Reklama

Akcja dom

Kościół na poligonie

Piotr Chmieliński
Edycja warszawska (st.) 36/2003

- Moi parafianie to ludzie pod wieloma względami nieprzeciętni. Są wielkimi indywidualistami w pozytywnym tego słowa znaczeniu - mówi ks. ppłk Dariusz Kowalski, proboszcz garnizonowej parafii św. Rafała Kalinowskiego w Rembertowie. Początki duszpasterstwa wojskowego w Rembertowie sięgają 1918 r.

Kapłan i żołnierz w jednej osobie

Ks. Kowalski jest kapłanem i jednocześnie żołnierzem Wojska Polskiego. Ma już stopień podpułkownika. Jest jednym ze 140 księży - kapelanów wojskowych w Polsce. Funkcję proboszcza w Rembertowie pełni zaledwie od roku, ale, jak podkreśla, w Ordynariacie Polowym wcale nie jest to krótki okres. - U nas zmiany następują bardzo często - wyjaśnia. Dodaje, że wynika to ze specyfiki duszpasterstwa wojskowego, gdzie to kapłan podąża za swoim podopiecznym, a nie odwrotnie.
Dlatego też kapelani wojskowi muszą być w każdej chwili przygotowani do wyjazdu: na poligon, ćwiczenia, a nawet, jak zajdzie taka potrzeba, na wojnę. - Jeszcze nie byłem na wojnie - mówi ks. Kowalski.
- A chciałby ksiądz? - pytam. - Ja nie mam innego wyjścia. Z chwilą wejścia do wojska zdecydowałem się na to. Żołnierz po prostu musi brać udział w działaniach wojennych, jeśli takowe są prowadzone. I nad tym nie ma już co się zastanawiać. Czas na zastanawianie się był przed podjęciem służby - odpowiada Ksiądz Kapelan.
Na razie jednak ks. Kowalski jest proboszczem rembertowskiej parafii i te obowiązki stara się wykonywać jak najlepiej. A pracy jest bardzo dużo. Szczególnie w trakcie roku akademickiego, bo wtedy dużą część wiernych stanowią studenci Akademii Obrony Narodowej, na terenie której stoi kościół parafialny.

Parafianie to tajemnica

Codzienne duszpasterstwo z jednej strony jest typowe, takie jak we wszystkich parafiach diecezjalnych, z drugiej jednak strony jest specyficzne, bo nie odnosi się do określonego terytorium, ale do konkretnych osób, niezależnie od tego, gdzie mieszkają. Parafianie ks. Kowalskiego to żołnierze, ich rodziny i osoby w jakikolwiek sposób z wojskiem związane. Jednak kim dokładnie są, jakie stanowiska zajmują i ile ich jest, tego wszystkiego Ksiądz Proboszcz nie może zdradzić, bo obowiązuje go tajemnica wojskowa. Twierdzi jednak, że są to ludzie bardzo zróżnicowani pod względem życia religijnego. Cechuje ich duży indywidualizm, w pozytywnym znaczeniu tego słowa, który trzeba uszanować w pracy duszpasterskiej.
Tak więc ks. Kowalski, chociaż nie za bardzo lubi chodzić po kolędzie, bardzo sobie ceni wizytę kolędową. Jest wtedy doskonała okazja do osobistego kontaktu z wiernymi, spokojnej rozmowy, wyjaśnienia wątpliwości. - Moi parafianie są bardzo inteligentni, im wyżej w stażu wojskowym, tym mądrzej. Mają swoje głębokie, poważne i często bardzo trafne przemyślenia natury religijnej. Z drugiej strony potrafią być bardzo krytyczni w stosunku do pracy duszpasterskiej, dzięki czemu mobilizują mnie do jeszcze gorliwszej pracy - mówi ks. Kowalski.

Praca charytatywna

W parafii działa wiele grup i wspólnot. Szczególnie aktywny jest Garnizonowy Zespół Caritas, który powstał z inicjatywy poprzedniego proboszcza parafii ks. ppłk. prał. Sławomira Żarskiego. Inną bardzo prężnie działającą wspólnotą jest Rycerstwo Niepokalanej. Podstawowe formy działalności wspólnoty to: organizacja pielgrzymek do sanktuariów maryjnych w Polsce, prowadzenie adoracji Najświętszego Sakramentu w dni świąt Maryjnych, opieka nad kaplicą w bloku 14 Akademii Obrony Narodowej, prowadzenie modlitw różańcowych. W parafii działa również Koło Żywego Różańca, zespół młodzieżowy „Cantate” oraz zespół dziecięcy „Iskierki”. Nie brakuje oczywiście ministrantów i bielanek.

Reklama

Relikwie Patrona

W niedziele i święta odprawianych jest aż 5 Mszy św., w dni powszednie dwie. Oprócz tego odbywają się wszystkie nabożeństwa okresowe, z których szczególnie należałoby wymienić odprawianą w każdą środę Nowennę do Matki Bożej Hetmanki Żołnierza Polskiego. Natomiast każdego dwudziestego dnia miesiąca o godz. 18.00 odprawiana jest Msza św. z ucałowaniem relikwii Patrona parafii św. Rafała Kalinowskiego, żołnierza - karmelity bosego. W parafii celebrowane są wszystkie sakramenty, oczywiście oprócz kapłaństwa. Regularnie odbywają się rekolekcje adwentowe i wielkopostne, a bardzo dużą popularnością cieszą się Roraty.
W posłudze duszpasterskiej jeszcze do niedawna Księdzu Proboszczowi pomagał wikariusz, teraz jednak ks. Kowalski jest na parafii sam. - Księży - kapelanów jest bardzo mało. Muszę więc sam sobie radzić, chociaż oczywiście pomagają mi różni księża, w tym także z dekanatu rembertowskiego diecezji warszawsko-praskiej - mówi ks. Kowalski.

Burzliwa historia

Początki duszpasterstwa wojskowego w Rembertowie sięgają 1918 r. Rembertów był w tym czasie podmiejskim osiedlem o charakterze rzemieślniczo-inteligenckim, na którego terenie powstawały jednostki wojskowe, wykorzystując infrastrukturę wojskową pozostawioną przez armię rosyjską. W styczniu 1919 r. został utworzony Zarząd Kwaterunkowy i Dowództwo Poligonu. W tym czasie podjęto starania o pozyskanie kapelana wojskowego dla garnizonu, którym ostatecznie został ks. Kazimierz Kalinka. Swoją funkcję pełnił jednak zaledwie 3 miesiące. Jego następca, ks. Antoni Żyźniewski, zorganizował od podstaw pracę duszpasterską. Również i on swoją posługę pełnił krótko. Kolejnym kapelanem został ks. Józef Hergert. Okres jego pracy przypadł na trudne lata wojny polsko-bolszewickiej. Ksiądz organizował w kościele modlitwy o zwycięstwo, przyjmował przysięgę od żołnierzy, spowiadał, udzielał Komunii Świętej, błogosławił żołnierzy wyruszających na pole bitwy.
Okres międzywojenny to czas ofiarnej posługi duszpasterskiej kolejnych księży kapelanów. W tym okresie rozbudowano znacznie kościół garnizonowy. Stał się on centralnym miejscem Rembertowa. W świątyni organizowano często obchody świąt państwowych. W 1920 r. kościół został wyposażony w dzwon pochodzący z 1687 r., przywieziony prawdopodobnie z wyprawy kijowskiej.
W czasie II wojny światowej kościół garnizonowy zajmowali Niemcy i był on niedostępny dla Polaków. Po wojnie władze komunistyczne postanowiły nie odtwarzać biskupstwa polowego, chociaż nie zdecydowały się na całkowitą likwidację duszpasterstwa wojskowego. Kapelani wojskowi nadal funkcjonowali, chociaż podlegali ordynariuszom poszczególnych diecezji. W Rembertowie takim kapelanem był w latach powojennych ks. Andrzej Tacikowski, rezydent w parafii Matki Bożej Zwycięskiej.
Kolejne lata to okres zamykania kościołów i obiektów sakralnych. Los ten nie ominął świątyni garnizonowej w Rembertowie, którą zamknięto w 1950 r. Natomiast w 1952 r. wyposażenie świątyni przekazano do Generalnego Dziekanatu WP. Pozostały tylko sygnaturka, kropielnica i serce dzwonu. Były również próby zdjęcia krzyża z wieży kościelnej. Nikomu to się jednak nie udało, a jeden ze śmiałków nawet spadł z wieży i doznał poważnych obrażeń. W latach 70. kościół zamieniono na magazyn sprzętu Wojskowej Administracji Koszar. Magazynowano tu m.in. wanny, umywalki i rury hydrauliczne. Świątynia z roku na rok niszczała. Wierni wojskowi korzystali w tym czasie z posługi duszpasterskiej w sąsiednich parafiach: Matki Bożej Zwycięskiej i św. Łucji. Szczególnie zaangażowani duszpastersko wśród wojskowych byli: ks. prał. Józef Urcus, ówczesny proboszcz parafii Matki Bożej Zwycięskiej i ks. prał. Edward Żmijewski, ówczesny wikariusz tej parafii a obecnie jej proboszcz.
W 1991 r. Jan Paweł II przywrócił w Polsce Ordynariat Polowy. Biskupem Polowym Wojska Polskiego został ks. prał. Leszek Sławoj Głódź. Zaczęły powstawać pierwsze parafie wojskowe, w tym również w Rembertowie, na osiedlu Poligon, na terenie Akademii Obrony Narodowej. Pierwsze nabożeństwa odprawiane były w kaplicy garnizonowej w bloku nr 14, która w czasach komunistycznych służyła m.in. jako świetlica, bufet, sala wykładowa i miejsce zebrań partyjnych.
15 marca 1992 r. biskup polowy Leszek Sławoj Głódź erygował oficjalnie parafię św. Rafała Kalinowskiego. W tym czasie prowadzone już były prace związane z remontem kościoła, w które bardzo aktywnie włączali się wierni. Konsekracji wyremontowanego kościoła dokonał 15 listopada 1992 r. Prymas Polski kard. Józef Glemp.

Testament Jana Olszewskiego

2019-02-13 07:43

Michał Karnowski, Publicysta tygodnika „Sieci” oraz portalu internetowego wPolityce.pl
Niedziela Ogólnopolska 7/2019, str. 10

„Żegnając się ostatecznie, chciałbym mieć przekonanie, że zmiana, która się w Polsce dokonuje, jest trwała. Pragnę, aby to było już przesądzone” – powiedział Jan Olszewski w jednym z ostatnich swoich wywiadów

Tomasz Gzell/PAP
Śp. Jan Olszewski (1930 – 2019)

W dziejach III RP półroczny zaledwie okres rządu Jana Olszewskiego (grudzień 1991 – czerwiec 1992) jawić się może niektórym jako epizod. Młodym należy wytłumaczyć, dlaczego było to takie ważne. Faktycznie, w sensie politycznym był to gabinet słaby, rozrywany wewnętrznymi sprzecznościami, rozbijany przez działania rozmaitej agentury, traktowany przez dominujące wówczas media ze straszliwą pogardą. Gdy upadał, ludzie uważający się za właścicieli Polski odetchnęli z ulgą, że oto układ komunistów z lewicową częścią obozu solidarnościowego pozostaje niezagrożony, że władza polityczna PZPR nadal będzie zamieniana na własność i wpływy w tym, co nazwano kapitalizmem.

Bo choć świat wokół zmieniał się radykalnie, u nas trwano przy założeniach kompromisu z komunistami. On miał sens w 1989 r. Ale trzymanie się uparcie tamtych układów w 1991 r. było szkodliwym absurdem. I Jan Olszewski, osobiście przy Okrągłym Stole obecny, rozumiał to doskonale, podobnie jak śp. Lech Kaczyński. Oni – i wielu innych – rozumieli, że szansa na zbudowanie normalnego państwa, na odcięcie się od patologii totalitarnego reżimu topiona jest w setkach nieciekawych układów i układzików. Ba, nawet bazy sowieckie miały pozostać w roli baz gospodarczych, co planował Lech Wałęsa, ale Jan Olszewski w ostatniej chwili to zablokował. „Dzisiaj widzę, że to, czyja będzie Polska, to się dopiero musi rozstrzygnąć” – te pamiętne słowa z ostatniego premierowskiego przemówienia Jana Olszewskiego dobrze oddały zadania stojące przed obozem patriotycznym w następnych dekadach.

Wspominał tamte miesiące w jednym z ostatnich wywiadów dla portalu wPolityce.pl, z okazji swoich 87. urodzin: „Z góry było wiadomo, że jest to misja o charakterze szczególnego ryzyka. Tylko że to ryzyko trzeba było podjąć. Zwłaszcza że tak się zdarzyło, iż akurat ten rząd powstawał w momencie, w którym jednocześnie rozpadał się Związek Sowiecki. Zarówno dla mnie, jak i dla wielu ludzi, którzy wówczas ze mną współdziałali, było oczywiste, że to jest specjalny moment, jakaś szczególna szansa. Oczywiście, można powiedzieć, że trzeba było zrobić więcej – i pewnie można było. Z perspektywy czasu widzę niektóre rzeczy, które trzeba było zrobić, a nie zostały zrobione, lub które trzeba było zrobić zupełnie inaczej”.

Zapytaliśmy również, czy jest szansa, że Polska w końcu będzie taka, o jakiej marzył.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Papież: błogosławieństwa pobudzają do pokładania ufności w sprawach Bożych a nie doczesnych

2019-02-17 13:20

st, kg (KAI) / Watykan

Błogosławieństwa Jezusowe są stanowczym przesłaniem, abyśmy pokładali swe zaufanie nie w sprawach materialnych i przemijających, ale w wartościach Bożych, które są wieczne - powiedział Franciszek w rozważaniach przed modlitwą Anioł Pański 17 lutego w Watykanie. Oparł je na czytanym dzisiaj w Kościele powszechnym fragmencie Ewangelii św. Łukasza o błogosławieństwach i przestrogach, jakie Jezus skierował do swych słuchaczy. Następnie papież odmówił modlitwę maryjną, udzielił wszystkim błogosławieństwa apostolskiego i pozdrowił wszystkich zgromadzonych na Placu św. Piotra.

Grzegorz Gałązka

Oto polski tekst przemówienia Ojca Świętego:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiejsza Ewangelia (por. Łk 6, 17.20-26) ukazuje nam Błogosławieństwa w wersji św. Łukasza. Tekst składa się z czterech błogosławieństw i czterech przestróg, wyrażonych słowami „biada wam”. W ten sposób, mocno i stanowczo, Jezus otwiera nam oczy, pozwala nam widzieć Jego spojrzeniem, pomijając pozory, rzeczy powierzchowne i uczy nas rozeznawania sytuacji wiarą.

Jezus ogłasza błogosławionymi ubogich, głodnych, uciśnionych, prześladowanych; i upomina tych, którzy są bogaci, syci, śmieją się i są uwielbiani przez ludzi. Przyczyną tego paradoksalnego szczęścia jest fakt, że Bóg jest blisko tych, którzy cierpią i podejmuje działania, aby ich wyzwolić z ich zniewolenia. Jezus to widzi, widzi już błogosławieństwo niezależnie od negatywnej rzeczywistości. Także „biada wam”, skierowane do osób, którym obecnie dobrze się wiedzie, ma na celu „przebudzenie ich” z groźnej ułudy egoizmu i otwarcie ich na logikę miłości, póki nie jest za późno.

A zatem dzisiejsza karta Ewangelii zachęca nas do refleksji nad głębokim sensem wiary, która polega na całkowitym zaufaniu Panu. Chodzi o zburzenie bożków doczesnych, aby otworzyć serce na Boga żywego i prawdziwego. Tylko On może dać naszemu życiu tę tak pożądaną, a trudną do osiągnięcia pełnię. Wielu bowiem także dzisiaj przedstawia się jako szafarze szczęścia: obiecują powodzenie w krótkim okresie, wielkie zyski w zasięgu ręki, magiczne rozwiązania każdego problemu i tak dalej. I łatwo tutaj popaść, nie zdając sobie z tego sprawy, w grzech przeciw pierwszemu przykazaniu: bałwochwalstwo, zastępując Boga bożkiem. Bałwochwalcy i bożki zdają się sprawami z innych epok, ale w istocie pojawiają się w każdym czasie, także dzisiaj! Opisują niektóre postawy współczesne lepiej niż wiele analiz socjologicznych.

Dlatego Jezus otwiera nasze oczy na rzeczywistość. Jesteśmy powołani do szczęścia, by być błogosławionymi i stajemy się nimi już teraz w miarę, jak stajemy po stronie Boga, Jego królestwa, po stronie tego, co nie jest ulotne, ale trwa przez życie wieczne. Jesteśmy szczęśliwi, jeśli uznajemy siebie przed Bogiem - i to jest bardzo ważne: "Panie, potrzebuję Cię" - i jeśli, tak jak On i z Nim, jesteśmy blisko ubogich, cierpiących i głodnych. Również my nimi jesteśmy przed Bogiem: jesteśmy ubodzy, cierpiący, głodni przed Bogiem. Stajemy się zdolnymi do radości za każdym razem, gdy posiadając dobra tego świata, nie czynimy z nich bożków, którym trzeba zaprzedać swoją duszę, ale jesteśmy w stanie dzielić się nimi z naszymi braćmi. Liturgia dzisiejsza ponownie zaprasza nas do zadawania sobie pytań na ten temat i do czynienia prawdy w swoich sercach.

Błogosławieństwa Jezusa są orędziem decydującym, które pobudza nas, byśmy nie pokładali swej ufności w rzeczach materialnych i przelotnych, nie szukali szczęścia, idąc za specjalistami od wizerunku - którzy bardzo często są sprzedawcami śmierci - zawodowymi iluzjonistami. Nie należy iść za nimi, gdyż nie są oni w stanie dać nam nadziei. Pan pomaga nam otworzyć oczy, uzyskać bardziej przenikliwe spojrzenie na rzeczywistość, wyleczyć się z przewlekłej krótkowzroczności, którą zaraża nas duch doczesny. Swoim paradoksalnym Słowem wstrząsa nami i sprawia, że rozpoznajemy to, co nas naprawdę wzbogaca, zaspokaja, co daje nam radość i godność. To znaczy, co naprawdę nadaje sens i pełnię naszemu życiu. Niech Maryja Panna pomaga nam słuchać tej Ewangelii z otwartym umysłem i sercem, aby przyniosła owoce w naszym życiu i byśmy stawali się świadkami szczęścia, które nie zawodzi, szczęścia Bożego, które nigdy nie zawodzi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem