Reklama

Kilka notatek na marginesie wyborów

2018-10-31 08:28

Witold Gadowski
Niedziela Ogólnopolska 44/2018, str. 18-19

Każde wybory wywołują lawinę zmian. Jednak wybory samorządowe są tymi, których skutki potem odczuwamy najbardziej. One meblują najbliższe lata w okolicy, w której żyjemy. Za nami już fala komentarzy i analiz. Okazuje się, że wszystkie ugrupowania właściwie czują się zwycięskie. Kto zatem przegrał?

Każda gra ma ograniczoną pulę nagród i aby ktoś odniósł sukces, ktoś inny musi coś realnie stracić, ponieść porażkę. Skoro największe ugrupowania, z pewnymi minami swoich rzeczników, obwieszczają zwycięstwo, to oznacza, że przegrał... zwykły Kowalski, Gadowski, szeregowy obywatel, który nie uczestniczy potem w podziale łupów, nie obejmuje lukratywnych posad, nie upaja się nowo uzyskaną władzą. On – po prostu – musi za to wszystko płacić.

Minione wybory wcale nie były tryumfem rządzącej formacji. Co prawda uzyskała władzę w pięciu nowych (wobec stanu poprzedniego) województwach, jednak nie udało jej się zdobyć żadnego z dużych miast. Szczególna sytuacja wydarzyła się w Warszawie, gdzie Rafał Trzaskowski wręcz pobił pracowitego i wzbudzającego dużą sympatię Patryka Jakiego. Dziś już wiadomo o tym, że czegokolwiek Jaki by nie zrobił, nie był w stanie wygrać w Warszawie. Stolica bowiem – o czym już wielokrotnie pisałem – to miasto szczególne. Tam, gdzie mieszczą się dzielnice nowobogackich i ludzi z korporacji, każdy, kto nie prze do przodu, kto ogląda się na innych, jest już na starcie przegrany. Tam liczą się jedynie pieniądze, powierzchowny sukces i nimb nowoczesności. Na piętnaście dzielnic Warszawy tylko jedna okazała się normalnie konserwatywna – Stara Praga Północ. Tam mieszkają ludzie od wielu pokoleń, stosunkowo mało jest przybyszy, a najmniej tzw. elementu korporacyjnego.

Warszawa nie lubi troski o innych, Warszawa nie chce pamiętać o ofiarach afery reprywatyzacyjnej. Myślę, oczywiście, o tej Warszawie, która głosowała na Rafała Trzaskowskiego – tych ludzi jest w stolicy przewaga, oni decydują o jej drapieżnym obliczu. Siłom niepodległościowym i patriotycznym od wielu już elekcji nie udało się znaleźć recepty na to zapatrzone w siebie, samolubne miasto.

Reklama

Uogólniam, i to zapewne krzywdząco, ale nadzwyczajna frekwencja w warszawskich wyborach oraz miażdżący wynik starcia Trzaskowskiego z Jakim pokazują prawdziwe oblicze grupy, która w naszej stolicy dziś dominuje. We współczesnej Warszawie nie ma miejsca na żadne sentymenty, ona prze do przodu, po trupach. To miasto nie widzi ofiar, nie zastanawia się nad ideami – ono chce coraz więcej zarabiać i coraz więcej konsumować, a wszystko, co mu w tym przeszkadza, odrzuca jak zużyte opakowanie przeszłości. W dzisiejszej Warszawie nie ma wczoraj, a dziś istnieje tylko o tyle, o ile służy temu, że jutro będzie jeszcze więcej pieniędzy, gadżetów, zabawek, możliwości. To na pewno niesprawiedliwy obraz stolicy, ale taki właśnie wyłania się z fotografii społecznej, którą wykonały minione właśnie wybory.

Wielką klęskę w tych wyborach poniosły PO i jej przybudówki. Pomimo buńczucznych analiz ugrupowanie to utraciło niemal połowę wpływów w samorządach i wygrana w stolicy na pewno nie jest w stanie mu tego osłodzić. PO pokazało jedynie, że potrafi straszyć PiS-em, jest nieudolną antytezą obozu rządzącego i nie potrafi wygenerować z siebie żadnego twórczego programu, żadnego nowego pomysłu na zarządzanie lokalnymi społecznościami. PO staje się powoli zrutynizowanym związkiem zawodowym ludzi, którzy na jakimś etapie swojego życia poszli na nieprzyjemne kompromisy i nie chcą o tym teraz pamiętać. Dotychczas wyrzuty sumienia wobec polskiej niepodległości łagodzili sobie poklepywaniem po plecach, którego doświadczali za granicami naszego kraju, oraz doraźnymi fruktami wynikającymi ze sprawowania władzy i decydującego głosu przy podziale publicznych pieniędzy. Teraz większość tych fruktów zostanie im odebrana. Mam nadzieję, że stanie się tak z pożytkiem dla lokalnej Polski.

Te wybory to (pomimo ciągle niewiarygodnie wysokiego wyniku) początek procesu rozpadu dla PSL. To najbardziej prorosyjskie stronnictwo działające na polskiej scenie politycznej straciło władzę w kilku województwach, straciło jednak coś więcej – tysiące posad, które z powodu uczestnictwa w rządzących koalicjach zawłaszczyło. Ludzie będący klientami PSL – partii bezideowej i otwarcie cynicznej – teraz są rozczarowani. Zdolności kupowania sobie poparcia w PSL radykalnie zmalały, a było to jedyne lepiszcze, które utrzymywało różne środowiska przy „chłopskiej partii”. Przewodniczący Władysław Kosiniak-Kamysz robi co prawda butne miny, ale sam zdaje sobie sprawę, że kres tej bezideowej i w gruncie rzeczy szkodliwej dla polskiej państwowości formacji nieuchronnie nadchodzi. Paradoksalnie właśnie wyplewienie polskiej polityki z PSL-u może spowodować, że znajdzie się wreszcie wpływowe politycznie grono, które prawdziwie zadba o interesy wsi i rolników.

Tyle wynika z analizy wyborczych doniesień. Co jednak z tego wszystkiego będzie miał szeregowy obywatel? Ano – po raz kolejny – przekonał się, że siła partyjnych szyldów jest o niebo większa niż najszczersze chęci bezpartyjnych samorządowców, sąsiadów, którzy wiedzieliby, jak – na własnym terenie – dowodzić wspólnym dobrem. W tych wyborach – jak zresztą w każdych dotychczasowych – wygrywali kandydaci partyjni. Mogli – jak w Krakowie – być kompletnie nieznani, ba, mogli mieć nawet nieciekawą przeszłość, skoro jednak startowali z listy liczącego się ugrupowania... odnieśli sukces. Czego zatem można się spodziewać po ludziach, którzy całą swoją karierę zawdzięczają partyjnej biurokracji? Na pewno będą posłuszni wobec dyrektyw, które popłyną z partyjnych centrali. Czy po to jednak tworzona była samorządowa reforma, aby – po latach – większość samorządów zdominowana została przez rządzone z Warszawy ugrupowania?

Pisząc te słowa, nie chcę, oczywiście, wpaść w łatwe „antypartyjniactwo”, które – w warstwie haseł – uprawia np. ruch Kukiz’ 15.

Pragnąłbym jednak zwrócić uwagę na fakt, że wielu dobrych organizatorów, sprawdzonych działaczy społecznych nigdy nie zapisze się do żadnej z partii – i czy to automatycznie oznacza, że mają być na trwałe wyeliminowani z samorządów?

Nadmierne upartyjnienie samorządów może skutkować tym, że każdy lokalny problem będzie urastał do rangi politycznego sporu, w którym będą padały – powtarzane za mediami ogólnopolskimi – jałowe, w istocie, argumenty. Zamiast stosować zasadę minimalizmu i uwalniać od ogólnopolskiego politykowania te sfery naszego życia, które wymagają jedynie sprawnego i uczciwego zarządzania, pogrążamy się w generalnych sporach o... dziurę w drodze.

Oczywiście, byłoby idealnie, gdyby wyborcy dobrze znali swoje interesy i głosowali wyłącznie na ludzi, którzy skutecznie pomogą im te interesy realizować, żyjemy jednak w epoce, gdy powoli odbiera nam się pewność sądzenia i zdolność rozeznawania realnego świata. Tzw. elektorat wtłacza się w nierealne schematy tylko po to, aby – po upływie kadencji – łowić go sieciami własnych mediów i rozpowszechnianych słów kluczy.

Zdajmy sobie sprawę z faktu, że jesteśmy już kolejnym pokoleniem ludzi urabianych do demokracji, a demokracja to nic innego jak metoda umożliwiająca rozwój metod masowego odławiania „elektoratu”. Wszyscy, którzy do wypracowanych schematów nie pasują, zostają przez demokratyczną maszynkę przemieleni i unicestwieni w sferze publicznej. Nie mam, jak zauważyliście, zbyt optymistycznego nastroju po wyborach samorządowych, ale chciałbym bardzo się pomylić i być świadkiem, jak z naszych samorządów wyrastają ludzie, którzy będą w stanie poprowadzić Polskę ku przyszłości.

Tagi:
wybory

Reklama

„Głosuj na rodzinę” – sprawdzimy, czy kandydaci na Europosłów popierają postulaty na rzecz rodzin

2019-03-01 15:43

maj / Warszawa (KAI)

- Wszyscy kandydaci do Europarlamentu będą mogli podpisać "Manifest" zobowiązujący do działań na rzecz polityki rodzinnej. 15 maja br. opublikujemy nazwiska kandydatów, którzy ten dokument podpisali. Zachęcamy do głosowania właśnie na nich! – poinformowali przedstawiciele europejskich organizacji rodzinnych podczas konferencji prasowej „Głos rodzin w instytucjach europejskich. Stowarzyszenia rodzinne wobec wyborów do Parlamentu Europejskiego”, która odbyła się dziś w Warszawie.

O. Waldemar Gonczaruk CSsR

W spotkaniu w Centrum Medialnym KAI wzięli udział Antoine Renard - przewodniczący Europejskiej Federacji Stowarzyszeń Rodzin Katolickich (FAFCE), Nicola Speranza - sekretarz FAFCE i pracownik biura FAFCE w siedzibie COMECE w Brukseli, Judyta Kruk ze Związku Dużych Rodzin „Trzy Plus” i Europejskiej Konfederacji Dużych Rodzin (ELFAC) oraz Teresa Kapela - wiceprzewodnicząca Europejskiej Federacji Osób Aktywnych w Domu (FEFAF).

"Manifest", sformułowany przez FACE (Europejską Federację Stowarzyszeń Rodzin Katolickich) zawiera zobowiązanie do działań na rzecz zmiany niekorzystnych obecnie w Europie trendów demograficznych, wzmocnienia głosu stowarzyszeń rodzinnych, ekonomii wspierającej rodziny, uznania godności i wartości nieodpłatnej pracy wykonywanej dla domu oraz równowagi między życiem rodzinnym i zawodowym. Wzywa do wspierania instytucji małżeństwa, poszanowania ludzkiej godności od początku do naturalnego końca życia, uznania prawa rodziców do wychowywania dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami oraz uznania komplementarności kobiety i mężczyzny i odrzucenia prób wymazywania różnic seksualnych za pomocą polityki publicznej. Manifest postuluje też „family mainstreaming”, czyli sprawdzanie wszystkich decyzji i uregulowań Unii Europejskiej pod kątem interesu rodzin.

Tekst „Manifestu” dostępny jest m.in. na stronie voteforfamily2019.eu. Rozesłany zostanie do wszystkich kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiej, z wszystkich list i opcji politycznych. Nazwiska kandydatów, którzy podpiszą apel, będą opublikowane przez FAFCE 15 maja br. Równolegle będzie trwała kampania medialna informująca o inicjatywie i zachęcająca do realizacji postulatów na rzecz rodziny w przyszłym Parlamencie Europejskim.

Inicjatorzy akcji zapowiadają, że po wyborach wszyscy kandydaci, którzy znajdą się w Parlamencie zostaną zapytani, jak zamierzają realizować wartości zawarte w apelu. FAFCE zaproponuje też listę konkretnych postulatów wynikających z poszczególnych punktów apelu.

- Celem naszej kampanii jest dyskurs na temat przyszłego składu Parlamentu Europejskiego oraz celów, jakie mają mu przyświecać. Zależy nam, by wśród nich znalazła się walka o interes rodzin – powiedział przewodniczący FAFCE, Antoine Renard. - Kampania formułuje też konkretny katalog zagadnień istotnych w tym kontekście i zawiera zobowiązanie do ich realizacji. Ułatwi również naszą przyszłą pracę: grupa posłów, która podpisze nasz „Manifest” będzie wewnątrz parlamentarną ponadpartyjną i ponad narodową grupą posłów, z którą będziemy pracować w przyszłym Parlamencie Europejskim, a która będzie dbać o interes rodziny w Europie – dodał.

W związku z wyborami swoje postulaty przedstawia też ELFAC, czyli Europejska Konfederacja Dużych Rodzin. ELFAC rekomenduje: obniżenie podatku VAT na pieluchy i podstawowe artykuły dla niemowląt, uwzględnianie nieodpłatnej pracy opiekuńczej przy obliczaniu krajowego PKB, umożliwienie rodzinom wielodzietnym z 7 i większą ilością dzieci, prowadzenie rodzinnego vana bez profesjonalnego prawa jazdy dla kierowcy, zlikwidowanie dyskryminacji ze względu na liczbę dzieci w taryfie podstawowych opłat konsumpcyjnych: woda, elektryczność, gaz itd. oraz wspieranie i uznawanie Europejskiej Karty Dużej Rodziny.

Antoine Renard podkreślił, że obecnie w żadnym państwie UE sytuacja demograficzna nie zapewnia zastępowalności pokoleń. - Brak dzieci wskazuje na fundamentalny brak zaufania w społeczeństwie. Rodziny nie mają też zaufania do elit Unii Europejskiej – zaznaczył.

Na koniec wyraził radość, że pierwsze spotkanie na temat inicjatywy FAFCE „Głosuj na rodzinę” organizowane jest właśnie w Polsce, Ojczyźnie Jana Pawła II. – To jemu zawdzięczamy motywację do pracy na rzecz rodzin – powiedział.

Europejska Federacja Katolickich Stowarzyszeń Rodzinnych (FAFCE) zainicjowana w 1993r. powstała w 1997r.. Obecnie zrzesza przedstawicieli 16 krajów. Z Polski do federacji FAFCE należy Przymierze Rodzin, Polska Federacja Ruchów Obrony Życia i jako organizacja współpracująca Związek Dużych Rodzin ''Trzy Plus''.

FAFCE to organizacja uznana przez Radę Europy, jako Organizacja Pozarządowa ze statusem uczestnika. Z tego tytułu pozostaje w kontakcie z instytucjami Unii Europejskiej, takimi jak Komisja i Parlament Europejski. Razem ze stowarzyszeniami sprzymierzonymi, jest znaczącym przedstawicielem katolików w dialogu dotyczącym wszystkich spraw związanych z rodziną i z życiem rodzin. FAFCE zapewnia przedstawicielstwo polityczne rodzin uwzględniające katolicki punkt widzenia, to znaczy odwołujące się do społecznego nauczania Kościoła, nauki o rodzinie, jak również do świadectwa wiary i doświadczeń Chrześcijan w Kościele i w społeczeństwie.

Od 1999r. w Brukseli w siedzibie Przedstawicielstwa Episkopatów Europejskich COMECE funkcjonuje stały sekretariat FAFCE. Przedstawiciele stowarzyszeń spotykają się dwa razy do roku przemiennie w Brukseli i kolejno w krajach członkowskich.

W 2001r. FAFCE otrzymała status organizacji pozarządowej uznanej przez Radę Europy za organizację współpracującą. Daje jej to prawo do obecności jej przedstawicieli na wszystkich spotkaniach plenarnych, prawo dostępu do opracowywanych dokumentów i prawo zabierania głosu.

Podobny zakres działań FAFCE podejmuje w instytucjach UE.

Europejska Konfederacja Dużych Rodzin (ELFAC) została formalnie ustanowiona w 2004 r., gromadząc stowarzyszenia dużych rodzin w całej Europie. Konfederacja reprezentuje ponad 50 milionów europejskich obywateli, którzy należą do niemal 9 milionów dużych rodzin.

Wybory do Parlamentu Europejskiego odbywać się będą od 23 do 26 maja 2019 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zwycięstwo zdrowego rozsądku nad aborcją w Szkocji

2019-03-20 18:40

vaticannews / Edynburg (KAI)

Rada miasta Edynburga odrzuciła projekt rozporządzenia mającego zakazać obrońcom życia czuwań przed klinikami aborcyjnymi. Grupy pro-life nazywają tę decyzję „zwycięstwem zdrowego rozsądku”.

AnyaLogic / Foter.com / CC BY

Rada miasta, służba zdrowia oraz policja rozważały możliwość wprowadzenia specjalnych stref przed klinikami aborcyjnymi, gdzie zakazana byłaby modlitwa i rozmowy z korzystającymi z „usług” tych instytucji. Powodem miało być „niepotrzebne dręczenie” tzw. pacjentów. Jak orzeka jednak raport rady miasta: „nie ma na to żadnego przekonywującego dowodu”, co za tym idzie władze miasta nie zakażą obrońcom życia takich działań.

Jak mówi Michael Robinson, odpowiedzialny za komunikację z mediami przy szkockim Towarzystwie na rzecz Ochrony Nienarodzonych Dzieci (SPUC), oficjalne dane potwierdzają, że kobiety ubogie w tym kraju mają dwukrotnie wyższy wskaźnik dokonywania aborcji niż kobiety zamożne. „Pokojowe czuwania obrońców życia oferują praktyczne, emocjonalne i finansowe wsparcie dla bezbronnych kobiet, które inaczej mogą być zmuszone do aborcji, której nie chcą” – dodaje Robinson.

W 2017 r. rozwiązania zakazujące czuwań przed klinikami przyjęła londyńska gmina Ealing, podczas gdy gmina Richmond upon Thames przeforsowała taki zakaz w ubiegłym miesiącu. Znane są przypadki procesów sądowych wytoczonych gminie przez matki, które dzięki czuwaniom obrońców życia ocaliły swoje dzieci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem