Reklama

Owoce ducha

2018-12-05 11:10

Ks. Jakub Raczyński
Edycja częstochowska 49/2018, str. IV

Magda Nowak/Niedziela

Za nami spotkanie Kana Młodych – Duch może więcej. Czas przygotowań był intensywny. Praca wielu osób nieoceniona. Hojność ludzkich serc i portfeli również. Zaangażowanie wolontariuszy chwytało za serce. Przebieg i atmosfera spotkania bardzo budujące. Udział wzięło około 1000 młodych ludzi z naszej archidiecezji. By nikogo nie pominąć, chcemy każdego docenić, po prostu powiedzieć wszystkim: dziękujemy. By jednak zachować właściwe proporcje, trzeba nam powiedzieć jedno najważniejsze: Bogu chwała. Pozwólcie, że dziś przemówią uczestnicy spotkania oraz obrazy z wydarzenia

To co spotkało mnie w Hali Polonia, było niesamowite. Spotkałam Boga. Poczułam Jego obecność. Wyspowiadałam się jak jeszcze nigdy, czułam, że Duch pomaga mi podczas tej spowiedzi. Oddałam moje życie Bogu i czuję się bardzo szczęśliwa.

Ewelina, 16 lat 

Dotknęły mnie słowa ks. Rafała Jarosiewicza, który mówił o chłopaku, który miał dwie próby samobójcze. Kiedy szedł na pielgrzymkę, powiedział: „Jeżeli nie zobaczę tam Boga, to się zabiję” . Te słowa bardzo mnie wzruszyły, bo też miałam próbę samobójczą i w tym momencie jak to ksiądz mówił, to jakbym widziała siebie. Zeszłam na dół, uklękłam i podniosłam biały kamyk, symbol. Zaczęłam w duchu za wszystko Bogu dziękować...

Reklama

Sandra, 17 lat

Nie spodziewałam się, że Bóg będzie tak działał we mnie. Bardziej byłam nastawiona na dawanie jako wolontariusz niż na to, że tak mocno Pan Bóg będzie we mnie działał swoją łaską i mocą. Takim najważniejszymi momentami dla mnie było świadectwo Adama Woronowicza i adoracja. Zobaczyłam, że Jezus chce się zawsze ze mną spotykać i że nie mówi mi, że jestem gorsza czy niechciana. On mi mówi, że mnie kocha, że jestem chciana.

Kinga, 29 lat 

Najbardziej odczułam i naprawdę mocno przeżyłam spowiedź. Po zakończeniu spowiedzi nie potrafiłam powstrzymać radości i łez ze szczęścia i jestem pewna, że On to sprawił. Dopełnieniem mojej radości była modlitwa wystawiennicza. Odżyłam na nowo. W tamtym roku również byłam na tym spotkaniu, ale to co wydarzyło się teraz, było o wielokroć mocniejsze. Chcę również dodać, że przepiękne i bardzo szczere były świadectwa. Poznałam tylu wspaniałych ludzi i mogłam podzielić się z nimi moją radością.

Wiktoria, 16 lat

Od pewnego czasu modlę się o to, aby Bóg dał mi poznać, do czego mnie wzywa. Ostatnie wydarzenia wskazują, że jest to modlitwa za osoby konsekrowane i Kościół, który jest w kryzysie. Na adoracji prosiłam Pana Jezusa, aby dał mi poznać swoją wolę. Przyszła mi myśl taka, aby się modlić za te dzieciaki, które tu są, a które Bóg powoła do swej świętej służby. Gdy dzisiaj się  modliłam o poznanie woli Bożej, przyszła mi myśl: „A ty ze swej strony umacniaj braci”. Nie wiem, co te słowa znaczą, ale myślę, że w kontekście innych słów, które Bóg mi pokazał w ostatnim czasie, jest to wezwanie do modlitwy za osoby konsekrowane.

Gosia 

Szczególnym czasem była dla mnie adoracja, kiedy po raz pierwszy w życiu miałam Go tak blisko, tak tylko dla siebie, że pragnęłam, aby ta chwila trwała i trwała. Świadectwa, konferencje, możliwość spotkania i wspólnej modlitwy z tyloma wspaniałymi osobami i w końcu szczyt spotkania, czyli piękna Eucharystia, to wszystko wlało w moje serce jeszcze więcej wiary, siły do stawiania czoła codziennym obowiązkom i ochoty do podejmowania kolejnych zobowiązań na chwałę Pana.

Ewelina, 33 lata

Przyznałam sama przed sobą to, czego nie chciałam przyznać. Niby jestem osobą wierzącą, bo chodzę do kościoła, ale nie potrafię zaufać Bogu, nie potrafię uwierzyć w to, że On naprawdę ingeruje w moje życie. Nie potrafię się modlić. Poprosiłam Boga o jakiś gest, znak, żebym miała tę pewność, że jest, żebym mogłam Mu zaufać. Poprosiłam o odwagę w dążeniu do odkrycia mojej wiary. Poprosiłam o coś, co nauczy mnie modlić się, bo powtarzanie regułki, z której nic do mnie nie dociera, nie zaspokaja mnie. Wyznałam swoje słabości i postanowiłam zmienić pewne rzeczy w życiu. Cały czas przeżywam to, co się wydarzyło podczas Kany Młodych, jak i po niej. Nie są to rzeczy proste do zrozumienia, tym bardziej do opowiedzenia. Z jednej strony wydaje się to takie prawdziwe, a z drugiej – tak bardzo niemożliwe. Teraz wiem, że mój udział w Kanie Młodych nie był przypadkiem. Po tym wydarzeniu poczułam potrzebę zbliżenia się do Boga, zaufania Bogu i poszerzenia swojej wiary.

Ola, 17 lat

Najmocniejszym punktem dla mnie była modlitwa wstawiennicza. To właśnie wtedy poczułem działanie i obecność Ducha Świętego. Było to naprawdę niesamowite przeżycie, które skłoniło mnie do przemyśleń oraz spowiedzi świętej. Poczułem, że Bóg dotknął mego serca. Widziałem również przemiany innych osób, które uczestniczyły w spotkaniu – stawały się one wrażliwsze i silniejsze w wierze. Śmiało mogę powiedzieć, że emocje i uczucia z Kany Młodych towarzyszą mi do dzisiaj. Wołajmy więc za abp. Wacławem Depo, że Duch Święty może więcej!

Sebastian, 17 lat

Był to milowy krok w moim życiu, w mojej relacji z Bogiem. Nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z tak dużą grupą ludzi w podobnym wieku, które wierzą w Boga. Podczas trwania całego wydarzenia mocno zaczęłam się zastanawiać nad moją wiarą. Wielu z moich przyjaciół jest ateistami, co niewątpliwie na mnie wpłynęło. Czułam, jak z każdym dniem oddalam się od Boga, przestałam się modlić, zaczęłam mieć wiele wątpliwości. Podczas adoracji poczułam coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Byłam najbardziej szczera przed Bogiem w moim życiu, zadałam Mu najbardziej nurtujące mnie pytania, po czym poczułam, jak ciepło ogarnia mnie od środka. Nie miałam już żadnych wątpliwości, że Bóg jest przy mnie i mi pomoże. Wszystkie troski odeszły na bok, była tylko ta chwila.

Marta, 16 lat

Dziękuję Bogu za to, że tam poszłam, wiele to wniosło do mojego życia. Przez pewien czas nie przyjmowałam Go do swojego serca i byłam zagubiona. Strasznie bałam się iść do spowiedzi. Podczas tego spotkania Bóg powiedział mi, że mnie kocha i że wystarczy powierzyć Mu swoje życie i ogłosić Go swoim Panem i Zbawicielem. Nie mogłam wtedy powstrzymać się od łez i w sercu ogłosiłam Go moim Panem i Zbawicielem. Poprosiłam, żeby pomógł mi Go odnaleźć i by prowadził mnie Jego ścieżkami. Wtedy ksiądz powiedział, że gdy zstępuje Duch Święty, ludzie odczuwają Go na różne sposoby, między innymi przez łzy. Gdy to usłyszałam, zaczęłam płakać jeszcze bardziej, ponieważ uświadomiło mi to, że Bóg bardzo mnie kocha i pragnie, abym była blisko Niego. Napełniona Duchem Świętym poszłam do spowiedzi. Odchodząc od konfesjonału, czułam ogromną ulgę i radość.

Kasia, 16 lat

Najbardziej poruszyły mnie świadectwa osób świeckich oraz adoracja Najświętszego Sakramentu, podczas której nie mogłam zapanować nad spływającymi po moich policzkach łzami. Czułam, jak Pan jest blisko, jak przemawia do mnie i obdarza mnie miłością. To niesamowite uczucie ciepła na sercu nie jest możliwe do opisania słowami – trzeba tam być, aby to poczuć. Z całego serca jestem wdzięczna Panu Bogu, że pozwolił mi uczestniczyć w tym spotkaniu i mam nadzieję, że w kolejnych latach również da mi uczestniczyć w tym wydarzeniu. 

Julka, 17 lat

Nadeszła chwila modlitw wstawienniczych, a tak się złożyło, że nie miałem okazji, a może odwagi nigdy wcześniej w tym uczestniczyć, postanowiłem podejść. Powiedziałem o moim problemie, jakim jest sprawa mojej rodziny, chwilę porozmawiałem z osobami mającymi się nade mną modlić, zamknąłem oczy i rozpoczęła się sama modlitwa. Po rozmowie i modlitwie spokojnie odszedłem na swoje miejsce i jakby cały świat przestał istnieć. W jednej chwili wszystko wokół przestało mnie interesować, skłoniłem głowę w dół, siedziałem tak 20 min. Czułem się z jednej strony szczęśliwy, że w końcu odważyłem się pójść na modlitwę wstawienniczą, a z drugiej strony przytłoczony tym wszystkim. Może nie byłem jeszcze gotowy na takie doświadczenie.

Kacper

Atmosfera, która tam panowała, była tak niesamowita, że nikt nie chciał stamtąd wyjść. Wszystko było bardzo dobrze zorganizowane. Pomyślano o poczęstunku, a także upominkach-modlitewnikach i płycie „Moc uwielbienia”. Było bardzo dużo wolontariuszy, którzy dopilnowali, aby każdy czuł się tam dobrze. Dzięki takim spotkaniom można poznać nowych przyjaciół.

Agnieszka, 16 lat

Podczas spotkania „Duch może więcej” najgłębiej przeżyłam procesję eucharystyczną i następującą po niej adorację. Podczas procesji czułam się, jakbym była na dworze wielkiego Króla. To oczekiwanie, oklaski i okrzyki na cześć Króla. Jego wejście było takie majestatyczne, pełne chwały i dostojeństwa. A my wszyscy na kolanach oddaliśmy Mu hołd. A potem adoracja. Jezus był piękny. Mimo że pełen majestatu, dostojeństwa, to jednak taki bliski. Patrzył na mnie, a ja na Niego. Piękne spotkanie. 

Ula

W trakcie całego spotkania było wiele mocnych momentów. Opiszę jedno – niezwykłą spowiedź. Na początku w ogóle myślałam, że do niej nie przystąpię, usprawiedliwiałam się, że w sumie to chyba mi nie jest potrzebna. Ale kiedy zaczęła się modlitwa uwielbienia, to w jakiś przedziwny sposób odezwało się moje sumienie, przypominały mi się grzechy i poczułam dużą i naglącą potrzebę sakramentu pokuty. Miałam takie przekonanie, że nie mogę podejść do modlitwy wstawienniczej, a już na pewno do Komunii świętej bez tej spowiedzi. No i zdecydowałam. Krążyłam po sali kilka razy, chciałam znaleźć jakieś cichsze miejsce, bo był megaharmider. Nie chciałam się spowiadać przy tym całym tłumie, wstydziłam się. Nie znalazłam cichszego miejsca, jedyny wolny ksiądz ze stułą stał prawie że w wyjściu na korytarz, gdzie non stop ktoś wchodził i wychodził. Myślę sobie, no serio? I podeszłam do księdza. I jak tylko zaczęłam mówić, ten lęk odszedł. Zniknął. Stałam wśród wszystkich i dosłownie krzyczałam księdzu do ucha swoje grzechy. Ludzie przechodzili obok, obijali się o mnie, a mnie już nie obchodziło, czy słyszą, co mówię, czy nie. Oni zniknęli z mojej głowy, bo Jezus przyszedł do mojego serca. I nie stresowałam się tym, że mówię o swoich problemach i że mam prawie łzy w oczach. Słuchałam tego, co ksiądz ma mi do powiedzenia i nie byłam rozproszona tym, co dzieje się wokoło.

Wiktoria, 22 lata

Niech Bóg będzie uwielbiony w tym wszystkim, co wydarzyło się w ludzkich sercach, umysłach i po prostu we wspólnocie Kościoła częstochowskiego. Dziękujemy jego pasterzom – abp. Wacławowi Depo i bp. Andrzejowi Przybylskiemu oraz Wydziałowi Ekonomicznemu Kurii Metropolitalnej. Dziękujemy tym, którzy z młodymi na to spotkanie dotarli, księżom za posługę sakramentalną. Dziękujemy naszym patronom medialnym, Tygodnikowi Katolickiemu „Niedziela”, Radiu Fiat, Radiu Jasna Góra. Również tym, którzy otaczali to spotkanie modlitwą. Do zobaczenia.

Ekipa wydarzenia Kana Młodych, Duch może więcej

Tagi:
Kana młodych

Reklama

Ks. Andrzej Tarasiuk nowym rektorem Wyższego Seminarium Duchownego

2019-02-20 20:12

md / Kraków (KAI)

Ks. dr Andrzej Tarasiuk został mianowany przez abp. Marka Jędraszewskiego rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Zastąpi na tym stanowisku bp. Janusza Mastalskiego. Jak poinformowano w komunikacie Kurii Metropolitalnej, nowy rektor obejmie obowiązki 1 marca.

diecezja.pl

Ks. Andrzej Tarasiuk ma 42 lata i pochodzi z Białej Podlaskiej. Jego dzieciństwo i wczesna młodość związane były z rodzinnym Terespolem nad Bugiem, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej oraz ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Warszawy. Od 8. roku życia zaangażowany był w Służbę Liturgiczną Ołtarza, najpierw jako ministrant, później jako lektor.

Po maturze podjął naukę w Studium Medycznym im. Prof. Antoniego Cieszyńskiego w Zabrzu. W 1998 r. ukończył je z tytułem technika elektroradiologii. W tym czasie podjął decyzję o wstąpieniu do seminarium i został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie.

Święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 2004 r. w katedrze na Wawelu z rąk kard. Franciszka Macharskiego, a następnie został skierowany do pracy duszpasterskiej jako wikariusz w parafii św. Wojciecha i Matki Bożej Bolesnej w Modlnicy. W 2007 r., pełniąc dalej posługę duszpasterską w parafii, podjął studia licencjacko-doktoranckie z zakresu homiletyki na Wydziale Teologicznym PAT w Krakowie oraz studia podyplomowe na Wydziale Polonistyki UJ z retoryki. W czerwcu 2009 r. złożył egzamin dyplomowy z pracy na temat "Ksiądz – powołanie czy zawód?".

Od 2008 r. pełnił posługę wikariusza w parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Krakowie na os. Podwawelskim. W 2017 r. na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie obronił pracę pt. "Rola i znaczenie sakramentów w dynamice życia duchowego chrześcijanina w nauczaniu Sługi Bożego biskupa Jana Pietraszki", napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Jana Machniaka i uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych.

Ks. Andrzej Tarasiuk jest doświadczonym katechetą oraz duszpasterzem dzieci i młodzieży. Od początku posługi kapłańskiej przygotowywał dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej oraz młodzież do sakramentu bierzmowania. Od 2008 r. był duszpasterzem parafialnej wspólnoty młodzieży studiującej i pracującej "Trzynastka". Od 2011 r. uczestniczy w Ogólnopolskiej Inicjatywie Ewangelizacyjnej Przystanek Jezus. Wykłada teologię duchowości na kursie dla animatorów Grup Apostolskich Ruchu Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej.

Jest inicjatorem i współorganizatorem pierwszych dwóch tur ogólnopolskich Rekolekcji Motocyklowych. W 2016 r. uczestniczył w pielgrzymce motocyklistów "Iskra Miłosierdzia" od Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach do Watykanu, zorganizowanej z racji trwającego wówczas Roku Miłosierdzia i w ramach przygotowań do Światowych Dni Młodzieży w Krakowie.

Nowy rektor krakowskiego seminarium jest także absolwentem Szkoły dla spowiedników w Skomielnej Czarnej, prowadzonej przez Zakon Braci Mniejszych Kapucynów pod patronatem Konferencji Episkopatu Polski. Zaangażowany jest w dzieła miłosierdzia oraz posługę wobec ubogich poprzez prowadzenie rekolekcji i Triduum Sacrum dla bezdomnych w Sanktuarium Ecce Homo w Krakowie oraz w Przytulisku Brata Alberta przy ul. Krakowskiej.

Jest opiekunem duchowym wspólnoty namARKA i przewodnikiem Grupy 6. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej na Jasną Górę (Wspólnota II-Śródmieście).

Pod koniec sierpnia 2018 r. został skierowany do posługi ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Został powołany na rektora po tym, jak pełniący dotąd tę funkcję ks. prof. Janusz Mastalski został biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Potrzebujemy realnej polityki wspierającej kobiety

2019-02-20 19:14

Parlament Europejski przegłosował rezolucję na temat wrogiego nastawienia w odniesieniu do praw kobiet i równouprawnienia płci w UE. W głosowaniu udało się odrzucić kilka najbardziej skandalicznych postulatów m.in. dotyczących przeciwdziałania dezinformacji ws. ochrony życia oraz wprowadzenia obowiązkowej edukacji seksualnej dzieci i młodzieży. Niestety PE zaakceptował postanowienia potępiające ukierunkowanie polityki równości na politykę rodzinną i macierzyńską oraz prowadzenie kampanii przeciwko Konwencji Stambulskiej. Europosłowie zgodzili się również na uznanie aborcji jako środka zwiększającego równouprawnienie kobiet. Debata i głosowanie nad rezolucją były kolejnym przykładem ośmieszenia i dyskredytowania polityki równości płci przez populizm skrajnej lewicy.

Biuro Poseł do Parlamentu Europejskiego

Rezolucja została przygotowana przez Komisję Praw Kobiet i Równouprawnienia (FEMM) zdominowaną przez środowiska lewicowe, co znalazło odzwierciedlenie w tekście rezolucji, która zmierzała m.in. do ograniczenia wolności słowa, poprzez wezwanie do potępienia krytyki Konwencji Stambulskiej. Jest to dowód na niebywałą hipokryzję bowiem środowiska te na sztandarach mają obronę wolności słowa, będącą jednym z filarów Karty Praw Podstawowych UE, a tymczasem podejmują działania tę wolność ograniczające.

Ta, tzw. postępowa lewica potępiła również ukierunkowanie polityki równości płci na politykę rodzinną i macierzyńską. Argumentowano to tym, że wspieranie rodziny i macierzyństwa nie służy trwałym zmianom, które prowadziłyby do poprawy praw kobiet w dłuższym czasie. Takie myślenie jest koronnym dowodem na to, że dla środowisk liberalno-lewicowych macierzyństwo jest przysłowiową „kulą u nogi”, która przeszkadza kobiecie w rozwoju zawodowym. W tekście znalazło się także skandaliczne wezwanie do uznania ochrony życia poczętego za dezinformację, co byłoby próbą ograniczenia działalności ruchów pro-life. W tym akurat przypadku Parlament Europejski zachował zdrowy rozsądek i zapis ten odrzucono w głosowaniu.

Uznanie, że aborcja i prawa mniejszości seksualnych miałyby być rozumiane jako pogorszenie praw kobiet uznaję za aberrację. Dlatego zgłosiłam alternatywną rezolucję wskazującą realne problemy kobiet. Podkreślam w niej potrzebę zmniejszania luki płacowej i emerytalnej pomiędzy kobietami i mężczyznami. Zwracam uwagę na konieczność zwalczania przemocy wobec kobiet. Potępiam okaleczanie żeńskich narządów płciowych oraz zawieranie przymusowych małżeństw, które dotyczą małżeństw osób dorosłych z dziećmi. Ponadto wskazuję, że udział kobiet w życiu publicznym powinien być większy oraz podkreślam potrzebę dążenia do równowagi między życiem zawodowym i prywatnym. Zwracam również uwagę na problem postępującej seksualizacji wizerunku kobiet.

Niestety Parlament Europejski po raz kolejny dał się złapać na lep lewicowej propagandy i przyjął rezolucję przygotowaną przez Komisję Praw Kobiet i Równouprawnienia. Dokument ten poparła niestety spora grupa posłów PO. Widać, że Platforma będzie się ścigać z Wiosną Roberta Biedronia o elektorat skrajnie lewicowy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem