Reklama

Instrukcja dotycząca zarządzania dobrami materialnymi w Kościele w Polsce

2015-08-26 20:15

Anna Wojtas, Marcin Przeciszewski / Warszawa / KAI

marmax/pixabay.com

"Instrukcja Konferencji Episkopatu Polski w sprawie zarządzania dobrami doczesnymi Kościoła" – została przyjęta przez Radę Biskupów Diecezjalnych wczoraj (25 sierpnia) na Jasnej Górze. Dokument po 3 latach funkcjonowania próbnego "ad experimentum" przyjęty został na czas nieokreślony.

Sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski, bp Artur Miziński wyjaśnił, że po 3 latach próbnego obowiązywania dokument ten został uzupełniony i zaktualizowany w związku ze zmieniającymi się w Polsce przepisami cywilno-prawnymi. Zmiany te zostały wprowadzone przez grono ekspertów, kanonistów z różnych ośrodków naukowych w Polsce, pod przewodnictwem abp. Wiktora Skworca.

Zasadniczym celem "Instrukcji" jest wprowadzenie na terenie Kościoła w Polsce norm w tym zakresie wyznaczonych w czasie obrad Soboru Watykańskiego II a obowiązujących w Kościele powszechnym od chwili publikacji nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego w 1983 r.

Metropolita katowicki, abp Wiktor Skworc wyjaśnia, że jest to podręcznik dla biskupa każdej diecezji – w zakresie prawa kościelnego i państwowego - jak zarządzać kościelnym majątkiem i finansami. "A musimy pamiętać, że majątek kościelny nie jest niczyim majątkiem prywatnym, lecz majątkiem społecznym, i ma on konkretny cel jakim jest służenie dziełu ewangelizacji” – dodaje. Arcybiskup wyjaśnia też, że w Instrukcji "bardzo jasno podkreślona została zasada, że wszelka działalność ekonomiczna, gospodarcza bądź finansowa Kościoła odbywać się winna z pełnym poszanowaniem prawa kościelnego jak i państwowego”.

Reklama

"Nie możemy zapomnieć - stwierdza bp Mizński - że posiadanie dóbr doczesnych oraz ich administrowanie zawsze winno być zgodne z ewangeliczną zasadą, która mówi, że najważniejsze są wartości duchowe. A dobra materialne to narzędzie służebne w pełnieniu misji Kościoła. Przyjęta instrukcja ma służyć właśnie temu, aby były odpowiednio używane".

Dokument składa się z następujących rozdziałów:

1. "Nabywanie dóbr doczesnych", w którym wykazane jest w jaki sposób kościelne osoby prawne mogą - zgodnie z przepisami prawa kanonicznego, przy zachowaniu przepisów prawa polskiego – nabywać, posiadać i zarządzać określonymi "dobrami doczesnymi” czyli nieruchomościami, innymi posiadanymi przedmiotami oraz pieniędzmi.

W dokumencie przypomina się, że troska o dobra doczesne Kościoła i o utrzymanie instytucji kościelnych jest obowiązkiem wszystkich wiernych. Określają to zarówno przykazania kościelne jak i prawo kanoniczne. 5-teprzykazanie kościelne nakazuje wiernym "Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła".

Przypomina się, że wierni maja prawo do przekazywania Kościołowi różnorodnych dóbr materialnych, co może się dokonywać "wszelkimi prawnymi sposobami". M. in. poprzez: kolekty zbierane podczas nabożeństw, dobrowolne ofiary z racji sprawowanych sakramentów czy posługi duszpasterskiej, poprzez darowizny na kult religijny, darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, darowizny w postaci płodów ziemi na seminarium lub klasztor, przekazanie 1% na rzecz instytucji kościelnej mającej status organizacji pożytku publicznego, poprzez zapisy testamentowe bądź nawet drogą ustanowienia "pobożnej fundacji". Wymienione też zostały realizowane przez Kościół w całej Polsce - zatwierdzone przez Episkopat - zbiórki na określone cele. Są one wsparciem wiernych na rzecz: "- Stolicy Świętej (uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz w miarę możliwości diecezji w innym terminie – por. kan. 1271 KPK), - misji (uroczystość Objawienia Pańskiego, II niedziela Wielkiego Postu, Niedziela Misyjna - przedostatnia niedziela października), - zakonów kontemplacyjnych (uroczystość Ofiarowania Pańskiego), - chrześcijan w Ziemi Świętej/Bożego Grobu w Jerozolimie (Wielki Piątek) - Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (II dzień Wielkanocy), - Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” (Dzień Papieski), - Funduszu Pomocy Kościołowi na Wschodzie (II niedziela Adwentu), - Funduszu Obrony Życia (Pasterka i/lub w terminie wyznaczonym przez biskupa diecezjalnego)."

Ponadto ordynariusz miejsca (biskup diecezjalny) "może nakazać we wszystkich kościołach i kaplicach, nawet należących do instytutów zakonnych, które na sposób stały są dostępne dla wiernych, przeprowadzenie specjalnej tacy lub zbiórki do puszek na określone cele parafialne, diecezjalne, krajowe lub powszechne".

Biskup diecezjalny ma także prawo w celu pokrycia potrzeb diecezjalnych nałożyć na parafie bądź duchownych "umiarkowany podatek" proporcjonalny do ich dochodów. Opodatkowaniu ze strony biskupa nie mogą jednak podlegać ofiary otrzymywane z okazji odprawienia Mszy św.

Co ważne, Instrukcja podkreśla, że "sprawowanie sakramentów i sakramentaliów oraz jakichkolwiek celebracji liturgicznych nie może być uzależnione od złożenia ofiary". Dlatego też nie należy ustalać stawek i "cenników" w tym zakresie.

Podkreśla ponadto, że "ofiary złożone przez wiernych na określony cel, mogą być przeznaczone jedynie na ten cel i nikomu nie wolno zmieniać woli ofiarodawcy". Przy tym nabycie nieruchomości musi nastąpić w formie "aktu notarialnego lub w innej formie przewidzianej przepisami prawa polskiego".

Zarazem też - jak podkreślono w instrukcji - ofiary przekazywane przełożonemu jakiejkolwiek kościelnej struktury czy instytucji (osoby prawnej) powinny być wykorzystane na rzecz tejże osoby prawnej, a nie na jakiekolwiek inne cele.

Dokument wymaga też od wszystkich instytucji Kościoła przejrzystości finansowej, zalecając publikacje szczegółowych sprawozdań. Proponuje się, aby w parafiach informować wiernych na bieżąco o wysokości kwot uzyskanych z przeprowadzonych tac lub zbiórek do puszek oraz zaleca się sporządzanie rocznego bilansu przychodów i wydatków parafii, który winien być udostępniany do publicznej wiadomości np. na stronie internetowej. Roczne sprawozdania powinny publikować również diecezje. "Bilans taki powinien być sporządzony przez każdą diecezję i podany do wiadomości wiernych do końca pierwszego kwartału roku następującego po roku sprawozdawczym" - czytamy.

W trosce o to, by działalność duszpasterska nie zatraciła swego właściwego wymiaru, dokument stanowi, że "zbieranie tacy, przeprowadzanie zbiórek do puszek, ich liczenie i prowadzenie ksiąg finansowych co do zasady nie powinno być funkcją duszpasterzy".

2. "Zarząd dóbr doczesnych", w którym wykazane są szczegółowe obowiązki i prawa jakimi winni się kierować zarządcy dóbr kościelnych, także w jaki sposób wolno im lokować i gospodarować kościelnymi funduszami. Omówione zostały też szczegółowo prawne aspekty prowadzenia kościelnej działalności gospodarczej.

Na pierwszym miejscu dokument przypomina o przeznaczeniu dóbr jakimi dysponuje Kościół na rzecz całej Wspólnoty, mianowicie, że "wszyscy, którzy na podstawie tytułu prawnego maja udział w zarządzie dobrami kościelnymi, nie są ich właścicielami, lecz jedynie ich zarządcami i użytkownikami".

Dlatego zarządcy dóbr kościelnych swoje obowiązki winni wykonywać "ze starannością dobrego ojca rodziny (patrisfamilias)" oraz zgodnie z przepisami prawa kanonicznego i prawa polskiego. Dlatego też osoby zarządzające np. kościelnymi nieruchomościami winny troszczyć się, aby - jak czytamy: "stan faktyczny własności nieruchomości był zgodny ze stanem prawnym (obiekty kościelne winny być wrysowane do mapy ewidencyjnej, wpisane do rejestru gruntów i budynków oraz ujawnione w księdze wieczystej; w dokumentach tych należy odnotowywać także wszelkie zmiany stanu faktycznego)". W trosce o uczciwe zarządzanie dobrami przypomina się też o z pozoru tak banalnych sprawach jak opłacanie "w ustalonych terminach podatków i należności za media: wodę, prąd, ogrzewanie, wywóz śmieci, itp".

W nie budzący wątpliwości sposób Instrukcja przypomina, że "majątek i dochody kościelnej osoby prawnej winny być wyraźnie oddzielone od osobistego majątku i dochodów zarządcy dóbr kościelnych". W związku z tym "zarządcy nie wolno lokować środków pieniężnych kościelnej osoby prawnej na osobistym rachunku bankowym lub rachunkach innych osób".

W Instrukcji przypomina się wyraźnie, że "do ordynariusza należy sprawowanie nadzoru nad zarządem wszystkich dóbr należących do podległych mu publicznych kościelnych osób prawnych (por. kan. 1276 § 1 KPK)", a w tym zarządzaniu pomaga mu ekonom diecezji.

Zatem "biskupowi diecezjalnemu przysługuje prawo kontroli, prawo delegowania prawa nadzoru ekonomowi, wymagania przedłożenia rozliczeń i bilansów, udzielanie zezwoleń na dokonanie niektórych czynności prawnych specjalnego znaczenia (zob. kan. 1277, 1281, 1285, 1292 KPK), a w skrajnych przypadkach – przy zachowaniu przepisów prawa – dokonania zmiany zarządcy dóbr kościelnych osób prawnych podległych jego władzy".

Nowością, jaką proponuje Instrukcja jest postulat powołania w każdej diecezji odrębnej instytucji (instytutu diecezjalnego zgodnie z kan. 1274), której zadaniem będzie zarządzanie dobrami materialnymi tejże diecezji. Instytucja ta winna być odrębną osobą prawną. Będzie ona mogła zatrudniać nie tylko duchownych, ale i świeckich specjalistów.

"W tym celu powinna istnieć specjalna instytucja - czytamy - gromadząca dobra i ofiary przeznaczone na utrzymanie duchownych, którzy pełnią służbę dla dobra diecezji, zgodnie z postanowieniem kan. 281 § 1 (por. kan. 1274 § 1). Zaleca się także, aby na rzecz tej instytucji zostało przeniesione, o ile jest to zasadne z ekonomicznego punktu widzenia, prawo własności nieruchomości rolnych (dawnych beneficjów) rewindykowanych po 1989 r. przez diecezje i parafie (por. kan. 1272 KPK). W przeciwnym przypadku instytucji tej powinien zostać przekazany zarząd tymi nieruchomościami". Ponadto "działalność tej instytucji winna być corocznie poddawana zewnętrznemu audytowi".

Motywem jest potrzeba oddzielenia działalności stricte duszpasterskiej od pozostałej działalności, zwłaszcza gospodarczej. Zaznacza się, że Kurie Diecezjalne, których celem jest wspomaganie biskupa w prowadzeniu działalności duszpasterskiej - nie powinny prowadzić działalności gospodarczej.

Oprócz tego, "każda kościelna osoba prawna powinna mieć własną radę do spraw ekonomicznych, a ich członkowie powinni być biegli w sprawach ekonomicznych i prawnych". Zaleca się też, aby członkami rad ekonomicznych byli przede wszystkim kompetentni wierni świeccy. Instrukcja przypomina też o konieczności istnienia specjalnej rady ekonomicznej na terenie każdej parafii, co jest wymogiem prawa kościelnego, niezależnie od istnienia parafialnej rady duszpasterskiej.

Każda kościelna osoba prawna winna posiadać także dokładny i szczegółowy spis inwentarza rzeczy ruchomych i nieruchomych, a jego kopia winna być złożona w kurii diecezjalnej.

Autorzy dokumentu ostrzegają również przed niebezpieczeństwami związanymi np. z ryzykownymi lokatami kościelnych funduszy. Dlatego "zabrania się bez uzyskania wcześniejszej pisemnej zgody biskupa diecezjalnego lokowania pieniędzy w instrumenty finansowe wysokiego ryzyka, np. akcje bądź udziały w funduszach inwestycyjnych".

W Instrukcji w sposób szczegółowy zostały też omówione podatki na rzecz państwa, jakie obowiązują instytucje Kościoła. Generalnie rzecz biorąc opodatkowana jest działalność gospodarcza prowadzona przez kościelne osoby prawne, natomiast zwolniona od podatków jest "niegospodarcza działalność statutowa", o ile "nie jest nastawiona na zyski (nie ma charakteru zarobkowego) i zmierza do realizacji celów właściwych Kościołowi". "Zgodnie z powyższym - stwierdza Instrukcja - do statutowej działalności Kościoła katolickiego należy nie tylko działalność związana z kultem religijnym, ale także [prowadzona przezeń - przyp. KAI] działalność charytatywno-opiekuńcza, naukowa i oświatowo-wychowawcza".

Z kolei "dochody kościelnych osób prawnych, będących jednocześnie organizacjami pożytku publicznego zwolnione są z podatku dochodowego w części przeznaczonej na działalność statutową, z wyłączeniem działalności gospodarczej".

A jeśli chodzi o dochody uzyskiwane z działalności gospodarczej - to Instrukcja przypomina w sposób jasny - że "należy dochować wszelkich wymogów określonych przez prawo polskie: prowadzenie dokumentacji wymaganej przez ordynację podatkową, podleganie kontroli organów podatkowych, opłacanie podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, itp."

W Instrukcji przypomina się też, że "duchowni, którzy osiągają przychody z tytułu ofiar otrzymywanych z racji pełnienia funkcji duszpasterskich winni opłacać zryczałtowany podatek dochodowy zgodnie z przepisami z 20 listopada 1998 r. w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne".

3. "Umowy" to trzeci rozdział Instrukcji, w którym podkreślona zostaje konieczność zawierania pisemnych umów przez kościelne osoby prawne, zarówno jeśli chodzi o zatrudnianie pracowników, ich ubezpieczanie oraz prowadzenie działalności gospodarczej. Umowy te mają spełniać warunki prawa kościelnego i państwowego.

Podkreśla się, że "kościelne osoby prawne i kościelne jednostki organizacyjne są zobowiązane w takim samym stopniu jak inni pracodawcy do przestrzegania Kodeksu Pracy, przepisów z zakresu ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, przepisów podatkowych, kształtowania stosunków pracy w aspekcie potrzeb rodziny, uczciwego traktowania pracowników, słusznego wynagrodzenia, szanowania równouprawnienia kobiet i mężczyzn, dialogu z pracownikami, a w wypadku redukcji miejsc pracy do przyznania pierwszeństwa podziałowi pracy przed likwidacją miejsc i zwolnieniami".

Przypomina się też, że "kościelne osoby prawne i kościelne jednostki organizacyjne będące pracodawcami są płatnikami podatków oraz składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z tytułu wypłacanych wynagrodzeń. Konieczne jest przestrzeganie przepisów prawa polskiego w tym zakresie".

Zwraca się też uwagę, że "kościelne osoby prawne i kościelne jednostki organizacyjne biorąc udział w obiegu gospodarczym (...) muszą stosować się do wszystkich obowiązujących przepisów prawa kanonicznego i prawa polskiego oraz poddać się szczególnym kryteriom etycznym".

4. W rozdziale "Utrzymanie duchownych i osób konsekrowanych" omówione zostały szczegółowe zasady wynagradzania duchownych, korzystania przez duchownych z zabezpieczeń socjalnych jak i sposobu wykorzystywania swych dochodów przez osoby duchowne.

Instrukcja przypomina, że "podstawę polskiego systemu wynagradzania (renumeratio) duchownych stanowią dobrowolne ofiary, zwłaszcza ofiary mszalne i iura stolae". Mimo to, "dochody duchownych - zarówno środki pieniężne, jak i w naturze (...) oraz ich zobowiązania wobec parafii i diecezji winny być szczegółowo określone w prawie partykularnym danej diecezji".

Instrukcja zwraca także wagę na sprawę o kapitalnym znaczeniu, mianowicie, że "wynagrodzenie duchownych nie może być postrzegane jako zapłata za wykonaną pracę". A zatem "biskup, prezbiter, diakon nie są pracownikami – w rozumieniu kodeksu pracy – diecezji czy parafii".

Warunkami regulującymi sposób wynagradzania duchownych winny być: poziom wykształcenia, okres pełnienia posługi, zajmowane stanowisko oraz "poziom materialny społeczeństwa". W tej kwestii Instrukcja przypomina słynny cytat z Jana Pawła II, który powiedział podczas jednej z wizyt w Polsce, że "wynagrodzenie duchownych powinno kształtować się poniżej średniej krajowej, a stylem życia duchowni winni być bliscy przeciętnej, a raczej uboższej rodzinie".

Jeśli chodzi o zarobki duchownych, to – jak stwierdza Instrukcja, to choć Kościół zapewnia im utrzymanie, "ale równocześnie zachęca do dobrowolnego ubóstwa i prostoty życia. Dlatego też duchowni, to co im zbywa, winni przeznaczyć na dobro Kościoła i dzieła miłości”, wobec potrzebujących i ubogich.

Instrukcja mówi też o konieczności powołania wewnątrzkościelnych systemów pomocy materialnej tym duchownym, którzy tego wymagają. "Zaleca się, by w każdej diecezji utworzyć instytucję o charakterze 'subsidium charitativum' dla stosownego zabezpieczenia socjalnego duchownych chorych, niepełnosprawnych czy emerytowanych".

Dokument zawiera ponadto bogaty aneks składający się z wzorów umów i innych dokumentów finansowych, z jakich powinny korzystać osoby odpowiedzialne za finanse, zatrudnianie pracowników bądź prowadzące kościelną działalność gospodarczą.

*****

Idea uporządkowania finansów Kościoła w Polsce została podjęta przed czterema laty, na spotkaniu biskupów diecezjalnych na Jasnej Górze 25 sierpnia 2011 r. Chodziło w niej nie tylko o uporządkowanie kościelnych finansów na styku z państwem, ale również na gruncie wewnątrzkościelnym, analogicznie jak to zostało dokonane w innych krajach po Soborze Watykańskim II i po wprowadzeniu nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. Idea ta została wsparta przez nuncjusza apostolskiego abp. Celestino Migliore. W ślad za tym został powołany specjalny zespół pod przewodnictwem abp. Wiktora Skworca, składający się z przedstawicieli 14 polskich metropolii, ekonomów bądź prawników.

Instrukcja została wprowadzona początkowo "ad experimentum" 25 sierpnia 2012 r., a po 3 latach, 25 sierpnia br. - po dokonaniu poprawek - została przyjęta na czas nieokreślony.

Tagi:
Kościół episkopat

Przewodniczący Episkopatu weźmie udział w pogrzebie Pawła Adamowicza

2019-01-18 10:13

ms / Poznań (KAI)

Abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, weźmie udział w uroczystościach pogrzebowych śp. Pawła Adamowicza. Wcześniej metropolita poznański złożył rodzinie prezydenta Gdańska wyrazy głębokiego współczucia.

W czwartek abp Gądecki modlił się w intencji tragicznie zmarłego prezydenta wraz z przedstawicielami Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich.

„Prośmy o wieczne odpoczywanie dla prezydenta Pawła Adamowicza i pokój serca dla wszystkich, którzy płaczą i są smutni z powodu jego gwałtownej śmierci” – modlili się uczestnicy nabożeństwa z okazji Dnia Judaizmu w Poznaniu, któremu przewodniczył abp Gądecki.

Do prośby o życie wieczne dołączono modlitwę „za naszą Ojczyznę, abyśmy w ten czas tragicznego wydarzenia w Gdańsku potrafili jednoczyć się w dobrym, przebaczając sobie nawzajem i obdarzając się szacunkiem”.

Uroczystości pogrzebowe prezydenta Gdańska odbędą się 19 stycznia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Częstochowscy teologowie o duszpasterskiej odpowiedzialności proboszcza za katechizację

2019-02-19 20:57

Ks. Mariusz Frukacz

Zagadnienie obecności katechezy w szkole i konieczność katechezy parafialnej były przedmiotem naukowej refleksji członków Częstochowskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Teologicznego. Teologowie spotkali się 19 lutego w siedzibie PTT przy Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

W spotkaniu wzięli udział członkowie Częstochowskiego Oddziału PTT na czele z Ks. dr hab. Pawłem Maciaszkiem, kierownikiem PTT Oddziału w Częstochowie. Punktem wyjścia do dyskusji był referat ks. mgr. lic. Bartłomieja Bardelskiego na temat: „Duszpasterska odpowiedzialność proboszcza za katechizację w świetle obowiązujących dokumentów Kościoła”.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

Prelegent mówiąc o duszpasterskiej odpowiedzialności proboszcza za katechizację przypomniał, że katecheza należy do posłannictwa i misji Kościoła – Zadaniem katechezy jest wprowadzenie człowieka w znajomość prawd wiary i w rzeczywistość Kościoła – mówił prelegent i dodał: „Proboszcz odpowiada za katechezę szkolną i parafialną”.

Ks. Bardelski dużo miejsca poświęcił katechezie młodzieży i podkreślił znaczenie „wspierania inicjatyw młodzieżowych”.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

- Ważne miejsce w misji Kościoła zajmuje również katecheza parafialna. Nauczanie wiary w parafii jest ściśle związane ze sprawowaniem sakramentów. Parafia jest właściwym i pierwszoplanową przestrzenią katechizacji. Szczególne znaczenie ma prowadzenie katechezy dorosłych – kontynuował ks. Bardelski.

- Bardzo ważna jest katecheza chrzcielna, katecheza przed pierwszą spowiedzią i komunią świętą. Ogromne znaczenie ma właściwie przeprowadzona katecheza przed bierzmowaniem i katecheza przedślubna. Tutaj również ważna jest troska o nowopowstające rodziny, a zwłaszcza doprowadzenie młodych ludzi do przekonania, że łaska sakramentalna nie jest chwilowa – podkreślił prelegent.

- Istotna w misji Kościoła i w dziele katechizacji jest jedność środowiska szkolnego, parafialnego i rodzinnego – zaznaczył ks. Bardelski.

W trakcie dyskusji członkowie PTT zwrócili uwagę m. in. na konkretne problemy w katechezie szkolnej, jak usytuowanie katechezy na ostatnich godzinach lekcyjnych, wypisywanie się młodzieży z katechezy, jak również wpływ kultury masowej i mody na to, że niewielki procent młodych ludzi podziela nauczanie moralne Kościoła, zwłaszcza w zakresie nierozerwalności małżeństwa.

Na zakończenie spotkania omówiono kwestie związane z przygotowaniem i przebiegiem Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej nt. „Aktualne wyzwania teologii”, która odbędzie się 9 maja 2019 r. w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie.

Polskie Towarzystwo Teologiczne zostało założone przez profesorów Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie, w 1924 r. Ogromną rolę u jego początków odegrał ks. prof. Aleksy Klawek. Zadaniem PTT było ożywienie obumarłego w czasie zaborów ruchu naukowo-teologicznego i zainteresowanie nim najszerszych kręgów duchowieństwa.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

Oddział PTT w Częstochowie istnieje od 1997 roku. Skupia duchownych i świeckich, wykładowców Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej i Instytutu Teologicznego w Częstochowie, pracowników Kurii Metropolitalnej, duszpasterzy parafialnych, katechetów oraz inne osoby świeckie. W ramach swej działalności oddział organizuje okolicznościowe odczyty, sympozja i sesje naukowe. Specyficzną formą działalności częstochowskiego oddziału są organizowane co pewien czas Zaduszki Teologiczne poświęcone pamięci zmarłych członków PTT w Częstochowie.

Pierwszym kierownikiem Oddziału PTT w Częstochowie był ks. dr Teofil Siudy. Następnie funkcję tę pełnił ks. dr Jerzy Bielecki, a obecnie jest nim ks. dr hab. Paweł Maciaszek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek do Polaków: jesteście ukochanymi dziećmi Boga

2019-02-20 13:07

st (KAI) / Watykan

„Nie zapominajcie nigdy, że jesteśmy ukochanymi dziećmi Boga i że nie ma nic takiego, co mogłoby ugasić Jego namiętną miłość do nas” - powiedział Ojciec Święty pozdrawiając pielgrzymów polskich podczas dzisiejszej audiencji ogólnej.

Grzegorz Gałązka

Oto słowa papieża skierowane do Polaków:

Serdecznie pozdrawiam polskich pielgrzymów. Drodzy bracia i siostry, nie zapominajcie nigdy, że jesteśmy ukochanymi dziećmi Boga i że nie ma nic takiego, co mogłoby ugasić Jego namiętną miłość do nas. Modlitwa do naszego Ojca, który jest w niebie, niech wypełni wszelkie poczucie braku miłości w życiu każdego i każdej z was. Niech Bóg wam błogosławi!

Papieską katechezę streścił po polsku ks. prał. Paweł Ptasznik z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej:

Kontynuujemy katechezy na temat „Ojcze nasz”. Pierwszym krokiem każdej modlitwy chrześcijańskiej jest wejście w tajemnicę ojcostwa Boga. Mówiąc, że Bóg jest naszym ojcem, myślimy o postaciach naszych rodziców, ale zawsze musimy to odniesienie „udoskonalić”, oczyścić. Jak czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego: „Oczyszczenie serca dotyczy powstałych w naszej historii osobistej i kulturowej wyobrażeń ojca lub matki, które wpływają na naszą relację do Boga” (nr 2779). Dlatego też, gdy mówimy o Bogu jako o „ojcu”, myśląc o obrazie naszych rodziców, którzy nas kochają, jednocześnie musimy iść dalej. Miłość Boga Ojca „który jest w niebie”, to miłość całkowita, jakiej my w tym życiu zasmakowujemy jedynie niedoskonale.

Istnieje wyrażenie proroka Ozeasza, które bezlitośnie ukazuje wrodzoną słabość naszej miłości: „Wasza miłość jest jak poranny obłok, jak rosa, która wcześnie znika” (6, 4). Oto, czym jest często nasza miłość: obietnicą, której trudno dotrzymać, usiłowaniem, które wkrótce wysycha i wyparowuje, jak rosa o poranku. Inna jest miłość Ojca „który jest w niebie”. Nawet jeśliby nasz ojciec i matka nie kochali nas, to jest Bóg w niebie, który nas kocha tak, jak nikt inny. Prorok Izajasz mówi: „Czy może kobieta zapomnieć o swym niemowlęciu? Czy może nie miłować dziecka swego łona? Lecz gdyby nawet ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie! Oto wyryłem cię na moich dłoniach” (49, 15-16). Miłość Boga Ojca jest wierna i pełna.

W dzisiejszej audiencji udział wzięły między innymi: Podopieczni i asystenci z Fundacji Osób Niepełnosprawnych "Wyjdź z domu" z Moszczenicy Małopolskiej oraz pielgrzymi ze Środowiskowego Domu Samopomocy w Lidzbarku Warmińskim.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem