Reklama

Koncert kolęd 2019 nowy termin

Przywracają pamięć

2018-11-07 08:52

Andrzej Tarwid
Edycja warszawska 45/2018, str. VI

Jeszcze tylko do 15 listopada br. można zobaczyć wystawę „Kościół w służbie Niepodległej”. Projekt przygotowała grupa młodych osób, które sukcesywnie przywracają pamięć o bohaterach narodowych

Abp Aleksander Kakowski i kard. Adam St. Sapieha, bp Władysław Bandurski i ks. Ignacy Skorupka – to m.in. ich sylwetki, posługę dla Kościoła i wiernych oraz zasługi dla odradzającej się Ojczyzny możemy poznać, odwiedzając wystawę zorganizowaną w „Dobrym Miejscu” na Bielanach.

– W 100-lecie odzyskania niepodległości dużo mówi się o głównych bohaterach tamtych czasów. Rzadziej podkreśla się rolę Kościoła i księży w odzyskaniu niepodległości. Realizowany przez nas projekt pokazuje, że to właśnie Kościół katolicki spajał Polaków. Dzięki temu kolejne pokolenia zachowały tożsamość, nie ulegając germanizacji czy rusyfikacji w czasie zaborów. A po 1918 r., to m.in. dzięki Kościołowi udało się sprawnie odbudować państwo i obronić odzyskaną niepodległość. Zawdzięczamy to „cichym bohaterom w sutannach”. I to ich przypominamy – mówi „Niedzieli” Rafał Kulisiewicz, koordynator projektu i wiceprzewodniczący Fundacji Służba Niepodległej.

Razem można więcej

Powstała niecałe dwa lata temu Fundacja Służba Niepodległej działa bardzo prężnie w miejskiej przestrzeni stolicy. To oni stoją za konkursem na plakat Narodowego Dnia Pamięci, Praskimi Spotkaniami z Historią czy majowymi Marszami Pileckiego, które w Warszawie rozpoczynają się Mszą św. 1 sierpnia na pl. Zamkowym. Członkowie fundacji współorganizowali akcję „Żywy Znak dla Powstania Warszawskiego”, formując z ludzi symbol Polski Walczącej w Godzinę „W”.

Reklama

Służba Niepodległej współtworzy też Społeczny Komitet Obchodów Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”. Niedawno zaś – wspólnie ze Stowarzyszeniem Wspólnota Polska – zorganizowali wystawę „Paderewski w służbie Niepodległej”. Jej wernisaż odbył się na Krakowskim Przedmieściu. Potem ekspozycja zawitała do kilkudziesięciu szkół w Warszawie i okolicy, a w najbliższej przyszłości będzie pokazywana w ośrodkach polonijnych na całym świecie.

Fundację tworzy grupa kilkudziesięciu młodych ludzi. Najstarsi nie mają jeszcze 30 lat, najmłodsi od niedawna są studentami. Co interesujące, każda z osób zaangażowanych w fundację działa także w jakimś NGO’s, czyli organizacji pozarządowej. Jedni na co dzień udzielają się w Stowarzyszeniu KoLiber, drudzy w Studentach dla Rzeczpospolitej. A jeszcze inni są członkami: Młodych dla Polski, Niezależnego Zrzeszenia Studentów oraz Stowarzyszenia Polska Jest Najważniejsza.

– Wspólnie postanowiliśmy powołać fundację. Po pierwsze, dlatego, że razem można więcej. A po drugie, forma prawna fundacji daje skuteczniejsze możliwości działania na rzecz dobra wspólnego niż stowarzyszenie – wyjaśnia Marcin Pasierbski, prezes Fundacji Służba Niepodległej oraz doktorant na Wydziale Studiów Politycznych i Międzynarodowych UW.

Duma i etos służby

Działalność fundacji nie ogranicza się jedynie do spektakularnych projektów w przestrzeni miasta. Drugim filarem są projekty o charakterze edukacyjno-formacyjnym. To one mają krzewić w młodym pokoleniu Polaków etos „propaństwowych patriotów chcących służyć niepodległej Rzeczypospolitej na polu zawodowym, społecznym i prywatnym”.

Aby osiągnąć ten cel, Służba Niepodległej zorganizowała dwa cykle seminariów pt. „Kultura, dziedzictwo, tożsamość”. Ich uczestnikami, w kilku miastach w kraju, byli młodzi ludzie z różnych organizacji pozarządowych. Dzięki seminariom mogli oni posłuchać wykładów wybitnych naukowców – prof. Pawła Skibińskiego, prof. Mieczysława Ryby, prof. Piotra Nowaka, a także naukowców i aktywnych polityków: Piotra Glińskiego i Jana Żaryna. Poza wykładami młodzi brali także udział w szkoleniach i warsztatach.

– Z jednej strony, chcemy promować polskie dziedzictwo narodowe oparte na chrześcijańskim fundamencie i wielowiekowej historii, dającej nam liczne powody do dumy z przynależności do polskiej wspólnoty narodowej. Z drugiej strony, chcemy działać na rzecz idei sprawnego i suwerennego państwa oraz wolnego społeczeństwa – mówi „Niedzieli” prezes Pasierbski.

W Służbie Niepodległej działa ok. 40 osób, ale fundacja nadal otwarta jest na kolejnych chętnych. Zaangażować mogą się także członkowie z innych stowarzyszeń o profilu konserwatywnym. – Wystarczy tylko wejść na naszą stronę (sluzbaniepodleglej.pl), zobaczyć, co robimy i napisać mail – mówi Pasierbski.

www.sluzyliniepodleglej.pl

Na internetowej stronie fundacji jest zakładka „Projekty”. Odnośnik dotyczący „Kościoła w służbie Niepodległej” przekierowuje do nowej strony, gdzie znajdą się sylwetki ok. 20 duchownych, którzy wiernie służyli Bogu i Ojczyźnie. – Ta strona jest rozszerzeniem wystawy „Kościół w Służbie Niepodległej”– wyjaśnia Rafał Kulisiewicz i dodaje: – Tych wszystkich, którzy nie zdążą obejrzeć wystawy w „Dobrym Miejscu” do 15 listopada, zapraszam na www.sluzyliniepodleglej.pl .

Tagi:
100‑lecie niepodległości

Uczcili pamięć walczących o polskość Lubaczowa

2019-01-08 12:01

Adam Łazar
Edycja zamojsko-lubaczowska 2/2019, str. VII

O przynależności Lubaczowa i powiatu cieszanowskiego do Polski zdecydowała bitwa z sotniami ukraińskimi stoczona 27 grudnia 1918 r. W 100. rocznicę wydarzenia przewodnicząca Rady Powiatu Lubaczowskiego Marta Tabaczek, członek Zarządu Barbara Broź i starosta lubaczowski Zenon Swatek na mogiłach poległych spoczywających na cmentarzu w Cieszanowie i Lubaczowie złożyli wiązanki kwiatów i zapalili znicze

Adam Łazar
Złożenie kwiatów

W dniu 28 grudnia na trzeciej sesji Rady Powiatu Lubaczowskiego radni podjęli uchwałę, w której czytamy: „Rada i Starosta Powiatu Lubaczowskiego składają hołd obrońcom Ojczyzny, żołnierzom kompanii lubaczowskiej 9. Pułku Piechoty, którzy przed stu laty, 6 i 27 grudnia 1918 r. pod dowództwem por. Stanisława Dąbka i ppor. Karola Sandera stoczyli zacięte walki o przynależność do Polski Lubaczowa i powiatu cieszanowskiego. Szczególną czcią otaczamy żołnierzy Polskiej Organizacji Wojskowej: dowódcę POW w powiecie cieszanowskim por. Franciszka Gajerskiego i sierż. Józefa Lityńskiego, zamordowanych pod Niemirowem 8 grudnia 1918 r. na mocy wyroku sądu polowego Ukraińskiej Galicyjskiej Armii oraz żołnierzy 6. kompanii „Lubaczów” 9. Pułku Piechoty, którzy polegli w obronie Lubaczowa 27 grudnia 1918 r. i zostali pochowani w zbiorowej mogile Obrońców Lubaczowa i Baszni Dolnej na cmentarzu komunalnym w Lubaczowie: kpr. Michała Bojsarowicza z Pruchnika, szer. Kazimierza Brzyskiego z Łukawicy, szer. Karpińskiego, Franciszka Muchę, szer. Marcina Pielę z Lubaczowa, kpr. Władysława Smyka z Jarosławia, szer. Andrzeja Świętojańskiego z Chlewisk, szer. Jana Trelę z Jeżowego powiat Nisko, szer. Józefa Medweckiego z Lubaczowa, szer. Jana Warskiego z Narola. Cześć ich pamięci!”. Ich pamięć radni i zaproszeni goście uczcili także minutą ciszy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Czy kremacja zwłok jest niezgodna z wiarą chrześcijańską? (2)

Ks. Krzysztof Graczyk
Edycja włocławska 31/2003

Kzenon/pl.fotolia.com

Na podstawie przedstawionej wcześniej nauki Kościoła trzeba stwierdzić, że chrześcijańska praktyka grzebania ciał ludzi zmarłych opiera się na prawdzie o integralnym odkupieniu nas przez Chrystusa Pana, który kiedyś wskrzesi ciała zmarłych i obdarzy je chwałą zmartwychwstania. Wyraźne stanowisko Kościoła zostało przedstawione w nowym Kodeksie Prawa Kanonicznego, obowiązującym od 1983 r. Można więc na podstawie przepisów prawnych zawartych w tej kodyfikacji stwierdzić, że kremacja nie jest zabroniona, ale lepszy jest tradycyjny pogrzeb: "Kościół usilnie zaleca zachowanie pobożnego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej" (1176 § 3).
Patrząc przez pryzmat historii chrześcijaństwa, kremacja była wielokrotnie potępiana przez Kościół katolicki, ponieważ wiązała się z wiarą w to, że po śmierci wszystko się kończy. Mentalność ta uległa zmianie. I w obecnym czasie Kościół uznaje, że kremacja jest "dziś często pożądana, nie z powodu nienawiści wobec Kościoła lub obyczajów chrześcijańskich, ale jedynie z racji związanych z higieną, racji ekonomicznych czy innego rodzaju, w płaszczyźnie publicznej czy prywatnej" (Instrukcja Świętego Oficjum, a obecna nazwa: Kongregacja ds. Nauki Wiary, 1963). Innymi słowy można stwierdzić, że Kościół katolicki uznaje kremację, ponieważ pozwala ona zachować warunki higieny, zdrowia publicznego i stanowi rozwiązanie trudności z pozyskiwaniem terenów na cmentarze. Kremacja, pomijając motywacje natury ideologicznej, daje się pogodzić z wiarą chrześcijańską i formami pobożności związanymi z okazywaniem szacunku wobec ciała zmarłego: "Rzeczywiście, spalenie (kremacja) zwłok, jako że nie dotyczy duszy i nie przeszkadza Bożej Wszechmocy w odbudowaniu ciała, nie zawiera sama w sobie, ani nie przyczynia się w sposób obiektywny do zaprzeczenia tym dogmatom" (Instrukcja Świętego Oficjum, 1963), tj. zmartwychwstania ciał i nieśmiertelności duszy. Wymiar paschalny (śmierć i zmartwychwstanie) kremacji jest taki sam jak zwykłego pochówku (pogrzebanie) - to, co ulega przemianie w proch czy popiół, przeznaczone jest do zmartwychwstania. Zresztą nikt nie jest w stanie stwierdzić, że w momencie zmartwychwstania użyta zostanie ta sama materia, to samo ciało, które posiadamy w obecnym życiu. Dlatego też zmartwychwstanie nie będzie nowym początkiem starego sposobu istnienia, lecz nową rzeczywistością, nowym życiem.
Trzeba ostatecznie powiedzieć, że Kościół nie zabrania stosowania kremacji, ale poleca w dalszym ciągu pobożny zwyczaj grzebania ciał zmarłych, ponieważ posiada on pewne znaczenie, którego niestety pozbawia kremacja. I tak złożenie ciała w ziemi przypomina, że śmierć jest snem, w którym oczekujemy przebudzenia, i który jest związany ze zmartwychwstaniem. Ponadto trzeba podkreślić, że w języku biblijnym pogrzeb jest znakiem ludzkiej ograniczoności i przemijalności: "wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!" (Rdz 3, 19). I jeszcze w innym miejscu: "Wielka udręka stała się udziałem każdego człowieka i ciężkie jarzmo spoczęło na synach Adama, od dnia wyjścia z łona matki, aż do dnia powrotu do matki wszystkich" (tj. ziemi: Syr 40, 1). Bez ulegania pokusie dosłownej interpretacji Pisma Świętego przywołane powyżej fragmenty bardziej wskazują na pochówek niż na kremację.
Wielu ludzi pyta: Czy pochówek nie może być uważany za pozostałość przestarzałej mentalności lub pełnej przesądów i tylko zewnętrznej otoczki czci dla ciała zmarłego? Przecież po co czekać, aby nastąpił rozkład zwłok, gdy można osiągnąć ten sam stan poprzez ich spalenie (kremację)? Otóż trzeba mocno powiedzieć, że takie myślenie nadaje kremacji znaczenie ideologiczne, oczywiście inne niż to antychrześcijańskie i antyreligijne znane z przeszłości, ale zawsze nie do przyjęcia. Pochówek to wybór naturalności rozkładu ciała ludzkiego, ale to nie znaczy, że należy uważać go za naturalistyczny i irracjonalny. Chodzi tu przecież o ludzką wrażliwość i zwyczaj, który dla wierzącego posiada długą tradycję, uznawaną także dziś za rozsądną. Psychiczny opór ludzi wobec kremacji (wybiera ją mniejszość) nie może być traktowany jako opóźnienie rozwoju kultury w danym społeczeństwie. Należy szanować tych, którzy proszą o kremację, ale trzeba również nabrać dystansu wobec informacji na ten temat i wobec presji namawiania do jej stosowania. Ludzka i chrześcijańska pietas wymaga, by zarówno w przypadku kremacji, jak i pochówku szanowano zwłoki zmarłych, a obrzędy były otwarte na nadzieję zmartwychwstania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Paryż: tysiące Francuzów manifestowały w obronie życia

2019-01-20 19:14

st (KAI) / Paryż

Od 30-50 tysięcy Francuzów wzięło dziś udział w trzynastym „Marszu dla życia”, apelując o zaprzestanie banalizowania aborcji i broniąc klauzuli sumienia lekarzy, którzy odmawiają zbijania dzieci w łonie matki. Co roku we Francji dokonuje się około 220 tys. aborcji.

La Manif Pour Tous

Marsz dla życia nie miał charakteru konfesyjnego chociaż do udziału w nim zachęcał arcybiskup Paryża, Michel Aupetit, a nuncjusz apostolski we Francji, abp Luigi Ventura przekazał pozdrowienia oraz słowa zachęty skierowane do uczestników przez Papieża Franciszka. Ojciec Święty podkreślił, że wszelkie zło na świecie bierze początek w braku szacunku dla życia. Zachęcił Francuzów do nieustannego dawania świadectwa niezbywalnych wartości: godności człowieka oraz godności życia.

Marsz rozpoczął się o godz. 13.30 od Porte Dauphine i przeszedł w kierunku placu Trocadero. Nawiązując do ruchu „żółtych kamizelek” delegat generalny marszu, Nicolas Sévillia wyjaśnił, że w formie publicznej wyraża się nie tylko zaniepokojenie z powodu trudności społecznych, ale także cierpienie niematerialne. Dodał, że dzisiejszy marsz był też pierwszym aktem mobilizacji obywatelskiej przeciwko próbom rewizji prawa bioetycznego odnośnie do sztucznego zapłodnienia, które w myśl propozycji kręgów liberalnych ma być dostępne dla wszystkich – nie tylko małżeństw, ale także związków osób tej samej płci, czy kobiet samotnych. Natomiast prezes Fundacji Lejeune, Jean-Marie Le Méné wyraził obawy, że obecny rząd prezydenta Macrona będzie chciał zalegalizować wykorzystanie embrionów do badań naukowych i eksperymentów pseudomedycznych.

W paryskiej manifestacji uczestniczyła także Viviane Lambert, która walczyć będzie w poniedziałek przed sądem w Châlons-en-Champagne o życie swojego syna Vincenta, znajdującego się od dziesięciu lat w stanie określanym przez media jako „wegetatywny”. Szpital nie chce kontynuować utrzymywania go przy życiu, chociaż film wideo pokazuje, że reaguje on na bodźce. Pani Lambert nie kryła wielkiego wrażenia widząc w stolicy Francji tak wielkie zgromadzenie obrońców życia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem