Reklama

Zabawa: modlitwa za ofiary wypadków drogowych

2015-11-15 14:49

eb / Zabawa / KAI

Rich Anderson / Foter.com / CC BY-SA

Ten dzień jest dobrą okazją, by prosić i apelować o większą ostrożność na drogach, rozwagę, trzeźwość, mądrość i rozsądek - powiedział ks. Jerzy Kraśnicki, dyrektor MIVA Polska i zastępca krajowego duszpasterza kierowców. W sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie odbyły się obchody Światowego Dnia Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych. Uczestniczył w nich prokurator generalny Andrzej Seremet oraz rodziny, które straciły bliskich w wypadkach.

Na całym świecie co roku na drogach ginie ponad milion 200 tys. osób. Według policyjnych statystyk od stycznia do końca września na drogach w Polsce wydarzyło się ponad 24 tys. wypadków. Straciło w nich życie aż 2064 osoby. Blisko 1/3 z nich to piesi. 29,5 tys. zostało rannych.

W homilii ks. Jerzy Kraśnicki powiedział, że same liczby jednak nie odsłaniają rozmiaru bólu i tragedii, które dzieją się na drogach.

„Życie tak wielu ludzi zostało gwałtownie przerwane. Wśród nich jest bardzo wiele osób młodych. Odeszli bez pożegnania, bez sakramentów świętych, pewnie wielu z nich niepojednanych z Bogiem, bez przygotowania na tę chwilę odejścia z tego świata. Wiele smutku, wiele łez, wiele żalu i pretensji nawet do Boga, że nie ochronił, nie pomógł zachować życie. Wielu zostało poszkodowanych z trwałą niepełnosprawnością, kalectwem i głębokimi ranami na duszy. Miejsca tragedii szybko zostają uprzątnięte. Czasem zostaje ustawiony niewielki krzyż, wiązanka kwiatów, zapalony znicz jako wyjątkowe oznaczenie mety tych, którzy nie dotarli do swego ziemskiego celu. Te miejsca mogą być dla wielu przestrogą, przypomnieniem, wymownym pouczeniem, najlepszą profilaktyką” - powiedział kaznodzieja.

Reklama

Ks. Jerzy Kraśnicki proponował zwłaszcza ludziom, którzy spieszą się prowadząc samochód, by zapamiętali powiedzenie: „Lepiej stracić jedną minutę ze swojego życia, niż w ciągu jednej minuty stracić swoje życie”.

Wypadki drogowe, które dzieją się w ułamkach sekund, dobitnie świadczą o kruchości naszego ziemskiego życia - powiedział dyrektor MIVA Polska.

„Świadomość kruchości naszego życia powinna nam pomóc odkrywać wartość życia, cenić daną nam każdą chwilę. Powinna nas skłaniać do poważnego traktowania życia, większego szacunku i większej odpowiedzialności za życie swoje i swoich bliźnich” - dodał zastępca krajowego duszpasterza kierowców.

Podkreślił, że dzień upamiętniający ofiary wypadków drogowych nie jest okazją do rozdrapywania ran, być może jeszcze niezabliźnionych. Nie jest też po to, aby przywoływać smutne i traumatyczne przeżycia związane z tragediami drogowymi.

„Pragniemy raczej dać wyraz naszej chrześcijańskiej miłości wobec wszystkich ofiar wypadków drogowych. Zmarłym wypraszamy łaskę wiecznego zbawienia, szczególnie poprzez ofiarę Mszy św. Okazujemy serdeczne współczucie ich bliskim. Modlimy się za cierpiących i poszkodowanych, aby mogli szybko powrócić do zdrowia. Cierpiący potrzebują naszej pociechy i troski. Potrzebują siły i nadziei. W naszej modlitwie nie zapominamy także o tych wszystkich, którzy spowodowali wypadki, którzy żyją w konflikcie ze swoim sumieniem czy ponoszą dotkliwe kary. Chrześcijańska postawa miłosierdzia nakazuje nam okazać im szacunek i pamiętać o nich w modlitwie. Potępiać należy czyny, a nie sprawców” - dodał dyrektor MIVA Polska.

Podziękował też wszystkim służbom, które spieszą na miejsca tragedii drogowych. Ponadto podkreślił jak ważne są wszystkie inicjatywy służące poprawie bezpieczeństwa na drogach i ratowaniu życia. Zastępca Krajowego Duszpasterza Kierowców zachęcał w homilii do noszenia odblasków. Nazwał je także „Odblaskami Życia”. MIVA Polska też proponuje odblaski i zachęca, by wziąć udział w akcji misyjnej: „Ratujemy życie – misyjny ambulans”. W ten sposób można wspierać w tym roku zakup ambulansu do misyjnego Centrum Zdrowia prowadzonego przez Siostry Misjonarki Świętej Rodziny w Kithatu w Kenii.

Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył ks. Marian Midura, krajowy duszpasterz kierowców. Na uroczystości obecny był prokurator generalny Andrzej Seremet, przedstawiciele służb mundurowych - policji, straży pożarnej, więziennictwa, a także samorządowcy i przedstawiciele Instytutu Transportu Samochodowego z Warszawy.

Podczas Mszy św. modliły się też rodziny, które w wypadkach straciły najbliższych. Niedzielną modlitwę poprzedziły warsztaty terapeutyczne. Była to już kolejna edycja, która zgromadziła ok. 20 osób m.in. z Białegostoku, Poznania, Łodzi, Elbląga i Zakopanego.

Jesteśmy ponownie, bo do bł. Karoliny chce się wracać - mówią dwie rodziny, które pokonały ok. 500 km, by być w Zabawie na warsztatach.

„Nasze córki miały na imię Karolina. Nagle straciły życie podczas wypadku autokaru w 2005 roku. Młodzi z Białegostoku jechali wtedy na pielgrzymkę do Częstochowy. To była straszna tragedia, bo w tym wypadku zginęło 13 osób, w tym 10 maturzystów. Przyjeżdżamy tu od kilku lat, przy sarkofagu bł. Karoliny, na Drodze Krzyżowej szlakiem jej męczeństwa i podczas warsztatów znajdujemy ukojenie w bólu. Razem z innymi rodzicami tworzymy rodzinę, dzwonimy do siebie i umawiamy się na kolejne spotkania u bł. Karoliny. Ona dodaje nam sił, by żyć” - podkreślają państwo Zdanowscy i Jankowscy, rodzice dwóch maturzystek, ofiar wypadku w miejscowości Jeżewo Stare.

Także Hanna Majerczyk z Zakopanego wraca do Zabawy. Dziś w kościele dziękowała, że mogła się dowiedzieć o tym miejscu i pomocy dla ofiar wypadków. Ubolewała, że tak wiele ludzi nie wie jak profesjonalną pomoc można otrzymać przy sanktuarium bł. Karoliny.

„Nie da się opisać rozpaczy po stracie dziecka. Warsztaty przyniosły mi spokój, zrozumienie woli Bożej. Wracam tutaj od lat, spokój przychodzi, ale wolno” – mówi uczestniczka uroczystości.

Kolejna edycja warsztatów odbędzie się od 20 do 22 listopada.

Kustosz sanktuarium bł. Karoliny, ks. Zbigniew Szostak podkreśla, że po wypadku do dwóch godzin, drogi zostają odblokowane i są przejezdne, kilka lat trwają sprawy w sądach, ale jeszcze więcej czasu potrzeba, by uleczyć dusze. „Cieszę się, że już mogliśmy pomóc wielu ludziom wyjść z traumy i pogodzić się ze stratą swoich bliskich. Mamy coraz więcej chętnych na warsztaty, naszym marzeniem jest wybudowanie ośrodka” - dodaje.

Fundacja „Przejście” ma od kilku lat plany budowy takiego ośrodka i gromadzi pieniądze na ten cel. Miałby on powstać w Wał-Rudzie, w pobliżu lasu i rodzinnego domu bł. Karoliny.

Ofiary wypadków drogowych i ich rodziny będą tam mogły uzyskać pomoc terapeutyczną w zakresie rehabilitacji i medycyny, ale także prawną i materialną.

W placówce, zlokalizowanej w swoistej oazie ciszy, na skraju kompleksu leśnego lasów radłowskich i puszczy niepołomickiej ma powstać hotel oraz sala konferencyjna, pokoje terapeutyczne, gabinety do prowadzenia rehabilitacji fizycznej, a także odnowy biologicznej i relaksacji.

Po Mszy św. pod pomnikiem „Przejście” odbyły się modlitwy za zmarłych. Natomiast w poniedziałek, 16 listopada na terenie Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Tarnowie od 10.30 zacznie się finał I edycji konkursu filmowego „Bądź bezpieczny na drodze” zainicjowanego przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie. Będzie też wręczenie nagród w konkursie „Po alkoholu rozum wysiada” zorganizowanym przez Zespół Szkół w Zabawie. Młodzi zobaczą też Road Show, program edukacyjny z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Będą efekty audiowizualne, informacje, świadectwa osobistych przeżyć bezpośrednich świadków i uczestników wypadków.

Organizatorami obchodów byli Stowarzyszenie Pomocy Ofiarom Wypadków Drogowych i Katastrof Komunikacyjnych oraz Przemocy „Przejście”, Centrum Inicjatyw na rzecz poprawy Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, Duszpasterstwo Kierowców oraz Instytut Transportu Samochodowego.

Tymczasem prawie każdego dnia ludzie modlą się przy pomniku „Przejście” w Zabawie, który upamiętnia ofiary wypadków drogowych. Do znajdującego się obok sanktuarium bł. Karoliny można też przesyłać karty formatu A4 ze zdjęciem, opisem życia i okolicznościami śmierci osoby, która zginęła. Staną się one częścią księgi umieszczonej na ołtarzu w sanktuarium bł. Karoliny, przy której codziennie pali się światło, a każdego 10. i 18. dnia miesiąca odprawiana jest Msza św. za wszystkich w niej zapisanych.

Kustosz sanktuarium ks. Zbigniew Szostak zachęca także, by krzyże z miejsc wypadków zostawić przy pomniku Ofiar Wypadków Drogowych i Przestępstw, który jest integralną częścią planowanego Centrum Leczenia Traumy Powypadkowej w Zabawie k/Tarnowa.

Bł. Karolina Kózkówna została zamordowana 18 listopada 1914 roku przez rosyjskiego żołnierza, gdy broniła się przed gwałtem. W 1987 roku św. Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną. Jest patronką Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Ruchu Czystych Serc oraz Szkolnych kół Caritas. Spoczywa w sarkofagu w sanktuarium w Zabawie.

Tagi:
Kraków wypadek kierowcy

Rusza akcja „Gość w dom, Bóg w dom”

2018-12-02 14:48

md / Kraków (KAI)

O zaproszenie do wigilijnego stołu osób samotnych i potrzebujących, apelują organizatorzy Światowego Dnia Ubogich w Archidiecezji Krakowskiej. Wraz z Adwentem rusza akcja "Gość w dom, Bóg w dom".

Margita Kotas

Jej celem jest zachęta, by do stołu wigilijnego zaprosić osoby, które nie mają z kim spędzić świąt Bożego Narodzenia. Akcja jest kontynuacją obchodów Światowego Dnia Ubogich w Krakowie.

Jak mówią organizatorzy wydarzenia, Jezus przychodzi do nas w drugim człowieku, często słabym i ubogim. To właśnie uwrażliwienie na tę prawdę było celem Światowego Dnia Ubogich. - Co z tego wszystkiego pozostało w nas? Czy staniemy się bardziej wrażliwi, czy wydobędziemy się z zaklętego kręgu niemocy i otworzymy się na ubogich, którzy są pośród nas? - pytają.

Odpowiedzią ma być otwarcie domów i zaproszenie do pustego miejsca przy stole tych, którzy nie mają z kim spędzić Wigilii. Stare polskie przysłowie, które mówi: „Gość w dom, Bóg w dom” oraz pusty talerz przy wigilijnym stole uwrażliwiają, by przyjmować wędrowców, ale akcja ma szerszy wymiar i wiąże się z poszukiwaniem tych, którzy tej nocy nie mają dokąd pójść. - Możemy wyjść naprzeciw zagubionym, żyjącym samotnie, którzy spędzają te piękne święta w cierpieniu i smutku - mówi o. Jacek Dubel, redemptorysta, który w czasie Światowego Dnia Ubogich był odpowiedzialny za Namiot Spotkań.

Jest to jednocześnie zaproszenie do zauważenia osób potrzebujących, znajdujących się w najbliższym otoczeniu. Wystarczy się zastanowić, kto z sąsiadów spędzi te święta sam i pójść do niego z zaproszeniem. Informację na temat osób potrzebujących można także uzyskać w parafiach lub jednostkach pomocowych, w domach opieki społecznej czy świetlicach.

Aby dołączyć do akcji, należy pobrać ze strony internetowej sdu.malopolska.pl specjalne zaproszenie, wydrukować, wpisać na nim swój adres i wręczyć swojemu gościowi. Zaproszenie jest dostępne na stronie internetowej od pierwszej niedzieli Adwentu. W odróżnieniu do minionego roku, będzie dostępne tylko w wersji online, przygotowane do indywidualnego wydrukowania.

Akcja „Gość w dom, Bóg w dom” potrwa przez cały Adwent.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tradycje bożonarodzeniowe w Polsce i na świecie

2014-12-22 13:23

oprac. kw (KAI) / Warszawa / KAI

Od wieków chrześcijanie na całym świecie w różnorodny sposób obchodzą święta Bożego Narodzenia. Choinka jest znana niemal wszędzie, choć w Burundi przystraja się bananowca, a w Indiach drzewko mango. Najsłynniejszą kolędę „Cicha noc" przetłumaczono na 175 języków, najpiękniejsze szopki są podobno we Włoszech, a we Francji jada się podczas Wigilii ostrygi.

BOŻENA SZTAJNER

Korzenie tradycji związanych z Bożym Narodzeniem sięgają odległych czasów. Nierzadko zwyczaje te wywodzą się jeszcze z rytuałów pogańskich, na których miejsce wprowadzano później święta chrześcijańskie, nadając im zupełnie nowe znaczenie. Znacząca jest tu data. W wielu kulturach w przeróżny sposób starano się podczas przesilenia zimowego „przywołać” słońce z powrotem na ziemię i sprawić, aby odrodziła się przyroda.

Istotny jest także rys eschatologiczny świąt Bożego Narodzenia. Miejsce zostawiane przy wigilijnym stole przeznaczano dla „przybysza”, czyli dla duchów przodków. W Polsce zwyczaj ten upowszechnił się w XIX wieku. Miał on wówczas wymowę patriotyczną – dodatkowe nakrycie symbolicznie zarezerwowane było dla członka rodziny przebywającego na zesłaniu na Syberii.

Boże Narodzenie było także czasem wróżb. Wyjątkowość tego dnia polegała na tym, że jego przebieg miał znaczący wpływ na cały nadchodzący rok. Jedną z polskich tradycji jest kładzenie siana pod wigilijny obrus. Ciągnięto z niego słomki – im dłuższa, tym więcej pomyślności czekało danego człowieka w następnym roku. Jeszcze dzisiaj dość powszechna jest wiara w to, że w Wigilię zwierzęta mówią ludzkim głosem. Podsłuchujący je ludzie dowiadywali się ponoć najczęściej o zbliżającej się śmierci własnej albo kogoś z rodziny.

Chrześcijaństwo od początku swego istnienia nadało tym zwyczajom nowy sens, wytworzyło też swoje obrzędy. Niestety we współczesnej, zeświecczonej kulturze często zapomina się o chrześcijańskich źródłach tego święta.

ŻŁÓBEK

Żłóbek w dzisiejszej postaci zawdzięczamy św. Franciszkowi. Historia tej tradycji jest jednak znaczenie dłuższa i sięga piątego wieku. Wtedy, jak głosi podanie, żłóbek Jezusa przeniesiono z Betlejem do Rzymu i umieszczono w bazylice Matki Bożej Większej. Także Pasterkę w Rzymie odprawiano początkowo tylko w tym kościele.

To we Włoszech zaczęto w uroczystość Bożego Narodzenia wystawiać żłóbki, w których umieszczano figury Świętej Rodziny, aniołów i pasterzy. Do rozpowszechnienia tego zwyczaju przyczynił się św. Franciszek. Z przekazów pozostawionych przez jego biografa – Tomasza z Celano – wiemy, że w wigilijną noc Biedaczyna z Asyżu zgromadził w grocie w miejscowości Greccio okolicznych mieszkańców i braci, by w prosty sposób pokazać im, co to oznacza, że „Bóg stał się człowiekiem i został położony na sianie ". W centrum jaskini leżał wielki głaz, pełniący rolę ołtarza. Przed nim bracia umieścili zwykły kamienny żłób do karmienia bydła, przyniesiony z najbliższego gospodarstwa. W pobliżu, w prowizorycznej zagródce, stało kilka owieczek, a po drugiej stronie wół i osioł. Jak pisał kronikarz, zwierzęta „zaciekawione, wyciągające szyje w stronę żłobu, pochylając się i jakby składając pokłon złożonej w nim figurce przedstawiającej dziecię Jezus". Postaci do szopki wybrano spośród obecnych braci i wiernych. Zapalonymi pochodniami św. Franciszek rozjaśnił niebo, a w lesie ukryli się pasterze, którzy na dane hasło wznosili gromkie okrzyki. Do dziś szopka w Greccio przyciąga corocznie rzesze turystów.

Obecnie najsłynniejsze są szopki toskańskie, sycylijskie i neapolitańskie. W Szwajcarii, w Niemczech i w Austrii modne są żłóbki „grające". W Polsce do najbardziej znanych należą szopki krakowskie, prawdziwe arcydzieła sztuki ludowej. Powstanie tej tradycji przypisuje się murarzom i cieślom. Nie mając zatrudnienia w zimie, chodzili oni z takimi szopkami-teatrzykami od domu do domu i tak zarabiali na swe utrzymanie. Wzorem architektonicznym był dla nich przede wszystkim kościół Mariacki, ale wykonywano także miniatury Wawelu, Sukiennic i Barbakanu. Od 1937 r. z inicjatywy Jerzego Dobrzyckiego odbywa się konkurs na najpiękniejszą „Szopkę Krakowską”.

Już w średniowieczu wystawiono przy żłóbkach przedstawienia teatralne zwane jasełkami. W Polsce najbardziej znanym utworem tego gatunku jest „Polskie Betlejem" autorstwa Lucjana Rydla.

WIECZERZA WIGILIJNA

Uroczystość Bożego Narodzenia wprowadzono do kalendarza świąt kościelnych w IV wieku. Dwieście lat później ustaliła się tradycja wieczornej kolacji, zwanej wigilią. Wieczerza wigilijna jest niewątpliwie echem starochrześcijańskiej tradycji wspólnego spożywania posiłku, zwanego z grecka agape, będącego symbolem braterstwa i miłości między ludźmi. Gdy w drugiej połowie IV w. Synod w Laodycei zabronił biesiadowania w świątyniach, zwyczaj ten przeniósł się do domów wiernych. W Polsce Wigilię zaczęto obchodzić wkrótce po przyjęciu chrześcijaństwa, choć na dobre przyjęła się dopiero w XVIII w.

Wigilia (łac. czuwanie) – pierwotnie oznaczała straż nocną i oczekiwanie. W słowniku kościelnym nazywa się tak dzień poprzedzający większe święto. Dawniej w każdą wigilię obowiązywał post. Do stołu wigilijnego siadano, gdy zabłysła pierwsza gwiazda. Miała ona przypominać Gwiazdę Betlejemską prowadzącą pasterzy i magów do Betlejem.

Na wschodzie Polski i na Ukrainie pierwszą potrawą jest kutia – pszenica lub jęczmień zaprawiana miodem, migdałami i śliwkami. Po modlitwie i czytaniu Pisma Świętego następuje podzielenie się opłatkiem, który jest symbolem Eucharystii.

W północnej Anglii jeszcze do połowy XX wieku podawano w Wigilię „mugga”, czyli owsiankę z miodem. Zwyczaj ten pochodził jeszcze z czasów Wikingów. W Szkocji tradycyjnie spożywa się „Athol Brose” – owsiankę z whisky.

W Walii tradycją jest Calennig – jabłko, ustawione na trójnogu z patyczków, naszpikowane migdałami, goździkami i innymi przyprawami oraz przybrane zielenią. Chodzące po kolędzie dzieci ofiarowują je w zamian za małe datki.

W Norwegii podczas Wigilii podaje się żeberka świni i gotowane mięso owcze lub specjalne danie przygotowane z solonej i gotowanej ryby, która wcześniej leżała w ługu sodowym przez 2-3 dni. Potrawę tę, podawaną z boczkiem, nazywa się Lutefisk.

W Szwecji tradycyjna uczta wigilijna składa się z rozmoczonej suszonej ryby, galarety, wieprzowej głowizny i chleba. We Włoszech podaje się ravioli z mięsnym farszem i ciasto drożdżowe z korzeniami. W Danii je się słodki ryż z cynamonem i pieczoną gęś z jabłkami.

Peruwiańskim przysmakiem podczas świąt Bożego Narodzenia są świnki morskie. Mięso tych zwierząt ma niewiele tłuszczu i jest tanie, dlatego może być świetną alternatywą dla wieprzowiny. Tradycja jedzenia świnki morskiej jest bardzo silna w andyjskich krajach. Na dowód tego, w katedrze w dawnej stolicy imperium Inków – Cusco, na obrazie przedstawiającym ostatnią wieczerzę, Chrystus i jego uczniowie jedzą właśnie świnkę morską.

Tradycyjnie w całej Ameryce Łacińskiej na Wigilię nie może zabraknąć kakao z mlekiem i babki z rodzynkami, zwanej „panetón" (od słowa „pan”, które oznacza chleb). Jest to zwyczaj pochodzący z Włoch, ale rozpowszechniony w wielu krajach. Ostatnio coraz popularniejszy staje się też szampan, którym jest musująca „sidra", czyli wino z jabłek.

PASTERKA

Pasterka jest pamiątką z pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pierwsze Msze św. o północy 24 grudnia sprawowano w Betlejem. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża Grzegorza I Wielkiego, pasterkę odprawiano przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej. Charakter tej liturgii tłumaczą pierwsze słowa invitatorium, wprowadzenia do Mszy: „Chrystus narodził się nam. Oddajmy mu pokłon".

CHOINKA

Zwyczaj ten pochodzi jeszcze z czasów pogańskich, rozpowszechniony był wśród ludów germańskich. Wierzono, że szpilki jodłowe chronią przed złymi duchami, piorunem i chorobami. W czasie przesilenia zimowego zawieszano u sufitu mieszkań jemiołę, jodłę, świerk lub sosenkę jako symbol zwycięstwa życia nad śmiercią. Kościół chętnie ten zwyczaj przejął. Choinka stawiana była na znak narodzin Jezusa Chrystusa – rajskiego drzewka dla ludzkości.

Starożytni Rzymianie ozdabiali swoje domy wiecznie zielonymi roślinami, np. jemiołą, bluszczem, laurem, kiedy przygotowywali się do obchodów przypadających w dniach 17-24 grudnia święta boga urodzaju, Saturna. Odbywały się wtedy procesje ze światłem i obdarowywano się prezentami.

Najstarsze pisemne świadectwo o ozdobionym na Boże Narodzenie drzewku pochodzi z 1419 r. Wtedy to niemieccy piekarze z Fryburga ustawili choinkę w szpitalu Świętego Ducha, przybierając ją owocami, opłatkami, piernikami, orzechami i papierowymi ozdobami. Od XVI w. zwyczaj ten rozpowszechnił się wśród cechów i stowarzyszeń w miastach, a także w domach starców i szpitalach.

Do Polski zwyczaj stawiania choinek w domach przeniósł się z Niemiec w XVIII w. Jednak już znacznie wcześnie w naszym kraju przybierano dom na wigilię Bożego Narodzenia. W izbie zawieszano podłaźniczkę i sad oraz ustawiano snopy zboża.

Podłaźniczka jest to choinka z uciętym wierzchołkiem, przybrana jabłkami i orzechami i zawieszana nad drzwiami sieni. W domu stawiano ją w kącie centralnego pomieszczania, tzw. czarnej izby. Była symbolem życiodajnej siły słońca, stanowiła ochronę gospodarstwa od złych mocy i uroków.

Zwyczaj choinkowy rozpowszechniony jest niemal na całym świecie. W święta Bożego Narodzenia umieszcza się choinki w kościołach i domach, na placach i w wystawowych oknach. Najdroższą choinkę wystawiła pewna firma jubilerska w Tokio, w 1975 r. Oceniono ją na blisko trzy miliony dolarów. Najwyższa choinka stanęła przed wiedeńskim ratuszem w tym samym roku, a liczyła 30 metrów.

W Burundi tradycyjną bożonarodzeniową choinkę zastępują bananowce. Znaleźć je można w każdej szopce w tym kraju. Zgodnie z lokalną tradycją symbolizują one szacunek, z jakim witany jest rodzący się Jezus. Banan jest w Burundi symbolem przywitania gościa, dlatego nawet gdy prezydent kraju udaje się z wizytą do jakiegoś miasta, to trasę jego przejazdu dekoruje się młodymi bananami.

W Indiach w roli choinek występują drzewka mango. Tak samo przybiera się je ozdobami i słodkościami.

KOLĘDY

W dorobku kulturalnym i folklorystycznym Polska jest jednym z krajów, które mają najwięcej kolęd. Nasza tradycja zna ich blisko 500.

Najbardziej znaną, choć nieznanego autorstwa, jest „Cicha noc" śpiewana w 175 językach, w najodleglejszych zakątkach świata. Po raz pierwszy kolędę tę wykonano z akompaniamentem gitary podczas pasterki w 1818 r. w kościele św. Mikołaja w Oberndorfie koło Salzburga. W następnych latach śpiewano ją na dworze cesarza Franciszka Józefa. Zarejestrowano już ponad tysiąc wersji tej kolędy.

W Polsce z kolędowaniem łączy się zwyczaj przebierańców. Pierwotnie, już od XVI w. Polsce żacy, dziś chłopcy przebierają się za Heroda, trzech króli, śmierć, pasterzy, turonia. Śpiewają kolędy, niosą szopkę lub gwiazdę. W czasie od Bożego Narodzenia do uroczystości Objawienia Pańskiego obchodzą domy i zbierają dary.

ŻYCZENIA I PODARKI

Łącznie w całym świecie liczba wysyłanych kartek bożonarodzeniowych sięga kilku miliardów. W krajach anglosaskich jest to zwyczaj tak popularny, że na jedną osobę przypada średnio kilkanaście świątecznych kart. Istnieją całe firmy wydawnicze specjalizujące się w tej dziedzinie.

W USA dzieci telefonują do św. Mikołaja, a ten zjeżdża tam na spadochronie, bądź przyjeżdża na saniach. Warto zauważyć, że jego współczesny wizerunek – gromko śmiejącego się brodacza w czerwonym kaftanie wymyśliła Coca-Cola. Koncern ten użył w swojej reklamie postaci św. Mikołaja po raz pierwszy w 1930 r.

W Anglii dzieci stawiają w przedsionku swoich pokoi buty lub pończochy, a św. Mikołaj napełnia je w nocy łakociami. W Holandii przyjeżdża na białym koniu, a dzieci piszą do niego listy. Ma w różnych krajach różne nazwy: Santa Claus, Pan Heilige Christ, Befana, Dziadek Mróz.

Prezenty we Francji przynoszą, w zależności od regionu i rodzinnych tradycji, Aniołek, Dzieciątko Jezus lub, najpopularniejszy i najbardziej podobny do św. Mikołaja, „Pere Noël”. Pozostawia on, niezauważony, podarki w świąteczny poranek 25 grudnia. Wieczorem 24 grudnia należy zostawić pod choinką parę własnych butów, aby Pere Noël wiedział, gdzie położyć nasz prezent.

BOŻE NARODZENIE W EUROPIE ZACHODNIEJ

Święta Bożego Narodzenia w Wielkiej Brytanii już dawno zatraciły swój religijny charakter i stały się po prostu dniami wolnymi od pracy, kiedy to można najeść się do syta, odebrać prezenty, odwiedzić rodzinę i znajomych i nacieszyć oko świątecznymi ozdobami.

O godzinie 15.00 cały kraj zamiera przed telewizorami, gdyż o tej porze królowa wygłasza doroczne, dziesięciominutowe przemówienie do swoich poddanych. Słuchają go obowiązkowo wszyscy – nawet antymonarchiści. Pod koniec obiadu pociąga się tzw. crackersy, czyli ładnie opakowane tubki tekturowe, w których znajduje się kapiszon, wybuchający przy rozrywaniu papieru, a także drobne bibeloty i żarty (na ogół kompletnie niezrozumiałe dla cudzoziemców) zapisane na kawałku papieru. Mężczyźni po obiedzie często wymykają się do lokalnego pubu, a żony sprzątają i zmywają stosy naczyń.

Występuje tam zwyczaj całowania się pod jemiołą, praktykuje się go szczególnie na biurowych, przedświątecznych „parties”, odbywających się bądź to w biurach, bądź też w wynajętych salach pubowych. Tradycyjne też bogato dekoruje się ulice, sklepy i domy prywatne.

W Irlandii nadal jeszcze utrzymuje się w Wigilię starodawny zwyczaj stawiania w oknie zapalonej świecy, mającej wskazywać drogę obcemu wędrowcowi i gotowość przyjęcia go pod dach, tak jakby się przyjmowało Świętą Rodzinę. Na wsiach przed świętami myje się domy i budynki gospodarskie oraz bieli je wapnem na cześć nadchodzącego Chrystusa.

We Francji Boże Narodzenie obchodzi się przede wszystkim jako święto rodzinne, które niestety wiele straciło ze swego religijnego charakteru. Można to zrozumieć w kraju, w którym stale praktykuje zaledwie 8 proc. z 70 proc. jego mieszkańców, deklarujących się jako katolicy. W dni ważnych świąt kościelnych notuje się jednak znacznie wyższy, dochodzący do blisko 30 proc., napływ ludzi do kościołów. Drugi dzień świąt jest normalnym dniem roboczym.

We Francji na świateczny stół podaje się ostrygi, kaszankę i pieczonego indyka. W zachodniej Europie coraz częściej, szczególnie w dużych miastach, na świąteczny obiad wychodzi się cała rodziną do dobrej restauracji.

Tradycyjne francuskie desery to „buche de Noël” – bożonarodzeniowe polano i „mendiants” – żebracy. Pierwsza z tych potraw to rolada z kremem lub lodami, imitująca grubą gałąź – polano, które niegdyś wkładano do kominka, by ogrzało dom po powrocie rodziny z pasterki. Ciasto polewa się czekoladą i ozdabia motywami „leśnymi”. Mendiants, znane głównie na południu kraju, to kruche okrągłe ciasteczka, bogato ozdobione bakaliami, które oznaczać mają brązowe kolory habitów zakonów żebraczych.

Niewątpliwie do najważniejszych atrakcji świątecznego stołu należą też czekoladki. W wielu domach robi się jeszcze okrągłe miękkie czekoladki, ale na ogół są one kupowane. Paczuszka eleganckich czekoladek z renomowanej cukierni stanowić może doskonały prezent pod francuską choinkę.

Francuzi zwracają też ogromną uwagę na wina, które towarzyszą świątecznym potrawom, a szampan (w najgorszym wypadku dobre wino musujące) jest nieodłącznym elementem świątecznego posiłku.

W Wielkiej Brytanii w dzień Bożego Narodzenia obowiązkowo na stole pojawia się indyk, z farszem (ale podawanym osobno) z bułki tartej i przypraw oraz brukselka. Na deser pudding na gorąco, czyli gotowana na parze masa z suszonych owoców, bułki tartej i łoju, podawany z gęstymi sosami na bazie brandy lub rumu, podaje się ponadto „mince pies”, czyli ciastka nadziewane suszonymi owocami i czekoladową roladę albo tort z twardym jak kamień lukrem. Wieczorem je się na ogół zimną wędlinę, przede wszystkim szynkę.

Francja nie zna opłatka i zwyczaju dzielenia się nim, a jego rolę w instytucjach spełniają spotkania z okazji tradycji „migdałowego króla”. Organizuje się je od Trzech Króli w praktyce przez cały styczeń wokół okrągłego ciasta drożdżowego bądź francuskiego z migdałowym nadzieniem. Są one okazją do składania życzeń współpracownikom, wyborcom, klientom itp. Podobnie, kartki z życzeniami (raczej noworocznymi niż świątecznymi) wysyłane są z reguły dopiero po Nowym Roku i przychodzą przez cały styczeń.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Hiszpania: najmniejsza liczba urodzeń dzieci od 1941 r.

2018-12-11 20:05

mz (KAI/AyO) / Madryt

W Hiszpanii przychodzi na świat najmniejsza od 1941 r. liczba dzieci, wynika z zaprezentowanych we wtorek danych w ujęciu półrocznym przez Krajowy Instytut Statystyczny w Madrycie (INE). Między styczniem a czerwcem 2018 r. na terytorium tego iberyjskiego kraju urodziło się 179,8 tys. osób. Oznacza to spadek w analogicznym okresie w 2017 r. o 5,8 proc.

henriethaan/pixabay.com

- W ujęciu półrocznym jest to najniższa liczba urodzeń w naszym kraju od 1941 r. - poinformował INE w komunikacie, przypominając, że podobnie niski poziom zanotowano też w 1995 r.

Z opublikowanego przez INE pod koniec listopada br. badania wynika, że mieszkanki Hiszpanii chciałyby mieć więcej dzieci. Tzw. Ankieta Płodności potwierdziła, że optymalną liczbą dzieci jest dla nich dwoje. Głównym argumentem motywującym je do posiadania większej liczby potomstwa jest wydłużenie urlopu macierzyńskiego.

Wskaźniki demograficzne w Hiszpanii spadają systematycznie od połowy dekady lat 70. XX w. O ile w 1974 r. na jedną Hiszpankę w wieku płodnym przypadało prawie troje dzieci, o tyle w 2017 r. wskaźnik ten wynosił zaledwie 1,3.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem