Reklama

Zamykają oczy i grają

ANNA BINIEK
Edycja warszawska (st.) 15/2001

Popołudniową porą, gromadki osób z pokaźnymi instrumentami zmierzają w stronę kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Rembertowie. Cztery razy w tygodniu od ponad trzech lat sytuacja się powtarza. Co bardziej wtajemniczeni informują niezorientowanych, że to właśnie orkiestra parafialna "Victoria" idzie doskonalić swoje umiejętności.

Mała, wyłożona od wewnątrz wykładziną dźwiękochłonną, sala. Po jednej stronie trzy rzędy krzeseł dla publiczności. Na przeciwko wznoszą się aż pod sam sufit specjalne stopnie, na których wraz z instrumentami tłoczą się muzycy. Odpowiednio: sekcja klarnetu, fletu, następnie trąbka, na najwyższym stopniu z dala połyskuje gitara basowa, za nią puzon. Każdy z instrumentów w brązowej sali wydaje swoje specyficzne brzmienie.

Powszechnie wiadomo, że aby muzykę doprowadzić do harmonii należy poznać również fałszywe tony. Orkiestrę "Victoria" do jednolitego brzmienia doprowadza kapelmistrz - płk Julian Kwiatkowski, który dziarskim żołnierskim krokiem wkracza do sali prób. Batuta w jego dłoni niczym zaczarowana różdżka wędruje w górę. Na twarzach muzyków maluje się skupienie, za moment dziesiątki różnorodnych dźwięków stworzą jeden.

Połowy dokonał ten kto zaczął

Ks. prałat Edward Żmijewski - od ośmiu lat proboszcz parafii Matki Boskiej Zwycięskiej w Rembertowie znany jest z niekonwencjonalnych inicjatyw. Nie tylko udało mu się wybudować wieżę kościelną, ale na terenie przykościelnym powstał również Pomnik Bohaterów Wojny Polsko-Bolszewickiej. W 1997 r. do swojej parafii ksiądz proboszcz zaprosił Orkiestrę Koncertową Wojska Polskiego, aby uświetniła powitanie figury Matki Bożej Fatimskiej.

- Popatrzyłem sobie na grających żołnierzy i w duchu zapragnąłem, żeby taki zespół stworzyć u nas w Rembertowie. Ale nie wiedziałem jak się do tego zabrać. Po uroczystości przeprowadziłem rozmowę z płk. Julianem Kwiatkowskim - absolwentem Akademii Muzycznej w Poznaniu, kapelmistrzem wielu orkiestr wojskowych. Wysłuchał, pomyślał i powiedział, że spróbuje. Nazwy nie musieliśmy długo szukać, dała ją opiekunka naszej parafii Matka Boska Zwycięska - "Victoria".

W pierwszych miesiącach działalności znacznej pomocy udzieliło orkiestrze Ministerstwo Obrony Narodowej. Za jego zgodą Orkiestra Koncertowa Wojska Polskiego im. Stanisława Moniuszki w Warszawie przekazała "Victorii" część instrumentów muzycznych. Niektóre instrumenty zakupili rodzice muzyków, pozostałe - podobnie jak i ubiory galowe z emblematami orkiestry - zostały zakupione z funduszy parafialnych.

- Wszyscy jednogłośnie twierdzą, że proboszcz parafii - ks. Edward Żmijewski potrafi ludzi "zapalić". On nie obiecuje wielkich rzeczy, tylko realizuje to, co obiecał - mówi kapelmistrz płk Julian Kwiatkowski. - Na początku próby odbywały się w piwnicy. Było w niej duszno i ciemno, a tu coraz więcej ludzi przychodziło. Proboszcz obiecał, że dostaniemy nową, z prawdziwego zdarzenia salę do ćwiczeń. Po kilku miesiącach przenieśliśmy się do niej, teraz czekamy na dodatkowe pomieszczenie.

Ekumeniczna orkiestra

W książce pt. Bóg jest miłością wydanej z okazji VII pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny wśród fotografii ilustrujących trasę papieskich odwiedzin widać zdjęcie Orkiestry Parafialnej odpowiedzialnej za muzyczną oprawę Mszy św. w Łowiczu. Na pierwszym planie herb orkiestry, w który wpisane są symbole Rembertowa. Obok młodzieńczych twarzy w kolejnych rzędach, gdzieniegdzie stoją ubrani w czerwono-żółte stroje starsi muzycy z przyprószonymi siwizną włosami.

- Żeby dostać się do "Victorii" wystarczy przyjść i zaprezentować swoje umiejętności w przygotowanym przez siebie repertuarze. Taka osoba staje na środku sali, naprzeciwko siedzi orkiestra i słucha, na koniec wszyscy uroczyście wstają i witają adepta sztuki gromkimi brawami. Nie trzeba wielkich umiejętności tylko trochę odwagi - komentuje kapelmistrz. Przyjmujemy wszystkich bez względu na wiek czy wyznanie. Pewnego razu przyjechał do nas chłopak, pięknie zagrał na saksofonie, myślę sobie - talent muzyczny. Gratuluję mu umiejętności, a on patrzy się na mnie dziwnie i mówi, że pewnie nie będzie mógł z nami grać, bo jest prawosławny. Szybko wyprowadziłem go z błędu i zaprosiłem do współpracy.

Reklama

Soliści

Orkiestra licząca ponad siedemdziesięciu grających muzyków ma również swoich solistów, którzy w zależności od warunków głosowych intonują określone pieśni. Dumą "Victorii" jest Robert Dymowski - artysta Teatru Wielkiego Opery Narodowej, który trafił do orkiestry dzięki swoim dzieciom. - Na początku bardzo sceptycznie podchodziłem do zapału, z jakim mój syn angażował się w orkiestrowe granie - wspomina artysta. - Bez podstaw muzycznych, znajomości nut, budowy instrumentu bardzo trudno jest dokonać czegoś godnego uwagi. Kiedyś odwiedziłem syna na muzycznym zgrupowaniu. Orkiestra w czasie wakacji i ferii zimowych organizuje Warsztaty Muzyczno-Relaksacyjne, na których muzycy doskonalą swój kunszt artystyczny. Wtedy z bliska popatrzyłem na pracę orkiestry i zostałem. Pomagam im jak mogę. Ministerstwo Kultury postarało się, aby artyści w Polsce mieli teraz dużo wolnego czasu. Trasy koncertowe odbywane razem z "Victorią" nie przeszkadzają mi w zawodowej karierze - zapewnia artysta.

Oprócz barytonu orkiestra dysponuje również kilkoma sopranami. Na co dzień wspomaga ją śpiewaczka Filharmonii Narodowej Elżbieta Hijewska oraz dwie laureatki programu TVP Szansa na sukces - warszawianka Beata Zywer i góralka z Gabonia koło Nowego Sącza - Ewelina Jagiełka. " Victoria" coraz bardziej wyrasta poza rembertowską siedzibę zapraszając do swojego grona nie tylko mieszkańców okolic, ale również miłośników muzyki z innych miast Polski.

Repertuar

Do tej pory parafialna orkiestra nagrała w Studiu Koncertowym Polskiego Radia dwie płyty. Na pierwszej znalazły się najsłynniejsze polskie kolędy. Druga wzbogacona została pieśniami patriotycznymi, wśród których można znaleźć m.in.: Bogurodzicę, Gaude Mater Polonia, Boże coś Polskę. Koszt wydania płyt CD, podobnie jak większość pozostałych wydatków związanych z funkcjonowaniem orkiestry pokrył ks. Edward Żmijewski. W przesłaniu umieszczonym na początku płyty: Pieśni Religijno-Patriotyczne zaznaczył, że muzyka powinna rozgrzewać serca, podnosić na duchu i dodawać sił do budowania ojczyzny. Dlatego "Viktoria" nie tylko ma w repertuarze pieśni religijne, ale również wykonuje utwory na specjalne życzenie publiczności. Ostatnio pieśnią Hej, sokoły furorę zrobił duet: Robert Dymowski i czteroletni Rafał. Mały debiutant, aby dodać sobie nieco wzrostu musiał skorzystać z krzesła, dzięki któremu był w zasięgu mikrofonu.

Cudze chwalicie, a swego nie znacie

Im dalej od kościoła tym trudniej uzyskać od okolicznych mieszkańców informację o rembertowskiej orkiestrze. Pan myjący samochód, zapytany co sądzi na temat "Victorii", rozpromienia się dopiero w momencie, gdy słyszy barwny opis strojów muzyków. Swojego dziecka nie chce zapisać do zespołu. - To tylko obowiązki, wyjazdy, a nauka powinna być na pierwszym miejscu - wyjaśnia swoje stanowisko.

Rzeczywiście okres letni to dla orkiestry wytężony czas wyjazdów. Do tej pory koncertowała już dla Polonii w Niemczech, na Litwie i we Francji. W tym roku planowany jest ponowny wyjazd do Niemiec i na Ukrainę.

- Szczególnie odwiedzenie naszych zachodnich sąsiadów będzie dla nas ciekawym doświadczeniem - komentuje płk Julian Kwiatkowski. - Do tej pory na naszych koncertach gościła głównie Polonia, tym razem zagramy dla Niemców. Cała kilkunastodniowa trasa koncertowa została zorganizowana dzięki uprzejmości Siegfrieda Beckera - członka Niemieckiego Towarzystwa Miłośników Muzyki Wojskowej. Przyznam, że zafascynowała go nasza orkiestra, dlatego tak mocno zaangażował się w przygotowanie wyjazdu. W niektórych miejscowościach damy wspólne koncerty z miejscowymi muzykami.

O przyjaźni "Victorii" z Bundeswehrą

Na zaproszenie "Victorii" z trzydniową wizytą przyleci w kwietniu br. Kameralna Orkiestra Wojskowa Bundeswehry. Wojskowy helikopter wyląduje na stadionie sportowym w Rembertowie. Cała wizyta już nabrała międzynarodowego znaczenia. Z racji wymaganych przy tego typu odwiedzinach procedur, zainteresowało się nią Ministerstwo Obrony Narodowej. Przewidziane zostały uroczyste koncerty m.in. w sali widowiskowej Akademii Obrony Narodowej, w kościele Matki Boskiej Zwycięskiej w Rembertowie. Na zakończenie w Galerii Porczyńskich wspólnie zostanie wykonany finał IX Symfonii Beethovena - Oda do radości - hymn zjednoczonej Europy. Ma to swoje znaczenie z uwagi na to, że dzięki miłości do muzyki spotykają się najmłodsze pokolenia Polaków i Niemców. Oprócz aspektów artystycznych inicjatorzy chcą również zadbać o wymiar towarzyski spotkania.

My za 10 lat

Ponieważ nie ma takiego wielkiego czynu, który by nie powstał z jakiegoś marzenia, twórcy "Victorii" postanowili wybiec w przyszłość i wyobrazić sobie własną działalność za kilka lat. - Na pewno w orkiestrze młodzi ludzie będą się łączyć ze sobą, powstaną nowe rodziny. Już teraz towarzyszymy muzyczną oprawą naszym członkom w ważnych dla nich momentach życiowych - zwraca uwagę na wymiar wspólnotowy orkiestry Robert Dymowski. Z kolei kierownikowi artystycznemu płk. Julianowi Kwiatkowskiemu marzy się wspaniały koncert w Filharmonii Narodowej, w powiększonym składzie. Dotychczas orkiestra może się pochwalić uczestnictwem w kilku znaczących festiwalach m.in. zdobyciem pierwszego miejsca oraz nagrody głównej w Konkursie Orkiestr Dętych na XI Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Religijnej w Gdyni - Rumii. Każdy z członków życzyłby sobie pomnożenia laurów.

Klarnecista to znaczy profesjonalista

Powoli brązowa sala pustoszeje, pierwsza przerwa nie zwalnia jednak gorliwych od dogłębnego studiowania dzisiejszego repertuaru. Dla dziesięciolatków - Radka i Dominika rozpoczął się właśnie gorący czas dyskusji. Dwaj klarneciści, posługując się fachową terminologią wyjaśniają arkana sztuki: - Klarnet to bardzo trudny instrument, który wymaga "dostrojenia się" do niego. Ja na przykład uczyłem się cały dzień odpowiedniego układu ust do tego instrumentu - zwierza się Dominik.

Dla chłopców najważniejszy jest profesjonalizm. Co prawda, jak zgodnie orzekli jeszcze trochę im brakuje do pełni znaczenia tego słowa, ale starają się jak najmniej popełniać błędów. Najtrudniejsze chwile przeżywają w związku z samym występem: - Ręce mi się trzęsą i nie patrzę na ludzi, tylko gram - wyznaje jeden z klarnecistów.

- Jak to grasz i się nie patrzysz? - dopytuje się kolega. - A nuty, dyrygent?

- No, nuty kontroluję, dyrygenta też widzę, a poza tym zapominam o publiczności i gram.

W najbliższym czasie Orkiestra "Victoria" zaprasza na koncert 1 maja br., który odbędzie się w kościele Księży Orionistów w Wołominie.

33 pomysły na kreatywną randkę

2018-04-04 10:33

Krzysztof Reszka
Niedziela Ogólnopolska 14/2018, str. 56-57

Czym jest nuda? Kiedyś na spotkaniu Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży pewien ksiądz podał ciekawą definicję. Stwierdził, że N.U.D.A. to skrót oznaczający Nieumiejętność Używania Daru Agape, a więc brak kreatywnych pomysłów w wyrażaniu miłości. A przecież Pan Jezus powiedział: „Bądźcie roztropni (sprytni) jak węże, a niewinni jak gołębie” (por. Mt 10, 16). Warto więc zastanowić się nad twórczymi sposobami spędzania czasu we dwoje. Przedstawiamy 33 propozycje:

Fisher Photostudio/fotolia.com

1 Delektujcie się przyrodą i kulturą. Idźcie razem do zoo lub ogrodu botanicznego. Wybierzcie się do kina, teatru, filharmonii, muzeum (np. etnograficznego, historycznego, żydowskiego), parku rozrywki, planetarium czy oceanarium. Idźcie na wystawę, koncert albo na spotkanie z ciekawym człowiekiem. Zobaczcie razem dostępne dla zwiedzających jaskinie, stare klasztory, zamki czy ich ruiny (pomoże wam je znaleźć wujek Google). Odwiedzajcie festiwale i atrakcje turystyczne zgodnie ze swoimi zainteresowaniami.

2 Przygotujcie razem coś do jedzenia dla siebie, rodziny lub przyjaciół. Może to być obiad, ciasto, sałatka owocowa, pizza, pierogi albo jakiekolwiek inne danie. Możecie też wspólnie poszukać przepisów w Internecie lub książce kucharskiej.

3 Nagrajcie filmik kamerą, smartfonem lub aparatem cyfrowym.

4 Inspirująca rozmowa w lesie. Spacer to nie tylko odprężenie i kontakt z przyrodą, ale także okazja do długich rozmów. Wzajemne poznawanie się mogą ułatwić pytania typu: „Co byś zrobił, gdybyś wygrał milion dolarów?" albo „Co zmieniłabyś w swoim życiu, gdybyś mając obecną wiedzę i doświadczenie, mogła cofnąć się w czasie o 15 lat?". Czasem warto też wspólnie pomilczeć i wsłuchać się w śpiew ptaków.

5 Wybierzcie się na cmentarz. Ten pomysł może wydawać się nietypowy, ale wiele par dobrze wspomina wspólne odwiedzanie grobów bliskich, modlitwę, wyszukiwanie ciekawych starych nagrobków czy oglądanie rzeźb cmentarnych aniołów. Być może to miejsce sprzyja rozmyślaniu o miłości „do grobowej deski”.

6 Zagrajcie razem w badmintona, squasha, kręgle, piłkarzyki, piłkę plażową lub tenisa. Idźcie w lecie na rolki, a w zimie na łyżwy. A może skusi was także ścianka wspinaczkowa, klub fitness lub wspólne bieganie wśród zieleni? Próbujcie różnych sportów, aby przez osobiste doświadczenie przekonać się, które najbardziej wam odpowiadają. To świetna zabawa i sposób na rozładowanie stresu.

7 Randka na chłodne dni. Najpierw wybierzcie się na spacer. Potem idźcie razem napić się gorącej czekolady. Możecie też zrobić sobie w domu specjalną kawę z cynamonem lub kardamonem albo herbatkę z sokiem malinowym i goździkami.

8 Dobry uczynek. Możecie wspólnie przygotować kanapki, a może nawet kawę lub herbatę w termosach i zanieść ten poczęstunek osobom bezdomnym. W zimie mogą im się przydać także ciepłe skarpetki i rękawiczki, a w lecie – butelka wody mineralnej.

9 Wspólne układanie śmiesznych piosenek. Wystarczy wymyślać słowa do znanych melodii.

10 Randka w saloniku przy stoliku. Zagrajcie w szachy, warcaby, grę „go”, bierki, kalambury lub gry planszowe. Innym ciekawym pomysłem może być także układanie puzzli.

11 Wspólne czytanie. W domu lub cichej kawiarni można świetnie spędzać czas, oddając się lekturze. Niekiedy jest możliwość, aby czytać tekst z podziałem na role. Najpotężniejszą księgą świata jest oczywiście Biblia, a w niej znajduje się prawdziwa perełka światowej poezji również tej miłosnej: Pieśń nad pieśniami.

12 Idźcie potańczyć. To dobry sposób na wspólną zabawę, odprężenie i dobry nastrój. Badania naukowe wykazują, że regularny taniec obniża poziom kortyzolu (tzw. hormonu stresu) w ślinie badanych. Niektórzy pasjonaci zapisują się także na kurs tańców dworskich.

13 Wspólne wykonywanie drobnych prezentów dla przyjaciół (np. naszyjnik z malowanego makaronu typu „rurki”, figurka z masy solnej, lampiony, ozdoby, pisanki itp.). Wiele ciekawych pomysłów i profesjonalnych instrukcji znajdziecie w necie.

14 Zasadźcie razem drzewo. Wspólna praca nie tylko zbliży was do siebie, ale także da sporą satysfakcję. A my wszyscy zyskamy nowe źródło tlenu i naturalny „oczyszczacz” powietrza.

15 Odwiedźcie razem bibliotekę. Możecie wyszukiwać książki na jakiś ustalony wcześniej temat lub też możecie wzajemnie polecać sobie przeczytane tytuły.

16 Zorganizujcie kolację przy świecach. Taką prawdziwą, z dobrym jedzeniem, muzyką, kwiatami. On niech ubierze na tę okazję garnitur, ona – elegancką sukienkę.

17 Wieczór słuchania muzyki. Przygotujcie płyty, pliki mp3, linki i zanurzcie się w ulubionej muzyce. Dzięki temu będziecie wzajemnie poznawać swoje „małe intymne muzyczne światy” i prezentować sobie wzajemnie ważne dla was utwory. Polecam płyty zespołów takich jak Maleo Reggae Rockers czy 2Tm2,3. Możecie też wspólnie zgłębiać muzykę klasyczną, jeżeli was interesuje.

18 Załóżcie Zeszyt Marzeń i zapisujcie w nim plany do zrealizowania lub miejsca do odwiedzenia. Zapiszcie pomysły na małych karteczkach, które wrzucicie do słoika. Potem losujcie z niego wasze prywatne „zadania do wykonania”.

19 Obejrzyjcie razem mecz lub jakieś igrzyska sportowe.

20 Zorganizujcie wspólne granie na instrumentach np. na gitarach. Można też odnaleźć zapis nutowy i grać na flecie melodie ulubionych piosenek.

21 Odkrywajcie razem nowe miejsca w najbliższej okolicy. Wybierzcie się autobusem lub tramwajem na drugi koniec miasta, tam gdzie jeszcze nie byliście. Eksplorujcie nowe kawiarnie, restauracje i kluby.

22 Wybierzcie się na karaoke!

23 Oglądanie wschodu słońca. Wybierzcie się przed świtem w ustronne miejsce. Możecie zabrać jakieś przekąski i kawę w termosie.

24 Wspólne oglądanie nocnego nieba. Ten pomysł na randkę polecam szczególnie w sierpniu, kiedy można zaobserwować perseidy (tzw. spadające gwiazdy).

25 Zorganizujcie sobie wieczór z YouTube, podczas którego będziecie nawzajem puszczać sobie ciekawe filmiki.

26 Prywatna sesja zdjęciowa. Możecie się zabawić i stworzyć „dowody” w postaci fotografii sugerującej, że odbyliście niesamowitą podróż, która w rzeczywistości nigdy się nie odbyła.

27 Zorganizujcie sobie piknik, grilla lub ognisko, na którym upieczecie kiełbaski i jabłka, a w popiele – ziemniaki.

28 Pływanie razem na statku, łódce z wiosłami, kajaku, żaglówce lub rowerze wodnym.

29 Piszcie wspólnie SMS-y do starych znajomych. Albo lepiej – listy, takie tradycyjne. Możecie też zrobić swoje oryginalne kartki pocztowe!

30 Powietrzna randka. Puszczajcie latawiec, chiński lampion (tylko daleko od zabudowań!) albo balon z helem, do którego przywiążecie pudełeczko z wiadomością dla nieznajomego (można podać w niej swój e-mail, ciekawe, czy ktoś odpisze? ).

31 Stwórzcie razem opowiadanie. Niech jedna osoba napisze pierwsze zdanie, a druga kolejne. I tak na przemian. Postarajcie się, aby historia była sensacyjna i komiczna.

32 Urządźcie w domu seans filmowy. Wcześniej możecie zrobić też własny popcorn. A może uda się skombinować rozwijany ekran i rzutnik?

33 Bycie dla innych. Pomóżcie w nauce dzieciom z rodziny lub sąsiedztwa, odwiedzajcie osoby starsze i pomagajcie im np. w zakupach czy sprzątaniu mieszkania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: ufajmy Bożemu miłosierdziu, ale go nie nadużywajmy

2019-03-24 12:11

st (KAI) / Watykan

„Możliwość nawrócenia nie jest nieograniczona. Dlatego trzeba je podjąć natychmiast, inaczej przepadnie na zawsze. Możemy bardzo ufać Bożemu miłosierdziu, ale nie wolno go nadużywać. Nie możemy usprawiedliwiać lenistwa duchowego, ale trzeba umocnić nasze starania, aby niezwłocznie odpowiedzieć na to miłosierdzie ze szczerością serca” – powiedział papież w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”.

Grzegorz Gałązka

Ojciec Święty odniósł się w swej refleksji do czytanego dzisiaj fragmentu Ewangelii (Łk 13, 1-9), zawierającego przypowieść o drzewie figowym, które nie wydawało owoców. Wskazał, że właściciel winnicy uosabia Boga Ojca, a ogrodnik jest obrazem Jezusa, natomiast drzewo figowe jest symbolem obojętnej i nie wydającej owoców ludzkości.

„Jezus wstawia się u Ojca za ludzkością i prosi Go, aby poczekał i dał jej jeszcze trochę czasu, aby mogły się w niej pojawić pierwsze oznaki owoców miłości i sprawiedliwości. Drzewo figowe, które właściciel z przypowieści chce wyrwać, jest obrazem życia jałowego, niezdolnego do dawania, czynienia dobra. Jest symbolem tego, kto żyje dla siebie, syty i zadowolony, rozłożony w wygodach swojego życia, niezdolny, by skierować spojrzenie i serce ku tym, którzy są obok niego i przeżywają cierpienie, ubóstwo i trudności. Tej postawie egoizmu i duchowej bezpłodności przeciwstawiana jest wielka miłość ogrodnika wobec drzewa figowego: jest cierpliwy, potrafi czekać, poświęca jemu swój czas i pracę. Obiecuje właścicielowi, że szczególnie zadba o to nieszczęśliwe drzewo” – wyjaśnił Franciszek.

Papież podkreślił, że przypowieść ta ukazuje Boże miłosierdzie, które pozostawia nam czas na nawrócenie. Wskazuje ona, że „możliwość nawrócenia nie jest nieograniczona. Dlatego trzeba je podjąć natychmiast, inaczej przepadnie na zawsze. Możemy bardzo ufać Bożemu miłosierdziu, ale nie wolno go nadużywać. Nie możemy usprawiedliwiać lenistwa duchowego, ale trzeba umocnić nasze starania, aby niezwłocznie odpowiedzieć na to miłosierdzie ze szczerością serca” – powiedział Ojciec Święty.

Franciszek zachęcił, abyśmy wykorzystali okres Wielkiego Postu do nawrócenia, poprawy w naszym życiu, sposobie myślenia, działania i przeżywania relacji z innymi. „Jednocześnie musimy naśladować cierpliwość Boga, który ufa, że wszyscy są zdolni aby «powstać» i podjąć pielgrzymowanie na nowo. Nie gasi wątłego płomienia, ale towarzyszy i troszczy się o tych, którzy są słabi, żeby się umocnili i wnieśli swój wkład miłości do wspólnoty. Niech Maryja Dziewica pomoże nam przeżywać te dni przygotowań na Święta Paschalne jako czas odnowy duchowej i otwartości na łaskę Boga oraz Jego miłosierdzie” – stwierdził papież na zakończenie swego rozważania.


Oto tekst papieskiego rozważania w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Ewangelia tej trzeciej niedzieli Wielkiego Postu (por. Łk 13, 1-9) mówi nam o Bożym miłosierdziu i naszym nawróceniu. Jezus opowiada przypowieść o drzewie figowym, które nie wydawało owoców. Pewien człowiek zasadził figę w swojej winnicy i z wielką ufnością każdego lata wychodził i szukał na niej owoców, ale nie znalazł żadnego, ponieważ drzewo było jałowe. Pobudzony tym rozczarowaniem, które powtarzało się przez ponad trzy lata, pomyślał o wycięciu drzewa figowego, by posadzić następne. Wezwał więc ogrodnika, będącego w winnicy, i wyraził swoje niezadowolenie, nakazując mu wyciąć figę, by niepotrzebnie nie wyjawiała ziemi. Ale pracownik winnicy poprosił jej właściciela o cierpliwość i o pozostawienie drzewa jeszcze na rok, podczas którego sam zatroszczy się, by poświęcić staranniejszą i delikatniejszej troskę o drzewo figowe, aby pobudzić jego wydajność. Taka jest przypowieść. Co ona przedstawia? Co ukazują postacie z tej przypowieści?

Właściciel uosabia Boga Ojca, a ogrodnik w winnicy jest obrazem Jezusa, natomiast drzewo figowe jest symbolem obojętnej i nie wydającej owoców ludzkości. Jezus wstawia się u Ojca za ludzkością - a czyni to zawsze - i prosi Go, aby poczekał i dał jej jeszcze trochę czasu, aby mogły się w niej pojawić pierwsze oznaki owoców miłości i sprawiedliwości. Drzewo figowe, które właściciel z przypowieści chce wyrwać, jest obrazem życia jałowego, niezdolnego do dawania, czynienia dobra. Jest symbolem tego, kto żyje dla siebie, syty i zadowolony, rozłożony w wygodach swojego życia, niezdolny, by skierować spojrzenie i serce ku tym, którzy są obok niego i przeżywają cierpienie, ubóstwo i trudności. Tej postawie egoizmu i duchowej bezpłodności przeciwstawiana jest wielka miłość ogrodnika wobec drzewa figowego: każe właścicielowi poczekać, jest cierpliwy, potrafi czekać, poświęca jemu swój czas i pracę. Obiecuje właścicielowi, że szczególnie zadba o to nieszczęśliwe drzewo.

Przypowieść ta ukazuje Boże miłosierdzie, które pozostawia nam czas na nawrócenie. Wszyscy potrzebujemy nawrócenia, uczynienia kroku naprzód, a cierpliwość Boga, miłosierdzie nam w tym towarzyszy. Pomimo bezpłodności, która czasami naznacza nasze życie, Bóg jest cierpliwy i oferuje nam możliwość przemiany oraz czynienia postępów na drodze dobra. Ale wybłagane i udzielone odroczenie w oczekiwaniu, aż drzewo w końcu wyda owoce, wskazuje również na pilność nawrócenia. Ogrodnik mówi właścicielowi: „Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw” (w. 8). Możliwość nawrócenia nie jest nieograniczona. Dlatego trzeba je podjąć natychmiast, inaczej przepadnie na zawsze. Możemy pomyśleć w tym Wielkim Poście: co muszę uczynić, aby zbliżyć się do Pana, nawrócić się, „wyciąć” te rzeczy, które są niewłaściwe? „Nie, nie, poczekam do następnego Wielkiego Postu”. Ale czy za rok będziesz żył? Możemy bardzo ufać Bożemu miłosierdziu, ale nie wolno go nadużywać. Nie możemy usprawiedliwiać lenistwa duchowego, ale trzeba umocnić nasze starania, aby niezwłocznie odpowiedzieć na to miłosierdzie ze szczerością serca.

W okresie Wielkiego Postu Pan zachęca nas do nawrócenia. Każdy z nas musi poczuć się wezwany tym głosem, poprawiając coś w swoim życiu, w swoim sposobie myślenia, działania i przeżywania relacji z innymi. Jednocześnie musimy naśladować cierpliwość Boga, który ufa, że wszyscy są zdolni aby „powstać” i podjąć pielgrzymowanie na nowo. Bóg jest Ojcem i nie gasi wątłego płomienia, ale towarzyszy i troszczy się o tych, którzy są słabi, żeby się umocnili i wnieśli swój wkład miłości do wspólnoty. Niech Maryja Dziewica pomoże nam przeżywać te dni przygotowań na Święta Paschalne jako czas odnowy duchowej i otwartości na łaskę Boga oraz Jego miłosierdzie.


Oto słowa Franciszka po modlitwie „Anioł Pański” w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry,

Od 27 lutego trwają ważne rozmowy w Nikaragui mające na celu rozwiązania poważnego kryzysu społeczno-politycznego, jaki dotknął ten kraj. Wspieram tę inicjatywę modlitwą i zachęcam strony, aby jak najszybciej znalazły pokojowe rozwiązanie dla dobra wszystkich.

Wczoraj w Tarragonie, w Hiszpanii został beatyfikowany Marian Mullerat i Soldevila, ojciec rodziny i lekarz, który otoczył opieką cierpienia fizyczne i moralne swoich braci, świadcząc życiem i męczeństwem o prymacie miłości i przebaczenia. Niech wstawia się za nami i pomaga nam kroczyć drogami miłości i braterstwa, pomimo trudności i cierpień.

Dzisiaj obchodzimy Dzień Modlitwy i Pamięci o Misjonarzach Męczennikach. W roku 2018 na całym świecie wielu biskupów, kapłanów, zakonnic i wiernych świeckich doznało przemocy. Zabito czterdziestu misjonarzy, prawie dwukrotnie więcej niż w roku poprzednim. Pamięć o tej współczesnej Kalwarii braci i sióstr prześladowanych lub zabitych z powodu swej wiary w Jezusa, jest dla całego Kościoła obowiązkiem wdzięczności, ale także bodźcem do mężnego świadectwa o naszej wierze i nadziei w Tym, który na krzyżu na zawsze zwyciężył wrogość i przemoc swą miłością.

Pozdrawiam was wszystkich przybyłych z Rzymu, Włoch i z różnych krajów, w szczególności pielgrzymów z Puli (Chorwacja), Coslady (Hiszpania) i wspólnotę Papieskiego Seminarium Francuskiego. Pozdrawiam wiernych z Dogana, Carpi, Faenzy, Castellammare di Stabia; grupę kobiet, które zjednoczyły się, aby wspólnie stawić czoła swoistej patologii; skautów z Campobasso, kandydatów do bierzmowania z Cervarese Santa Croce, młodych, przygotowujący się do złożenia wyznania wiary z Renate, Veduggio i Rastignano, uczniów Instytutów Braci Szkół Chrześcijańskich w Turynie i Vercelli oraz uczniów szkoły św. Doroty z Montecchio Emilia.

Życzę wszystkim dobrej niedzieli! Nie zapomnij za mnie się modlić. Dobrego obiadu i do widzenia!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem