Reklama

Stulecie kościoła w Mstyczowie

2018-09-04 13:45

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 36/2018, str. VII

UMiG Sędziszów
Msza św. w stulecie mstyczowskiego kościoła

„Kościół to wspaniały, istna katedra!” – tak w 1930 r. pisał ks. Jan Wiśniewski o nowym mstyczowskim kościele w „Historycznym opisie kościołów, miast i zabytków w jędrzejowskiem” z 1930 r., oczarowany górującym nad okolicą obiektem. Kościół świętuje stulecie, równolegle z Niepodległą. Dla uczczenia jubileuszu 15 sierpnia 2018 r. w dniu odpustu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mstyczowie parafianie i licznie zebrani goście uczestniczyli w koncercie

Z okazji roku jubileuszowego parafia wydała okolicznościowy folder prezentujący dzieje miejscowości Mstyczów i historię budowy kościoła oraz jego stan dzisiejszy. Obrazek z wizerunkiem Najświętszej Maryi Panny z głównego ołtarza, z napisem upamiętniającym 100 lat kościoła, został przekazany wszystkim rodzinom parafii.

Myślą przewodnią koncertu było znaczenie słowa „kościół” – kościół jako budowla (obiekt sakralny) oraz jako zjednoczeni w wierze wyznawcy Chrystusa – tworzący jego Kościół. – Tylko razem dają całość i są jak dwie połówki tego samego jabłka – mówiła w trakcie wydarzenia Ewa Kubas-Samociuk. Podczas koncertu zaśpiewali: Hania Brożek, Natalia Ryś, Bernadeta Bielecka, Bartek Kotarski i Sławek Strzeszkowski. Wiersze tematycznie związane z kościołem recytowali Danuta Swałdek i Albert Płaziński.

Burmistrz Sędziszowa Wacław Szarek mówił podczas uroczystości: – Czas jubileuszu skłania do refleksji nad minionymi latami, w tym przypadku zamkniętymi w klamry życia pełnych 5 pokoleń mieszkańców tej ziemi i łączących ich więzi z tym kościołem, który jest nieodłączną częścią życia od urodzenia do śmierci. Jeżeli w tej chwili jako parafianie zadalibyście sobie pytanie: jakie są moje związki z tym kościołem, to oczywiste są odpowiedzi: tu był mój chrzest, pierwsza komunia, bierzmowanie, tu zaczęło się moje małżeństwo, tu później przeżywałem te wydarzenia dla moich dzieci. Przyjdzie kres życia i spotkanie z Bogiem i nastąpi to także poprzez posługę lokalnego kościoła.

Reklama

Wręczono dary od sędziszowskiego samorządu, starostwa w Jędrzejowie, zarządu Fabryki Kotłów SEFAKO S.A (to największy pracodawca na terenie gminy). Jak mówi „Niedzieli” Ewa Kubas-Samociuk, sekretarz gminy Sędziszów, zaangażowana w wydarzenie, panowała wspaniała atmosfera, przepełniona dobrymi wspomnieniami zapału i determinacji z czasów budowy kościoła.

Została także wówczas przypomniana historia budowy mstyczowskiej świątyni. Obecny kościół miał poprzedników. Pierwszy – drewniany, spłonął w pożarze w XV wieku. Z fundacji rodu Czarnockich herbu Lis powstał kościół murowany pw. NMP i św. Mikołaja. Pod koniec XIX wieku obiekt sakralny uległ całkowitemu zniszczeniu, po czterech wiekach istnienia.

Obecny mstyczowski kościół był budowany, z przerwami, 10 lat – od 1908 do 1918 r. wg projektu arch. Franciszka Kowalskiego z Kielc. Wznoszono go przy wielkim zaangażowaniu parafian, cegłę wypalano zarówno w miejscowej cegielni dworskiej Kuglerów, jak i sprowadzano z dalszych okolic, ludzie składali ofiary i nie szczędzili pracy. Dobrej dynamiki budowa nabrała szczególnie za probostwa ks. Jana Pałczyńskiego. Poświęcenia kościoła dokonał bp Franciszek Sonik 14 sierpnia 1947 r.

W ostatnich latach kościół przechodził zakrojone na szeroką skalę remonty. W l. 1999 – 2010, gdy proboszczem był ks. Tadeusz Śliwa wymieniono więźbę dachową i pokrycie na blachę miedzianą, uzupełniono brakujące cegły w murach. Wyremontowano obie wieże oraz wymieniono drewnianą konstrukcję zawieszenia dzwonów, wykonano prace zabezpieczające pękanie ścian, wokół kościoła i na cmentarzu grzebalnym usunięto drzewa. Od 2010 r. obecny proboszcz ks. Dariusz Mularczyk kontynuuje te prace. W jubileusz parafia wkroczyła z m.in. odnowionym prezbiterium, marmurowymi płytami pod ołtarzem, nowymi drzwiami, odrestaurowanymi obrazami: św. Izydora, Matki Boskiej Szkaplerznej oraz Drogi Krzyżowej. Wokół kościoła wykonano: odwodnienie, chodnik z kostki granitowej, alejki na cmentarzu wyłożone kostką brukową i doprowadzono wodociąg.

Kościół w Mstyczowie to największy obiekt sakralny na terenie powiatu jędrzejowskiego. Nawa główna liczy 60 m długości, w najszerszej części mierzy 27 m, wieża, na której są umieszczone dzwony, ma 23 m wysokości – widać ją w promieniu paru kilometrów.

W ołtarzu głównym mstyczowskiego kościoła autorstwa Aleksandra Trojkowicza z Krakowa, znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny z XVIII w., przeniesiony ze starego kościoła. Wykonany na zamówienie Felicjany Męcińskiej, w międzywojniu zasłynął łaskami i gromadził pielgrzymów.

W nawach bocznych odnajdziemy ołtarze z początku XVIII w., także przeniesione z poprzedniego kościoła. W ołtarzach: od strony północnej – obraz św. Michała, od strony południowej – obraz Przemienienia Pańskiego. W prezbiterium wśród obrazów zwróci uwagę Chrystus Ukrzyżowany z końca XIX wieku, którego autorstwo przypisuje się jednemu z ostatnich właścicieli Mstyczowa – Włodzimierzowi Kuglerowi, absolwentowi ASP w Krakowie, który kształcił się tam pod okiem wybitnych artystów – aczkolwiek szczegółowe badania podważyły tę hipotezę. Oryginalne drewniane żyrandole z poł. XX w. zwrócą z kolei uwagę w nawie głównej.

Warto dodać, że rodzinie Kuglerów Mstyczów zawdzięczał dobre czasy. Kuglerowie uruchomili dobrze prosperującą cegielnię „Janinów”, rozwinęli nowoczesną hodowlę, założyli młyn, a nawet lokalną sieć telefoniczną i kolejkę wąskotorową do transportu cegieł do Sędziszowa. Na przełomie XIX i XX w. został przebudowany dwór, liczne udoskonalenia pozyskały też jego okolice. Po II wojnie światowej z polecenia władz komunistycznych majątek został rozparcelowany, a dwór rozebrany i rozgrabiony.

Natomiast architekt mstyczowskiej świątyni – Franciszek Ksawery Kowalski – to postać wielce zasłużona dla rozwoju budownictwa w tym sakralnego, na Kielecczyźnie oraz projektant wielu budynków użyteczności publicznej. Urodził się Lublinie, studia architektoniczne ukończył w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Praktykę odbył u znanego architekta Henryka Marconiego. W 1864 r. został mianowany budowniczym powiatu kieleckiego i zamieszkał na stałe w Kielcach. Przez wiele lat u schyłku XIX wieku zajmował posadę budowniczego gubernialnego guberni kieleckiej. Jego projekty to m.in. plac Bazarowy (ob. plac Wolności); cmentarz żydowski w Kielcach; restauracja i przebudowa katedry wraz z pałacem biskupim; synagoga w Działoszycach; kościół parafialny w Piekoszowie; hotel i teatr w kamienicy przy ulicy Sienkiewicza 32 (Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach); rozbudowa kościoła św. Wojciecha; wieżyczka na kościele Św. Trójcy; przytułek św. Tomasza i wreszcie kościół parafialny w Mstyczowie. Było to ostatnie dzieło kieleckiego architekta.

Tagi:
jubileusz 100‑lecie niepodległości

Srebrny jubileusz Archidiecezjalnego Ośrodka Adopcyjnego we Wrocławiu

2018-11-08 13:25

Anna Majowicz

7 listopada Archidiecezjalny Ośrodek Adopcyjny we Wrocławiu świętował 25-lecie działalności. Z okazji jubileuszu w Auli PWT zorganizowano sympozjum naukowe ,,Ku zdrowej rodzinie adopcyjnej”. Prelegenci, wśród których znaleźli się dyrektor AOA we Wrocławiu Grażyna Ładyżyńska i założyciel placówki ks. dr Stanisław Paszkowski, poruszyli m.in. temat procesu zdrowienia rodziny oraz adopcji w służbie dziecku poczętemu.

Anna Majowicz
Medal Świętej Jadwigi z rąk abp Józefa Kupnego odebrała Grażyna Ładyżyńska, dyrektor AOA we Wrocławiu

Sympozjum poprzedziła Msza św., którą w katedrze wrocławskiej sprawował abp Józef Kupny. W homilii hierarcha mówił o tym, że powołani jesteśmy do tego, by uczynić ze swego życia dar od Boga i drugiego człowieka. - Dzisiejszy jubileusz Ośrodka Adopcyjnego uświadamia nam, że są wśród nas osoby, które czynią ze swojego życia dar dla adoptowanych dzieci. I nie chodzi tu tylko o rodziców adopcyjnych, a o wszystkich, którzy w tym całym procesie adopcji pomagają. Ta długoletnia i pełna poświęcenia posługa zasługuje na nasz szacunek i uznanie. To olbrzymia praca, która ujawnia wasze wielkie serca – zaznaczył metropolita wrocławski. Arcybiskup dodał, że działalność pracowników i wolontariuszy Archidiecezjalnego Ośrodka Adopcyjnego we Wrocławiu pięknie wpisuje się w logikę daru, która wpisana jest także w nasze serca. - Oby wasze działania, które noszą na sobie znamię służby życiu, nadal promieniowały blaskiem miłości i jej przykładem prowadziły do Tego, który jest wieczną miłością – życzył pasterz wrocławskiego Kościoła.

Zobacz zdjęcia: 25-lecie Archidiecezjalnego Ośrodka Adopcyjnego

Na zakończenie Mszy św. abp Józef Kupny odznaczył Archidiecezjalny Ośrodek Adopcyjny Medalem Świętej Jadwigi. Najwyższe odznaczenie przyznawane przez Metropolitę odebrała Grażyna Ładyżyńska, dyrektor AOA we Wrocławiu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: abp Scicluna zastępcą sekretarza Kongregacji Nauki Wiary

2018-11-13 12:52

st (KAI) / Watykan

Ojciec Święty mianował arcybiskupa Malty, Charlesa Sciclunę zastępcą sekretarza Kongregacji Nauki Wiary. Będzie on jednocześnie nadal arcybiskupem Malty.

youtube.com
Abp Charles Jude Scicluna

Abp Charles Jude Scicluna urodził się 15 maja 1959 r. w Toronto w Kanadzie w rodzinie emigrantów maltańskich. W wieku 19 lat jako student prawa wstąpił do seminarium duchownego na Malcie i 11 lipca 1986 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie kontynuował studia w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Po powrocie na Maltę w latach 1990-95) wykładał prawo kanoniczne na miejscowym wydziale teologicznym, będąc jednocześnie wicerektorem wyższego seminarium duchownego. Był też obrońcą węzła małżeńskiego w sądzie biskupim i pracował duszpastersko.

W 1995 wrócił do Rzymu i w latach 1996-2002 był substytutem (zastępcą) promotora sprawiedliwości (prokuratora) w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej. 21 października 2002 Jan Paweł II mianował go promotorem sprawiedliwości w Kongregacji Nauki Wiary, w której do 2005 był bliskim współpracownikiem jej ówczesnego prefekta kard. Josepha Ratzingera. Prowadził wszelkie sprawy związane z najpoważniejszymi przestępstwami duchownych, w tym z grzechami przeciw szóstemu przykazaniu wobec osób małoletnich. Urząd ten pełnił do października 2012 r. Równocześnie był wykładowcą Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego.

10 października 2012 Benedykt XVI mianował go biskupem tytularnym San Leone i biskupem pomocniczym Malty. 18 października 2014 r., po rezygnacji (ze względów zdrowotnych) abp. Paula Cremony, został administratorem apostolskim tej archidiecezji. 21 stycznia 2015 r. papież Franciszek powołał go na przewodniczącego Kolegium ds. Badania Odwołań do sesji plenarnej Kongregacji Nauki Wiary, a 27 lutego 2014 mianował go arcybiskupem Malty.

Na początku b.r. papież Franciszek mianował go swoim wysłannikiem, celem zbadania zarzutów dotyczących nadużyć seksualnych duchownych oraz ich tuszowania przez niektórych biskupów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Franciszek: prawda, to życie jako dzieci Boże

2018-11-14 10:23

st (KAI) / Watykan

„Nie mówić fałszywego świadectwa, to znaczy żyć jako dzieci Boże, pozwalając, aby w każdym czynie ukazywało się, że Bóg jest Ojcem i że można Jemu zaufać” - powiedział Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Kontynuując cykl na temat Dekalogu Ojciec Święty mówił dzisiaj o ósmym przykazaniu - „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek”. Jego słów na placu św. Piotra wysłuchało dzisiaj około 10 tys. wiernych.

Grzegorz Gałązka

Franciszek przypomniał katechizmową definicję ósmego przykazania, stwierdzającą, iż zabrania ono „fałszowania prawdy w relacjach z drugim człowiekiem”. Wskazał, że życie w komunikacji nieautentycznej jest poważnym wykroczeniem, ponieważ uniemożliwia utrzymywanie relacji, a zatem miłość. Dodał, że mówienie prawdy nie oznacza tylko szczerości, czy dokładności i przestrzegł przed wyjawianiem tajemnic osobistych, rodzących plotki i niszczących jedność między ludźmi.

Ojciec Święty podkreślił, że sformułowanie ósmego przykazania odnosi do języka sądowego i przywodzi na myśl sąd Piłata nad Jezusem w godzinie Męki Pańskiej. Stwierdził, iż Jezus swoim sposobem umierania objawia nam Ojca, Jego miłość miłosierną i wierną, a prawda znajduje swoje pełne urzeczywistnienie w osobie samego Jezusa. „W każdym swoim czynie człowiek potwierdza lub zaprzecza tej prawdzie. Od małych sytuacji codziennych po decyzje bardziej wymagające. Ale jest to ta sama logika: logika, której uczą nas rodzice i dziadkowie, gdy nam mówią, byśmy nie kłamali” - zaznaczył papież.

Franciszek przypomniał, że chrześcijanie są powołani, aby swoim sposobem życia świadczyć o Jezusowej prawdzie. Jest ona bowiem cudownym objawieniem Boga, Jego ojcowskiego oblicza i Jego bezgranicznej miłości. „Prawda ta odpowiada ludzkiemu rozumowi, choć go nieskończenie przewyższa, ponieważ jest darem, który zstąpił na ziemię i jest ucieleśniony w Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Ukazują ją ci, którzy do Niego należą i przejawiają Jego postawy” - powiedział Ojciec Święty.

Kończąc swoją katechezę papież powiedział: „Nie mówić fałszywego świadectwa, to znaczy żyć jako dzieci Boga, który nigdy nie zarzecza samemu sobie, nigdy nie mówi kłamstw, żyć jako dzieci Boga pozwalając, aby w każdym czynie ukazywało się, że Bóg jest Ojcem i że można Jemu zaufać. Ufam Bogu, to jest wspaniała prawda, z tego rodzi się bycie prawdziwym a nie kłamcą”.

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W dzisiejszej katechezie zajmiemy się ósmym słowem Dekalogu: „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek”.

To przykazanie, jak mówi Katechizm – „zabrania fałszowania prawdy w relacjach z drugim człowiekiem” (n. 2464). Życie w komunikacji nieautentycznej jest poważnym wykroczeniem, ponieważ uniemożliwia utrzymywanie relacji, a zatem miłość. Tam gdzie jest kłamstwo, nie ma miłości. A kiedy mówimy o komunikowaniu się między ludźmi, mamy na myśli nie tylko słowa, ale i gesty postawy, a nawet milczenie i uniki. Człowiek mówi tym wszystkim, czym jest i co czyni. Wszyscy żyjemy komunikując się i stale jesteśmy zawieszeni między prawdą a kłamstwem. Ale co to znaczy powiedzieć prawdę? Czy to znaczy być szczerym? Czy może dokładnym? W istocie to nie wystarcza, bo można uczciwie tkwić w błędzie, lub można być dokładnym w szczegółach, ale nie zrozumieć sensu całości. Czasami się usprawiedliwiamy, mówiąc: „Ale powiedziałem, tak, jak czułem!”. Tak, ale dokonałeś absolutyzacji twojego punktu widzenia. Lub: „powiedziałem tylko prawdę!”. Być może, ale ujawniłeś sprawy osobiste lub poufne. Jakże wiele plotek niszczy jedność z powodu niestosowności lub braku delikatności! Co więcej - plotki zabijają, a mówi to w swoim liście św. Jakub apostoł. Plotkarka czy też plotkarz to osoby zabijające, bo język zabija jak nóż, są terrorystami, bo językiem rzucają bombę i uciekają. A to niszczy dobre imię drugiej osoby – oni spokojnie odchodzą. Pamiętajmy: plotkowanie to jakby zabijać.

Ale zatem: co to jest prawda? Jest to pytanie zadane przez Piłata, właśnie wtedy, gdy Jezus, stojąc przed nim wypełniał ósme przykazanie (por. J 18,38). W istocie słowa „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek”, odnoszą się do języka sądowego. Punktem kulminacyjnym Ewangelii jest opis męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa: jest to zatem opis pewnego procesu, wykonania wyroku i bezprecedensowego następstwa.

Jezus przesłuchiwany przez Piłata, mówi: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18,37). I to „świadectwo” Jezus daje poprzez swoją mękę i śmierć. Święty Marek Ewangelista mówi, że „Setnik, który stał naprzeciw, widząc, że w ten sposób oddał ducha, rzekł: «Prawdziwie, ten człowiek był Synem Bożym»” (15,39). Tak, bo był konsekwentny i swoim sposobem umierania Jezus objawia Ojca, Jego miłość miłosierną i wierną.

Prawda znajduje swoje pełne urzeczywistnienie w osobie samego Jezusa (por. J 14,6), w Jego sposobie życia i śmierci, będącego owocem Jego relacji z Ojcem. On zmartwychwstały daje nam również to życie jako dzieci Boże, posyłając Ducha Prawdy, który świadczy w naszych sercach o tym, że Bóg jest naszym Ojcem (por. Rz 8,16).

W każdym swoim czynie człowiek potwierdza lub zaprzecza tej prawdzie. Od małych sytuacji codziennych po decyzje bardziej wymagające. Ale jest to ta sama logika: logika, której uczą nas rodzice i dziadkowie, gdy nam mówią, byśmy nie kłamali.

Postawmy sobie pytanie: o jakich prawdach świadczą uczynki nas, chrześcijan, nasze słowa i nasze decyzje? Każdy może zadać sobie pytanie: czy jestem świadkiem prawdy czy też kłamcą przebranym za człowieka prawdomównego? Chrześcijanie nie są kobietami i mężczyznami wyjątkowymi. Ale są jednak dziećmi Ojca Niebieskiego, który jest dobry i ich nie zawodzi, umieszczając w ich sercu miłość do braci. Tej prawdy nie głosi się zbytnio słowami. Jest to sposób życia, widoczny w każdym poszczególnym czynie (por. Jk 2,18). Ten mężczyzna jest prawdziwym mężczyzną, ta kobieta jest prawdziwą kobietą i widać, że ona działa prawdziwie, mówi prawdę, to piękny sposób, aby tego doświadczyć.

Prawda to cudowne objawienie Boga, Jego ojcowskiego oblicza i Jego bezgranicznej miłości. Prawda ta odpowiada ludzkiemu rozumowi, choć go nieskończenie przewyższa, ponieważ jest darem, który zstąpił na ziemię i jest ucieleśniony w Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Ukazują ją ci, którzy do Niego należą i przejawiają Jego postawy.

Nie mówić fałszywego świadectwa, to znaczy żyć jako dzieci Boga, który nigdy nie zarzecza samemu sobie, nigdy nie mówi kłamstw, żyć jako dzieci Boga pozwalając, aby w każdym czynie ukazywało się, że Bóg jest Ojcem i że można Jemu zaufać. Ufam Bogu, to jest wspaniała prawda, z tego rodzi się bycie prawdziwym a nie kłamcą. Dziękuję!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem