Reklama

Petycja do prezes Trybunału Konstytucyjnego

„Siedem Aniołów”, czyli nietypowe rekolekcje w drodze od wsi do wsi

2015-07-24 10:45

bgk / Pakość / KAI

BOŻENA SZTAJNER

Franciszkanin z Pakości i dominikanin z Krakowa zebrali całkiem pokaźną grupę ludzi i podążają od wsi do wsi ewangelizując – jak mówią – „na zewnątrz i do wewnątrz”. Każdego dnia dzieci, młodzież, rodziny, obozują w innym miejscu. Razem z miejscowymi bawią się, modlą i uczą od siebie nawzajem.

O. Kordian Szwarc z klasztoru franciszkanów w Pakości i o. Tomasz Biłka, dominikanin z Krakowa, poznali się na pielgrzymkach organizowanych przez ks. Andrzeja Szpaka – księdza od hipisów, jak mówią niektórzy. Jego pielgrzymki „młodych różnych dróg” na Jasną Górę obrosły już legendą. Na początku szli w nich tylko hipisi. Później młodzi różnych subkultur, zbuntowani, poszukujący. Dzisiejsza pielgrzymka różni się od tej sprzed lat, ale jedno pozostało niezmienne – spotkania i poszukiwania idących w niej ludzi.

I właśnie tę ideę i formułę – z doświadczeniem spotkania, modlitwy, dzielenia się talentami i darami – postanowił przeszczepić na lokalny grunt o. Kordian, dopasowując ją oczywiście do możliwości i okoliczności. W ubiegłym roku skrzyknął ludzi i po raz pierwszy ruszył z Pakości do okolicznych wiosek. W tym roku wędrówkę powtórzył. W poniedziałek ruszyło z nim blisko sto osób – dzieci, młodzież, rodziny, wspólnoty, przyjaciele. W drodze będą do 27 lipca.

„Chcemy podzielić się tym, co mamy z mieszkańcami okolicznych wsi i jednocześnie samemu wyjść na wędrówkę w stronę drugiego człowieka. To szukanie zaufania, otwartości, ofiarowanie czasu. W przyszłym roku chcielibyśmy w ten sam sposób iść na Światowe Dni Młodzieży. Tam rozbić nasz obóz. Właśnie teraz się do tego przygotowujemy” – tłumaczy franciszkanin.

Reklama

Uczestnicy „Siedmiu Aniołów” śpią w namiotach. W namiocie, tyle że wojskowym, mieści się też kaplica. Codziennie zwijają obozowisko i ruszają do kolejnej wsi. Na trasie jest ich siedem: Rycerzewko, Rycerzewo, Wielowieś, Łącko, Słaboszewo, Radłowo i Trląg. Dzień zaczyna się modlitwą. Później jest śniadanie, niespieszne organizowanie się, pakowanie rzeczy i w drogę. Porannym i wieczornym posiłkiem dzielą się z wędrowcami mieszkańcy wspomnianych wiosek. Obiady dofinansowuje kasa urzędu marszałkowskiego województwa kujawsko-pomorskiego. Nie brakuje też życzliwych, którzy przyjdą, pomogą.

Pokaźny ekwipunek ciągną traktory, są też przyczepy, lawety. Barwny tabor widać i słychać z daleka. Ludzie idą, jadą. Różnie. Najmłodsi szczęśliwcy mają najwygodniej. Podróżują w wózkach, albo w ramionach rodziców. I tak do kolejnej wsi. Na miejscu rozbicie obozowiska, obiad i już rozpoczyna się część warsztatowo-rekreacyjna. Jest przenośny warsztat garncarski, malowanie, śpiewy, tańce, zabawy, każdemu według upodobań i zdolności. Można nauczyć się chodzić na szczudłach, tańczyć z ogniem, puszczać bańki, można też zrobić gliniane serduszko dla mamy. Codziennie powstaje też jeden anioł – z koronek, brokatów, kolorowych skrawków, uśmiechnięty od ucha do ucha. Dzieci przekazują go później w podzięce i na pamiątkę mieszkańcom wsi, którzy ich goszczą.

O 16.30 obóz się wycisza i zaczyna się spowiedź, choć wyspowiadać się można o każdej porze. Pół godziny później zaczyna się Msza św. przy ołtarzu polowym, a dalej konferencja, którą codziennie głosi inny duchowny. O. Kordianowi i o. Tomaszowi towarzyszą jeszcze: kombonianin, kapucyn, dominikanin i duszpasterz młodzieży z archidiecezji gnieźnieńskiej ks. Wojtek Orzechowski, a właściwie „ksionc”, bo tak stoi na wymalowanym pięknie przez jakiegoś malucha identyfikatorze.

„To jest niesamowicie ubogacające doświadczenie – mówi o. Tomasz Biłka, który do Pakości przyjechał z młodymi ze swojej krakowskiej wspólnoty uwielbieniowej. – Niesamowite jest to, jak ci poszczególni ludzie, te grupy ubogacają się sobą, swoją obecnością. Jak przekonujemy się, że spotkanie z drugim człowiekiem może przemienić. Myślę, że dla wielu tych dzieciaków coś takiego właśnie się tu wydarza, coś otwierającego, naprawdę ważnego”.

Wieczór w obozie to występy. Najpierw akrobacje grupy chłopaków z jednej z pobliskich wsi, potem spektakl ewangelizacyjny „Miłosierny Samarytanin” pakoskiego teatru ulicznego Santo Fuego. Później często jest jeszcze dyskoteka. Obóz przez cały dzień jest otwarty. Można przyjść, posiedzieć, pogadać, wypić kubek herbaty, zjeść ciastko. Można też dołączyć – na jeden dzień, albo na wszystkie. I można się pomodlić. Intencje wypisali najmłodsi na kolorowych skrawkach materiału powiewających jak proporczyki na rozpiętej między drzewami lince – o pokój na świecie i o to, żeby każde dziecko miało rodzinę.

Zdjęcia i video z rekolekcji na www.archidiecezja.pl

Tagi:
rekolekcje

Licheń: Rekolekcje przygotowujące do zawarcia sakramentu małżeństwa

2019-02-15 17:31

Robert Adamczyk/Biuro Prasowe Sanktuarium

Pary narzeczeńskie, które w tym roku zamierzają zawrzeć sakramentalny związek małżeński, uczestniczą w Sanktuarium Maryjnym w Licheniu Starym w rekolekcjach zatytułowanych „Budujemy miłość na prawdzie” (14-17.02).

Biuro Prasowe Sanktuarium

Rekolekcje, których początek przypadł 14 lutego, czyli w dniu zakochanych, oparte są na osobistej pracy uczestników polegającej na dialogu w swoich parach narzeczeńskich. Kurs naprzemiennie prowadzi kapłan oraz małżeństwo od wielu lat zajmujące się doradztwem rodzinnym (ks. Robert Krzywicki MIC, dyrektor Licheńskiego Centrum Pomocy Rodzinie i Osobom Uzależnionym oraz Hanna i Robert Stańczuk z Warszawy).

Wśród narzeczonych, którzy biorą udział w weekendowym kursie, są Ewelina z Tucholi oraz Arkadiusz z Jastrzębia Zdroju. Przyszli małżonkowie poznali się za pośrednictwem internetu 16 miesięcy temu, a w maju br. powiedzą sobie sakramentalne tak. –„Ja w przeszłości często brałam udział w rekolekcjach, gdyż była to dla mnie forma pogłębienia relacji z Bogiem. Zdecydowaliśmy się wziąć udział w tych rekolekcjach, aby dowiedzieć się czegoś nowego o sobie, czego może jeszcze nie wiedzieliśmy. Dla mnie osobiście ważne jest, w jaki sposób mój narzeczony zapatruje się na wiarę, gdyż mamy zbudować małżeństwo i chciałabym, by fundamentem naszego związku był Jezus. Dzięki temu spotkaniu ugruntowuję się w przekonaniu, że dokonałam dobrego wyboru” – powiedziała Ewelina.

W opinii prowadzących rekolekcje państwa Stańczuków, taka forma pozwala na równe zaangażowanie narzeczonych. Poza tym mogą oni skupić się na zaproponowanych tematach i przedyskutować je w trakcie zajęć bądź podczas czasu wolnego, który także jest przewidziany. Zdaniem prowadzących nie bez znaczenia jest fakt, że dziś często młodzi ludzie wyjeżdżają z kraju szukając pracy, a weekendowa forma rekolekcji pozwala zaplanować je w sposób najdogodniejszy. Taką tezę zdają się potwierdzać Ewelina i Arkadiusz, gdyż przyszły pan młody aktualnie pracuje w Norwegii. – „Pracując daleko od domu nie mam możliwości brać udziału w kilkutygodniowym kursie. Przyjeżdżając do Lichenia możemy oderwać się od codzienności i kilka dni spędzić razem. Poza tym mamy teraz możliwość i czas na sprawdzenie czy patrzymy w tym samym kierunku i możemy ugruntować się w swoim postanowieniu i decyzji” – wyjaśnił Arkadiusz.

Rekolekcje dla narzeczonych pt. „Budujemy miłość na prawdzie”, organizowane w Sanktuarium Maryjnym w Licheniu Starym, spełniają wymagania Kościoła katolickiego w zakresie katechez przedmałżeńskich. Po ich zakończeniu narzeczeni otrzymają dokument, który będzie podstawą do zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego. Ponadto w licheńskich rekolekcjach biorą udział narzeczeni z: Bystrego, Jarocina, Kędzierzyna-Koźla, Kołobrzegu, Konina, Poznania, Wrocławia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Anglia: edukacja seksualna dzieci obowiązkowa?

2019-02-17 18:19

vaticannews / Londyn (KAI)

W Wielkiej Brytanii rodzice coraz częściej zabierają swoje dzieci ze szkół. Powodem takiego stanu rzeczy jest nauczanie na lekcjach bez ich wiedzy i zgody o relacjach w kontekście dewiacji seksualnych.

Savvapanf Photo/Fotolia.com

Jak podają lokalni obserwatorzy, częstym przeświadczeniem wśród rodziców jest poczucie, że szkoła wyszła daleko ponad cele wychowawcze i stała się czymś „niebezpiecznie ideologicznym”. Wielkim echem temat ten odbija się szczególnie w miejscach, gdzie żyje duża mniejszość muzułmańska, ale także wśród żydów, chrześcijan i osób nie uważających siebie za religijne.

O to, czy można zagwarantować, że wiara i wartości, jakie dzieci otrzymują w domu od rodziców, nie będzie zagrożona przez system edukacji, Damiana Hindsa zapytał angielski tygodnik "Catholic Herald". Odpowiednik polskiego ministra edukacji w Wielkiej Brytanii podkreśla rozgraniczenie pomiędzy „wychowaniem do relacji” i „wychowaniem seksualnym”. Pierwsze z nich ma być obowiązkowe, drugie natomiast opcjonalne. „Szkoły o charakterze religijnym mogą reflektować na tych zajęciach nad swoim etosem oraz nad tym, jak nauczać tych przedmiotów” – mówi Hinds.

Sceptyczni co do takiego postawienia sprawy są niektórzy członkowie parlamentu. Nie wiadomo, czy poprzez „wychowywanie do relacji” dzieci nie będą zmuszone do oswajania się ze szkodliwymi ideologiami. „Jakie kroki są podjęte, aby przeciwdziałać «edukacji seksualnej» pod płaszczykiem innej nazwy” – pyta Julian Lewis z parlamentu brytyjskiego. Edward Leigh z Izby Gmin dziwi się natomiast, że szanując prawa rodziców do edukacji seksualnej swoich dzieci, depcze się jednocześnie te do wychowania do relacji.

Sekretarz ds. Edukacji twierdzi jednak, że w materiałach wychowawczych mają znaleźć się również te przygotowane przez katolickie środowiska wychowawcze oraz że szkoły powinny konsultować rodziców, jeżeli chodzi o treść tych materiałów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czy widziałeś, jak On na Ciebie patrzy?

2019-02-18 02:07

Agnieszka Bugała

Arch. Niedzieli
Kaplica w Niepokalanowie

Dla kogoś, kto nie wierzy w Boga, adorowanie Jezusa w Najświętszym Sakramencie może wydawać się bez sensu. Cisza, bezruch, nic się nie dzieje. Ludzie z pochylonymi głowami, schowani, smutni, skuleni w sobie. Tkwią przed pozłoconą monstrancją z kawałkiem białego chleba w środku. O co tu chodzi?

Adoracja nie jest wymysłem proboszcza

Adoracja Chrystusa eucharystycznego praktykowana jest w Kościele już od wielu wieków. Jej korzenie sięgają wczesnochrześcijańskiej praktyki przechowywania Ciała Chrystusa z myślą o chorych. Kolejnym etapem było przedłużone wznoszenie hostii podczas sprawowania Mszy św., skąd już niedaleka droga do pojawienia się monstrancji. Do szczególnego rozwoju kultu eucharystycznego przyczynił się Sobór Trydencki, który w dokumencie z 1551 r. zalecił adorację publiczną, z wyjściem poza mury kościoła.

Ja patrzę na Niego, a On patrzy na mnie

Św. Jan Paweł II mówił, że całe zło na świecie mogłoby zostać przezwyciężone poprzez ogromną moc nieustającej adoracji eucharystycznej. Jedną z jego pierwszych inicjatyw po zamachu w 1981 r. było ustanowienie codziennej adoracji w Bazylice św. Piotra.

O. Raniero Cantalamessa, wieloletni kaznodzieja domu papieskiego, pisząc o kontemplacji eucharystycznej przywołuje wielu mistrzów duchowych i ich próby zdefiniowania, czym kontemplacja Eucharystii jest. I tak Hugo od św. Wiktora mówi, że to „Spojrzenie wolne, przenikające i nieruchome”. Św. Bonawentura nazywa kontemplację „uczuciowym spojrzeniem na Boga”. Św. Jan Maria Vianney opowiada o kontemplacji wieśniaka z Ars, który całe godziny spędzał nieruchomy w kościele ze wzrokiem utkwionym w tabernakulum, a pytany przez Świętego Proboszcza, co robi przez cały dzień, odpowiedział: „Nic, ja patrzę na Niego, a On patrzy na mnie”.

Stracone chwile

O 15.00 w kościele św. Maksymiliana na wrocławskim Gądowie ławki w kaplicy adoracji są już zajęte. Czasem trudno znaleźć kawałek miejsca. Codziennie grupa ludzi przychodzi tutaj, przed Najświętszy Sakrament i w Godzinie Miłosierdzia patrzą na Niego, a On patrzy na nich. O innych porach dnia zawsze ktoś jest. Wiem, że panie i panowie czuwają, aby Jezus nie zostawał sam. Wychodzą dopiero wtedy, gdy w kaplicy pojawi się ktoś inny.

Wiele osób praktykuje systematyczną adorację eucharystyczną. Przechodząc przez pl. Dominikański we Wrocławiu, obok kościoła Paulinów na św. Antoniego, przez ul. Sudecką, Kruczą wstępują do kaplicy adoracji, siadają w ławce i nic nie robią. Patrząc na nich z boku, można pomyśleć, że tracą czas. Mogliby wrócić wcześniej do domu. Mogliby wyjść później do pracy. Mogliby przez kwadrans przeczytać kilka stron pobożnej lektury, a jednak wybierają spotkanie z ukrytym i niewidzialnym Bogiem w Eucharystii. Czy to coś daje? Hans Urs von Balthasar, jeden z największych teologów naszych czasów i zarazem człowiek kontemplacji tłumaczy, że „sekret adoracji należy do Boga, a nie do nas”.

- Jak często przychodzi pani do tej kaplicy? - pytam ubraną w granatowy płaszcz starszą panią pod gądowskim kościołem. - Codziennie - mówi. - Ale dlaczego? – pytam. - Bo mam Mu tyle do powiedzenia...

Dlaczego warto?

Wielu kapłanów zaświadcza, że od kiedy tylko ustanowili w swych parafiach nieustanną adorację, to wszystko zaczęło się zmieniać. Szatan wyrzucany jest z każdego miejsca, gdzie adoruje się nieustannie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Trzeba wreszcie uwierzyć w to, że Jezus w hostii jest Panem, który wyrzuca demony i działa z mocą oraz skutecznością nieskończenie większą niż wszystkie siły bezpieczeństwa na ziemi.

Słodkie owoce krótkich spotkań

Pierwszym owocem adoracji jest najpierw wzrost nadprzyrodzonej wiary. Aby adorować, trzeba czynić akty wiary. Nie czujemy Jego obecności, nie widzimy Go. Aby adorować biały, okrągły kawałek chleba, trzeba naprawdę oprzeć się na słowie Chrystusa, które jest prawdą i nie oszukuje nas mówiąc: To jest Ciało Moje. Potem dzieją się cuda, słodkie owoce tych cichych spotkań. Matka Teresa wielokrotnie świadczyła o przedziwnej mocy adoracji: „Jeśli pragniecie mieć nowe powołania do waszych wspólnot - mówiła - to ustanówcie codzienną adorację. Od kiedy uczyniły to Misjonarki Miłości, ilość powołań podwoiła się”. Ale nie zawsze jest na to zgoda i chęci. Tłumaczymy się trudnościami lokalowymi: kościół zbyt mały, brak dodatkowych zabezpieczeń dla Najświętszego Sakramentu, ludzi to nie interesuje, nie mają potrzeby, itd.

Chrystus, choć zostawił się nam w chlebie, jest tak bardzo od nas zależny, że nie może sam wyjść w Eucharystii do ludzi, jeśli Go nie wyniesie kapłan. Mówimy o trudnościach duszpasterskich, narzekamy na rozwody, rozbite rodziny, brak powołań, kłopoty z młodzieżą, na brak zaangażowania parafian. A może ratunek jest w zasięgu ręki? Może częstsza, stała adoracja Najświętszego Sakramentu w parafiach to sposób na panoszące się jak u siebie zło i słabość ducha?

On nie ma telefonu

Te spotkania adoracyjne mogą nam się wydawać zupełnie bez sensu. Jednak dzwonimy do przyjaciół, daleko mieszkających rodziców. Opowiadamy im o naszej pracy, problemach ze zdrowiem, o sukcesach, dzieciach, złym szefie i nowych meblach. Wykupujemy specjalne pakiety, aby taniej, więcej, dłużej mówić. O czym opowiadamy Bogu? Czy w czasie jednej niedzielnej Mszy, rozproszeni i czasem znudzeni, jesteśmy w stanie o czymś Mu powiedzieć? Omówić z Nim ważne sprawy? Bóg nie ma telefonu, a Jego tęsknota za nami jest większa niż każdego z ludzkich przyjaciół. Czy adoracja, to krótkie zatrzymanie przed Nim, oczekującym, nie jest dobrym i przystępnym sposobem, aby Go naprawdę spotkać?

Na czym to polega, skoro On milczy?

- Kontemplować, to intuicyjnie skupiać się na rzeczywistości Bożej - mówi o. Cantalamessa - i radować się jej obecnością. Są tutaj zawsze dwa spojrzenia, które się spotykają: nasze spojrzenie na Boga i Boże spojrzenie na nas. Jeśli czasem nasze spojrzenie obniża się i słabnie, to jednak nigdy nie słabnie Boże spojrzenie. Kontemplacja eucharystyczna sprowadza się niekiedy po prostu do towarzyszenia Jezusowi, do pozostawania w zasięgu Jego spojrzenia, dając także Jemu radość kontemplowania nas, bo chociaż stworzenia nic nie znaczące i grzeszne, to jednak jesteśmy owocem Jego Męki, tymi, za których On oddał życie - tłumaczy.

Jest w adoracji tajemnica spotkania z Bogiem. I dla każdego człowieka to spotkanie jest inne. W każdym sercu Bóg objawia się inaczej.

Oczy zakochanych

Zakochani siedzą na sofie, na podłodze w kącie pokoju, na ławce w parku i często nic nie robią, tylko patrzą w swoje oczy. Znamy zresztą takie powiedzenie: Czy widziałeś, jak on na nią patrzy? I wiemy, że to znaczy, że pokochał.

Adoracja jest takim patrzeniem dwojga zakochanych. Jednego - do szaleństwa, aż po krzyż. I drugiego, który nawet jeśli jeszcze nie umie kochać, to przynajmniej pozwala na siebie patrzeć.

Adoracja jest nie tylko wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Ona jest też wystawieniem całego człowieka na spojrzenie Boga. Czy spojrzenie Kogoś, kto tak kocha, nie koi wszystkich bolączek? Nie leczy wszystkich zranień?

Szczere rozmowy

Mały chłopiec, ciągnąc za rękaw próbującą modlić się kobietę, pytał: Mamusiu, a czy temu Panu Bogu to nie jest zimno w tym złotym domku?

A czy temu Panu Bogu, który tak kocha, że dał się za nas zabić, to nie jest smutno czekać na człowieka w pustych kościołach, w tylu tabernakulach świata? - moglibyśmy spytać.

Jeśli jeszcze nigdy nie próbowałeś spotykać się z Panem Bogiem w adoracji, jeśli monstrancja i hostia kojarzą ci się tylko z procesjami Bożego Ciała, to ta propozycja jest dla ciebie: Przyjdź, niekoniecznie od razu codziennie, niekoniecznie na godzinę, niekoniecznie z dobrym humorem. Przyjdź taki, jakim jesteś. Jutro po pracy. Albo rano, zatrzymując się przed mijanym po drodze kościołem. Wejdź do środka. Uklęknij przed tabernakulum i patrząc we własne serce powiedz: On patrzy na mnie teraz… A ja znów pokłóciłem się z żoną, brakło mi pieniędzy, aby zapłacić rachunki, nie dam rady z terminami w pracy, dzieci mnie złoszczą, nie mam dla nich cierpliwości, wypiłem z kumplami kilka piw za dużo… Źle mi, trudno, ale On patrzy na mnie. I takiego mnie chce. Teraz.


Miejsca Adoracji Najświętszego Sakramentu we Wrocławiu:

- Kościół Opatrzności Bożej

ul. Nowodworska 64

Dni powszednie: 7.30 - 1800

Niedziele: 14.00 – 18.00

- Kościół św. Antoniego (oo. Paulini)

ul. św. Antoniego 30

Dni powszednie: 9.00 – 12.00 i 15.00 – 18.00 (podczas wakacji tylko 15.00 – 18.00)

- Kościół św. Wojciecha (oo. Dominikanie)

Plac Dominikański 2

Dni powszednie: 7.00 – 19.00 w kaplicy św. Józefa

- Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego

ul. Horbaczewskiego

Dni powszednie: 7.00 – 18.00

Niedziele: 13.30 – 16.00

- Kościół Ducha Świętego

ul. Bardzka

Dni powszednie (pn-pt): 8.00 – 18.00

Adoracja całonocna: w każdą I sobotę miesiąca

Adoracja w I-niedzielę miesiąca: po każdej Mszy Św. i od godz. 15.00 (po Mszy Św.) do godz. 17.00

- Kościół św. Augustyna (oo. kapucyni)

ul. Sudecka

Dni powszednie: 6.00 – 21.30 w kaplicy Adoracji

- Kościół św. Karola Boromeusza (oo. franciszkanie)

ul. Krucza

Dni powszednie (poniedziałek - piątek) 7.30 – 17.50 w Kaplicy Matki Bożej Łaskawej

- Katedra św. Jana Chrzciciela

Pl. Katedralny

Dni powszednie (poniedziałek-sobota) 8.30-13.00 i 15.00-18.00 w kaplicy Chirurgów

- Kościół św. Ignacego Loyoli (oo. Jezuici)

ul. W. Stysia

Czwartki: 18.30 – 21.00

- Kościół św. Elżbiety

ul. Grabiszyńska

Piątki: 17.00 – 18.30

- Kościół Opieki św. Józefa

ul. Ołbińska

Piątki: 15.00 – 18.00

- Kościół MB Bolesnej

ul. Tatarakowa

Środy: 9.30 – 21.30

Piątki: 18.30 – 20.00

- Kościół św. Jerzego Męczennika i Podwyższenia Krzyża Świętego

ul. Biegła

codziennie 1. etap - 7.30 - 9.00, 2. etap - 15.00 - 17.30

Adoracja dla mam z małymi dziećmi:

Fundacja Evangelium Vitae

ul. Rydygiera

Kaplica – bud B, p. I

W piątki po Mszy św. o godz. 9.00 do godz. 10.15

Jeśli chcesz uzupełnić lub poprawić listę, prosimy o kontakt.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem