Reklama

Serce olkuskiego cmentarza

2018-10-24 10:55

Agnieszka Raczyńska
Edycja sosnowiecka 43/2018, str. VI

Agnieszka Raczyńska
Kaplica Najświętszego Sakramentu w olkuskim Domu Pogrzebowym

11 października w olkuskim Domu Pogrzebowym, nazywanym potocznie kaplicą cmentarną, odbyła się prezentacja pogrzebowej sali ceremonialnej po przeprowadzeniu w niej gruntownego remontu. Od tej pory spełnia już wysokie standardy obsługi ceremonii pogrzebowej. Uroczystość swoją obecnością zaszczycili proboszczowie olkuskich parafii: ks. prał. Mieczysław Miarka, ks. Henryk Chmieła, ks. Stanisław Parkita oraz ks. Grzegorz Gołuszka. Obecni też byli przedstawiciele władz na czele z burmistrzem miasta i gminy Olkusz Romanem Piaśnikiem

Agnieszka Raczyńska: – Panie Zbigniewie, w jaki sposób w przeszłości na olkuskiej ziemi odbywały się pochówki zmarłych?

Zbigniew Kwinta: – Otóż przez wiele lat Msze św. pogrzebowe odprawiane były w naszym najstarszym kościele św. Andrzeja Apostoła. Potem przechodziło się w kondukcie na miejscowy cmentarz. Tak były organizowane pogrzeby w wyznaniu rzymsko-katolickim, które to jest wyznaniem dominującym na naszym terenie. W przypadku innych wyznań bądź pogrzebów świeckich uroczystości pogrzebowe rozpoczynały się przy bramie cmentarnej, bądź już bezpośrednio przy grobie. W miarę upływu czasu i z uwagi na nasilający się ruch samochodów i bezpieczeństwo żałobników zaistniała potrzeba budowy kaplicy na olkuskim cmentarzu. I tak w pierwszej połowie lat 90. ubiegłego wieku ówczesne władze naszego miasta wybudowały Dom Pogrzebowy. Znalazły się w nim nowoczesne chłodnie do przechowywania zmarłych, sala ceremonialna oraz całe zaplecze techniczne. 1 kwietnia 1997 r. Dom Pogrzebowy w Olkuszu otworzył swoje podwoje dla ludzi wszystkich wyznań i orientacji. Od tej chwili to właśnie tutaj odbywają się wszystkie ceremonie pogrzebowe.

– Tutejsza kaplica jest ściśle związana z cmentarzem, wpisuje się w jego krajobraz…

– Kaplica stanowi centrum cmentarza, jego serce, w kaplicy przeżywana jest liturgia Mszy św. czy też nabożeństwo związane z ostatnim pożegnaniem osoby zmarłej. Z perspektywy wiary chrześcijańskiej nasze życie nie kończy się tutaj na świecie, a śmierć jest jedynie przejściem do wieczności. Naszym celem jest zbawienie i często tę prawdę uświadamiamy sobie właśnie w kaplicy cmentarnej, uczestnicząc we Mszy św. pogrzebowej. Taka Eucharystia, jak każda inna, jest pamiątką śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Zmartwychwstania, do którego dążymy.

– Olkuski Dom Pogrzebowy mocno wrósł w krajobraz miejscowego cmentarza, a mieszkańcy szybko przyzwyczaili się do nowego miejsca pochówku, a także do Pana jako zarządzającego tym domem…

– Zarządzanie Domem Pogrzebowym nie jest tym samym, co zarządzanie każdym innym obiektem. W Domu Pogrzebowym mamy bowiem do czynienia z ludzkimi tragediami i dramatami. Sposób i warunki, jakie damy ludziom po stracie bliskiej osoby, okazane współczucie i słowa otuchy na pewno przyczynią się do powrotu do równowagi po śmierci kogoś najdroższego, kochanego. Dlatego staram się przypominać osobom po stracie, że nasze życie nie kończy się tu, na ziemi, ale jedynie się zmienia, bo przecież śmierć, jak mawiała św. Teresa z Lisieux, to jedynie przejście z ciemnego do jasnego pokoju. Stanowi moment spotkania z jasnością Boga. Ważne jest również miejsce, w którym żegnamy zmarłych, bo przecież jeśli wystrój będzie ciepły i klimatyczny, to i przeżycia są inne. Cieszę się, że nasze władze rozumieją ten problem i że w miarę możliwości zapewniają realizację celów związanych z odpowiednim przystosowaniem Domu Pogrzebowego do współczesnych wymagań. Warto zaznaczyć, że w 2015 r. dzięki dobrej woli, zgodzie i współpracy z burmistrzem Olkusza Romanem Piaśnikiem w jednym z pomieszczeń Domu powstała kaplica Najświętszego Sakramentu. Tabernakulum z Najświętszym Sakramentem to przecież serce każdego kościoła i kaplicy. Ze spraw materialnych zostały wówczas wyremontowane schody wejściowe do sali ceremonialnej oraz schody wejściowe do biura Domu Pogrzebowego.

– Do znaczących inwestycji należy ta, na którą wszyscy czekali latami, a więc kompleksowe odnowienie sali ceremonialnej. Jakie prace w ramach tego przedsięwzięcia udało się wykonać?

– W wieżyczce wymieniono okna, co pozwoli na lepszą wentylację w obiekcie. Nowe oblicze zyskał ołtarz, w którym widnieje teraz tryptyk. Odnowiono również Kaplicę Najświętszego Sakramentu oraz elementy oświetlenia. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie zaangażowanie w dzieło wielu osób i instytucji, dlatego za pośrednictwem „Niedzieli Sosnowieckiej” pragnę wyrazić wdzięczność naszemu burmistrzowi Romanowi Piaśnikowi, który wspomógł dzieło odnowy sali ceremonialnej. Dziękuję także Wojciechowi Kocjanowi, którego firma wykonała szereg prac, Wiesławowi Musze, który ufundował nowy krzyż jako dar do nowej odnowionej sali ceremonialnej. Pozostałe elementy tryptyku wykonała Firma Omega Art Pawła Martyki. Chciałbym też podziękować Małgorzacie Brodzińskiej, właścicielce kwiaciarni „Małgośka” za pomoc w wystroju kwiatowym sali. Serdeczne podziękowania kieruję do mojej żony i moich pracowników, którzy nieustannie wspierają i pomagają w prawidłowym zarządzaniu Domem Pogrzebowym. Dziękuję Andrzejowi Thirowi z parafii Dobrego Pasterza za odnowienie elementów oświetlenia i pomoc w pracach gospodarczych. Dziękuję również Zbyszkowi Gierczakowi, który przygotował wizualizację sali. I wreszcie słowa podziękowania kieruję do dziekana ks. Henryka Chmieły oraz olkuskich proboszczów za rady i wsparcie, jakiego udzielacie mojej osobie. Szczególne słowa podziękowania kieruję do proboszcza parafii Dobrego Pasterza – ks. Grzegorza Gołuszki, bo to w dużej mierze dzięki niemu sala ceremonialna zyskała nowe oblicze. A ze swej strony pragnę zapewnić, że jeżeli będę dalej mógł zarządzać Domem Pogrzebowym w Olkuszu, to dołożę wszelkich starań, by z roku na rok wyglądał on coraz lepiej, by stał się perełką tego miasta, by ludzie, którzy przyjeżdżają tu z całej Polski, wynieśli dobre wspomnienie o Olkuszu i o nas, mieszkańcach, mimo że przybywają tutaj w tak smutnych okolicznościach.

Tagi:
wywiad

Silni mocą Ducha

2019-04-16 18:56

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 16/2019, str. VI

Tego człowieczeństwa się od nich uczę i myślę, że coraz bardziej go nabieram, dlatego to doświadczenie uważam za bardzo istotne

Archiwum ks. M. Koperskiego
Ks. Marcin Koperski na Pustyni Judzkiej

Ks. Zbigniew Suchy: – Na początek proszę o kilka słów, które przybliżą Księdza postać naszym Czytelnikom.

Ks. Marcin Koperski: – Urodziłem się w 1980 r., w Przemyślu i po skończeniu III Liceum Ogólnokształcącego wstąpiłem do seminarium. Po święceniach kapłańskich i rocznej posłudze w Sanoku zostałem skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu, na kierunek literatury starożytnej chrześcijańskiej i klasycznej. Po zakończonych studiach i po rocznym wikariacie w Przeworsku zacząłem pełnić posługę moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Przemyskiej. Zarazem mam przyjemność wykładać łacinę w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Co z postem w Wielką Sobotę?

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 15/2004

Coraz częściej spotykam się z pytaniem, co z postem w Wielką Sobotę? Obowiązuje czy też nie? O poście znajdujemy liczne wypowiedzi na kartach Pisma Świętego. Chcąc zrozumieć jego znaczenie wypada powołać się na dwie, które padają z ust Pana Jezusa i przytoczone są w Ewangeliach.

Bożena Sztajner/Niedziela

Pierwszą przytacza św. Marek (Mk 9,14-29). Po cudownym przemienieniu na Górze Tabor, Jezus zstępuje z niej wraz z Piotrem, Jakubem i Janem, i spotyka pozostałych Apostołów oraz - pośród tłumów - ojca z synem opętanym przez szatana. Apostołowie są zmartwieni, bo chcieli uwolnić chłopca od szatana, ale ten ich nie usłuchał. Gdy już zostają sami, pytają Chrystusa, dlaczego nie mogli uwolnić chłopca od szatana? Usłyszeli wówczas znamienną odpowiedź: „Ten rodzaj zwycięża się tylko przez modlitwę i post”.
Drugi tekst zawarty jest w Ewangelii św. Łukasza (5,33-35). Opisuje rozmowę Pana Jezusa z faryzeuszami oraz z uczonymi w Piśmie na uczcie u Lewiego. Owi nauczyciele dziwią się, czemu uczniowie Jezusa nie poszczą. Odpowiada im wówczas Pan Jezus „Czy możecie gości weselnych nakłonić do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, wtedy, w owe dni, będą pościć”

Dwa rodzaje postu

Przyglądając się obu obrazom widzimy, iż św. Marek i św. Łukasz przekazują nam naukę Pana o poście w podwójnym aspekcie. Omawiają ten sam znak, okoliczności wydarzeń ukazują jednak zasadniczą różnicę motywów skłaniających do postu. Patrząc bowiem od strony motywów, dostrzegamy w Kościele dwa rodzaje postu.
O jednym pisze św. Marek, można by go nazwać postem ascetycznym. Obowiązuje nas w środę popielcową i wszystkie piątki. Powstrzymujemy się od pewnych pokarmów oraz innych dóbr, przyjemności, i to wzmacnia naszą wolę w walce o dobro. Tą formą prosimy Boga o moc nadprzyrodzoną w walce z szatanem.
Święty Łukasz w cytowanym urywku Ewangelii mówi o drugim rodzaju postu. Obowiązuje on w Wielki Piątek. Zalecany jest też bardzo przez Kościół w Wielką Sobotę. Można nazwać go postem ontologicznym. Jego sens można wyrazić parafrazując słowa Jezusa: „Gdy zabiorą nam młodego pana; nie chcę już ani jeść, ani pić, bo nie ma pana młodego - i dlatego jestem smutny”. Bywa przecież często tak, iż człowiek zmartwiony odmawia jedzenia. „Gdy Pan wróci, z chęcią siądę do posiłku!”

Post aż do Rezurekcji

W związku z rozumieniem postu w Wielkim Tygodniu ostatnio zostałem zapytany, czy rzeczywiście obowiązuje on i przez całą Wielką Sobotę, bowiem w przekonaniu wielu katolików przestrzegany jest tylko do momentu powrotu do domu ze święconką, co najczęściej ma miejsce w godzinach przedpołudniowych.
Otóż najpierw musimy sobie uświadomić, iż w nawiązaniu do wypowiedzi Pana Jezusa w relacji św. Łukasza, Rezurekcja jest dla Kościoła powszechnego znakiem, że Pan zmartwychwstał (czyli wrócił). Stąd logika znaku domaga się, aby post w Wielką Sobotę obowiązywał do tej Wigilii Paschalnej - Rezurekcji przez cały dzień. Można się więc pytać, dlaczego częste przekonanie o poszczeniu w Wielką Sobotę tylko do południa? Ma to po części swoją motywację historyczną, bowiem poprzedni Kodeks Prana Kanonicznego, wydany w 1917 r. przez papieża Benedykta XV ustanawiał post w Wielką Sobotę do godz. 12.00. Dlaczego? Otóż w tamtych czasach Wigilię Paschy, czyli Rezurekcję, odprawiano w sobotę rano. Wigilia zaś to znak Zmartwychwstania. Jeśli Pan już wrócił - zmartwychwstał - traci sens dalszy post. Widzimy więc, że liturgicznie jest to zrozumiałe.
Jednak dzisiaj, tak jak w pierwszych wiekach, odprawiamy Wigilię (czyli Rezurekcję), w nocy, po zachodzie słońca. Stąd logika znaku domaga się postu do czasu Wigilii. Potwierdza to Konstytucja o Świętej Liturgii Soboru Watykańskiego II. Mówi wyraźnie i poucza, że „post paschalny zachowuje się obowiązkowo w Wielki Piątek, a zachęca, zaleca w miarę możliwości w Wielką Sobotę” (n. 110).
Widzimy więc, iż post w Wielką Sobotę aż do Wigilii nie jest obowiązkiem, ale jest bardzo zalecany i zgodny z wymową liturgii Triduum Paschalnego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Trzeba przylgnąć do serca Chrystusa

2019-04-23 21:00

mip (KAI/AW) / Warszawa

Nie wystarczy poznać Chrystusa intelektem, ale w relacji do niego powinniśmy uruchomić to, co nazywamy sferą uczuć, symbolicznie określaną sercem. Trzeba przylgnąć do Jego serca - powiedział bp Piotr Jarecki. Warszawski biskup pomocniczy odprawił we wtorek w stołecznym kościele św. Wojciecha dziękczynną Mszę świętą z okazji 25. rocznicy przyjęcia sakry biskupiej.

Odnosząc się do odczytanej Ewangelii biskup zwrócił uwagę na to, czego uczy nas dzisiaj Maria Magdalena. Hierarcha wskazał, że jest ona przykładem postawy nieustannego powracania do Chrystusa, przywoływania jego Zmartwychwstania. – Jest ona także świadectwem, że nie wystarczy poznać Chrystusa intelektem, ale w relacji do niego powinniśmy uruchomić to, co nazywamy sferą uczuć, symbolicznie określaną sercem. Trzeba przylgnąć do Jego serca – podkreślił hierarcha.

Bp Jarecki przypomniał również, że Maria Magdalena jest znakiem Bożego miłosierdzia. – Ona osobiście doznała miłosiernej miłości Boga i odpowiedziała na tę miłość. Na miłość odpowiada się miłością – zaznaczył biskup. Hierarcha zaznaczył, że Maria Magdalena uczy nas pogłębionego chrześcijaństwa. – Jest ona dobrym przykładem również dla nas, jak w pogłębionej formie poznać Chrystusa i jak prawdziwie głosić Chrystusa światu – podkreślił biskup. Zachęcił do naśladowania świętej.

Odnosząc się do obchodzonego jubileuszu bp Jarecki wskazał, upływa on w kontekście wielkiego dziękczynienia Bogu i ludziom za dobro, jakiego doświadczył najpierw w życiu kapłańskim, a potem biskupim. Przyznał także, że jest to okazja do wyrażenia pokory, uznania własnej słabości i błagania o przebaczenie, a także do wołania o Bożą łaskę, „bez której człowiek nic nie znaczy”.

Słowa uznania dla posługi biskupa przekazał metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz. „Przez 13 lat służył pomocą Archidiecezji w czasie pasterzowania kardynała Józefa Glempa, a od 12 lat jest jednym z moich najbliższych współpracowników. Serdecznie dziękuję i zapraszam cały Kościół warszawski do modlitewnego dziękczynienia za biskupa Piotra” – napisał kardynał w komunikacie do wiernych archidiecezji warszawskiej.

Mszę dziękczynną jubilat odprawił w kościele św. Wojciecha na stołecznej Woli. Od lat hierarcha pielgrzymuje tam w dniu swoich święceń, by dziękować i zawierzyć swoje posługiwanie liturgicznemu patronowi tego dnia - świętemu Wojciechowi, biskupowi i męczennikowi, głównemu patronowi Polski.

- To miejsce, z którym jestem szczególnie zżyty. Jeszcze przed święceniami kapłańskimi posługiwałem tutaj jako diakon – przypomniał biskup. Wskazał także na szczególną osobistą cześć wobec patrona świątyni – świętego Wojciecha.

W liturgii uczestniczyli duchowni i świeccy – przyjaciele i współpracownicy biskupa Piotra Jareckiego. Przybyły delegacje Akcji Katolickiej oraz przedstawiciele wspólnot zakonnych z terenu archidiecezji warszawskiej.

***

Bp Piotr Jarecki jest doktorem nauk społecznych, biskupem tytularnym Avissa i pomocniczym archidiecezji warszawskiej.

Urodził się 29 czerwca 1955 roku w Sierpcu na terenie diecezji płockiej. Syn Józefa i Jadwigi z domu Melibruda. 1 czerwca 1980 r. w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie przyjął z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego święcenia prezbiteratu. Dwa lata pracował jako wikariusz w par. Matki Bożej Anielskiej w Skolimowie.

Studiował w seminariach duchownych płockim i warszawskim, a także w Akademickim Studium Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie uzyskał licencjat z teologii w zakresie katolickiej nauki społecznej. Studia doktorskie odbył w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim.

Po powrocie z Rzymu był referentem w Sekretariacie Prymasa Polski oraz pełnił obowiązki wykładowcy nauk społecznych w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym św. Jana Chrzciciela i na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. W 1994 r. został desygnowany na urząd zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski.

Ogłoszony biskupem 16 kwietnia 1994 r., konsekrowany został przez kard. Józefa Glempa 23 kwietnia w archikatedrze św. Jana Chrzciciela. Współkonsekratorami byli pierwszy biskup warszawsko-praski Kazimierz Romaniuk, biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej Marian Duś oraz sekretarz Kongregacji ds. Biskupów abp Jorge María Mejía. Jako dewizę biskupią bp Jarecki przyjął słowa „Testimonium perhibere veritati” (Dawać świadectwo prawdzie).

Na początku swojej posługi biskupiej bp Jarecki był mocno zaangażowany w reaktywowanie Akcji Katolickiej w Polsce. Stąd w latach 1996-2003 był jej Krajowym Asystentem Kościelnym.

Od grudnia 2004 r. do 2012 r. był przewodniczącym Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Unii Europejskiej oraz przedstawicielem polskiego episkopatu w COMECE, której od 2006 r. do 2012 r. był wiceprzewodniczący. Przez dwie kadencje był również członkiem Papieskiej Rady „Iustitia et pax”.

W kurii warszawskiej bp Jarecki, podobnie jak pozostali biskupi pomocniczy, pełni funkcję wikariusza generalnego. Jest archidiakonem Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej, członkiem Rady Biskupiej, Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów Archidiecezji Warszawskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem