Reklama

Peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego

Jezus Miłosierny błogosławi parafię na Lotnisku

Maria Szczęsna
Edycja toruńska 36/2003

Obraz Jezusa Miłosiernego nawiedził parafię pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Grudziądzu 15 sierpnia 2003 r. Do tej uroczystości parafianie przygotowywali się dużo wcześniej, aby owoce peregrynacji pozostały w sercach ludzi. Proboszcz ks. Piotr Neumann czynił starania, aby przed uroczystością zakończono budowę wieży na miejscowym kościele. Na miesiąc przed przybyciem obrazu członkowie Akcji Katolickiej zorganizowali pielgrzymkę autokarową śladami św. Faustyny - do źródeł miłosierdzia. Pątnicy odwiedzili m. in. dom rodzinny Heleny Kowalskiej w Głogowcu, kościół w Świnicach, gdzie sakrament chrztu św. otrzymała s. Faustyna oraz klasztor Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku, w którym Faustyna miała pierwszą wizję obrazu Jezusa Miłosiernego.
Jednocześnie parafianie rozpoczęli naukę pieśni o Miłosierdziu Bożym, które z biegiem czasu rozbrzmiewały coraz mocniej i głośniej. W Nowennach do Matki Bożej Nieustającej Pomocy były też prośby o łaski i owoce tego wydarzenia. Parafianie otrzymali plan nawiedzenia. Rekolekcje, które wprowadziły nas w klimat i tajemnicę Bożego Miłosierdzia, prowadził ks. Marek Borzyszkowski - dyrektor Centrum Caritas w Grudziądzu. W czasie rekolekcji rozważaliśmy formy kultu Miłosierdzia Bożego, tłumacząc symbolikę i przesłanie obrazu „Jezu, ufam Tobie”.
W uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 15 sierpnia budującą się świątynię wypełnili wierni naszej parafii. O godz. 17.00 rozpoczęło się nabożeństwo oczekiwania, które prowadził rekolekcjonista ks. Marek Borzyszkowski. Następnie w procesji udaliśmy się na skraj osiedla, by oczekiwać na przyjazd samochodu-kaplicy z parafii św. Maksymiliana Kolbego w Strzemięcinie. W powitaniu brał udział Ksiądz Dziekan oraz proboszczowie i kapłani z Dekanatu Grudziądz II. Obraz do kościoła nieśli na przemian przedstawiciele dzieci, matek i ojców. Uroczystej Eucharystii na rozpoczęcie peregrynacji przewodniczył dziekan naszego dekanatu - ks. prał. Henryk Kujaczyński. Po Eucharystii rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu. O godz. 20.30 spotkaliśmy się na wspólnym czuwaniu z rozważaniami o kulcie Bożego Miłosierdzia. O godz. 24.00 została odprawiona Msza św., a po niej czuwanie podjęły wspólnoty parafialne i mieszkańcy naszej parafii. Przez całą noc kapłani posługiwali w konfesjonałach. Była to szczególna okazja do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, zwłaszcza dla tych, którzy pragnęli dłuższego czasu na spowiedź i rozmowę duchową. Wiele osób skorzystało z tych spotkań z Jezusem Miłosiernym i tylko On wie, ile dokonało się tam głębokich przeżyć. Obawialiśmy się, że tylko nieliczni mieszkańcy przyjdą w nocy na czuwanie, ale mimo trudów, zmęczenia i codziennych trosk, całą noc wiernie i licznie czuwali nasi parafianie. Następny dzień wypełniły: przedpołudniowa Msza św. z nauką dla chorych oraz udzielenie sakramentu chorych, w południe Anioł Pański w intencji Ojca Świętego a także nabożeństwo błogosławieństwa małych dzieci Najświętszym Sakramentem i czuwanie dzieci wraz z katechetami. Jednym z ostatnich elementów naszego spotkania z Jezusem Miłosiernym była Godzina Miłosierdzia, sprawowana w godzinie Męki Pańskiej. Zgodnie z życzeniem Pana Jezusa skierowanym do s. Faustyny odprawiliśmy Drogę Krzyżową z Koronką do Bożego Miłosierdzia. Potem nastąpiło zakończenie Wieczystej Adoracji i pożegnalna Msza św. pod przewodnictwem biskupa pomocniczego Józefa Szamockiego, który przybył przed wizerunek Jezusa Miłosiernego jako pielgrzym. Homilię Ksiądz Biskup poświęcił radości. Mówił, że peregrynacja jest okazją, aby radować się z bliskości Boga. Radość można przeżywać nawet wtedy, gdy nie ma się z czego cieszyć. Ksiądz Biskup zagrzewał nas także do czynów miłosierdzia względem drugiego człowieka. Wspomniał o szczególnej łączności Bożego Miłosierdzia ze sprawiedliwością, gdyby świat umiał tę łączność odkryć, to być może udałoby się uniknąć wielu nieszczęść.
Peregrynacja zakończyła się uroczystym „Ciebie, Boże, wysławiamy” oraz podziękowaniem Księdza Proboszcza. Ksiądz Biskup przed obrazem „Jezu, ufam Tobie” ponowił akt zawierzenia świata i poświęcił obraz Jezusa Miłosiernego, który rozpocznie nawiedzanie naszych rodzin. Następnie pobłogosławił wszystkie dewocjonalia i obrazy nabyte w czasie peregrynacji.
Peregrynacja była wielkim duchowym przeżyciem dla parafii. To czas refleksji, modlitwy i adoracji Najświętszego Sakramentu. Te godziny trudu, modlitwy i ofiary na pewno zaowocują błogosławieństwem w naszym codziennym życiu. Wszystkim trwającym na modlitwie, Księdzu Biskupowi i kapłanom dziekanatu Grudziądz II, ks. Markowi Borzyszkowskiemu, który prowadził rekolekcje, za wspólną modlitwę i uczestnictwo w pożegnalnej Eucharystii składamy serdeczne Bóg zapłać.

Reklama

Watykan: papież poszerzył możliwość wydalenia z zakonu

2019-03-26 13:57

st (KAI), vaticannews / Watykan

Sam fakt bezprawnej stałej nieobecność zakonnika przez 12 miesięcy jest powodem do wydalenia go z instytutu – postanowił Ojciec Święty modyfikując kanony 694 oraz 729 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Stolica Apostolska opublikowała List Apostolski w formie motu proprio „Communis vita”, w którym zawarte są wspomniane zmiany Kodeksu Prawa Kanonicznego.

ACKI/pixabay.com

W dokumencie przypomniano, że życie wspólnotowe jest istotnym elementem życia zakonnego, a „zakonnicy powinni mieszkać we własnym domu zakonnym zachowując życie wspólne i nie opuszczać go bez zezwolenia swego przełożonego” (kan. 665 § 1 KKK). Doświadczenie ostatnich kilku lat pokazało jednak, że występują sytuacje związane z bezprawną nieobecnością w domu zakonnym, podczas których zakonnicy uchylają się od władzy prawowitego przełożonego, a czasami nie można ich odnaleźć.

Kodeks Prawa Kanonicznego nakłada na przełożonego obowiązek poszukiwania zakonnika bezprawnie nieobecnego, aby pomóc jemu powrócić i wytrwać w powołaniu (por. kan. 665 § 2 KKK). Często jednak się zdarza, że przełożony nie jest w stanie odnaleźć nieobecnego zakonnika. Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego, po co najmniej sześciu miesiącach bezprawnej nieobecności (por. kan. 696 KPK), możliwe jest rozpoczęcie procesu wydalenia z instytutu, zgodnie z ustaloną procedurą (por. kan. 697 KPK). Jednak kiedy nie jest znane miejsce, w którym przebywa zakonnik trudno jest zagwarantować pewność prawną sytuacji rzeczywistej.

„Dlatego też nie naruszając przepisów prawa o wydaleniu po sześciu miesiącach bezprawnej nieobecności, mając na celu pomoc instytutom w przestrzeganiu niezbędnej dyscypliny i umożliwienie wydalenia zakonnika bezprawnie nieobecnego, zwłaszcza w przypadkach nieodwracalnych, postanowiłem dodać do kanonu 694 § 1 KPK wśród przyczyn wydalenia ipso facto z instytutu również długotrwałą bezprawną nieobecność w domu zakonnym, trwającą o co najmniej dwanaście miesięcy bez przerwy, przy zastosowaniu tej samej procedury jaka opisana jest w kan. 694 § 2 KPK. Stwierdzenie faktu ze strony przełożonego wyższego dla wywołania skutków prawnych musi zostać potwierdzone przez Stolicę Apostolską. W przypadku instytutów prawa diecezjalnego potwierdzenie należy do biskupa głównej siedziby tego instytutu” – czytamy w papieskim dokumencie.

Ojciec Święty postanowił, że wprowadzenie tego nowego numeru do § 1 kanonu 694 wymaga również zmiany na kanonu 729 w odniesieniu do instytutów świeckich, dla których nie przewiduje się złożenia wydalenia fakultatywnego z powodu bezprawnej nieobecności.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nowe brzmienie wspomnianym kanonów jest następujące:

Art. 1. Kanon 694 KPK zostaje w pełni zastąpiony następującym tekstem:

§ 1. Na mocy samego prawa jest wydalony z instytutu członek, który:

1) notorycznie odstąpił od wiary katolickiej;

2) zawarł małżeństwo lub usiłował je zawrzeć, nawet tylko cywilne.

3) bezprawnie opuścił dom zakonny, zgodnie z kan. 665 § 2, przez dwanaście miesięcy bez przerwy, biorąc pod uwagę niemożność stwierdzania miejscq, w którym przebywa dany zakonnik.

§ 2. W tych przypadkach przełożony wyższy wraz ze swoją radą powinien, po zebraniu dowodów, bezzwłocznie wydać stwierdzenie faktu, ażeby prawnie stało się wiadome wydalenie.

§3. W przypadku przewidzianym w § 1 ust. 3, ta deklaracja, która ma być prawnie ustanowiona, musi zostać potwierdzona przez Stolicę Apostolską; dla instytutów prawa diecezjalnego potwierdzenie należy do biskupa głównego ośrodka.

Art. 2. Kanon 729 KPK zostaje w pełni zastąpiony następującym tekstem:

Wydalenie członka z instytutu dokonuje się zgodnie z postanowieniami przepisów z kan. 694 § 1, 1 i 2 i 695. Konstytucje powinny określić inne przyczyny wydalenia, byleby były proporcjonalnie ważne, zewnętrzne, poczytalne i prawnie udowodnione. Należy zachować sposób postępowania przepisany w kan. 697-700. Do członka wydalonego ma zastosowanie przepis kan. 701. Nowe normy na mocy decyzji papieża wchodzą w życie 10 kwietnia 2019 roku.

Jak informuje sekretarz Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Wspólnot Życia Apostolskiego przypadki te dotyczą osób zakonnych, które bez pozwolenia kompetentnych władz nieprawnie opuściły dom zakonny i przez okres co najmniej 12 miesięcy do niego nie wróciły. W tym czasie przełożeni mają obowiązek poszukiwania takiej osoby i udzielenia jej wsparcia tak, aby powróciła do wspólnoty. Niejednokrotnie jest to jednak niemożliwe z powodu nieznajomości miejsca pobytu poszukiwanej osoby. Wtedy przez sam zaistniały fakt przebywania poza domem zakonnym na mocy prawa zakonnik lub zakonnica są dymisjonowani. Aby taki wyrok został usankcjonowany, musi go zatwierdzić Stolica Apostolska, w przypadku, gdy dana osoba należy do zgromadzenia powstałego na prawie papieskim, lub biskup, gdy zgromadzenie zostało powołane do życia na prawie diecezjalnym.

Abp José Rodríguez Carballo podkreślił, że to nowe prawo dotyczy osób, które nie prosiły o dyspensę ze złożonych ślubów zakonnych, a więc formalnie nadal należą do danej wspólnoty. Tymczasem prowadzone przez nich życie nie odpowiada ich powołaniu, a często jest z nim sprzeczne. Niekiedy są z tym związane trudne sprawy o charakterze ekonomiczny, które mogą obciążać także sam instytut zakonny.

Dodajmy, że dwa inne przypadki dymisji ipso facto ze zgromadzenia zakonnego, o których mówi kanon 694 Kodeksu Prawa Kanonicznego, a więc dotyczące osób, które notorycznie odstąpiły od wiary katolickiej bądź zawarły lub usiłowały zawrzeć małżeństwo, choćby tylko cywilne, nadal pozostają w mocy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prezentacja tomu „Dzieł literackich i teatralnych” Karola Wojtyły

2019-03-26 18:27

md / Kraków (KAI)

W sali Okna Papieskiego Domu Arcybiskupów Krakowskich odbyła się prezentacja 1 tomu „Dzieł literackich i teatralnych” Karola Wojtyły. Zebrano w nim "Juwenilia" - utwory młodzieńcze przyszłego papieża, powstałe w latach 1938-1946.

Biały Kruk/archiwum
Ks. Karol Wojtyła

Publikacja całości „Dzieł literackich i teatralnych” zakończy się w 2020 r., w 100. rocznicę urodzin Karola Wojtyły.

Podstawą edycji są przede wszystkim rękopisy i maszynopisy przechowywane w Archiwum Kurii Metropolitalnej w Krakowie. Przy okazji spotkania zaprezentowano trzy rękopisy: „Psałterza - Księgi Słowiańskiej”, „Ballady wawelskich arkad” i niepublikowanego dotąd utworu „Ciągle jestem na tym samym brzegu”.

Na początku prezentacji Henryk Woźniakowski, prezes wydawnictwa Znak, które wydało publikację, przypomniał związki Karola Wojtyły ze środowiskiem Znaku i Tygodnika Powszechnego. Podkreślił, że przyszły papież, do dnia wyboru na Stolicę św. Piotra, opublikował ok. 100 tekstów w tych mediach. „Jednym z owoców tej przyjaźni i współpracy były książki, które wydaliśmy już po wyborze Jana Pawła II” – mówił Woźniakowski. Dodał, że poza tekstami literackimi Znak publikował również jego dzieła filozoficzne i teologiczne.

„Możemy dzięki lekturze i analizie tych, którzy opracowali te dzieła, prześledzić drogę rozwoju duchowego młodego Karola Wojtyły, zwłaszcza czas poprzedzający jego wstąpienie do seminarium” – mówił podczas spotkania metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski.

Przewodniczący Komitetu Naukowego wydania dzieł literackich Karola Wojtyły prof. Jacek Popiel zaznaczył, że pierwsza idea krytycznej edycji pism zrodziła się już w latach 90. ub. wieku w kręgu historyków literatury w Krakowie i Warszawie. „Prace mogły się rozpocząć dopiero w 2015 r., kiedy kard. Dziwisz powołał komitet naukowy i dal prawo pełnego wglądu w archiwa kurii” – dodał.

Prof. Popiel mówił, że teksty zawarte w 1 tomie publikacji mają charakter bardzo osobisty. „Pisał je 18-20 letni człowiek, który próbuje zrozumieć swoje miejsce w świecie i stopniowo dojrzewa do decyzji o kapłaństwie” – tłumaczył.

Owocem pracy naukowców jest kilka odkryć, m.in. zmiana datowania utworu „Pieśń o Bogu ukrytym” z 1944 r. na czas między latami 1942 a 1943. Nowością jest też publikacja nieznanego wcześniej utworu Wojtyły „Ciągle jestem na tym samym brzegu”. Odkryła go Anna Karoń-Ostrowska. „Tekst czekał na odnalezienie 41 lat. Opowiada o szczególnym momencie w życiu Karola Wojtyły, między śmiercią jego ojca w lutym 1941 r. a październikiem 1942 r. Opisuje w nim czas zmagań z ludzką miłością” – mówiła podczas prezentacji.

Sekretarz Jana Pawła II kard. Stanisław Dziwisz podkreślał, że wtorkowa prezentacja publikacji była przeżyciem spotkania z Janem Pawłem II. „On powiedział o swojej twórczości: jakbym nie został papieżem, nikt by się tym nie interesował" – mówił hierarcha. Dodał, że dzięki tej publikacji odkrywamy papieża. „Poprzez odkrycie jego twórczości literackiej możemy poznać jego ducha, kim on był jako człowiek” – stwierdził.

Zauważył również, że nie można wykluczyć odnalezienia kolejnych tekstów Karola Wojtyły. „Sam dostałem niedawno od jednej z rodzin tekst, który miał być zapisem Brata naszego Boga, a okazał się zupełnie innym utworem” – wyjawił.

Oprócz tekstów literackich w publikacji zamieszczone są listy Karola Wojtyły do Mieczysława Kotlarczyka i przyjaciela z Wadowic, artysty Wincentego Bałysa oraz utwory niepotwierdzonego autorstwa, których styl wskazuje na to, że wyszły spod ręki młodego Wojtyły.

Każdy z tekstów znajdujących się w książce opatrzony jest notą, która zawiera informację, czy zachował się on w rękopisie czy w maszynopisach, kiedy doczekał się publikacji i jakie były odmiany tekstu. Podczas prac rozstrzygnięto także, które poprawki zostały dokonane ręką autora.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem