Reklama

Śpiewać na chwałę Panu

2018-11-14 11:43

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 46/2018, str. IV

Archiwum
„Józefowe Kwiatki” są wizytówką Kielc

Kościelne chóry, schole przeżywają w ostatnim czasie swój renesans. Świadczą o tym liczby uczestników różnego rodzaju konkursów muzycznych, takich jak na przykład konkurs kolęd, do udziału w którym zgłaszają się dziesiątki, jeżeli nie setki uczestników. Święta Cecylia przyciąga rzesze miłośników śpiewu, którzy dobrze śpiewając „dwa razy się modlą”

Jak przekazuje tradycja, św. Cecylia żyła na przełomie II i III wieku po Chrystusie. W swoim domu na Zatybrzu w Rzymie utworzyła oratorium, w którym zbierali się potajemnie chrześcijanie i gdzie nabożeństwa odprawiał papież Urban I. Pochodziła ze znakomitej rzymskiej rodziny. Była zagorzałą wyznawczynią Jezusa, tak zakochała się w Zbawicielu, że Jemu ślubowała wierność bez względu na konsekwencje. Rodzice mieli jednak w stosunku do Cecylii inne plany. Chcieli ją dobrze wydać za mąż, za bogatego poganina Waleriana. Dzień przed ślubem wyznała swoją tajemnicę miłości Chrystusa swojemu narzeczonemu. Ten, o dziwo, nie tylko, że uszanował jej ślub czystości, ale i sam się nawrócił ze swoim bratem, przyjmując chrzest z rąk papieża Urbana I. Jednak, kiedy w cesarstwie wybuchło krwawe prześladowanie chrześcijan, na skutek doniesienia Cecylia została aresztowana. Żołnierze, którzy zatrzymali Cecylię, byli pod takim wrażeniem jej urody, że błagali ją, by odstąpiła od wiary. Dziewczyna nie wyparła się Chrystusa i skazana została na śmierć przez uduszenie w łaźni własnego domu. Kiedy jednak gorąca para nie odebrała jej życia, skazano ją na publiczne ścięcie. Kat zadał mieczem kolejne dwa ciosy, które ku zdumieniu licznych świadków, nie odniosły skutku, pozostawiając jedynie na szyi dziewczyny dwie krwawe pręgi. Mimo że prawo rzymskie zabraniało zadawania skazańcowi trzeciego ciosu, kat uderzył po raz trzeci, jednak i tym razem miecz odskoczył od szyi. Darowano jej wówczas życie, jednak wyczerpana do kresu wytrzymałości, zmarła po kilku dniach. Pochowano ją w katakumbach św. Kaliksta, a w IX wieku przeniesiono do stojącego na gruzach jej domu kościoła.

Śpiąca Cecylia

W 1599 roku, podczas prac restauracyjnych, wydobyto spod ołtarza głównego trumnę z ciałem męczenniczki i otworzono ją w obecności wielu świadków. Obecny przy tym kardynał Boronio napisał we wspomnieniach: „Widać było... że to ciało nie znajdowało się w pozycji, w jakiej zwykle leżą w grobie zmarli, lecz jakby leżało w łóżku i jakby ta najczystsza dziewica przewróciła się na prawy bok, podkurczając skromnie nogi w ten sposób, że wydaje się rzeczywiście śpiącą dziewczynką”.

Wkrótce potem Stefano Maderno wyrzeźbił w białym marmurze posąg świętej, w takiej pozycji, w jakiej ją znaleziono. Obecnie posąg znajduje się w ołtarzu głównym kościoła, a jego replikę podziwiać można w Polsce, w pałacu Radziwiłłów w Nieborowie. Dlaczego św. Cecylia została uznana za patronkę muzyki kościelnej? Być może dlatego, że w aktach męczeństwa znaleziono zapis mówiący o tym, że gdy na weselu Cecylii grały instrumenty muzyczne, ona w swoim sercu śpiewała hymny tylko Bogu.

Reklama

Śpiewać hymny

– Chór „Gaude Mater” jest młody, powstał w parafii św. Stanisława BM w Kielcach w 2016 r., ale doświadczenie można powiedzieć ma „dużo większe” – mówi ks. Józef Majchrzyk, opiekun chóru – główne założenie istnienia chóru to śpiew podczas liturgii. Często chóry śpiewają tylko podczas uroczystości, mając niewielką ilość prób. A przez to tracą już zdobyte doświadczenie, natomiast chór „Gaude Mater” spotyka się na próbie raz w tygodniu na dwie godziny, posługuje śpiewem w parafii w każdą niedzielę, a czasem częściej. Jak mówi ks. Majchrzyk, w parafii „myślą kompleksowo o posłudze śpiewu”, dlatego istnieją też zespoły: dziecięcy i młodzieżowy. Każdy śpiewa na Mszy św. odpowiedniej dla siebie, młodzież na Eucharystii młodzieżowej, a dziecięcy na Mszy dla dzieci. Raz lub dwa razy w roku, wszystkie trzy zespoły śpiewają razem, dając na przykład koncert kolęd. Chór „Gaude Mater” może się poszczycić znaczącymi osiągnięciami. – Jeśli chodzi o konkursy, w ubiegłym roku uczestniczyliśmy w międzynarodowym konkursie kolęd i pastorałek i w pierwszym etapie na około 200 podmiotów, na poziomie chórów, zajęliśmy drugie miejsce, po roku prób śpiewania. W tym roku chcemy wystartować we wszystkich poziomach, czyli w kategoriach: dziecięcej, młodzieżowej i oczywiście chórów – mówi ks. Józef.

Od zespołu do chóru

Ks. Józef Majchrzyk, zanim wstąpił do Seminarium Duchownego, bardzo interesował się muzyką, miał dwa zespoły, osiągnął z nimi pewne sukcesy, miał nawet sesję nagraniową w profesjonalnym studio. To był początek jego pasji muzycznych. W seminarium odkrył, czym jest muzyka chórowa. Po jakimś czasie odważył się samodzielnie tworzyć i prowadzić takie chóry. Pierwszy chór założył podczas studiów we Włoszech, złożony był z kapłanów. „Własny” chór powstał w Domu Polskim w Rzymie, gdzie mieszkali studiujący w Wiecznym Mieście kapłani z całej Polski. Drugim chórem był chór młodzieżowy w LO Tadeusza Kościuszki w Busku-Zdroju, do zespołu należało ok. 20 osób. – Sporo koncertowaliśmy, zespół uświetniał swoimi występami wszystkie wydarzenia szkolne, występowaliśmy w kilku miejscach w diecezji – mówi ks. Józef. Zespół opracował takie perły muzyki renesansowej, jak Miserere, Gregorio Allegriego, a każdy koneser muzyki renesansowej zna ten wybitny utwór i rozumie jego skalę trudności. Od października 2016 r. z tym doświadczeniem ks. Józef zaczął pracę, w parafii św. Stanisława BM w Kielcach, gdzie natychmiast na jego apel zgłosiło się prawie 30 osób. Zespół, który zaczynał właściwie od zera, zrobił ogromne postępy. Dziś dysponuje materiałem ok. 25 wyuczonych utworów.

Chór, nasza wspólnota

– Śpiew i muzyka są obecne w życiu moim i całej rodziny od zawsze – mówi Anna Pierzak, wicedyrektor Zespołu Szkół Katolickich Diecezji Kieleckiej. Będąc dzieckiem, śpiewałam w chórze szkolnym oraz scholi parafialnej, potem w zespole młodzieżowym. Braliśmy udział w wielu konkursach piosenki religijnej, czasem zdobywaliśmy nagrody. To były piękne czasy... Nauczyłam się grać na gitarze i śpiewałam... Na rekolekcjach oazowych, pielgrzymkach, spotkaniach modlitewnych pełniłam rolę animatora muzycznego. Jako studentka zaczęłam śpiewać w chórze akademickim stworzonym przez ks. prof. Julisława Łukomskiego, a prowadzonym przez już śp. prof. Jerzego Rosińskiego. Chór funkcjonuje nadal. Każdego roku przygotowujemy m.in. oprawę muzyczną Drogi Krzyżowej, którą w Wielki Piątek transmituje Radio EM Kielce.

Miłość do śpiewu i muzyki przekazała również swoim synom. Obaj ukończyli szkołę muzyczną i służą swoimi muzycznymi talentami przy różnych uroczystościach szkolnych i kościelnych. Grają też w domu. Pani Anna bardzo lubi wieczory, kiedy któryś z nich (albo obaj razem) zasiadają do pianina i przelewają na klawisze to, co im w duszy gra... – Czasem muzykujemy wszyscy – gramy na pianinie, gitarze, kachonie i śpiewamy. Podziwiam wtedy sąsiadów za ich cierpliwość – mówi śmiejąc się. Dwa lata temu do śpiewania nie tylko w domu dał się również przekonać mąż pani Anny. – Gdy w naszej parafii ks. Józef Majchrzyk założył chór, zaczęliśmy w nim śpiewać razem z mężem. Daje nam to wiele radości, choć nie jest łatwe. Każdy środowy wieczór spędzamy na próbie. Gdy uczymy się głosów, bywa różnie. Czasem wydaje nam się, że utwór jest absolutnie nie do nauczenia, po czym, gdy połączymy 4 głosy i usłyszymy, jak brzmią, zdziwienie miesza się z radością i satysfakcją. Przez te dwa lata dzięki ks. Józefowi chór stał się wspólnotą ludzi, którzy dbają o swoją duchowość, uczestniczą w rekolekcjach, jeżdżą na pielgrzymki, są zaangażowani w życie parafii i bardzo lubią ze sobą przebywać. I jak tu nie dziękować Panu Bogu za talenty, którymi nas obdarza? Nie wolno ich zakopywać, lecz z odwagą służyć nimi innym – mówi.

Rodzina Józefowach Kwiatków

Piętnaście lat temu w parafii św. Józefa Robotnika w Kielcach powstała złożona z dzieci 20-osobowa schola. Zespół nazwano „Józefowe Kwiatki”. Od momentu powstania do października 2014 r. zespół prowadził śp. ks. Piotr Klimczyk. To z nim schola zdobyła większość nagród na przeglądach i konkursach. Szybko zespół stał się wizytówką Kielc. W ciągu tych kilkunastu lat w zespole śpiewało kilkadziesiąt dzieci. Schola była i jest dla nich nie tylko luźną grupą, w której można pośpiewać, ale jak to potwierdzają rodzice dzieci, „Józefowe Kwiatki” są dla nich drugą rodziną. – Tak, „Józefowe Kwiatki” są dla mnie rodziną – mówi Agnieszka Sołtys, tego zawsze pragnął ich założyciel, mój przyjaciel, śp. ks. Piotr Klimczyk i tak jest. Łączy nas jeden cel: głoszenie miłości Boga poprzez śpiew. My rodzice spędzamy ze sobą mnóstwo czasu, czy to przy organizacji strojów czy przy rozkładaniu sprzętu muzycznego, na rowerach, na łyżwach, w górach i nad morzem. Ten czas daje nam oddech od codziennej rutyny, ale również ładuje „akumulatory”. Poczucie, że mogę zawsze na innych liczyć, że mnie lubią, że im na mnie po ludzku zależy, jest bezcenne – mówi. Rodzina „Józefowych Kwiatków” pragnie przyprowadzić ludzi do Jezusa. Księża, którzy są opiekunami duchowymi scholi, w tym pomagają. „Kwiatki” śpiewają w dolnym kościele na Eucharystiach dla dzieci, ale jak mówi pani Agnieszka, byliby bardziej szczęśliwi, gdyby inne dzieci z parafii, umiejące i chcące śpiewać, zasiliły scholę. Starają się integrować z innymi grupami, działającymi przy Sanktuarium św. Józefa Opiekuna Rodziny poprzez organizację koncertów kolędowych i patriotycznych. Udało im się zaprosić do współpracy chór parafialny i teatr. – Poza parafią też pragniemy świadczyć o Jezusie. Wiosną śpiewaliśmy na rzecz dziewczynki chorej na nowotwór, a obecnie przygotowujemy się do koncertu charytatywnego dla osób niewidomych – mówi pani Sołtys.

Rozśpiewajmy parafie

– Często się słyszy pytanie, czy warto dublować organistę, stawiając na Mszy chór, jednak każdy, kto przeżyje Mszę św. z chórem, powie, że jest to istotne zróżnicowanie, ponieważ chór nie zastępuje wszystkich śpiewów, najwyżej dwie, trzy pieśni i pieśń po zakończeniu Eucharystii – mówi ks. Majchrzyk. Zawsze taka Msza wydaje się szczególnie uroczysta. Dodatkową funkcją chóru jest „rozśpiewywanie parafii”, a poza tym chór jest miejscem do zaangażowania się parafian w aktywne życie parafii. Należy się cieszyć, że wielu duszpasterzy na nowo zrozumiało, jak ważną funkcję w duszpasterstwie i liturgii pełnią chóry oraz scholki dziecięce i młodzieżowe – mówi ks. Józef.

Tagi:
chór

Z miłości do Boga i muzyki

2018-12-05 11:10

Ewa i Tomasz Kamińscy
Edycja lubelska 49/2018, str. III

Chór Archikatedry Lubelskiej powstał 30 lat temu. Założycielem i pierwszym dyrygentem zespołu (do 2003 r.) był Mirosław Ziomek. Kolejnym dyrygentem (do 2011 r.) była Emilia Telega. Obecnie chór prowadzi Grzegorz Pecka, prof. KUL

Ewa Kamińska
W jubileuszowym koncercie chór wystąpił z orkiestrą Trybunału Koronnego

Od początku głównym celem zespołu jest oprawa muzyczna uroczystych liturgii sprawowanych w lubelskiej archikatedrze. Wśród chórzystów są uczniowie, studenci, ludzie pracujący różnych zawodów, amatorzy i profesjonaliści. Łączy ich pasja i miłość do muzyki, Boga i Kościoła. Chór uczestniczy w życiu muzycznym Lublina, śpiewa w kościołach, a także na różnych estradach, uświetnia uroczystości i rozmaite imprezy. Występuje w kraju i za granicą. W repertuarze ma przede wszystkim utwory muzyki religijnej a cappella z niemal wszystkich okresów muzyki nowożytnej. Występuje również z innymi chórami, a także z towarzyszeniem zespołów orkiestrowych. Chórzyści zgodnie podkreślają, że w zespole panuje przyjazna, rodzinna atmosfera, co w dużej mierze jest zasługą cieszącego się dużą sympatią dyrygenta Grzegorza Pecki.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święty Mikołaj - „patron daru człowieka dla człowieka”

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 49/2004

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja - biskupa. Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

pl.wikipedia.org

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego - Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia - szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Prymas na szczycie klimatycznem COP24

2018-12-10 21:17

bgk / Katowice (KAI)

Abp Wojciech Polak wziął udział 10 grudnia w konferencji pt. “Safeguarding Our Climate, Advancing Our Society”. Wydarzenie towarzyszyło odbywającym się w Katowicach obradom 24. Sesji Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (COP24).

Szczyt klimatyczny ONZ 2018. Fot. Oficjalne materiały organizatora

Konferencję z udziałem naukowców z Francji i Polski zorganizowali wspólnie: Polska Akademia Nauk (PAN), Francuskie Narodowe Centrum Badań Naukowych (CNRS) oraz Papieska Akademia Nauk. Zaproponowane sesje tematyczne dotyczyły wyzwań i etycznych aspektów zmian klimatycznych, obecnej wiedzy i badań naukowych nad zmianami klimatu oraz konsekwencji tych zmian dla społeczeństwa.

Prymas Polski zabrał głos w ramach ostatniej debaty poświęconej dziedzictwu papieża Jana Pawła II. Jak zauważył w swoim wystąpieniu, to właśnie spuścizna myśli papieża Polaka stała się swoistym fundamentem dla opublikowanej w 2015 roku encykliki papieża Franciszka "Laudato si".

„Dla mnie osobiście najbardziej przejmującym fragmentem tej encykliki jest zarysowana przez papieża Franciszka wizja pogłębiającego się kryzysu klimatycznego, która ma fundamentalne znaczenie dla miliardów ludzi żyjących w tak zwanych krajach rozwijających. Jak zauważył papież, «nie dysponują [oni] innymi możliwościami utrzymania się ani innymi zasobami, pozwalającymi im na dostosowanie się do skutków zmian klimatu czy stawienie czoła sytuacjom katastrofalnym» (LS 25)”.

„Rodzi to i z pewnością nadal będzie rodzić – mówił dalej Prymas – poważne kryzysy w tych państwach, w których z powodu zmian klimatycznych nie można zaspokoić podstawowych potrzeb człowieka. Naturalną reakcją środowiska zwierząt, co słusznie zauważa Franciszek, jest migracja na tereny, które nadają się do życia. Te same mechanizmy pchają miliony ludzi do ruszenia w te części świata, w których po prostu są w stanie przeżyć” – stwierdził abp Polak.

Metropolita gnieźnieński przypomniał również, że w konwencjach międzynarodowych ludzie ci nie są uważani za uchodźców, bo problem przymusowej migracji rzadko łączony jest z kwestią ekologii.

„Żyjąc w Europie, w miastach, gdzie najczęściej funkcjonują sprawne oczyszczalnie ścieków, coraz doskonalsze spalarnie śmieci i w środowiskach, gdzie segregacji odpadów uczy się już w szkole podstawowej, trudno nam zrozumieć, że gdzieś na świecie problem zanieczyszczeń może zmuszać do tak radykalnych decyzji, jakim jest ucieczka z własnego kraju” – zauważył Prymas dodając, że podnoszone tak często w kontekście kryzysu migracyjnego postulaty pomagania uchodźcom na miejscu muszą uwzględniać również kwestie ochrony środowiska i optymalnego wykorzystania zasobów naturalnych.

„Nie wystarczy w pokojowy sposób zażegnać zbrojne konflikty i doprowadzić do politycznej stabilizacji. Potrzebne są międzynarodowe inwestycje w infrastrukturę i szeroko pojęte odnawialne (tak zwane „czyste”) źródła energii. Najbiedniejsze kraje świata w zdecydowanej większości swoje gospodarki opierają na nieodnawialnych źródłach energii pochodzących z paliw kopalnianych, które na przestrzeni najbliższych dziesięcioleci zostaną wyczerpane”.

„Jeśli nie nastąpi dywersyfikacja źródeł energii, przepaść dzieląca gospodarki krajów rozwiniętych od tych państw jeszcze bardziej się pogłębi, a kryzys migracyjny nie tylko nie zostanie zażegnany, ale znacznie się spotęguje. Nie można zmusić nikogo do życia w środowisku, w którym nie da się żyć. Obowiązkiem zatem wszystkich, a przede wszystkim chrześcijan, jest nieustanne dopominanie się o prawo każdego człowieka do życia i szczęścia w tym świecie, z tego względu, że jest on obdarzony szczególną godnością” – mówił na koniec Prymas Polski.

Odbywająca się w Katowicach Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (COP24) rozpoczęła się 3 grudnia i potrwa do 14 grudnia. W wydarzeniu uczestniczy około 20 tys. osób ze 190 krajów, w tym politycy, reprezentanci organizacji pozarządowych oraz środowisk naukowych i sfery biznesu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem