Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

"Hosanna!" i "Ukrzyżuj!"

MARIA NOWAK
Edycja legnicka 13/2001

Bramy, podnieście swe szczyty,

unieście się prastare podwoje,

aby mógł wkroczyć Król chwały!

Już za tydzień w liturgii Kościoła będziemy przeżywać Niedzielę Męki Pańskiej, czyli Palmową, która rozpoczyna szczególny tydzień Wielkiego Postu, zwany Tygodniem Wielkim. W tym dniu Kościół obchodzi pamiątkę uroczystego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy. Podczas uroczystej procesji odczytany zostanie fragment Ewangelii, który mówi o tymże wydarzeniu. Natomiast w czasie Mszy św. proklamowana będzie perykopa ewangelijna, mówiąca o Męce Pana naszego Jezusa Chrystusa. Stanowi ona główną ideę całego Wielkiego Tygodnia. Opis Jezusowych udręk usłyszymy także w Wielki Piątek, podczas Liturgii Męki Pańskiej. W Polsce Niedziela Palmowa ma swoje bogate tradycje ludowe, do których należy odbywająca się w wielu regionach procesja ze specjalnie wykonanymi dużymi i bogato zdobionymi palmami.

Z ewangelicznego przekazu doskonale przypominamy sobie, co wydarzyło się dwa tysiące lat temu. Działo się to nieopodal Jerozolimy, w Betanii, w przeddzień Niedzieli Palmowej. Uczniowie i wielu zwolenników Chrystusa szło za Nim na święta Paschy z Galilei. Następnego dnia z wielkim entuzjazmem towarzyszyli oni udającemu się do Jerozolimy Chrystusowi. Uczniowie - według polecenia Nauczyciela - sprowadzili osiołka, na którym posadzili Mistrza. Inni, biegnąc przed Nim, zamiast dywanów rozścielali swe płaszcze i zielone gałęzie, by Król dostojnie mógł wkroczyć do miasta. Jeszcze inni, w miarę jak orszak przybliżał się do miasta, wymachiwali gałązkami palmowymi i oliwnymi zerwanymi z pobliskich drzew. Do pochodu szybko dołączało się coraz więcej ludzi z ulic, którymi przechodzili. Wszyscy, pełni entuzjazmu, śpiewali i rzucali gałązki oliwne pod nogi osiołka. Byli oni przepełnieni niewymowną radością, bo Chrystus zdecydował się zostać ich królem, bo wskrzesi królestwo swego przodka Dawida. Wołali więc: "Hosanna! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie. Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi. Hosanna na wysokościach!" ( Mk 11, 9-10). W tym to licznym i "rozkrzyczanym" orszaku Jezus podążał starą drogą prowadzącą z Jerycha do Jerozolimy.

Sytuacja ta sprzyjała wielkiemu powitaniu, gdyż zwyczaj nakazywał wychodzić naprzeciw wielkim grupom pielgrzymów, które wkraczały do miasta wśród śpiewów i oznak radości. Pan nie okazywał żadnego sprzeciwu wobec przygotowań do uroczystego wjazdu. Sam wybrał sobie " zaprzęg" - zwykłego, osła, którego polecił sprowadzić z pobliskiej wsi Betfage.

Jezus, który dotychczas unikał tytułu króla, teraz zgadza się na uroczyste, publiczne zapoczątkowanie swego Mesjańskiego Królestwa. Cieszy Go entuzjazm tłumu, choć wie, że lud nie rozumie, jakie ma być Jego Królestwo.

Wśród wiwatującego tłumu znaleźli się również faryzeusze i członkowie Sanhedrynu. Oni nie podzielali ogólnej radości. Wręcz przeciwnie, z niechęcią, a nawet z pogardą patrzyli na rozkrzyczany tłum. Patrząc na ten pochód, z lekceważeniem myśleli: Cóż to za król, który jeździ na osiołku, a za świtę ma dwunastu ubogich, niewykształconych rybaków.

Inni zaś, saduceusze, członkowie Sanhedrynu, obawiali się, że stracą panowanie nad ludem, który pójdzie za Chrystusem jako swym królem.

Podeszli więc oni do Chrystusa z żądaniem, aby wstrzymał okrzyki nazywające Go królem. Mówili do Niego: "Nauczycielu, zabroń tego swoim uczniom" (Łk 19,39). On jednak stanął w obronie wiwatującego tłumu: "Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą" (Łk 19,40). Ludzie ci, wrogowie Jezusa, w kilka dni potem, doprowadzili do skazania i ukrzyżowania Go. Natomiast tłum głośno krzyczący w swym przerażeniu ukrył się, bądź patrzył z daleka na Jego mękę.

Oni nie spodziewali się duchowego Królestwa Chrystusowego, ale królestwa doczesnego, z rządem, skarbem i wojskiem, które stanęłoby w obronie Świętego Miasta; oczekiwali takiego królestwa, jakiego On na ziemi zakładać nie zamierzał.

Wiwatujący pochód wszedł do Jerozolimy. Gdy uczniowie rozpoczęli tę "manifestację", zapewne dołączyli do nich inni, by " wykrzyczeć się". Psychologia tłumu uczy, jak łatwo wielu ludzi bierze udział w manifestacjach np. sportowych czy politycznych.

Nic więc dziwnego, że niektórzy z tego wiwatującego tłumu dali się przekonać starszyźnie żydowskiej i z nią poszli pod pałac Piłata, aby tam już nie krzyczeć "Hosanna!" a "Ukrzyżuj Go!".

´Jakże różne były to okrzyki - mówi święty Bernard - " Precz, precz, ukrzyżuj Go!" oraz "Hosanna na wysokościach!". Jakże odmienne jest nazywanie Go dzisiaj "Królem Izraela", a po kilku dniach wołanie: "Nie mamy króla tylko Cezara!" Jakże różnią się zielone gałązki od krzyża, kwiaty od cierni! Tego, przed którym wcześniej rozścielali płaszcze na ziemi, teraz ogołacają z własnych szat i rzucają o nie los´.

Jezus, wjeżdżając w Niedzielę Palmową do Świętego Miasta, wiedział, że niektórzy z towarzyszącego Mu tłumu będą w pięć dni później żądać Jego śmierci. Chcąc znaleźć usprawiedliwienie dla ich postępowania, powie na krzyżu: "Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią". Wjeżdżał On jednak do Jerozolimy jako Mesjasz, na ośle, jak przepowiedziano to przed wiekami (zob. Za 9, 9).

Dziś nie brak i wśród nas, chrześcijan, ludzi gotowych służyć Chrystusowi, gdy czasy są spokojne, gdy środowisko aprobuje naszą wiarę. Z trudem jednak przychodzi nam, jak i apostołom, mimo że uchodzimy za gorliwych katolików, żyć po chrześcijańsku, gdy dookoła widać wrogość wobec Kościoła, a zwłaszcza gdy wiara wymaga od nas dużych wyrzeczeń, a nawet i ofiar. Tę postawę bardzo trafnie wyraża poeta (Sergiusz Riabinin): "Duży krzyż - zawiesiłem na ścianie, mały na szyi, ale ten żywy, choćby najmniejszy wciąż chcę odrzucić - jak najdalej".

Są wśród nas tacy, dla których wiara jest głównie tradycją, społecznym obyczajem.

Cóż więc mamy robić, abyśmy nie stali się takimi chrześcijanami? Przede wszystkim konieczny jest wysiłek, aby nasza wiara z tradycyjnej i zwyczajowej stała się osobistym, głęboko przemyślanym i przeżytym przekonaniem. Pomoże nam w tym lektura Pisma Świętego i książek o treści religijnej. Jeżeli ta wiara będzie zahartowana przez modlitwę, częste uczestnictwo w sakramentach świętych i walkę z naszymi wadami, to możemy mieć nadzieję, że jak Piotr pójdziemy za cierpiącym Chrystusem na podwórze arcykapłana, a może nawet, jeżeli zajdzie potrzeba, staniemy z Janem pod Chrystusowym krzyżem.

W Niedzielę Palmową Pan triumfalnie wkroczył do Jerozolimy. Kilka dni później został w tym mieście przybity do krzyża. Święte i Wielkie Triduum Paschalne jest najważniejszym obchodem liturgicznym. Słusznie podkreśla się, że Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Pańskie, to wewnętrzna siła wiary chrześcijańskiej, źródło zbawienia, fundament wszystkich obchodów liturgicznych.

Data obchodzenia świąt wielkanocnych zależna była od kalendarza żydowskiego, według którego miesiące rozpoczynają się od nowiu księżyca. Pierwszy miesiąc wiosenny nazywał się nizan; swoje największe święto - Paschę, Żydzi obchodzili 14. dnia tegoż właśnie miesiąca. To święto (Pascha) upamiętniało wybawienie ludu izraelskiego z niewoli egipskiej. Dziś dokładnie wiemy, że śmierć Chrystusa zbiegła się z obchodami Paschy żydowskiej. Chrystus umarł 14 nizan, a zmartwychwstał 16 nizan, w niedzielę. Dlatego niedziela po 14 nizan stała się chrześcijańskim terminem obchodów Zmartwychwstania Pańskiego. Stąd też, gdy w II w. chrześcijanie w Małej Azji zaczęli obchodzić Wielkanoc 14 nizan, bez względu na dzień tygodnia, poróżnili się pod tym względem z Rzymem i większością chrześcijan. Spory o termin obchodów Zmartwychwstania Chrystusa zakończył dopiero Sobór Nicejski (325 r.), postanawiając, iż "Wielkanoc odprawiać się będzie co roku w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca". Powstałe więc w ten sposób wahania czasowe w obchodach Wielkanocy wynoszą pięć tygodni; Wielkanoc bowiem obchodzimy pomiędzy 22 marca a 25 kwietnia. Przez to też i data obchodów wszystkich świąt ruchomych, które uzależnione są od daty Wielkanocy, a więc Wniebowstąpienie, Zesłanie Ducha Świętego, Trójcy Świętej, Ciała i Krwi Pańskiej i Najświętszego Serca Jezusowego, ulega zmianom.

Należy pamiętać również o tym, iż z obchodami wielkanocnymi już wcześnie złączyło się w szczególny sposób sakramentalne rozdawnictwo owoców odkupienia. W Wigilię Wielkanocną przez sakrament chrztu włączano katechumenów w Kościół Chrystusowy. Z chrztem łączono sakrament bierzmowania i Najświętszy Sakrament, czyli Eucharystię. Wielka Sobota była dniem pełnego włączania kandydatów w chrześcijaństwo. Nowo ochrzczonych nazywano "neofitami", czyli roślinami świeżo posadzonymi, które należy troskliwie pielęgnować. Dlatego też neofici mieli "swój czas", w którym głoszono im katechezy, mające na celu wtajemniczenie, czyli pełne wprowadzenie w życie chrześcijańskie.

Medytując w tym szczególnym czasie Tajemnicę naszego Odkupienia, pamiętajmy, iż w Jerozolimie przy swoim Synu obecna była także Maryja, by móc obchodzić Paschę - ostatnią Paschę żydowską i pierwszą Paschę, w której Jej Syn jest Kapłanem i Ofiarą. Nie odłączajmy się od Niej; Pani nasza nauczy nas stałości, walki w drobnych rzeczach i ustawicznego wzrastania w miłości do Jezusa. Pod krzyżem rozważajmy wraz z Nią Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie Jej Syna, a Pana naszego Jezusa Chrystusa.

26 czerwca papież przyjmie prezydenta Francji

2018-06-18 12:18

st (KAI) / Watykan

Środowisko, migranci, Europa to zdaniem radia Europe 1 tematy, jakie podejmie Ojciec Święty przyjmując 26 czerwca prezydenta Francji Emmanuela Macrona. Podczas swego pobytu w Rzymie szef państwa francuskiego przyjmie także tytuł honorowy kanonika kapituły laterańskiej.

wikipedia.org

Oczekuje się, że Emmanuel Macron podczas swych rozmów w Watykanie poruszy także kwestię miejsca duchowości w Republice i laickości państwa. Przy tej okazji radio Europe 1 przypomina, że przewodniczący francuskiego episkopatu, abp Georges Pontier, stwierdził w marcu br., że przewidywana jest wizyta Franciszka we Francji, ale Ojciec Święty musi jeszcze "znaleźć miejsce w swoim kalendarzu". W wywiadzie dla katolickiego dziennika La Croix w 2016 roku, papież zasugerował, że jednym z możliwych miejsc jego wizyty mogła by być Marsylia, a także Paryż czy Lourdes.

Po raz pierwszy honorowym kanonikiem kapituły laterańskiej został w roku 1604 Henryk IV. Nawrócony na katolicyzm z protestantyzmu, korzystał on z pomocy kanoników tej bazyliki. Wynagrodził za to kapitułę dochodami z opactwa benedyktyńskiego w Clairac w południowej Francji. Ona zaś przyznała pierwszemu francuskiemu monarsze z dynastii burbońskiej tytuł honorowego kanonika. Zobowiązała się też odprawiać co roku 13 grudnia – czyli w dniu jego urodzin – Mszę w intencji Francji. Tradycję kontynuowano również wówczas, gdy głowami państwa byli cesarze i prezydenci.

Z czasem jednak przysługujący im tytuł kanonika honorowego w praktyce popadł w zapomnienie. Dopiero w 1957 r. zwyczaj uroczystego objęcia kanonii w rzymskiej bazylice wznowił prezydent René Coty. Podobnego aktu dokonali też jego następcy, poczynając od gen. Charlesa de Gaulle’a – z wyjątkiem prezydentów Georgesa Pompidou, Françoisa Mitteranda i Françoisa Hollanda.

Ostatnim szefem państwa francuskiego, który przyjął ten tytuł 20 grudnia 2007 r. był Nicolas Sarkozy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Budujące rozmowy, znani goście – SACROEXPO 2018

2018-06-19 10:19

Ponad 5000 gości odwiedziło tegoroczną XIX Międzynarodową Wystawą Budownictwa i Wyposażenia Kościołów, Sztuki Sakralnej i Dewocjonaliów SACROEXPO. Swoją ofertę przedstawiło 287 firm z 11 krajów. Podczas tragów odbyły się liczne spotkania, debaty i konferencje.

Archiwum SACROEXPO

Ikony, modlitewniki, stuły i różańce – bogactwo form na targach

Podczas wystawy, goście targów mieli możliwość zapoznania się ofertą firm z: Polski, Stanów Zjednoczonych, Słowenii, Ukrainy, Węgier, Włoch, Hiszpanii, Rosji, Niemiec, Macedonii i Portugalii. W bogatej ofercie produktów dedykowanych kościołom, mieli oni możliwość zapoznania się z trendami sztuki sakralnej i dewocjonaliów, nowymi technologiami w budownictwie sakralnym oraz w dziedzinie konserwatorskiej. Na stoiskach pojawiły się szaty i naczynia liturgiczne, a także pełen wachlarz wydawnictw religijnych. Nie zabrakło obrazów i ikon, a także mniej spektakularnych, a bliższych sercu różańców, wykonanych m.in. z pereł i malachitu. Fani nowych technologii, oprócz audiobooków i e-booków, zapoznali się z aplikacją DROGOWSKAZ, dzięki której w szybki sposób zlokalizują najbliższy kościół, poznają godziny mszy i spowiedzi. Najciekawsze rozwiązania zostały nagrodzone wyróżnieniami i medalami targów. Wśród nich znalazły się: Pracownia Rzeźby Sakralnej Krzysztof Madoń za „Drogę Krzyżową”, Pracownia Witraży FURDYNA za instalację rzeźbiarską "Zmartwychwstanie" oraz firma ART10.PL Monika Frątczak-Rodak Design za „Drogę Krzyżową w Panteonie Szczepanowskim”. Medale Honorowe: JE Prymasa Seniora ks. kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski ks. Abp. Wojciecha Polaka oraz nagrodę honorową JE Biskupa Kieleckiego ks. Jana Piotrowskiego otrzymały kolejno Pracownia Snycerska Andrzej Burkot za technologię polichromowania rzeźb drewnianych z zastosowaniem techniki złoceń KIRIKANE, firma MALATURA za realizację malarską fresków w sanktuarium Matki Boskiej Latyczowskiej oraz firma PRAIS i Odlewnia Dzwonów Braci Kruszewskich za dzwony i zegary wieżowe.

Archiwum SACROEXPO

Poszukiwanie Boga w dziele ludzkich rąk – Per Artem ad Deum 2018

Tradycyjnie już podczas targów Sacroexpo wręczone zostały medale Papieskiej Rady ds. Kultury Per Artem ad Deum. Do grona nagrodzonych dołączyli Aleksander Sokurov za „konsekwentne wykorzystywanie siły artystycznego autorytetu do poszukiwania odpowiedzi na pytania związane z religią sztuki” oraz o. prof. Jan Andrzej Kłoczowski za „głębokie zaangażowanie w uświadamianiu nieodkrytych powiązań między teologią, filozofią i psychologią”. Słowo wstępne na temat sacrum w sztuce filmowej wygłosił ks. dr hab. Marek Lis, teolog, członek jury ekumenicznego na festiwalach filmowych między innymi w Cannes. Jego prelekcja poprzedziła rozmowę przeprowadzoną przez JE Bpa prof. Michała Janochę z o. prof. Janem Andrzejem Kłoczowskim, profesorem filozofii, odznaczonym Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, który zwrócił uwagę na obecność kiczu w sztuce, także sakralnej. – Jednym z wymiarów piękna, jest jego bezinteresowność- zauważył. W trakcie swojego wystąpienia, ojciec profesor podkreślił także niewłaściwy sposób traktowania Boga w dzisiejszych czasach. Odwołał się przy tym do przemyśleń mistrza Eckharta, który w jednym ze swoich kazań porównuje Boga do świeczki, wykorzystywanej przez niektórych ludzi osiągnięcia celu. Po zaspokojeniu tego pragnienia, świeczka zostaje zdmuchnięta, gdyż jest niepotrzebna. Wykład na temat twórczości Martina Scorsese wygłosił o. dr Michał Legan. W kolejnym wywiadzie, uczestnicy konferencji wysłuchali rozmowy Iriny Tatarovej z Aleksandrem Sokurovem, rosyjskim reżyserem i scenarzystą, zaliczonym w poczet 100 najlepszych reżyserów przez Europejską Akademię Filmową. - Poza granicami tematów biblijnych jest pustka. I to jest problem współczesnej kultury. Ludzi, którzy żywią ideały chrześcijańskie i są w stanie przełożyć je na język sztuki jest garstka - stwierdził reżyser. - Nikt nie może zatrzymać kina i jego przekazu. Bo żeby zatrzymać jego agresję trzeba ogromnej woli polityków i ludzi myślących. Kino pożera humanizm w Europie. Rany zadawane przez bezmyślne i bezrefleksyjne kino nie chcą się zabliźnić. Reżyserów i producentów nie interesuje w jakim stanie ducha pozostają odbiorcy ich filmów. A przecież to duża odpowiedzialność. Duża moc - dodał.

Archiwum SACROEXPO

Dialogi o religii – konferencja

Pierwsza edycja konferencji organizowanej w ramach cyklu „Dialogi o religii” objętej patronatem przez prezydenta miasta Kielce - Wojciecha Lubawskiego okazała się sukcesem. Poświęcona została dylematom związanym z rolą kościoła i jego członków we współczesnym świecie. Na pytanie: czy można mówić o kryzysie Kościoła, starali się odpowiedzieć s. Małgorzata Chmielewska, dr Tomasz Terlikowski i ks. dr Mirosław Tykfer. – Życie wspólnie z ludźmi ubogimi pokazuje, że świat jest podzielony. Bolączką Kościoła jest ten podział – dodaje siostra Chmielewska. Siostra Małgorzata przypomniała, że jesteśmy jednym „ludem bożym”, a Kościół powinien żyć we wspólnocie zgromadzonej wokół Eucharystii.

– Największym problemem kościoła jest problem komunikacyjny, bo jak mówić o słowie, w kulturze, która żyje obrazem? – zastanawiał się Tomasz Terlikowski.

Ks. Mirosław Tykfer, wskazał natomiast, że cała kultura Europejska przeżywa kryzys. Dodatkowo Kościół jest także przemiany, moderowanej przez papieża Franciszka. – Jest to rodzaj pozytywnego kryzysu, na który chyba jeszcze nie jesteśmy gotowi. Czy ta dekonstrukcja nie dzieje się za szybko? – pytał. Przyczyną kryzysu Kościoła wydaje się być instytucjonizacja. - Struktura, prawo i porządek, w którym funkcjonujemy stała się zbyt sztywna – dodaje ks. Tykfer.

Wielkie spotkania w trakcie targów

W drugim dniu targów SACROEXPO prawosławny arcybiskup przemyski i gorlicki Jego Ekscelencja Paisjusz wręczył wyróżnienia wystawcom, którzy zostali docenieni za wkład w życie religijne. Podczas rozdawania wyróżnień Jego Ekscelencji towarzyszył biskup Anastazy - ordynariusz diecezji łódzko-poznańskiej. To historyczne wydarzenie – pierwszy raz od blisko 20 lat dwóch biskupów prawosławnych miało okazję spotkać się i wspólnie zwiedzić ekspozycje tragów SACROEXPO.

Podczas targów odbyły się także spotkania autorskie z Wojciechem Cejrowskim i ks. Markiem Dziewięckim.

Zapraszamy do odwiedzenia kolejnej edycji targów SACROEXPO 2019. Szczegóły na www.sacroexpo.pl .

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem