawem, bo 1 lutego premiera płyty „MTV Unplugged”. Dołączyłeś do listy niewielu artystów, którzy dostali szansę nagrania swoich utworów w aranżacjach akustycznych.

KAMIL BEDNAREK: – To było dla mnie i zespołu muzyczne wyzwanie i wyróżnienie, bo rzeczywiście, nie każdy dostaje propozycję realizacji takiego projektu. Zmobilizowaliśmy się, włożyliśmy mnóstwo pracy – odbyło się aż 40 prób, by wszystko brzmiało dobrze – i ten wysiłek się opłacał. Dzięki temu byliśmy przygotowani, choć nie ukrywam, że nigdy jeszcze nie czułem tak ogromnego stresu przed koncertem. Dzięki temu, jeśli chodzi o tremę, znów przesunęła mi się granica strachu. Mimo że gram już od 10 lat, to zdarzało się, że stres się pojawiał.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Koncert kolęd 2019 300x300 nowy termin

Abp Gądecki: śmierć Pawła Adamowicza okryła nas smutkiem z powodu zdziczenia obyczajów

2019-01-19 12:54

lk / Gdańsk (KAI)

Tragiczna śmierć prezydenta Gdańska „okryła nas wszystkich smutkiem z powodu zdziczenia obyczajów. Wszystko, co było dobrego w jego myśleniu, słowach i działaniu, brało się z chrztu. Za to chcemy dziękować – powiedział we wstępie do Mszy św. pogrzebowej śp. Pawła Adamowicza, prezydenta Gdańska przewodniczący Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki. Homilię podczas Eucharystii w tamtejszej Bazylice Mariackiej wygłosi abp Sławoj Leszek Głódź.

episkopatnews/flickr.com

W wstępie do liturgii abp Sławoj Leszek Głódź poinformował o duchowej łączności papieża Franciszka z rodziną zmarłego prezydenta. Za pośrednictwem kard. Konrada Krajewskiego, papież przekazał rodzinie Pawła Adamowicza różańce, które wręczył metropolita gdański.

Prymas Polski abp Wojciech Polak skierował do uczestników uroczystości list, który w Bazylice Mariackiej odczytał prymas Polski senior abp Henryk Muszyński. Prymas Polak wyraził w nim przede wszystkim smutek z powodu tragicznej śmierci prezydenta Gdańska. Przesłał także rodzinie Zmarłego „wyrazy szczególnego współczucia i duchowej jedności”.

„Modlitwą i myślą stają przy trumnie śp. Pana Prezydenta Pawła Adamowicz, aby dziękować Bogu za wszelkie dobro, jakie przez jego ręce i serce stały się udziałem wielu ludzi. Działo się tak w przeszłości, gdy podejmował działalność opozycyjną w czasach PRL, poprzez troskę o uchodźców i emigrantów, którą wyrażał jako prezydent Gdańska, aż po udział w tragicznym finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, podczas której dziękował za okazywane dobro, szczerość i solidarność” – napisał abp Wojciech Polak.

Przewodniczący Episkopatu abp Stanisław Gądecki podkreślił, że tragiczna śmierć prezydenta Gdańska „okryła nas wszystkich smutkiem, smutkiem z powodu zdziczenia obyczajów, ale także smutkiem, który towarzyszy każdemu umierającemu człowiekowi”. – Dziękujemy Panu Bogu za to wszystko, co stało się udziałem w dobru, które rozpoczęło się w nim od momentu chrztu świętego – mówił o zmarłym prezydencie Gdańska przewodniczący Episkopatu. Od tego momentu poprzez kolejne sakramenty podążał on do coraz większej dojrzałości. – Wszystko, co było dobrego w jego myśleniu, słowach i działaniu, brało się z chrztu. Za to wszystko chcemy dziękować i za to, co otrzymali mieszkańcy tego miasta – dodał abp Gądecki.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. Bartoszewski: Konsylium lekarskie Kongregacji ds. Świętych zatwierdziło cud za wstawiennictwem kard. Wyszyńskiego

2019-01-20 12:29

mp / Warszawa (KAI)

O. Gabriel Bartoszewski poinformował, że 29 listopada ub. r. konsylium lekarskie w watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziło cud uzdrowienia młodej dziewczyny za przyczyną kard. Stefana Wyszyńskiego. Teraz potrzeba jeszcze zatwierdzenia tegoż cudu przez komisję teologów konsultorów oraz komisję kardynałów i biskupów - aby Ojciec Święty mógł wydać oficjalny dekret o cudownym uzdrowieniu za wstawiennictwem Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, co otwiera drogę do beatyfikacji. Na prace te potrzeba co najmniej około pół roku.

BP KEP

O. Gabriel Bartoszewski OFMCap, wicepostulator w procesie beatyfikacyjnym kard. Wyszyńskiego, występując wczoraj wieczorem podczas gali Nagrody Społecznej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie poinformował, że 29 listopada ub. r. konsylium lekarskie watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziło cud uzdrowienia młodej dziewczyny za przyczyną kard. Stefana Wyszyńskiego. Ten długo oczekiwany fakt uruchomi ostatnie procedury umożliwiające beatyfikację Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego.

O. Bartoszewski przypomniał, że 22 listopada 2015 r. kard. Kazimierz Nycz przekazał w kongregacji na ręce jej prefekta kard. Angelo Amato 3-tomowe Positio nt. życia i zasług kandydata na ołtarze. Dzięki temu 26 kwietnia 2016 r. kongres teologów konsultorów kongregacji jednomyślnie orzekł heroiczność cnót Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. W ślad za tym został ogłoszony 19 grudnia 2017 r. dekret o heroiczności cnót. "W dekrecie jest zawarty przebieg życia, a na końcu zawarte jest stwierdzenie, że Sługa Boży praktykował cnoty heroiczne - wiarę, nadzieję, miłość oraz cnoty moralne - roztropność, sprawiedliwość, umiarkowanie w stopniu nadzwyczajnym” – podkreśla o. Bartoszewski.

„29 listopada 2018 r. konsylium lekarskie w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziło cud uzdrowienia młodej dziewczyny za przyczyną kard. Stefana Wyszyńskiego. Orzeczenie otworzyło drogę do dalszej, końcowej pracy nad procesem. Teraz oczekujemy na posiedzenie następnej komisji, komisji konsultorów teologów, której zadaniem jest stwierdzić, czy uzdrowienie tej dziewczyny miało związek z modlitwą za przyczyną Sługi Bożego. Nastąpi to w niedługim czasie” – wyjaśnia kapucyn.

„Następnie, w odstępie dwóch, trzech miesięcy, odbędzie się posiedzenie komisji kardynałów i biskupów, która wydaje już ostateczny werdykt zatwierdzający uzdrowienie” – podkreśla o. Bartoszewski, dodając, że wtedy prefekt kongregacji przedstawia papieżowi protokół tejże komisji, a Ojciec Święty poleca mu opracowanie dekretu o cudownym uzdrowieniu, który jest ogłaszany po podpisaniu przez papieża. „To oznacza zakończenie procesu. Zostaje tym samym otwarta bezpośrednia droga do beatyfikacji” – wyjaśnia ekspert.

Na pytanie, kiedy konkretnie nastąpić może uroczystość beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia, o. Bartoszewski odpowiada: „Ona nadejdzie w swoim czasie, bądźmy dobrej myśli”.

Stefan Wyszyński urodził się w 3 sierpnia 1901 r. w miejscowości Zuzela nad Bugiem. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie i Łomży wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie 3 sierpnia 1924 roku został wyświęcony na kapłana. Po czterech latach studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Społecznych uzyskał stopień doktora.

Podczas II wojny światowej jako znany profesor był poszukiwany przez Niemców. Ukrywał się m.in. we Wrociszewie i w założonym przez matkę Elżbietę Czacką zakładzie dla ociemniałych w Laskach pod Warszawą.

W okresie Powstania Warszawskiego ks. Wyszyński pełnił obowiązki kapelana grupy "Kampinos" AK.

W 1946 r. papież Pius XII mianował ks. prof. Wyszyńskiego biskupem, ordynariuszem lubelskim. 22 października 1948 r. został mianowany arcybiskupem Gniezna i Warszawy oraz Prymasem Polski.

W coraz bardziej narastającej konfrontacji z reżimem komunistycznym, Prymas Wyszyński podjął decyzję zawarcia "Porozumienia", które zostało podpisane 14 lutego 1950 r. przez przedstawicieli Episkopatu i władz państwowych.

12 stycznia 1953 r. abp Wyszyński został kardynałem. Osiem miesięcy później, 25 września 1953 r. został aresztowany i internowany. Przebywał kolejno w Rywałdzie Królewskim koło Grudziądza, w Stoczku Warmińskim, w Prudniku koło Opola i w Komańczy w Bieszczadach.

W ostatnim miejscu internowania napisał tekst odnowionych Ślubów Narodu, wygłoszonych następnie na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 r. jako Jasnogórskie Śluby Narodu. 26 października 1956 r. Prymas wrócił do Warszawy z internowania. W latach 1957-65 prowadził Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski.

W latach 60. czynnie uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II.

Zmarł 28 maja 1981 r. w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Na pogrzeb kardynała w Warszawie 31 maja przybyły dziesiątki tysięcy ludzi.

Proces beatyfikacyjny Prymasa Tysiąclecia na etapie diecezjalnym rozpoczął się 20 maja 1983 r. a zakończył 6 lutego 2001 r. Akta zebrane w toku procesu – w sumie 37 tomów – wraz załącznikami (książkami, artykułami autorstwa kandydata na ołtarze) zostały przekazane do watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

28 maja 2013 r. podczas uroczystości w bazylice św. Jana Chrzciciela w Szczecinie zamknięto diecezjalny proces o domniemanym uzdrowieniu młodej osoby za przyczyną Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. Dokumentacja trafiła do Watykanu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem