Reklama

Akcja dom

Wszystko z Niepokalaną

2018-10-24 10:55

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 43/2018, str. IV

Tomasz Kłosowicz
Powitanie figury św. Michała Archanioła zgromadziło wiele osób

To był tragiczny czas dla Francji. Rewolucja lipcowa obaliła króla Karola X. Paryż wrzał, a krew znowu popłynęła ulicami miasta. I właśnie w te dni, w nocy z 18 na 19 lipca 1830 r. podczas snu, siostrze Katarzynie Laboure ukazał się anioł, który zaprowadził ją do zakonnej kaplicy. Tam zjawiła się Matka Boża, która skarżyła się na publiczne łamanie przykazań, zapowiedziała kary, jakie spadną na Francję i zachęcała Katarzynę do modlitwy i uczynków pokutnych. To wydarzenie było zapowiedzią kolejnych cudów

Kilka miesięcy później, w sobotę 27 listopada 1830 r., w tej samej kaplicy przy ulicy du Bac Maryja objawiła się po raz kolejny pochodzącej z wielodzietnej rodziny (była dziewiąta z jedenaściorga rodzeństwa) siostrze miłosierdzia, Katarzynie. Tym razem Maryja powierzyła jej misję wybicia medalika – Cudownego Medalika.

Katarzyna nigdy nie chodziła do szkoły, nie pozwoliła jej na to bieda. Kiedy miała 9 lat, zmarła jej matka. Zaraz po pogrzebie Katarzynę zabrała do siebie ciotka Małgorzata. W tym czasie starsza siostra Katarzyny wstąpiła do zakonu Sióstr Miłosierdzia (szarytek). Kiedy jej starsze rodzeństwo opuściło dom, ojciec wezwał Katarzynę, by pomogła mu w prowadzeniu gospodarstwa. Katarzyna, a raczej Kasia miała wtedy 12 lat. Posłuszna, z całą energią zabrała się do nowych obowiązków, zajmując się wychowywaniem najmłodszego brata i siostry. Kiedy miała dwadzieścia lat, postanowiła iść w ślady swojej starszej siostry i zamierzała wstąpić do zgromadzenia szarytek. Ojciec stanowczo przeciwstawił się temu i wysłał ją do swojego brata, aby pomagała mu prowadzić skromną restaurację, później pomagała bratowej w prowadzeniu pensjonatu. Myśl o wstąpieniu do zakonu nie opuszczała jej ani na chwilę, nawiązała kontakt z siostrami miłosierdzia i wstąpiła do zakonu w 24 roku życia.

Cudowne medaliki z ulicy du Bac

Katarzyna o objawieniu Maryi oraz o otrzymaniu polecenia zawiadomiła spowiednika, o. Aladela. Kapłan, nie chcąc sam decydować, poradził się arcybiskupa Paryża. Ten po zbadaniu sprawy orzekł, że nie widzi w tym nic, co sprzeciwiałoby się nauce katolickiej. 30 czerwca 1832 r. wybito 1500 pierwszych medalików, o które prosiła Matka Boża.

Reklama

Szybko zyskały sobie tak wielką sławę, że zaczęto je nazywać mianem „cudownego medalika”. W ciągu kolejnych 10 lat w samym Paryżu wybito w różnych wielkościach ponad 60 milionów sztuk.

Siostra Katarzyna została cicha i nieznana. O swoim objawieniu powiedziała jedynie swojemu spowiednikowi. W 1831 r. Katarzyna skierowana została do pracy w hospicjum przy ulicy Picpus i tam, w ukryciu i cichości, dokończyła swojego skromnego życia. Zmarła 31 grudnia 1876 r. Jej ciało spoczywa w kaplicy nowicjatu w domu macierzystym sióstr w Paryżu. 24 lata po objawieniu medalika przez Niepokalaną papież Pius IX ogłosił dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi, a w 4 lata później Matka Boża objawiła się jako Niepokalane Poczęcie św. Bernadetcie Soubirous (1858). Beatyfikacji Katarzyny dokonał papież Pius XI, 28 maja 1933 r., a do chwały świętych wyniósł ją papież Pius XII w 1947 r.

Apostolat Maryjny

W Polsce założycielem – wskrzesicielem i jednocześnie pierwszym dyrektorem krajowym Apostolatu Maryjnego został ks. Teofil Hermann ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo. W 1994 r. dzięki ks. Teofilowi powstał Centralny Ośrodek Apostolatu Maryjnego w Warszawie. Zmarł w 2003 r. w opinii świętości.

Kilka tygodni temu w Kielcach odbył się Krajowy Zjazd Moderatorów Diecezjalnych Apostolatu Maryjnego. Podczas kilkudniowego modlitewnego spotkania jego uczestnicy modlili się, brali udział w konferencjach i spotkaniach, a także zwiedzali region Świętego Krzyża. Eucharystii inaugurującą zjazd przewodniczył wielki przyjaciel i opiekun Apostolatu bp Marian Florczyk. W kościele na kieleckiej Karczówce wygłosił homilię do zebranych z całej Polski czcicieli Maryi. Mówił w niej o wielkim kulcie Maryi, którym się cieszy wśród Polaków. Mówił o roli polskich matek w wychowaniu dzieci do miłości Boga i Ojczyzny. Ubolewał nad „odchodzeniem” Europy od wiary, podkreślając, że Polska jeszcze została ostoją katolicyzmu. A krzewienie wiary biskup widziałby w stowarzyszeniach i wspólnotach. – Stowarzyszenie Cudownego Medalika to olbrzymia siła, olbrzymia nadzieja, pojedyncza rodzina nie ma szans – mówił biskup. – Trzeba nam się wciąż uciekać do Maryi, bo Ona jest wzorem matki, wierności, trzeba u Niej szukać schronienia, trzeba przy niej trwać i prosić Ją o opiekę nie tylko nad nami i nad naszymi rodzinami, ale i nad Kościołem – podkreślał.

Ks. Jerzy Basaj ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo od 2015 r. pełni funkcję krajowego dyrektora Apostolatu Stowarzyszenia Cudownego Medalika. – Po święceniach kapłańskich już w pierwszej parafii zetknąłem się z Apostolatem Maryjnym. Od tego czasu mija już 21 lat. Później zawsze gdzieś na różnych płaszczyznach spotykałem się z Apostolatem. Zakochałem się w Apostolacie Maryjnym, a szczególnie, jeśli mogę tak powiedzieć, zakochałem się w Najświętszej Maryi Pannie, którą Pan Jezus z wysokości krzyża uczynił moją Mamą. Co szczególnego jest w Apostolacie? To, że próbujemy, wpatrując się w Najświętszą Maryję Pannę, od Niej uczyć się swojej wiary, znajomości Boga Trójjedynego. Uczymy się odpowiadać Panu Bogu na wzór Maryi – oto ja Twoja służebnica, Twój sługa. Szczególnym znakiem nas – apostołów maryjnych właśnie jest ten znak, który Matka Boża objawiła Katarzynie Laboure, a dziś nazywany jest cudownym medalikiem.

– To spotkanie w Kielcach – mówi ks. Basaj – jest kontynuacją naszych corocznych spotkań moderatorów diecezjalnych, ponieważ nasze stowarzyszenie jest hierarchiczne. W poszczególnych diecezjach stowarzyszeniem opiekuje się moderator. Jest to osoba świecka i jest również ze strony duchownej ksiądz, który ma pieczę nad całą diecezją. W poszczególnych parafiach danej diecezji są przewodniczące parafialne i jest kapłan, który w tej parafii opiekuje się daną wspólnotą. Podczas naszych corocznych spotkań formacyjnych dzielimy się tym, co nam się udało osiągnąć, przez ostatni rok od naszego spotkania, dzielimy się sukcesami i porażkami. Wiemy, że jeśli my jesteśmy tu na ziemi zjednoczeni przy Maryi, to razem z Nią, dzięki Jej wstawiennictwu możemy coś zmienić w sobie i w tym świecie, czy ludziach, których Opatrzność stawia na drodze naszego codziennego wędrowania do domu Ojca.

Dlaczego jesteśmy w Kielcach? Ponieważ Kielce – wyjaśnia ks. Basaj – wybijają się na pierwsze miejsce jeżeli chodzi o ilość wspólnot w poszczególnych parafiach. W diecezji kieleckiej jest tych wspólnot ponad sto. To nasze spotkanie tutaj jest wyróżnieniem dla diecezji. Współczesny świat wręcz narzuca nam fałszywy obraz rzeczywistości i mówi, że nie ma Pana Boga, ale mimo to wiele osób poszukuje tej rzeczywistości związanej z Jezusem. Często człowiek boi się powiedzieć, dać świadectwo, że Bóg zadziałał w jego życiu. – Mam wiele takich świadectw, które ewidentnie pokazują, że to, co robimy, ma sens. Wiemy, że nie pokażą nas w liberalnych mediach, ale nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby pokazać człowiekowi w tym czasami zwariowanym świecie, że jest rzeczywistość, dzięki której można siebie odnaleźć, i realizować pragnienie swego serca. A jeśli człowiek nawet odrobinkę otworzy swoje serce dla Pana Boga, to i trud staje się inny, i cierpienie staje się znośne, i sąsiad, który uprzykrza się codziennie staje się inny.

Stowarzyszenie każdego roku w ostatnią sobotę lipca ma na Jasnej Górze swoje coroczne spotkanie czcicieli Matki Bożej. W tym roku na Jasną Górę przyjechało trzy tysiące sto osób. Miałem zaszczyt prowadzić rozważania Apelu Jasnogórskiego, po którym wręczaliśmy ten znak opieki Matki Bożej – Cudowny Medalik i tak około półtora tysiąca osób przyjęło ten medalik – mówi ks. Basaj.

Pan Bóg wybiera

– Nic nie dzieje się bez Bożej woli – mówi Halina Pilewska, diecezjalny moderator Apostolatu Maryjnego. Moje dojrzewanie do bycia uczniem Maryi rozpoczęło się w Domu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Kielcach, gdzie pracowałam jako wychowawca. Tam właśnie odnalazł mnie Dyrektor Krajowy Apostolatu Maryjnego i powierzył mi wielkie zadanie – prowadzenie tego dzieła w diecezji kieleckiej. 14 marca 1997 r. założony został Apostolat Maryjny przy bazylice katedralnej w Kielcach, aby ze wzgórza katedralnego Matka Boża Łaskawa posyłała nas do różnych parafii. Owocem naszej 22-letniej pracy apostolskiej jest już 105 grup maryjnych. Czy to dużo? Chciałoby się, aby w każdej parafii Maryja miała swoich uczniów. Trzeba się cieszyć, bo jest nas ponad 1000 osób – gorliwych czcicieli Niepokalanej. Niestety, wśród założonych grup ok. 20 to grupy słabe, które nie przejawiają żadnej działalności. Czy uda się je ożywić? Nie jest to łatwe, ale właśnie takie zadanie otrzymały powstałe nowe okręgi Apostolatu Maryjnego. Muszę podkreślić, że wszędzie tam, gdzie kapłani są zatroskani o powstałe wspólnoty modlitewne, tam są widoczne dobre owoce. Niezwykle ważną funkcję w rozwoju grup modlitewnych mają comiesięczne spotkania formacyjne, na których obecny jest kapłan – opiekun. Ważne są spotkania, zjazdy, dni skupienia, rekolekcje, pielgrzymki, one jednoczą i ubogacają, zbliżają nas do siebie i do Boga.

Modlą się za kapłanów, rodziny i ojczyznę

– W roku bieżącym w sposób szczególny modlimy się o pokój na świecie, za prześladowanych za wiarę, za nasze rodziny, o nowe święte powołania kapłańskie, misyjne i zakonne. W sposób szczególny modlimy się za naszą umiłowaną Ojczyznę, dziękując za jubileusz 100. rocznicy odzyskania niepodległości. Każdego dnia staramy się wypełnić choć jedną z 10 rad dla Apostolatu. Modlitewną pamięcią obejmujemy zmarłych bliskich z naszego Stowarzyszenia, a jest ich dużo, bo ponad 200 osób – podkreśla Halina Pilewska.

Korzystając z okazji chciałabym zachęcić innych do włączenia się w działalność Apostolatu Maryjnego. Przyjdź, zobacz, dołącz do nas, nasz cel; bliżej poznawać i pokochać i naśladować Maryję i Jezusa. Słowa podziękowania kieruję pod adresem naszego biskupa Mariana Florczyka, ks. Jana Jagiełki, ks. Jerzego Korony, diecezjalnego opiekuna Apostolatu, dziękuję wszystkim opiekunom moderatorom, za troskę, by rosły szeregi gorliwych czcicieli Maryi.

Tagi:
apostolat

Archidiecezjalne Spotkanie Apostolatu Maryjnego

2018-06-06 12:21

Helena Lech, Ks. Radosław Pawłowski CM
Edycja łódzka 23/2018, str. VIII

Archiwum Apostolatu Maryjnego
Spotkanie zjednoczyło wszystkich

Po raz pierwszy w ogrodach Centrum Rehabilitacyjno-Opiekuńczego Domu Opieki Społecznej w Łodzi, przy okolicznościowej kapliczce, zorganizowana została „Majówka Maryjna”. Powodów dla jej zorganizowania było kilka. Najpierw Dzień Matki, a więc okazja by wyrazić wdzięczność i hołd wszystkim mamom. Przeżywaliśmy też diecezjalne spotkanie wspólnoty Stowarzyszenia Cudownego Medalika (znanego w Polsce jako Apostolat Maryjny) połączone z I rocznicą powstania grupy Apostolatu w CRO. Przybyli apostołowie maryjni z parafii łódzkich: Podwyższenia Świętego Krzyża, Zesłania Ducha Świętego, Matki Boskiej Fatimskiej, NMP Królowej Pokoju oraz NMP Różańcowej z Pabianic.

Spotkanie rozpoczął pomysłodawca majówki kapelan ks. Dariusz Mordaka, który na początku przywołał słowa pieśni maryjnej: „Najpiękniejszy miesiąc maj, Twoim Matko jest od lat. Najpiękniejszy miesiąc maj, gdy Cię wielbi cały świat. Każde serce w taki czas, chce dla Ciebie tylko bić. Każde serce w taki czas, chce dla Ciebie tylko żyć”. Po wprowadzeniu i powitaniu zaśpiewaliśmy Litanię Loretańską, a później głos zabrał ks. Radosław Pawłowski CM, który odczytał fragment z Pisma Świętego o cudzie w Kanie Galilejskiej i w kilku słowach ukazał rolę Maryi w życiu człowieka. Wspomniał także o powstaniu i celach Apostolstwa Maryjnego oraz o znaczeniu Cudownego Medalika. Następnie wysłuchaliśmy poruszających świadectw dwóch apostołek: Krystyny Kośmider i Jadwigi Ubysz, które opowiedziały o cudach w ich życiu za wstawiennictwem Matki Bożej od Cudownego Medalika. Po świadectwach wszyscy chętni – mieszkańcy i pracownicy CRO – z rąk przewodniczących poszczególnych grup Apostolatu Maryjnego otrzymali Cudowne Medaliki wraz z pamiątką przyjęcia tego maryjnego znaku. Rozdanych zostało ponad 200 medalików. Należy zaznaczyć, że większość mieszkańców CRO miała już swoje medaliki, które zostały im nałożone wcześniej podczas comiesięcznych spotkań Apostolstwa Maryjnego w naszej placówce.

Druga część spotkania rozpoczęła się od konkursu na najładniej zaśpiewaną pieśń maryjną. Wielką niespodzianką dla wszystkich były dwa pierwsze występy. Najpierw pieśń: „Była cicha i piękna jak wiosna...” zaśpiewały, ubrane w stroje pielęgniarskie, panie oddziałowe, a następnie: „Gdy klęczę przed Tobą...” – pracownicy działu służb społecznych. Później były występy mieszkańców z poszczególnych oddziałów. Bardzo uczuciowy, specjalnie ułożony utwór dla swojej mamy, zaśpiewała Agnieszka – młoda pensjonariuszka z oddziału C1.

Zwieńczeniem majówki była agapa. Na koniec spotkania odśpiewaliśmy Apel Jasnogórski i otrzymaliśmy Boże błogosławieństwo.

Tegoroczna forma przeżywania diecezjalnego spotkania Stowarzyszenia Cudownego Medalika była dla nas wielkim doświadczeniem i radosnym przeżyciem. Bogu byliśmy wdzięczni za piękną, słoneczną pogodę, a ludziom za wspaniałą atmosferę pełną duchowego umocnienia i ludzkiej życzliwości.

W naszej archidiecezji działa siedem grup apostolatu skupiających kobiety i mężczyzn. Apostołowie, na miarę swoich możliwości, głoszą orędzie i rozdają Cudowne Medaliki. Niezliczonych łask dostępują ci, którzy – będąc członkami Apostolatu Maryjnego – starają się żyć według wzoru Maryi. Noszenie Cudownego Medalika na szyi, rozpowszechnianie go i czynienie dobra to główne obowiązki apostoła maryjnego. Co miesiąc spotykamy się w poszczególnych grupach na spotkaniach formacyjnych. Oprócz tego uczestniczymy wspólnie w pielgrzymkach oraz spotykamy się przy innych okazjach, jak choćby opisana majówka. Jeśliby ktoś poczułby w sobie maryjne powołanie do zostania apostołem maryjnym, proszony jest o kontakt z opiekunem archidiecezjalnym apostolatu ks. Radosławem Pawłowskim pod nr tel. 42/215-28-23 lub z przewodniczącymi grup (lub ich zastępcami) działającymi przy wymienionych wyżej parafiach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Testament Jana Olszewskiego

2019-02-13 07:43

Michał Karnowski, Publicysta tygodnika „Sieci” oraz portalu internetowego wPolityce.pl
Niedziela Ogólnopolska 7/2019, str. 10

„Żegnając się ostatecznie, chciałbym mieć przekonanie, że zmiana, która się w Polsce dokonuje, jest trwała. Pragnę, aby to było już przesądzone” – powiedział Jan Olszewski w jednym z ostatnich swoich wywiadów

Tomasz Gzell/PAP
Śp. Jan Olszewski (1930 – 2019)

W dziejach III RP półroczny zaledwie okres rządu Jana Olszewskiego (grudzień 1991 – czerwiec 1992) jawić się może niektórym jako epizod. Młodym należy wytłumaczyć, dlaczego było to takie ważne. Faktycznie, w sensie politycznym był to gabinet słaby, rozrywany wewnętrznymi sprzecznościami, rozbijany przez działania rozmaitej agentury, traktowany przez dominujące wówczas media ze straszliwą pogardą. Gdy upadał, ludzie uważający się za właścicieli Polski odetchnęli z ulgą, że oto układ komunistów z lewicową częścią obozu solidarnościowego pozostaje niezagrożony, że władza polityczna PZPR nadal będzie zamieniana na własność i wpływy w tym, co nazwano kapitalizmem.

Bo choć świat wokół zmieniał się radykalnie, u nas trwano przy założeniach kompromisu z komunistami. On miał sens w 1989 r. Ale trzymanie się uparcie tamtych układów w 1991 r. było szkodliwym absurdem. I Jan Olszewski, osobiście przy Okrągłym Stole obecny, rozumiał to doskonale, podobnie jak śp. Lech Kaczyński. Oni – i wielu innych – rozumieli, że szansa na zbudowanie normalnego państwa, na odcięcie się od patologii totalitarnego reżimu topiona jest w setkach nieciekawych układów i układzików. Ba, nawet bazy sowieckie miały pozostać w roli baz gospodarczych, co planował Lech Wałęsa, ale Jan Olszewski w ostatniej chwili to zablokował. „Dzisiaj widzę, że to, czyja będzie Polska, to się dopiero musi rozstrzygnąć” – te pamiętne słowa z ostatniego premierowskiego przemówienia Jana Olszewskiego dobrze oddały zadania stojące przed obozem patriotycznym w następnych dekadach.

Wspominał tamte miesiące w jednym z ostatnich wywiadów dla portalu wPolityce.pl, z okazji swoich 87. urodzin: „Z góry było wiadomo, że jest to misja o charakterze szczególnego ryzyka. Tylko że to ryzyko trzeba było podjąć. Zwłaszcza że tak się zdarzyło, iż akurat ten rząd powstawał w momencie, w którym jednocześnie rozpadał się Związek Sowiecki. Zarówno dla mnie, jak i dla wielu ludzi, którzy wówczas ze mną współdziałali, było oczywiste, że to jest specjalny moment, jakaś szczególna szansa. Oczywiście, można powiedzieć, że trzeba było zrobić więcej – i pewnie można było. Z perspektywy czasu widzę niektóre rzeczy, które trzeba było zrobić, a nie zostały zrobione, lub które trzeba było zrobić zupełnie inaczej”.

Zapytaliśmy również, czy jest szansa, że Polska w końcu będzie taka, o jakiej marzył.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Stowarzyszenie „Razem możemy więcej” kończy 10 lat

2019-02-17 21:09

Zofia Białas

Pomysł zawiązania stowarzyszenia w parafii św. Barbary w Wieluniu zrodził się w maju 2008 roku podczas festynu zorganizowanego przez Zarząd Osiedla nr 4 i Radę Parafialną. Inspiracją stały się: udana impreza pod hasłem „Silni miłością rodziny – spełniamy dziecięce marzenia” i często powtarzające się słowa „razem możemy więcej”.

Zofia Białas

Pomocą i doświadczeniem posłużyło nam Stowarzyszenie im. Bogdana Jańskiego na Rzecz Budowy Kościoła p.w. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Sosnowcu – Kazimierzu, z którym nawiązaliśmy łączność i współpracę dzięki ks. Jarosławowi Boralowi - proboszczowi parafii św. Barbary. Stowarzyszenie „Razem możemy więcej” im. Matki Teresy Janiny Kierocińskiej zostało zarejestrowane 25 lutego 2009 roku. Dziś, kończy 10 lat. Dopisek im. Matki Teresy Kierocińskiej wyróżnia Stowarzyszenie od innych, działających pod taką samą nazwą, i przypomina Janinę Kierocińską, nasza rodaczkę, Czcigodną Sługę Bożą, kandydatkę na ołtarze.

Cele Stowarzyszenia to:

1. Prowadzenie działalności integrującej stowarzyszenie z mieszkańcami Wielunia poprzez aktywność kulturalną, rekreacyjną I towarzyską.

2. Organizowanie wszelkich działań ukierunkowanych na budowę, oddanie do użytku, wyposażenie kościoła, ewentualnie remonty oraz utrzymanie wraz z budynkami towarzyszącymi umiejscowionymi na terenie rzymsko - katolickiej parafii, pod wezwaniem św. Barbary w Wieluniu przy ulicy Joanny Żubr 37.

3. Upowszechnianie wiedzy na temat dziejów Wielunia I ziemi wieluńskiej.

4. Szerzenie kultu patrona - Matki Teresy Kierocińskiej.

5. Wspieranie rodzin I osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej w ramach działalności charytatywnej.

W ciągu dziesięciu lat Stowarzyszenie organizowało ferie zimowe dla dzieci, spotkania ze św. Mikołajem, rodzinne festyny wiosenne i jesienne, wspierało i wspiera budowę kościoła, dba o stojący na terenie parafii św. Barbary krzyż Kierocińskich, postawiony przez Antoniego Kierocińskiego w 1910 roku, każdego 12 dnia miesiąca modli się o beatyfikację swojej Patronki. Dziełem Stowarzyszenia są: biblioteka parafialna, dwie książeczki – cegiełki na budowę kościoła (Kościół św. Barbary w Wieluniu, Świadek miłości Boga i człowieka – 500 lat kościoła św. Barbary), pocztówka Kościół św. Barbary w Wieluniu, kronika parafialna za lata 2008 – 2018, artykuły poświęcone Patronce zamieszczone w prasie lokalnej oraz „Niedzieli Częstochowskiej” i E. Niedzieli, ostatnio na portalu „Kocham Wieluń”, organizacja jubileuszu 130 - lecia urodzin Janiny Kierocińskiej wspólnie z Radą Parafialną i Muzeum Ziemi Wieluńskiej, czego efektem jest publikacja „Wieluń miastem wzrastania” – pokłosie sesji naukowej w Muzeum Ziemi Wieluńskiej, okolicznościowy medal upamiętniający 130. rocznicę urodzin Janiny Kierocińskiej i 500 lat kościoła św. Barbary. Stowarzyszenie włączyło się (na miarę swoich możliwości) w organizację Muzeum Matki Teresy Kierocińskiej w Sosnowcu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem