Reklama

Śpiewać na chwałę Panu

2018-11-14 11:43

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 46/2018, str. IV

Archiwum
„Józefowe Kwiatki” są wizytówką Kielc

Kościelne chóry, schole przeżywają w ostatnim czasie swój renesans. Świadczą o tym liczby uczestników różnego rodzaju konkursów muzycznych, takich jak na przykład konkurs kolęd, do udziału w którym zgłaszają się dziesiątki, jeżeli nie setki uczestników. Święta Cecylia przyciąga rzesze miłośników śpiewu, którzy dobrze śpiewając „dwa razy się modlą”

Jak przekazuje tradycja, św. Cecylia żyła na przełomie II i III wieku po Chrystusie. W swoim domu na Zatybrzu w Rzymie utworzyła oratorium, w którym zbierali się potajemnie chrześcijanie i gdzie nabożeństwa odprawiał papież Urban I. Pochodziła ze znakomitej rzymskiej rodziny. Była zagorzałą wyznawczynią Jezusa, tak zakochała się w Zbawicielu, że Jemu ślubowała wierność bez względu na konsekwencje. Rodzice mieli jednak w stosunku do Cecylii inne plany. Chcieli ją dobrze wydać za mąż, za bogatego poganina Waleriana. Dzień przed ślubem wyznała swoją tajemnicę miłości Chrystusa swojemu narzeczonemu. Ten, o dziwo, nie tylko, że uszanował jej ślub czystości, ale i sam się nawrócił ze swoim bratem, przyjmując chrzest z rąk papieża Urbana I. Jednak, kiedy w cesarstwie wybuchło krwawe prześladowanie chrześcijan, na skutek doniesienia Cecylia została aresztowana. Żołnierze, którzy zatrzymali Cecylię, byli pod takim wrażeniem jej urody, że błagali ją, by odstąpiła od wiary. Dziewczyna nie wyparła się Chrystusa i skazana została na śmierć przez uduszenie w łaźni własnego domu. Kiedy jednak gorąca para nie odebrała jej życia, skazano ją na publiczne ścięcie. Kat zadał mieczem kolejne dwa ciosy, które ku zdumieniu licznych świadków, nie odniosły skutku, pozostawiając jedynie na szyi dziewczyny dwie krwawe pręgi. Mimo że prawo rzymskie zabraniało zadawania skazańcowi trzeciego ciosu, kat uderzył po raz trzeci, jednak i tym razem miecz odskoczył od szyi. Darowano jej wówczas życie, jednak wyczerpana do kresu wytrzymałości, zmarła po kilku dniach. Pochowano ją w katakumbach św. Kaliksta, a w IX wieku przeniesiono do stojącego na gruzach jej domu kościoła.

Śpiąca Cecylia

W 1599 roku, podczas prac restauracyjnych, wydobyto spod ołtarza głównego trumnę z ciałem męczenniczki i otworzono ją w obecności wielu świadków. Obecny przy tym kardynał Boronio napisał we wspomnieniach: „Widać było... że to ciało nie znajdowało się w pozycji, w jakiej zwykle leżą w grobie zmarli, lecz jakby leżało w łóżku i jakby ta najczystsza dziewica przewróciła się na prawy bok, podkurczając skromnie nogi w ten sposób, że wydaje się rzeczywiście śpiącą dziewczynką”.

Wkrótce potem Stefano Maderno wyrzeźbił w białym marmurze posąg świętej, w takiej pozycji, w jakiej ją znaleziono. Obecnie posąg znajduje się w ołtarzu głównym kościoła, a jego replikę podziwiać można w Polsce, w pałacu Radziwiłłów w Nieborowie. Dlaczego św. Cecylia została uznana za patronkę muzyki kościelnej? Być może dlatego, że w aktach męczeństwa znaleziono zapis mówiący o tym, że gdy na weselu Cecylii grały instrumenty muzyczne, ona w swoim sercu śpiewała hymny tylko Bogu.

Reklama

Śpiewać hymny

– Chór „Gaude Mater” jest młody, powstał w parafii św. Stanisława BM w Kielcach w 2016 r., ale doświadczenie można powiedzieć ma „dużo większe” – mówi ks. Józef Majchrzyk, opiekun chóru – główne założenie istnienia chóru to śpiew podczas liturgii. Często chóry śpiewają tylko podczas uroczystości, mając niewielką ilość prób. A przez to tracą już zdobyte doświadczenie, natomiast chór „Gaude Mater” spotyka się na próbie raz w tygodniu na dwie godziny, posługuje śpiewem w parafii w każdą niedzielę, a czasem częściej. Jak mówi ks. Majchrzyk, w parafii „myślą kompleksowo o posłudze śpiewu”, dlatego istnieją też zespoły: dziecięcy i młodzieżowy. Każdy śpiewa na Mszy św. odpowiedniej dla siebie, młodzież na Eucharystii młodzieżowej, a dziecięcy na Mszy dla dzieci. Raz lub dwa razy w roku, wszystkie trzy zespoły śpiewają razem, dając na przykład koncert kolęd. Chór „Gaude Mater” może się poszczycić znaczącymi osiągnięciami. – Jeśli chodzi o konkursy, w ubiegłym roku uczestniczyliśmy w międzynarodowym konkursie kolęd i pastorałek i w pierwszym etapie na około 200 podmiotów, na poziomie chórów, zajęliśmy drugie miejsce, po roku prób śpiewania. W tym roku chcemy wystartować we wszystkich poziomach, czyli w kategoriach: dziecięcej, młodzieżowej i oczywiście chórów – mówi ks. Józef.

Od zespołu do chóru

Ks. Józef Majchrzyk, zanim wstąpił do Seminarium Duchownego, bardzo interesował się muzyką, miał dwa zespoły, osiągnął z nimi pewne sukcesy, miał nawet sesję nagraniową w profesjonalnym studio. To był początek jego pasji muzycznych. W seminarium odkrył, czym jest muzyka chórowa. Po jakimś czasie odważył się samodzielnie tworzyć i prowadzić takie chóry. Pierwszy chór założył podczas studiów we Włoszech, złożony był z kapłanów. „Własny” chór powstał w Domu Polskim w Rzymie, gdzie mieszkali studiujący w Wiecznym Mieście kapłani z całej Polski. Drugim chórem był chór młodzieżowy w LO Tadeusza Kościuszki w Busku-Zdroju, do zespołu należało ok. 20 osób. – Sporo koncertowaliśmy, zespół uświetniał swoimi występami wszystkie wydarzenia szkolne, występowaliśmy w kilku miejscach w diecezji – mówi ks. Józef. Zespół opracował takie perły muzyki renesansowej, jak Miserere, Gregorio Allegriego, a każdy koneser muzyki renesansowej zna ten wybitny utwór i rozumie jego skalę trudności. Od października 2016 r. z tym doświadczeniem ks. Józef zaczął pracę, w parafii św. Stanisława BM w Kielcach, gdzie natychmiast na jego apel zgłosiło się prawie 30 osób. Zespół, który zaczynał właściwie od zera, zrobił ogromne postępy. Dziś dysponuje materiałem ok. 25 wyuczonych utworów.

Chór, nasza wspólnota

– Śpiew i muzyka są obecne w życiu moim i całej rodziny od zawsze – mówi Anna Pierzak, wicedyrektor Zespołu Szkół Katolickich Diecezji Kieleckiej. Będąc dzieckiem, śpiewałam w chórze szkolnym oraz scholi parafialnej, potem w zespole młodzieżowym. Braliśmy udział w wielu konkursach piosenki religijnej, czasem zdobywaliśmy nagrody. To były piękne czasy... Nauczyłam się grać na gitarze i śpiewałam... Na rekolekcjach oazowych, pielgrzymkach, spotkaniach modlitewnych pełniłam rolę animatora muzycznego. Jako studentka zaczęłam śpiewać w chórze akademickim stworzonym przez ks. prof. Julisława Łukomskiego, a prowadzonym przez już śp. prof. Jerzego Rosińskiego. Chór funkcjonuje nadal. Każdego roku przygotowujemy m.in. oprawę muzyczną Drogi Krzyżowej, którą w Wielki Piątek transmituje Radio EM Kielce.

Miłość do śpiewu i muzyki przekazała również swoim synom. Obaj ukończyli szkołę muzyczną i służą swoimi muzycznymi talentami przy różnych uroczystościach szkolnych i kościelnych. Grają też w domu. Pani Anna bardzo lubi wieczory, kiedy któryś z nich (albo obaj razem) zasiadają do pianina i przelewają na klawisze to, co im w duszy gra... – Czasem muzykujemy wszyscy – gramy na pianinie, gitarze, kachonie i śpiewamy. Podziwiam wtedy sąsiadów za ich cierpliwość – mówi śmiejąc się. Dwa lata temu do śpiewania nie tylko w domu dał się również przekonać mąż pani Anny. – Gdy w naszej parafii ks. Józef Majchrzyk założył chór, zaczęliśmy w nim śpiewać razem z mężem. Daje nam to wiele radości, choć nie jest łatwe. Każdy środowy wieczór spędzamy na próbie. Gdy uczymy się głosów, bywa różnie. Czasem wydaje nam się, że utwór jest absolutnie nie do nauczenia, po czym, gdy połączymy 4 głosy i usłyszymy, jak brzmią, zdziwienie miesza się z radością i satysfakcją. Przez te dwa lata dzięki ks. Józefowi chór stał się wspólnotą ludzi, którzy dbają o swoją duchowość, uczestniczą w rekolekcjach, jeżdżą na pielgrzymki, są zaangażowani w życie parafii i bardzo lubią ze sobą przebywać. I jak tu nie dziękować Panu Bogu za talenty, którymi nas obdarza? Nie wolno ich zakopywać, lecz z odwagą służyć nimi innym – mówi.

Rodzina Józefowach Kwiatków

Piętnaście lat temu w parafii św. Józefa Robotnika w Kielcach powstała złożona z dzieci 20-osobowa schola. Zespół nazwano „Józefowe Kwiatki”. Od momentu powstania do października 2014 r. zespół prowadził śp. ks. Piotr Klimczyk. To z nim schola zdobyła większość nagród na przeglądach i konkursach. Szybko zespół stał się wizytówką Kielc. W ciągu tych kilkunastu lat w zespole śpiewało kilkadziesiąt dzieci. Schola była i jest dla nich nie tylko luźną grupą, w której można pośpiewać, ale jak to potwierdzają rodzice dzieci, „Józefowe Kwiatki” są dla nich drugą rodziną. – Tak, „Józefowe Kwiatki” są dla mnie rodziną – mówi Agnieszka Sołtys, tego zawsze pragnął ich założyciel, mój przyjaciel, śp. ks. Piotr Klimczyk i tak jest. Łączy nas jeden cel: głoszenie miłości Boga poprzez śpiew. My rodzice spędzamy ze sobą mnóstwo czasu, czy to przy organizacji strojów czy przy rozkładaniu sprzętu muzycznego, na rowerach, na łyżwach, w górach i nad morzem. Ten czas daje nam oddech od codziennej rutyny, ale również ładuje „akumulatory”. Poczucie, że mogę zawsze na innych liczyć, że mnie lubią, że im na mnie po ludzku zależy, jest bezcenne – mówi. Rodzina „Józefowych Kwiatków” pragnie przyprowadzić ludzi do Jezusa. Księża, którzy są opiekunami duchowymi scholi, w tym pomagają. „Kwiatki” śpiewają w dolnym kościele na Eucharystiach dla dzieci, ale jak mówi pani Agnieszka, byliby bardziej szczęśliwi, gdyby inne dzieci z parafii, umiejące i chcące śpiewać, zasiliły scholę. Starają się integrować z innymi grupami, działającymi przy Sanktuarium św. Józefa Opiekuna Rodziny poprzez organizację koncertów kolędowych i patriotycznych. Udało im się zaprosić do współpracy chór parafialny i teatr. – Poza parafią też pragniemy świadczyć o Jezusie. Wiosną śpiewaliśmy na rzecz dziewczynki chorej na nowotwór, a obecnie przygotowujemy się do koncertu charytatywnego dla osób niewidomych – mówi pani Sołtys.

Rozśpiewajmy parafie

– Często się słyszy pytanie, czy warto dublować organistę, stawiając na Mszy chór, jednak każdy, kto przeżyje Mszę św. z chórem, powie, że jest to istotne zróżnicowanie, ponieważ chór nie zastępuje wszystkich śpiewów, najwyżej dwie, trzy pieśni i pieśń po zakończeniu Eucharystii – mówi ks. Majchrzyk. Zawsze taka Msza wydaje się szczególnie uroczysta. Dodatkową funkcją chóru jest „rozśpiewywanie parafii”, a poza tym chór jest miejscem do zaangażowania się parafian w aktywne życie parafii. Należy się cieszyć, że wielu duszpasterzy na nowo zrozumiało, jak ważną funkcję w duszpasterstwie i liturgii pełnią chóry oraz scholki dziecięce i młodzieżowe – mówi ks. Józef.

Tagi:
chór

Basilica Cantans – Kościół śpiewa

2019-01-23 11:50

Anna Majowicz
Edycja wrocławska 4/2019, str. VI

Łączy ich pasja i miłość do muzyki chóralnej, nieustający apetyt na nowe wyzwania oraz prawdziwa przyjaźń. Bazyliszki – bo tak nazywają sami siebie członkowie Chóru Basilica Cantans – od 15 lat uświetniają wydarzenia wrocławskiego Kościoła. Bogaty repertuar pozwala im także na udział w świeckich uroczystościach

Anna Majowicz
Chór Basilica Cantans w czasie cotygodniowej próby Pod Czwórką

Chór Basilica Cantans powstał z początkiem 2004 r., z inicjatywy byłych członków Akademickiego Chóru Górniczego Politechniki Wrocławskiej, którzy po latach rozłąki spotkali się ponownie, aby uświetnić jubileuszową, 30. edycję Festiwalu Barbórkowego Chórów Studenckich. – Nie widzieliśmy się parę lat, a zaśpiewaliśmy tak, jak byśmy ćwiczyli regularnie. To spotkanie zaowocowało reaktywacją zespołu – już kilka tygodni później rozpoczęliśmy próby w sali biblioteki bazyliki mniejszej pw. św. Elżbiety Węgierskiej – mówi Mirosława Jura-Żegleń, dyrygent i kierownik artystyczny chóru. Ponieważ dyrygentka miała wówczas troje małych dzieci, nie podjęła się piastowania tej funkcji od samego początku. Pierwsze trzy lata czynił to Bogdan Tabisz – kantor i organista.

W latach 2008-14 chór działał przy parafii św. Antoniego. – Chociaż sala biblioteki kościoła garnizonowego była bardzo nastrojowa, to niestety, nie zawsze mogliśmy z niej korzystać – mówi Dorota Cieplińska, śpiewająca tenorem. Jak zaznacza, zapewne ćwiczyliby tam do dziś, gdyby nie propozycja proboszcza z wrocławskiej parafii św. Antoniego.

– O. Jarosław Zatoka usłyszał nas, gdy graliśmy koncert patriotyczny na Karłowicach. Zaprosił do siebie i bardzo wspierał. Po latach został przeniesiony do innej parafii, a razem z jego odejściem przenieśliśmy się i my – dodaje. Dzięki życzliwości ks. Zdzisława Madeja zespół mógł kontynuować działalność na rzecz parafii środowisk twórczych w kościele pw. św. Marcina. Obecnie chór rezyduje na Ostrowie Tumskim, deklarując swoją przynależność do archikatedry wrocławskiej, gdzie duchowym przewodnikiem zespołu jest jej proboszcz, ks. Paweł Cembrowicz.

Bogaty repertuar

Aktualnie zespół liczy ok. 35 ludzi wielu profesji, tworzą go m.in. lekarze, pielęgniarki, architekci, nauczyciele, przedszkolanki, a nawet siostra nazaretanka. Członkowie zespołu podkreślają zasługi ich charyzmatycznej dyrygentki. – Mirka uczyła mojego syna w szkole muzycznej. Kiedyś zaprosiłam ją do przedszkola, które prowadzę. Gdy usłyszała, jak podśpiewuję dzieciom, przez kolejne dwa miesiące dzwoniła do mnie z uporem, namawiając na członkostwo w chórze – wyznaje Dorota Cieplińska. Cztery miesiące później do chóru dołączyła Joanna Pawlak. – Pracuję obok kościoła garnizonowego. Pamiętam, że pewnej zimy wybrałam się tam na Mszę św. Chór uświetniał ją swym śpiewem. Ich muzyka tak mnie poruszyła, że po Eucharystii podeszłam do nich i zapytałam, czy mogę dołączyć – mówi Joanna, która śpiewa altem, a ponadto pełni obowiązki wiceprezesa chóru. Podobnie jak Asia, na Mszy św. (z tym, że już na Karłowicach) zespół usłyszała Maria Furman, która dzięki temu dziś jest sopranistką chóru. W chórze śpiewają także małżeństwa. Chór specjalizuje się w wykonywaniu muzyki sakralnej, ale repertuar zespołu stanowi szerokie spektrum różnych działów – od muzyki cerkiewnej, mszy i oratoriów, po utwory patriotyczne, kolędy, pieśni ludowe, świeckie czy muzykę z popularnych hitów filmowych.

– Kilka lat temu organizatorzy Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej zaproponowali naszej żeńskiej części wykonanie utworów po mandaryńsku. Zgodziłyśmy się i dałyśmy radę! – chwali śpiewające niewiasty Mirosława Jura-Żegleń.

Dobra atmosfera

Zespół tworzą zarówno chórzyści z wieloletnim stażem i doświadczeniem śpiewaczym, jak również studenci i parafianie, którzy sztuki tej uczą się od niedawna. Działalność w chórze pozwala twórczo spędzić wolny czas poprzez obcowanie ze sztuką muzyczną – i to jest bardzo ważne. Jednak dla chórzystów równie ważna jest miła atmosfera, która sprzyja zacieśnieniu kontaktów towarzyskich. Możliwość śpiewania jest oderwaniem się od szarej rzeczywistości.

Daj się złowić

– Potrafimy zaśpiewać Oratorium „Mesjasz”, a nie wydaje mi się, by inny amatorski chór się go podjął – mówi Krzysztof Bogdan, tenor. – Nasza publiczność może być pewna, że robimy to z pełnym zaangażowaniem i przekonaniem – dodaje.

Marzeniem chórzystów jest, by przekazać swoją wiedzę i umiejętności dalej. – Nowi chórzyści są dla nas na wagę złota. Wrocław to duże miasto, z wieloma kościołami. Promowane są chóry akademickie i szkolne. Takie chóry, jak nasz, mają trochę pod górkę. Mamy jednak nadzieję, że uda nam się w tym roku jakąś perełkę złowić – mówi Joanna Pawlak. – Mamy doświadczenie, które nie powinno się zmarnować – wtóruje Anna Mróz, sopranistka.

Obecnie próby chóru odbywają się w Metropolitalnym Studium Organistowskim we Wrocławiu przy ul. Katedralnej 4 – w poniedziałki i w czwartki w godzinach 18.45-21.00.

– Zapraszamy każdego, kto chciałby spróbować swoich sił w muzyce. Zapewniamy dobre warunki pracy, miłą atmosferę i udział w wielu programach, koncertach, festiwalach, przedsięwzięciach muzycznych i projektach artystycznych. Przyjdź, zaryzykuj. Daj się złowić! – zachęcają członkowie chóru.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Francja zmaga się z antysemityzmem, Kościół wskazuje przyczyny

2019-02-20 17:36

vaticannews / Paryż (KAI)

Nie oszukujmy się, żyjemy w agresywnym społeczeństwie. Stąd te nagłe eksplozje gniewu i przemocy – tymi słowami rzecznik, a zarazem sekretarz generalny episkopatu Francji komentuje gwałtowne nasilenie w tym kraju antysemityzmu, czemu towarzyszy zarazem, jako zjawisko niemal równoległe, nagły wzrost liczby profanacji katolickich miejsc kultu. Ks. Olivier Ribadeau Dumas łączy ze sobą te dwie tendencje. Świadczą one o naruszonej jedności francuskiego społeczeństwa, o trudnościach z zaakceptowaniem różnorodności. Chodzi o to, abyśmy wszyscy potrafili żyć w tym samym kraju, abyśmy zaakceptowali się nawzajem– wyznaje oficjalny przedstawiciel biskupów.

AG photographe/Fotolia.com

Wczoraj wieczorem wraz z biskupem pomocniczym francuskiej stolicy ks. Ribadau Dumas wziął udział w manifestacji zwołanej przez główne siły polityczne Francji na znak sprzeciwu wobec nowej fali antysemityzmu. Zgromadziła ona 20 tys. osób, w tym premiera i 14 ministrów. Jest to reakcja na kolejne akty agresji względem wspólnoty żydowskiej we Francji. Według oficjalnych danych ich liczba wzrosła w ubiegłym roku o 74 proc. Wczoraj, już po zwołaniu manifestacji, w Alzacji sprofanowano 96 żydowskich grobów.

Jak podkreśla rzecznik episkopatu, jest to tendencja, której trzeba się przeciwstawić z całą stanowczością.

"W naszym kraju doszło ostatnio do aktów antysemityzmu, liczniejszych niż w latach ubiegłych, a także do ataków na kościoły i miejsca kultu różnych religii. Myślę, że ta atmosfera przemocy i nienawiści, która panuje w naszym kraju, musi się skończyć – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Ribadau Dumas. – Przeciwko antysemityzmowi musimy jednak walczyć w sposób priorytetowy, bo wiemy z historii, że nienawiść względem Żydów stała się powodem niewyobrażalnej przemocy. Dlatego musimy zrobić wszystko, aby nigdy więcej się to nie powtórzyło. Wraz z różnymi partiami politycznymi, a także przedstawicielami różnych religii wyrażamy naszą solidarność z Żydami, ale także naszą dezaprobatę dla wszelkich aktów agresji względem miejsc kultu, bez względu na religię".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: 21 punktów Papieża Franciszka

2019-02-21 17:01

st (KAI) / Watykan

Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej opublikowało pewne punkty przedstawione dziś przez Ojca Świętego uczestnikom spotkania przewodniczących episkopatów na temat ochrony małoletnich w Kościele. Jak zaznaczono, zostały one sformułowane przez różne Komisje i Konferencje Episkopatów, by służyć pomocą w refleksji.

Grzegorz Gałązka

1. Opracowanie praktycznego vademecum, w którym określone byłyby kroki jakie należy podjąć przez odpowiednie instytucje we wszystkich momentach w sytuacji nadzwyczajnej danego przypadku.

2. Zapewnienie struktur słuchania, składających się z osób przygotowanych i biegłych, w których dokonywane jest pierwsze rozpoznanie przypadków domniemanych ofiar.

3. Ustanowienie kryteriów bezpośredniego zaangażowania biskupa lub przełożonego zakonnego.

4. Wdrożenie wspólnych procedur rozpatrywania zarzutów, ochrony ofiar i prawa oskarżonego do obrony.

5. Poinformowanie władz cywilnych i wyższych władz kościelnych zgodnie z normami cywilnymi i kanonicznymi.

6. Dokonywanie okresowego przeglądu protokołów i norm, aby zabezpieczyć bezpieczne środowisko dla małoletnich we wszystkich strukturach duszpasterskich; protokoły i normy oparte na zasadach sprawiedliwości i miłości, które należy zintegrować, aby działanie Kościoła również w tej dziedzinie było zgodne z jego misją.

7. Ustanowienie konkretnych norm postępowania w przypadku oskarżeń przeciwko biskupom.

8. Towarzyszenie, chronienie i leczenie ofiar, oferując im wszelkie niezbędne wsparcie potrzebne dla całkowitego uzdrowienia.

9. Podnoszenie świadomości na temat przyczyn i konsekwencji wykorzystywania seksualnego poprzez inicjatywy formacji stałej biskupów, przełożonych zakonnych, duchownych i pracowników duszpasterskich.

10. Przygotowanie programów opieki duszpasterskiej dla wspólnot poszkodowanych z powodu wykorzystywania oraz dróg pokutnych i resocjalizacji dla sprawców.

11. Umocnienie współpracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli i z pracownikami środków masowego przekazu w celu rozpoznania i rozeznania przypadków prawdziwych od fałszywych, oskarżeń od oszczerstw, unikając urazów, insynuacji, pogłosek i zniesławienia. (por. Przemówienie do Kurii Rzymskiej , 21 grudnia 2018 r.).

12. Podnieść minimalnego wieku małżeństwa do szesnastu lat.

13. Ustanowienie przepisów, które uregulowałby i ułatwiły udział ekspertów świeckich w dochodzeniach i na różnych stopniach oceny procesów kanonicznych dotyczących wykorzystywania seksualnego i / lub nadużycia władzy.

14. Prawo do obrony: należy przestrzegać także zasady prawa naturalnego i kanonicznego o domniemaniu niewinności aż do chwili udowodnienia winy oskarżonego. Dlatego też należy zapobiegać publikowaniu list oskarżonych, nawet przez diecezje, przed wstępnym dochodzeniem i ostatecznym skazaniem.

15. Należy przestrzegać tradycyjnej zasady proporcjonalności kary w odniesieniu do popełnionego przestępstwa. Postanowić, że kapłani i biskupi winni molestowania seksualnego małoletnich opuszczą posługę publiczną.

16. Wprowadzenie zasad dotyczących seminarzystów i kandydatów do kapłaństwa lub życia zakonnego. Wprowadzić dla nich programy formacji początkowej i stałej, aby umocnić ich dojrzałość ludzką, duchową i psychoseksualną, a także ich relacje interpersonalne i ich zachowanie.

17. Dokonanie wobec kandydatów do kapłaństwa i życia konsekrowanego oceny psychologicznej przez wykwalifikowanych i akredytowanych biegłych.

18. Wskazać normy regulujące przeniesienie seminarzysty lub aspiranta do życia zakonnego z jednego seminarium do drugiego; jak również kapłana lub zakonnika z jednej diecezji lub zgromadzenia do innego.

19. Sformułowanie obowiązujących kodeksów postępowania dla wszystkich duchownych, zakonników, personelu obsługi i wolontariuszy, aby określić odpowiednie granice w relacjach osobistych. Określenie niezbędnych wymagań dla personelu i wolontariuszy oraz sprawdzenie ich przeszłości kryminalnej.

20. Wyjaśnienie wszystkich informacji i danych dotyczących zagrożeń związanych z wykorzystywaniem i jego skutkami, jak rozpoznać oznaki wykorzystywania i jak zgłaszać podejrzenie wykorzystywania seksualnego. Wszystko to musi odbywać się we współpracy z rodzicami, nauczycielami, specjalistami i władzami cywilnymi.

21. Konieczne jest ustanowienie, tam gdzie tego dotychczas nie uczyniono organu łatwego dostępu dla ofiar, które chciałby zgłosić ewentualne przestępstwa. Organu, który cieszyłby się autonomią, także w odniesieniu do lokalnej władzy kościelnej i składającego się z doświadczonych osób (duchownych i świeckich), którzy byliby zdolni do wyrażenia wrażliwość Kościoła wobec tych, którzy w tej dziedzinie, można czują się skrzywdzonymi przez niewłaściwe zachowanie ze strony duchownych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem