Reklama

Jubileusz Tyczyna wpisany w 100-lecie niepodległości

2018-12-05 11:10

Zofia Międlar-Mruk
Edycja rzeszowska 49/2018, str. IV-V

Archiwum szkoły
Dla Niepodległej hymn Polski

Obecny rok 2018 jest dla nas szczególny ze względu 100-lecie odzyskania niepodległości przez Polskę, a w Tyczynie poprzez świętowanie 650. rocznicy powstania miasta. Społeczność Szkoły Podstawowej w Tyczynie bardzo aktywnie włączyła się w te obchody

Obchody jubileuszu 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości zostały zainaugurowane 9 listopada w 2017 r. w czasie uroczystej gali. Przedstawiony wówczas przez uczniów program „Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy” cieszył się tak wielkim zainteresowaniem, że nasza młodzież była zapraszana do prezentowania go kilkakrotnie w różnych miejscach. Reżyserami tego widowiska byli nauczyciele, Diana Hałoń i Adam Janiec, zaś o scenografię zadbał Krzysztof Koziołkiewicz. Dzięki wspaniałomyślności i talentowi naszego plastyka posiadamy wiele oryginalnych, okazjonalnych pamiątek, prac artystycznych, obrazów i rzeźb. Dla uczczenia 650 lat Tyczyna Krzysztof Koziołkiewicz wykonał oryginalną postać św. Katarzyny, patronki naszego Miasta i Gminy. Jego dzieło to dwumetrowa płaskorzeźba z elementami metalu oraz ceramiki, która od kilku miesięcy zdobi front budynku podstawowej szkoły.

Troska o ciekawą i różnorodną ofertę edukacyjną spowodowała włączenie się naszej szkoły w europejskie oraz ogólnopolskie konkursy, programy, projekty. Pomysłodawcami tego typu aktywności wielokrotnie byli sami uczniowie. Dzięki ich twórczej inwencji oraz zaangażowaniu nauczycieli w bardzo oryginalny sposób podjęto kilka projektów: „Szkoła dla Niepodległej”, „Do Hymnu”, „My Polacy Niepodlegli”, „Rekord dla Niepodległej”. Uczniowie brali udział w ogólnopolskim konkursie „O Naszą Niepodległą...” – gdzie zostali finalistami, VI Dyktandzie Niepodległościowym „Po polsku o historii” – dwie uczennice zakwalifikowały się do finału wojewódzkiego tego konkursu oraz w Narodowym Czytaniu „Przedwiośnia”. Nasza szkoła organizowała i współorganizowała wiele konkursów i przeglądów, których celem było kształcenie postaw patriotycznych.

Wymierne efekty wychowania patriotycznego daje także współpraca szkoły z rzeszowskimi oddziałami: IPN, Muzeum Okręgowego, NSZZ „Solidarność” oraz Związkiem Strzeleckim „Strzelec”. Wspólne działania z tymi instytucjami zaktywizowały szkolną i kościelną drużynę „Orląt” oraz zaowocowały występem uczniów w licznych przedsięwzięciach i akcjach, chociażby.: Żywe Muzeum, spotkania ze świadkami historii, prelekcje i wystawy – „Ojcowie Niepodległości”, „Młodzi dla Niepodległej”, „Historia w banknotach zapisana”.

Reklama

W szkole realizowany jest program innowacji pedagogicznej „Dziedzictwo naszych przodków”, prowadzona jest w związku z tym comiesięczna lektura literatury z zakresu historii Polski i Tyczyna, wspólne wyjazdy, jak również spotkania. Wszystkie te działania skłoniły społeczność uczniowską do poszukiwania śladów bohaterów w swoich rodzinach, a także w najbliższym środowisku.

Grant Konkursowy „My Polacy – niepodlegli, przedsiębiorczy” pozwolił na sfinansowanie wydania „Śpiewników pieśni patriotycznych”, a także zakup butonów oraz różnych souvenirów upamiętniających ten jubileusz. Ponadto przeprowadzono wiele szkoleń, konkursów, wystaw, czy też zorganizowano wycieczki do skansenu i muzeum w Markowej, do Krakowa oraz do Muzeum Okręgowego w Rzeszowie.

Podsumowanie Roku Jubileuszu 100-lecia Odzyskania przez Polskę Niepodległości daje ogromną radość podjętych działań i wyznacza pole do dalszej aktywności. 8 listopada 2018 r. nasza szkoła przygotowała kolejną galę. W pierwszej części młodzież przedstawiła montaż słowno-muzyczny „Niepodległa, niepokorna”, zaś w drugiej części odbył się Szkolny Przegląd Tańców Narodowych. Całość zwieńczyła wspólna zabawa na Balu Niepodległości, który rozpoczął „rekordowy polonez” w wykonaniu ponad 300 par! Już następnego dnia, w Dniu dla Niepodległej, uczniowie wraz z nauczycielami włączyli się w bicie ogólnopolskiego rekordu. Tym razem cała społeczność szkolna wzięła udział w akcji „Rekord dla Niepodległej”. O godz. 11.11 uczniowie, nauczyciele i pracownicy szkoły odśpiewali hymn Polski. Ostatnim akordem tego maratonu patriotycznego stało się posadzenie Dębu Niepodległości oraz zakopanie Kapsuły Czasu, w której umieszczono życzenia naszego pokolenia oraz przesłania uczniów i nauczycieli dla przyszłych generacji. Przywołane wydarzenia pozostawiają w pamięci i sercu niezapomniane chwile, które łączy żywa lekcja historii i patriotyzmu w hołdzie i szacunku dla naszych bohaterów oraz dziedzictwa, które nam pozostawili.

Młodzież wzrasta w takim klimacie oraz chętnie integruje się ze wspólnotą lokalną, samorządem miejskim, parafią, biblioteką, instytucjami kultury, również ze swoimi rodzinami w szacunku dla tradycji i wartości oraz dorobku naszej wielkiej i małej Ojczyzny. Sam dzień 11 listopada został ubogacony przez dzieci z Publicznego Przedszkola Sióstr św. Dominika w Tyczynie przez widowisko słowno-muzyczne pt. „Pisk Białego Orła”. W programie tym znalazła się historia pewnej rodziny, która w sposób szczególny była zaangażowana w obronę naszej Ojczyzny oraz pielęgnowanie pragnienia odzyskania wolności.

W tyczyńskiej świątyni 11 listopada w czasie Mszy św. dla najmłodszych uczniowie ze Szkoły Podstawowej pod kierunkiem ks. Piotra Sali stworzyli Panteon Wybitnych Polaków. Korowód rozpoczynał książę Mieszko I wraz z kilkoma królami, a wśród nich zasłużony dla Tyczyna, założyciel – Kazimierz Wielki. W orszaku znalazł się również ks. Piotr Skarga, gen. Tadeusz Kościuszko, Piotr Wysocki, a także Romuald Traugutt. Na czołowe miejsce wysunął się marszałek Józef Piłsudski. Pojawili się także niezłomni żołnierze: Witold Pilecki oraz Danusia Siedzikówna „Inka”. Nie zabrakło również świętych, a wśród nich św. Kazimierza Królewicza, bł. Karoliny, św. s. Faustyny i św. Jana Pawła II. Orszak ubogacili także ludzie sportu: Kazimierz Górski oraz Irena Szewińska, jak również wiele innych znakomitych osób.

Tagi:
jubileusz 100‑lecie niepodległości Tyczyn

Reklama

Stąd bliżej do Nieba

2019-02-13 23:01

Anna Skopińska

Maria Niedziela

Ksiądz wraz ze swoim poprzednikiem - ks. Antonim Głową sprawowali Eucharystię w 60. rocznicę pracy sióstr na Stokach. W mieszkaniu, w przedwojennym bloku, w małej kaplicy, która zwłaszcza dla osób chorych i starszych stała się miejscem, gdzie powierzają swoje troski, problemy i radości Dobremu Pasterzowi. Bo świeccy, jak przypominała przełożona generalna s. Gracjana Zborała, to trzeci zakon pasterski, a łódzki dom to niejako pamiątka po założycielce bł. Marii Karłowskiej, bo choć w nim fizycznie nie była, to placówka ta związana jest ściśle z podjętym przez nią kilkadziesiąt lat wcześniej apostolatem - posługą pielęgniarską kobietom chorym wenerycznie w łódzkim miejskim szpitalu im. Marii Magdaleny przy ul. Tramwajowej 13. Od 1 sierpnia 1927 roku założycielka zakonu przez kilka lat przebywała w Łodzi. Tu jej praca była szczególnie potrzebna. Maria Karłowska nie żałowała trudu i czasu dla kobiet, które utraciły swą godność. Założyła nie tylko szpital dla kobiet chorych wenerycznie, ale też ośrodek w Romanowie (1932 r.).

Szpital i służba kobietom

Na łódzki jubileusz w minioną sobotę przybyły m.in. siostry, które przeszły przez kapliczkę na Stokach. To ponad 30 zakonnic. Swoje spotkanie rozpoczęły historią zgromadzenia na ziemi łódzkiej i niełatwych ścieżek, jakimi musiały kroczyć. To przede wszystkim wspomniany szpital, do którego 1 sierpnia 1927 roku przybyło 10 sióstr – w tym 7 pielęgniarek. Weszły w wyjątkowo trudne warunki. Jak wiemy z historii: „Zaczęły swą pracę od koniecznych remontów i zewnętrznych porządków. Zorganizowały szpital na wzór lecznicy w Toruniu: z kaplicą, salami szpitalnymi, jadalnią i pracownią. Najwięcej trudu włożyły w przygotowanie ogrodu. Dotychczas szpital miał tylko obszerne, ale zagracone podwórko, właściwie bagnisty nieużytek. Zorganizowały tam ogród kwiatowo-warzywno-owocowy z inspektami. Nad oczyszczonym stawem przerzuciły mostek. Pacjentki, których liczba dochodziła do 150, zdobyte powoli miłością i taktem sióstr, uspokoiły się i coraz chętniej angażowały się w prace razem z siostrami. Obok zajęć w ogrodzie, podjęły szycie bielizny szpitalnej, co uzupełniało skąpy budżet szpitala. Z biegiem czasu udało się wprowadzić katechizację pacjentek i przygotowanie do sakramentów świętych. Równocześnie działał dom wychowawczy dla dziewcząt lekkich obyczajów w Radogoszczu, przy ul. Kościuszki 15, w wydzierżawionej na ten cel willi z ogrodem. Bp Wincenty Tymieniecki, a także władze miejskie, gorąco poparli ten projekt. Jednak na skutek narastających trudności finansowych, zakład w 1932 r. został przeniesiony do Romanowa pod Łodzią”.

Ukrywanie kapłanów

W czasie okupacji dom przestał istnieć. Mieszkające tam siostry przeszły tułaczkę przez więzienie na Radogoszczu, skąd z innymi zakonnicami zostały wywiezione. Uniknęły tego jedynie siostry pracujące w szpitalu św. Marii Magdaleny, które - staraniem dyrekcji placówki - zwolniono. Jak czytamy w historii zgromadzenia: W latach wojny szpital był pod zarządem lekarzy i obsługi niemieckiej, jednak siostry – zawierzając Opatrzności Bożej - ukrywały kapłanów, między innymi ojców jezuitów. Nazwisk ojców Jezuitów nie znamy, ale wiadomym jest, że we wspólnocie sióstr na Tramwajowej ukrywał się ks. proboszcz Czesław Ochnicki z Łasku, przebrany w habit pasterki, pod imieniem s. Stanisławy. Po powrocie do swej parafii, z wdzięczności za ocalenie mu życia przez pasterki, w 1947 r. przysłał do zgromadzenia kandydatkę (niedawno zmarłą S. Ezechielę Krawczyk), której sam o tym opowiedział.

Zamurowane drzwi

Siostry ze szpitala udzielały pomocy współsiostrom uwięzionym w obozie w Bojanowie i rozproszonym w rodzinach po zwolnieniu z tego obozu, jako starsze, niedołężne i chore. Wspomagały też materialnie biedne rodziny, służyły bezinteresowną pomocą chorym poza szpitalem, chociaż oficjalnie było to zakazane”. Stąd słowa z jubileuszowej homilii – niezwykłe to było powołanie. Powołanie i odzyskiwanie człowieka, który się zachwiał. Powołanie okupione cierpieniem w Radogoszczu, zamurowaną kaplicą w szpitalu – mówił ks. Izydorczyk. Bo po wojnie, w 1954 roku, gdy od 1949 roku, siostry już nie mogły pracować w szpitalu, ale nadal mieszkały na jego terenie, zamurowano drzwi do szpitalnej kaplicy, by z oddziału nikt nie mógł do niej wchodzić. Dopiero po trzech latach mur wyburzono a siostrom ponownie (na krótko) pozwolono pracować z chorymi. Szpital św. Marii Magdaleny przeniesiono też na Stoki. Siostry poszły za nim i tak w lutym 1969 roku osiadły na ul. Skalnej 7.

skalna i Stoki

Tu zajęły się przede wszystkim pracą w parafii i katechizacją. Obecnie wspólnota liczy dwie siostry. Ale to nadal ważne miejsce dla Łodzi, dla mieszkańców, dla tych, którzy poszukują wsparcia, pomocy, opieki duchowej a nawet rozmowy czy po prostu uśmiechu. Tu to wszystko odnajdują. Pośród przedwojennych wojskowych bloków, na najwyżej położonym osiedlu miasta. Może stąd bliżej do nieba? A może ciągle aktualne są słowa bł. Marii Karłowskiej: Nie ma co się lękać, aby Łódź zginąć miała, /.../ jeżeli w Łodzi Zbawiciel będzie z nami, a my czuwać będziemy u Jego stóp”. Tak, jak czuwają od dziesiątek lat pasterki.

Na jubileuszu sióstr obecne też były siostry antonianki, bo jak podkreślali kapłani – oba te zgromadzenia żyją w Łodzi w ogromnej symbiozie. I oba służą drugiemu człowiekowi.


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Remont wnętrza kościoła św. Marii Magdaleny w Ożarowie

2019-02-20 16:37

Zofia Białas

Obecny kościół p.w. św. Marii Magdaleny jest już trzecią świątynią zbudowaną na przestrzeni 579 lat istnienia parafii pod tym samym wezwaniem (w przyszłym roku parafia będzie obchodzić jubileusz 580 – lecia). Dwa poprzednie kościoły spaliły się. Pierwszy, drewniany, spalił się w 1742 roku, drugi wybudowany staraniem Władysława Bartochowskiego w 1752 roku spłonął w czasie pierwszej wojny światowej w czerwcu 1916 roku. Od tej pory do roku 1940 funkcję kościoła pełniła sala widowiskowa Domu Ludowego (Parafialnego) zbudowanego w 1913 roku staraniem ks. Walentego Kotta i parafian. Budowę nowego kościoła, stylem nawiązującego do gotyku, rozpoczęto w 1929 roku. Rozpoczął ją ks. Józef Klarzak, kontynuował ks. Jan Szyca, od 1937 roku proboszcz. Prace wewnątrz kościoła, trochę w konspiracji, prowadzono w czasie niemieckiej okupacji, dzięki czemu pierwszą liturgię Mszy św., w jeszcze niewykończonym kościele można było odprawić 2 lutego 1945 roku. Prace budowlane trwały jeszcze do 1950 roku. W 1958 r. poświęcono chrzcielnicę, w 1961 r. ks. bp Stanisław Czajka konsekrował kościół. Staranie o estetykę kościoła mieli kolejni proboszczowie i administratorzy parafii: ks. Edward Skalik, ks. Henryk Polak, ks. Sławomir Kandziora, a od lipca 2016 roku zadanie to przejął ks. Sylwester Rasztar.

Zofia Białas

W styczniu 2019 r., dzień po święcie Trzech króli, do wnętrza kościoła wkroczyła ekipa remontowa. Wykonano już remont instalacji grzewczej, przygotowano ściany do malowania. W trakcie prac odkryto fragmenty malowideł z czasów I malowania, wykonanego przez parafianina Stanisława Pilarskiego. Dzisiejsze malowanie nadzorowane jest przez konserwatora zabytków, choć kościół liczy sobie dopiero 90 lat (1929 – 2019), to jednak są w nim dwa zabytkowe ołtarze i ambona z dawnej fary wieluńskiej, zniszczonej przez Niemców w latach 1939 -1940.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Andrzej Tarasiuk nowym rektorem Wyższego Seminarium Duchownego

2019-02-20 20:12

md / Kraków (KAI)

Ks. dr Andrzej Tarasiuk został mianowany przez abp. Marka Jędraszewskiego rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Zastąpi na tym stanowisku bp. Janusza Mastalskiego. Jak poinformowano w komunikacie Kurii Metropolitalnej, nowy rektor obejmie obowiązki 1 marca.

diecezja.pl

Ks. Andrzej Tarasiuk ma 42 lata i pochodzi z Białej Podlaskiej. Jego dzieciństwo i wczesna młodość związane były z rodzinnym Terespolem nad Bugiem, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej oraz ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Warszawy. Od 8. roku życia zaangażowany był w Służbę Liturgiczną Ołtarza, najpierw jako ministrant, później jako lektor.

Po maturze podjął naukę w Studium Medycznym im. Prof. Antoniego Cieszyńskiego w Zabrzu. W 1998 r. ukończył je z tytułem technika elektroradiologii. W tym czasie podjął decyzję o wstąpieniu do seminarium i został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie.

Święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 2004 r. w katedrze na Wawelu z rąk kard. Franciszka Macharskiego, a następnie został skierowany do pracy duszpasterskiej jako wikariusz w parafii św. Wojciecha i Matki Bożej Bolesnej w Modlnicy. W 2007 r., pełniąc dalej posługę duszpasterską w parafii, podjął studia licencjacko-doktoranckie z zakresu homiletyki na Wydziale Teologicznym PAT w Krakowie oraz studia podyplomowe na Wydziale Polonistyki UJ z retoryki. W czerwcu 2009 r. złożył egzamin dyplomowy z pracy na temat "Ksiądz – powołanie czy zawód?".

Od 2008 r. pełnił posługę wikariusza w parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Krakowie na os. Podwawelskim. W 2017 r. na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie obronił pracę pt. "Rola i znaczenie sakramentów w dynamice życia duchowego chrześcijanina w nauczaniu Sługi Bożego biskupa Jana Pietraszki", napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Jana Machniaka i uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych.

Ks. Andrzej Tarasiuk jest doświadczonym katechetą oraz duszpasterzem dzieci i młodzieży. Od początku posługi kapłańskiej przygotowywał dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej oraz młodzież do sakramentu bierzmowania. Od 2008 r. był duszpasterzem parafialnej wspólnoty młodzieży studiującej i pracującej "Trzynastka". Od 2011 r. uczestniczy w Ogólnopolskiej Inicjatywie Ewangelizacyjnej Przystanek Jezus. Wykłada teologię duchowości na kursie dla animatorów Grup Apostolskich Ruchu Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Krakowskiej.

Jest inicjatorem i współorganizatorem pierwszych dwóch tur ogólnopolskich Rekolekcji Motocyklowych. W 2016 r. uczestniczył w pielgrzymce motocyklistów "Iskra Miłosierdzia" od Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach do Watykanu, zorganizowanej z racji trwającego wówczas Roku Miłosierdzia i w ramach przygotowań do Światowych Dni Młodzieży w Krakowie.

Nowy rektor krakowskiego seminarium jest także absolwentem Szkoły dla spowiedników w Skomielnej Czarnej, prowadzonej przez Zakon Braci Mniejszych Kapucynów pod patronatem Konferencji Episkopatu Polski. Zaangażowany jest w dzieła miłosierdzia oraz posługę wobec ubogich poprzez prowadzenie rekolekcji i Triduum Sacrum dla bezdomnych w Sanktuarium Ecce Homo w Krakowie oraz w Przytulisku Brata Alberta przy ul. Krakowskiej.

Jest opiekunem duchowym wspólnoty namARKA i przewodnikiem Grupy 6. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej na Jasną Górę (Wspólnota II-Śródmieście).

Pod koniec sierpnia 2018 r. został skierowany do posługi ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Został powołany na rektora po tym, jak pełniący dotąd tę funkcję ks. prof. Janusz Mastalski został biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem